Return of the Living Dead: Rave to the Grave (2005)

Inderdaad is het super irritant dat de hoofdrolspeler van het vorige deel 4, nu in dit deel ineens van niks lijkt te weten, Hij ziet dan ook de zelfde containers en vraagt zich af WAT ZOU ER TOCH INZITTEN ??? ja hoor. Slaat echt nergens op. De zombietrip door middel van drugs van het groene gas is dan best leuk verzonnen maar zo werkelijk slecht uitgewerkt in dit geheel, wetende wat er in het vorige deel is gebeurd. Dit had beter een losstaand deel kunnen zijn.

Het heeft waarschijnlijk meer te maken met de erbarmelijk staat waarin het zombiegenre zich momenteel begeeft, maar terugkijkend op de (flauwe) genrefilms van deze periode... vind ik ze eigenlijk best acceptabel. Een film die net als Day of the Dead 2: Contagium (2005) puur op naam wordt afgeschoten. Geheel terecht wanneer je ze vergelijkt met de ''vorige delen''. Maar losstaand van de klassieke voorgangers zie ik hier niets kwaads in. Return of the Living Dead: Necropolis (2005) was al best de moeite waard (3*), deze gaat in principe op dezelfde voet door maar doet er een schepje kaas bovenop. Extreem cheesy; de mode, de typetjes, de muziek... Het is een tijdscapsule die je liever niet ziet, maar net als bij een verkeersongeval kun je toch niet wegkijken. De naam werkt niet mee en het helpt dan ook niet dat de Tarman hier z'n terugkeer maakt als directe referentie, maar leuk is het wel.

De vorige film van regisseur Ellory Elkayem was wat grimmiger vormgegeven, maar Rave to the Grave toert weer een komische kant op. Nu was komedie nooit de sterkste kant van deze reeks (ik realiseer me dat ik daarmee een minderheid vorm) en deze film brengt daar weinig verandering in. Saaie personages moeten een weg zien te vinden door saaie situaties en doen dat op saaie achtergronden, wat vervolgens uitgesmeerd wordt over een (saai) anderhalf uur. De finale brengt wat meer actie en die gesmolten zombie wordt weer tot leven gebracht (voor slechts twee scenes), maar daar is het meeste positieve wel mee benoemd. Opvallend is dat Elkayem voortdurend inzet op effecten waarin iemand op zijn of haar achterhoofd wordt gebeten, ik meen dat ik dit in zijn laatste twee zombiefilms al een stuk of 15 maal ben tegengekomen. Het wekt een gemakzuchtige indruk, dat met de overige objectieve elementen aanzienlijk wordt versterkt. Een typerend direct-to-video prulletje.