Opinions

Aardige verrassing. De scènes met de pony en het interview in de gevangenis waren vooral goed voor een beste glimlach. Verder wisten Stiller en Wilson niet te irriteren (vooral Wilson lukt dat nogal geregeld bij mij) en deden het leuk. Verder een lading leuke dames en een geinige bijrol van Vaughn, Penn en Snoop Dogg en de muziek geeft de film ook nog eens een prima tempo.

Kleine 3,5 sterren. Leuk vermaak.

Tegenvallende film. De cast was goed, maar ik heb ze allemaal stuk voor stuk (net als kappeuter al opmerkt) veel beter zien spelen. Ik vond de film nergens grappig en na een klein uurtje kon het verhaal me niet echt meer boeien. Jammer, maar misschien dat een herziening beter uitpakt.

2 sterren.

Redelijke film, die echter geen moment ook maar iets boven een gemiddeld drama dreigt uit te steken. De vele gebeurtenissen in de film wisselen van leuk, interessant en goed in elkaar gezet tot totaal niet boeiend en zelfs redelijk vervelend.

Maar vooral het acteerwerk is in orde; hoofdrolspelers Bridges en Field spelen vrij goede rollen. Van Bridges is dit overigens bijna logisch. Daarnaast een goede rol voor Scatman Crothers en RG Armstrong. En Robert Englund speelt ook weer een voortreffelijke bijrol (tevens één van zijn eerste filmrollen ooit). Verder is er wel veel sprake van over-acting bij veel van de bijrolacteurs en ook houterig (hallo, Schwarzenegger) acteerwerk komt hier en daar voorbij. Je kunt niet alles hebben.

Verder heeft de film niet zo heel veel bijzonders te bieden. Visueel niets om over naar huis te schrijven en bij bepaalde gedeeltes in het script had iemand best even met een gum en pen mogen komen. Desalniettemin weet Stay Hungry wel redelijk te vermaken, al is het alleen al om de typische jaren '70 sfeer. Vond hem wat dat betreft soms wel wat hebben van Rafelson's Five Easy Pieces.

3 sterren, niets meer en niets minder.

Ach, ik kan me eigenlijk best voorstellen dat de film hoog scoort en veel succes heeft gehad. De doelgroep krijgt een vlotte romantische film met veel dans en muziek voorgeschoteld en meer wil het ook niet. Wat dat betreft hebben de makers hun werk goed gedaan. Maar kijk je met iets andere ogen naar Step Up, dan loop je toch al snel tegen een paar pijnlijke dingen aan. Zaken als een belabberd dertien-in-een-dozijn script of totaal oninteressante en irritante personages.

Maar wat me nog het meest tegenstond was het aantal afgezaagde moraaltjes dat de film op de kijker afvuurt. In elke scène en elk stukje dialoog leek wel zo'n uitgemolken moraaltje te zitten. 'Word geen crimineel, maar blijf toch op school, kinderen!' Verder is de film inderdaad vanaf de eerste seconde voorspelbaar, alles moet en zál volgens dat boekje gaan. De makers hebben wat dat betreft misschien goed gekeken naar de doelgroep, maar creativiteit is hier heel ver te zoeken.

1,5 sterren.

De film zag er prachtig uit, bevat een paar schitterende shots met prachtige muziek (vooral het einde ziet er magnifiek uit) en is van tijd tot tijd ook best grappig. Het is echter jammer dat de film te chaotisch is en, zoals hierboven al gezegd, soms teveel van de hak op de tak springt. Het maakt bepaalde momenten een stuk minder interessant en vergt soms aardig wat inspanning om je aandacht er bij te houden. Desondanks een goed verzorgde en best amusante film.

3 sterren voor Stereo Future.

Mwoah, het kan te maken hebben met lage verwachtingen, maar dit viel me allemaal nog best mee. Nergens baanbrekend acteerwerk, het scenario is nogal zwak, met nogal oninteressante personages en geloofwaardig is het ook niet bepaald. Toch was de uitvoering zeker niet slecht. Vooral de prima muziek viel me op en het is allemaal best sfeervol uitgevoerd. Verder gewoon erg aardig vermaak, het kijkt prima weg.

Interessant uitgangspunt, maar helaas laat de uitwerking te wensen over. De personages komen niet goed uit de verf en de meeste blijven gewoon oninteressant. Evenals het script. Vooral het gedeelte hoe het hoofdpersonage geïntrigeerd raakt wordt maar matig behandeld. Het leek net of er een belangrijk gedeelte uit de film ontbrak. Daarnaast wil het houterig acteren hier en daar het meeleven ook niet echt bevorderen. Vooral tijdens het eerste uur kabbelde het geheel voor mijn gevoel maar wat voort, er zat bar weinig fut in.

Het gaat op een gegeven moment gelukkig wat beter, vooral als de film het drama wat loslaat en meer lichte thriller- elementen krijgt. De uitbarsting tijdens de reconstructie in het bos en het moment waarop Susan Jules op het einde 'uitdaagt' waren prima geschoten en ook sterk geacteerd. Je krijgt ineens een hele andere Elvira Out te zien. Al met al bevat De Stilte van het Naderen (het blijft een schitterende titel, trouwens) een aantal prima momenten, maar denderend is het verder allemaal niet.

2 sterren.

Ben het met Diesel eens wat betreft de ongeïnspireerde regie. Storm Chasers: Revenge of the Twister kabbelt erg langzaam voort en er gebeurt eigenlijk maar weinig. Ook het acteerwerk was erg zwak en de effecten waren tevens behoorlijk matig. Een amusant momentje hier en daar, meer had deze film niet te bieden.

1,5 sterren.

Een paar dagen geleden maar eens begonnen met deze serie, die ik al een tijdje in de kast had liggen. Zonet het laatste deel gezien. Net als die andere King miniseries; uitstekend vermaak; niet heel spectaculair en soms zelfs wat langdradig, maar boeiend genoeg. Storm of the Century is prima gefilmd, redelijke special effects en, wat vooral belangrijk is, een perfecte sfeer. Altijd een belangrijk element voor een Stephen King miniserie als dit. Verder ook verrassend sterk werk van de cast, vooral Timothy Daly en de charismatische Colm Feore leveren goed werk af. De groep totaal uiteenlopende karakters (wat in praktisch elk Stephen King verhaal gebeurd) was weer amusant om te volgen en leverde een aantal sterke momenten op. Ook het einde, waarin de vader zijn zoon op het allerlaatste moment níet weet te redden, kon ik wel waarderen.

4 sterren.

Zonder meer een vermakelijke film, hoewel het vergeleken met Solondz' meesterlijke Happiness natuurlijk maar bar weinig voorstelt. Toch bevat Storytelling van tijd tot tijd datzelfde sterke sfeertje en is, net als zijn voorganger, ook een prima combinatie tussen zwarte humor en drama.

Het 'fictie' deel van de film zat aardig in elkaar en was op zich best leuk om te zien, maar stelde over het algemeen maar weinig voor. Het leek dan ook meer op een klein, nutteloos voorfilmpje dan op het eerste deel van een speelfilm. Het tweede deel, het 'non-fictie' gedeelte was al heel wat beter; deze had veel meer impact en tevens veel leukere personages.

Te beginnen bij de altijd geweldige Giamatti, die weer geweldig overtuigend de loser speelt en wat mij betreft de hele show weet te stelen. Het telefoongesprek aan het begin van het tweede deel kon zijn personage niet beter weergeven/ introduceren; schitterende scène was dat. Verder speelde ook Goodman weer een erg leuke rol. De overige personages waren jammer genoeg minder memorabel, hoewel cameraman Mike 'American Movie' Schank wel weer geinig was.

Erg jammer aan Storytelling was het ontbreken van een duidelijke structuur; het leek er soms op dat Solondz niet helemaal precies wist wat hij wilde en dat maakte de film hier en daar nogal rommelig. Verder was de film, mede dankzij zijn korte speelduur, gelukkig nergens saai en had genoeg amusement in huis om dik 80 minuten te blijven boeien. Maar Happiness is het zeer zeker niet!

Kleine 3,5 sterren.

Prachtige film met schitterende muziek van Badalamenti en een heerlijke sfeer. Het acteerwerk is bijzonder goed; Farnsworth zet een erg sterke prestatie neer en Sissy Spacek speelt ook fantastisch. Verder zitten er nog een paar erg leuke bijrollen in de film, zoals die van Everett McGill en Harry Dean Stanton.

Van het trage tempo heb ik totaal geen last gehad en heb me dan ook geen minuut weten te vervelen met deze zeer indrukwekkende en soms erg emotionele film, die voor mij de titel 'beste Lynch film die ik tot nu toe heb gezien' van Mulholland Drive ontneemt.

4,5 sterren.

Veel slechte dingen over gehoord, dus de verwachtingen waren uiteraard redelijk laag. Sterker nog, er was maar één reden waarom ik Strangeland überhaupt wilde zien. En nu moet ik toegeven; het viel achteraf allemaal best mee. Het was zeker geen hoogvlieger, maar de film had af en toe toch best wel wat.

Het plot is erg simpel en hier wordt dan ook bijzonder weinig aandacht aan besteed. Soms komt dit de film ten goede; zo begint de film ook meteen en gaat niet eerst drie kwartier lang personages lopen introduceren. Nadeel hiervan is wel weer dat inleven totaal niet mogelijk is. Daarnaast blijft de kijker tevens de hele film met een hoop vragen zitten.

Het acteerwerk is niet meer dan redelijk. Snider speelt niet meer dan een aardige rol als psychopaat, maar laat niets zien wat niet al veel vaker en ook véél beter is gedaan. Verder wordt er ook nog aardig gespeeld door hoofdrolspeler Kevin Gage, die me in deze rol vaak deed denken aan Ted Levine. En dan is er uiteraard nog een erg amusante bijrol van Robert Englund, die wat mij betreft de show steelt met zijn kleine, maar o zo leuke rol als geschifte en wraakzuchtige vader.

Maar goed, op een aantal vermakelijke scènes na stelt Strangeland als horrorfilm gewoon weinig voor. Geen spanning, erg weinig gore en een nogal rommelig script. Valt misschien het beste te beschrijven als een zwakke mix tussen Silence of the Lambs en Hellraiser.

Een hele kleine 2,5*

Craven blijft voor mij toch een interessant regisseur, met meesterlijke hoogtepunten (A Nightmare on Elm Street, Scream, New Nightmare) en soms rampzalige dieptepunten (Cursed, Swamp Thing, Scream 3). De producties uit de jaren '70, waar hij mee is begonnen (Hills Have Eyes, Last House on the Left) lagen hier wat mij betreft mooi tussenin. Deze derde film van de Amerikaanse horror-regisseur uit de jaren '70 neigt jammer genoeg toch het meest naar de tweede categorie: De dieptepunten ...

Summer of Fear faalt op veel verschillende gebieden. Zo is het script een rommeltje en de dialogen zijn van bijzonder laag soap- niveau. En ook wordt er ontzettend slecht geacteerd; Linda Blair speelt behoorlijk waardeloos, de vader is echt lachwekkend en langs de scènes met Fran 'kan niet acteren' Drescher had iemand ook beter even een schaar kunnen halen. Daarnaast zit de film vol belachelijke en uiterst lachwekkende momenten; zo vliegen auto's al in de fik voordat ze überhaupt dichtbij de berm komen te rijden. Mede hierdoor doet de film grotendeels erg amateuristisch aan en wordt het steeds duidelijker dat de film de tanden des tijds niet heeft doorstaan.

Toch heeft de film ergens wel een charmant laagje over zich. Het ietwat vreemde jaren '70 sfeertje komt op sommige momenten erg sterk naar voren en dit doet de film soms best goed. Ook zitten er nier en daar nog wel een paar andere geinige en amusante momenten, maar helaas niet genoeg om er een goede thriller van te maken. Ik wilde eerst voor een anderhalve ster gaan, maar bij nader inzien maak ik er toch maar even twee hele kleine sterren van. Blijft duidelijk één van Craven's minste en is qua kwaliteit voor mij het best te vergelijken met The Swamp Thing, welke hij een paar jaar later maakte.

2 hele kleine sterren.

Straw Dogs vertelt over een vredige Dustin Hoffman, die tot het uiterste wordt gedreven als het om geweld gaat. De tagline "Every man has a breaking point" suggereert dat Hoffman uiteindelijk genoeg heeft van de pesterijen en daardoor wraak neemt. Dat blijkt niet helemaal het geval. De eerste helft van de film is Hoffman weliswaar een buitenstaander in het Britse dorpje, maar je voelt nergens echte pesterijen. Plotseling vinden we de kat opgehangen en niet veel later wordt zijn vrouw door meerdere personen verkracht. Dit laatste is een tikkeltje verwarrend omdat zijn vrouw er deels van lijkt te genieten en ook niets tegen haar man zegt. Je verwacht dat zo'n situatie het breekpunt zal zijn, maar dan komt er ineens een totaal ander plot om de hoek kijken waar de uiteindelijke climax om gaat. Vreemde keuze, met name omdat regisseur Peckinpah zoveel tijd steekt in de opbouw en daarna het een beetje aan de kant lijkt te gooien. Hoffman lijkt niet te weten van de verkrachting, wat zijn 'breekpunt' veel minder krachtig maakt.

Sowieso vond ik de uiteindelijke climax teleurstellend. Het is niet lastig om als kijker een hekel te krijgen aan al die dronken dorpsbewoners, het zijn stuk voor stuk vervelende types. Maar tijdens de derde akte is men gevoelsmatig drie uur bezig met ramen intikken. Ik bedoel, hoeveel ramen kan een huis hebben? De spanning zakt weg en dat is jammer, want ik was juist na die enorme trage opbouw wel toe aan een flinke climax. Het geweld valt tegen, tenzij je ondersteboven bent van mensen die elkaar met vlakke hand in het gezicht slaan, met daarna een slowmotion val als gevolg. Maar het meest vervelende vond ik de enorm warrige beeldvertelling. Schijnbaar mochten shots in deze film niet langer dan 1 seconde duren, dus er wordt voortdurend heen en weer geknipt. En niet alleen tijdens dramatische momenten, ook in gewone dialogen blijft alles maar bewegen, dat je steeds behoorlijk gedesoriënteerd bent. Paar sterke scènes gezien, maar uiteindelijk vooral een lange opbouw richting een teleurstellende finale. Jammer.

3 sterren.

Compleet belachelijke film, die met wat meer zelfspot nog best leuk had kunnen worden. Heb niets met het spel en ook niets met het genre, dus hoog waren de verwachtingen nu niet bepaald. En gelukkig maar, zo bleek. De film probeert in korte tijd belachelijk veel personages te introduceren, maar geen van hen is interessant genoeg om te blijven hangen. Het zijn voornamelijk inwisselbare karakters, die voor geen meter boeien. Sommige hadden gewoon helemaal weggelaten kunnen worden.

Ook het plot is bijzonder mager, maar desondanks lijkt de film erg veel te willen vertellen en springt van de hak op de tak. Het boeit praktisch nergens, maar blijft toch gewoon vrolijk doorgaan. En tja, over de acteerprestaties kan men maar beter helemaal zwijgen. Gelukkig vermaakt dit belachelijke pulp af en toe nog wel, mede door de idiote gevechtsscènes en de bijzonder flauwe humor. Die Zangief ("Quick, change the channel") was overigens het hoogtepunt van de film; geestige vent, kreeg de beste regels uit het script. Maar dat waren er dan ook niet bar veel.

1,5 sterren.

Net als de rest van de komedies van Reitman was ook Stripes over het algemeen gezien best aardig, maar verre van bijzonder. De film leunt veel teveel op Murray, die voor al de grappen moet zorgen, maar waarvan er maar bar weinig aanslaan.

Daarnaast zijn de meeste overige personages ook niet leuk en is de humor in de film grotendeels bijzonder voorspelbaar en kinderachtig en komt van tijd tot tijd ook erg slecht over. John Larroquette was wat mij betreft het enige échte lichtpuntje, zijn rol was erg amusant.

Hele krappe 2,5.

Enorm lollige horrorkomedie, waar de komedie meer uit de absurdistische situaties komen dan dat men koste wat kost lollig wil doen. Sterker nog, de film neemt zichzelf op een goede manier serieus, waardoor de over de top - bijna Troma-achtige - taferelen extra komisch werken. De film voelt qua toon, maar ook qua script, erg aan als Halloween III: Season of the Witch. Maar dan met yoghurt. Het had allemaal iets strakker gekund - 80 minuten blijft toch een perfecte speelduur voor dit soort films - maar gelukkig zijn er genoeg memorabele scènes en groteske visuals die je aandacht erbij houden.

3,5 sterren.

“Next time you interrupt your mother sucking my dick, there’s going to be hell to pay!”

Het moge duidelijk zijn dat regisseur Richard Bates Jr. met Suburban Gothic volledig voor de komedie heeft gekozen. Afgezien van wat geesten die af en toe de kop opsteken, is de film zo eng als een gemiddelde aflevering van Scooby Doo. Eén enkele keer, in een flashback van Raymond, komt er zowaar een effectieve jump scare voorbij, maar Bates probeert vooral zoveel mogelijk grappen te maken in anderhalf uur. Een sterk verhaal, spanning of zelfs gore zijn misschien nergens te bekennen, maar de stereotypes (van luie en bijgelovige Mexicanen tot verwijfde en geile homoseksuelen) en grappen over seks, poep en kots zijn werkelijk overal.

Maar ook al ontbreekt de horror in deze horrorkomedie, de humor werkt hier en daar toch best aardig. Bates lijkt goed te hebben gekeken naar JUNO, want elk monotoon woord dat door zijn ongeïnteresseerde hoofdpersonages wordt uitgesproken is doordrenkt van cynisme. Suburban Gothic is verder een chaotische, schreeuwerige en kleurrijke film, met allerlei cameo's (John Waters, Jeffrey Combs). Dit alles is een tijdje grappig, maar Bates kan niet voorkomen dat het schreeuwerige en cynische op den duur gaat vervelen. Hij heeft wat dat betreft de spanningsboog niet goed genoeg onder controle. Aan het begin van de derde akte lijkt de benzine bijna op te zijn en bromt de film langzaam richting climax. De grappen zijn niet zo scherp meer, de personages beginnen wat te vervelen en het begint op te vallen dat de computergegenereerde special effects wel erg goedkoop zijn.

2,5 sterren.

Zit al wat beter in elkaar dan Kickassia - de vorige jubileumfilm van That Guy With The Glasses - en is ook wel iets vermakelijker. Het blijft allemaal erg kijken naar verklede fans die stukken uit hun favoriete films uitbeelden, maar de ongein en met name de zelfspot maken veel goed. De makers doen hun best om de film zo episch en bombastisch mogelijk te laten overkomen, terwijl het uiteindelijk niets meer is dan wat nerds met slechte kostuums op een kinderspeelplaatsje. En dat is op zich best geestig.

3 sterren.

Oef. Ik had begin dit jaar behoorlijk wat geld durven inleggen dat dit op zijn minst tig keer beter zou worden dan Batman V Superman. De trailers en premisse hadden in ieder geval mijn interesse gewekt. Het is echter onvoorstelbaar hoe men van Suicide Squad zo'n magere film weet te maken.

Qua toon, montage, structuur en timing gaat de film werkelijk alle kanten op, behalve de juiste. De film opent al met een aaneenschakeling van flashbacks, die stuk voor stuk niet werken. Vooral de backstory van Harley Quinn komt belabberd uit de verf, eigenlijk is de gehele rol van The Joker volkomen onnodig. En niet alleen hij, de film kent tig personages die er bijzonder karig vanaf komen. Meneer Slipknot (ik moest op internet zoeken hoe dat personage überhaupt heette), het personage met het zielenzwaard, rapper Common, die gemene gevangenisbewaker, die ineens verdwijnt; allemaal figuren waar werkelijk niets (boeiends) mee gebeurd. Enkel Will Smith en Margot Robbie krijgen voldoende tijd om iets neer te zetten, de rest is puur achtergrondvulling.

De toon van de film gaat alle kanten op. Met popliedjes, veel geforceerde one-liners en kapitein Boomerang en zijn roze eenhoorn (waarschijnlijk toegevoegd na het succes van Deadpool, zo lijkt het) probeert men het allemaal wat luchtig te maken. Maar ondertussen komt het merendeel van de sequenties uit Suicide Squad qua toon overeen met Batman V Superman. Niet in de laatste plaats door de belachelijke bad guys. Marvel is al niet best in het creëren van toffe schurken, maar wat DC de laatste paar films heeft neergezet is nog wel van een klasse lager. Waar ik hoopte op een simpele en smakelijke heistfilm, krijgen we gezeik met bezeten heksen, eeuwenoude goden en gemuteerde creaties die vooral lijken op Flipje. En in plaats van de krachtige helden die in dit universum rondlopen worden een vrouw met honkbalknuppel en een man met boemerangs ingezet. Logisch. Maar anderzijds, die grote spuuglelijke CGI dude wordt uiteindelijk opgeblazen met een bom. Eigenlijk een vrij eenvoudige missie, als je het zo bekijkt.

Het grootste probleem van Suicide Squad is dat de gehele film simpelweg een zooitje is. Je ziet bijna de zenuwachtige studiobazen allerlei editors van stal halen om de film koste wat kost te redden en daardoor de hele film juist om zeep helpen. Rond de climax zit één moment die mij deed grinniken; wanneer de Squad wordt verteld dat ze eventueel weg mogen gaan en Captain Boomerang meteen vertrekt. Dit was uiteraard veel leuker geweest als hij helemaal niet meer terugkeerde. Maar helaas, zelfs de beste grap van de film weet men eigenlijk nog te verpesten.

1,5 sterren.

Meesterwerk van Billy Wilder, die alsnog niet in mijn top 5 van zijn films zou verschijnen; zo’n fantastische filmmaker is het nu! Sunset Boulevard is het fantastische cynische verhaal over Hollywood, hoe je als ster op een gegeven moment vergeten kan worden en daardoor langzaamaan kan doordraaien. Dit alles zien we door Norma Desmond, een werkelijk fenomenale rol van Gloria Swanson en misschien wel één de mooiste filmrollen aller tijden. Haar verhaal (evenals dat van butler Max) is tragisch en enorm boeiend. Het verhaal wordt verteld vanuit de mislukte scenarist Joe, een nogal stijve hark, die op een gegeven moment een wat ongeloofwaardige relatie krijgt met ene Betty. Dit onderdeel in Sunset Boulevard is niet bijster sterk en - gezien wat Wilders normaliter kan met romantiek in films - zelfs erg karig te noemen. Maar het is maar een smetje op een verder ijzersterke film, van het iconische begin tot het iconische eind.

4 sterren.

Mwoah, deze film was het toch vooral net niet. Op zich was het best leuk geweest, zo’n terugkeer naar films als E.T., Stand by Me en The Goonies. En Super 8 doet een paar dingen uitstekend. Zo is de chemie tussen Joel Courtney en Elle Fanning uitstekend en beide acteren sterk. En bevat de film best wat aardige spektakel- momenten en actie om je te vermaken. En toch stelt Super 8 voornamelijk teleur, om een paar grote redenen:

De karakters zijn vreselijk eendimensionaal. Van de standaard dronken vader en de vader die alleen maar aan het werk is en geen tijd heeft voor zijn kind (goh, was Steven Spielberg een producent van de film?) tot de behoorlijk vervelende kinderen. Op het hoofdkarakter na spelen al die jochies de hele film een bepaald typetje en dat gaat heel erg snel op je zenuwen werken. Vooral die regisseur had na een paar minuten al liters bloed onder mijn nagels vandaan gehaald. Zwaar irritant kereltje.

Het Spielberg sausje. Zoals gezegd is het duidelijk dat Spielberg producent was. En dat wordt vooral duidelijk door het o zo dik aangezette drama, met name rondom de vaderfiguren (één van Spielberg’ bekendste en beruchtste handelskenmerken). Het moment dat de kinderen worden herenigd met hun vaders en ons hoofdpersonage de hanger van zijn moeder vastheeft en loslaat zijn verschrikkelijk. En ook als ons dappere hoofdpersonage oog in oog staat met het buitenaards wezen springt het glazuur toch van je tanden. En sowieso, hoe moeten we als kijker meeleven met een lelijk wezen dat we de hele film niet te zien krijgen, behalve de laatste tien minuten?. Doe me dan maar wat meer van het ‘kinderen maken zombiefilm’ gedeelte. Dat gedoe was nog enigszins amusant.

Maar de grootste teleurstelling zit hem toch wel in hoe de film een gigantische opbouw heeft … voor helemaal niets. In het eerste uur worden voortdurend talloze dingen aangesneden, die vervolgens in de uiterst teleurstellende climax niets blijken toe te voegen. In eerste instantie zijn de kinderen druk met hun grote geheim, waarbij het hoofdkarakter zo’n wit blokje meeneemt. Dat lijkt een belangrijk plotelement, maar het voegt uiteindelijk he-le-maal niets toe. Vervolgens gaan ze hard op zoek naar antwoorden en doen een hoop research om achter antwoorden te komen. Ondertussen moet papa sheriff vechten tegen het leger en uiteindelijk zelfs zijn ‘vijand’ vragen om hem te helpen. Waarom hij die gast überhaupt mee moet nemen is mij nog steeds volstrekt onduidelijk, overigens. Maar terwijl die alles dus flink in gang wordt gezet, lijkt het wezen ineens te denken: fuck it, ik ga naar huis, bouwt in vijf tellen zijn ruimteschip af en vliegt ervandoor. En als kijker mag je met een ontevreden gevoel naar het filmpje in de eindcredits kijken. Wat overigens misschien wel het leukste deel van de hele film was.

2 sterren.

Tja, het is allemaal niets nieuws wat Morgan Spurlock hier loopt te verkondigen in zijn documentaire Super Size Me. Natuurlijk is elke dag een bezoek aan de McDonalds niet goed voor je gezondheid, lijkt me dat niemand daar een documentaire voor nodig heeft. En tja, dat ze in Amerika in de ban zijn van die clown en zijn fastfoodketens lijkt me ook duidelijk voor iedereen. Maar ondanks dat er weinig nieuws wordt gebracht, is Super Size Me wel ontzettend amusant.

Spurlock's documentaire is eigenlijk net als een menu van de McDonalds; het is hap, slik en weg. Enkel het nare gevoel blijft je bespaard. Baanbrekend is het inhoudelijk allemaal niet, maar het kijkt heerlijk weg en Spurlock maakt er een leuke kermis van. De film is lekker vlot door de strakke montage, bevat leuke humor en prima muziek. Spurlock weet de juiste reacties van de juiste mensen te krijgen en verpakt dit in een erg amusant geheel.

Vooruit, 4 kleine sterren.

Vermakelijke, maar weinig bijzondere film. Superbad begint in ieder geval erg matig. Want hoewel het soms best geinig is om even te lachen om een aantal idiote, geile nerds, daar krijg je nog geen geslaagde komedie mee. Film lijkt voornamelijk makkelijk te scoren, maar grappig is het 't eerste half uur niet. Vooral Hill had maar een paar minuten nodig om de irritatiegrens flink te overschrijden. Gelukkig pakt de film terug met de scènes rondom de twee agenten en Fogell, wat voor een paar erg amusante scènes zorgt. Jammer genoeg duurt de film te lang en bevat over het algemeen te weinig sterke grappen. Enkel de personages (als de agenten, Fogell of die Myspace- kerel) tillen de film gelukkig naar een hoger niveau.

3 sterren.

Op zich best logisch dat Bryan Singer na het succes van X-Men en X2 één van de bekendste superhelden af mocht stoffen. Het laatste, erg slecht bekritiseerde, deel uit de Superman franchise met Christopher Reeve stamt uit 1987, dus was het bijna 20 jaar later wel tijd om weer eens iets te doen met die man van staal. Helaas komt er met Superman Returns maar weinig schot in de zaak. Superman Returns bevat een reeks prima plaatjes en Kevin Spacey mag zich lekker uitleven als Lex Luthor, maar daar is het positieve ook wel mee beschreven. Superman Returns sleept ongelofelijk voort, er lijkt geen eind aan te komen. De film zit vol clichés en het drama en de romantiek werken gewoonweg niet. Had de originele Superman van Richard Donner nog dat campy gevoel, hier wordt alles erg saai en suf gebracht. Maar eerlijk is eerlijk, Superman zelf is natuurlijk ook een erg saaie superheld. Desondanks had er, zelfs voor hem, wel wat meer pit en energie in het geheel gekund.

2,5 sterren.

In alle opzichten redelijk, maar absoluut niets meer. Het uitgangspunt zorgt ervoor dat werkelijk alle clichés, regeltjes en vaste thema's van het genre netjes achter elkaar worden gezet, er ontbreekt er geen één. Ook de personages zijn (ook zonder hun surrogate) erg gladjes en eendimensionaal, lang zullen ze je in ieder geval niet bijblijven. Gelukkig heeft de film zijn troef en maakt hier ook gretig gebruik van; Bruce Willis. Zelfs op de automatische piloot weet de charismatische acteur nog matige momenten naar een redelijk niveau te trekken. Tel daarbij een paar aardige actiemomenten en je hebt Surrogates. Overigens erg verrassend dat de film na 80 minuten het al voor gezien hield. Normaal worden films als dit toch gerekt toch een vermoeiende 120 minuten en langer. Toch wel een klein pluspuntje.

2,5 sterren.

Death isn't what it used to be, zo zegt de cover van de DVD. Klopt. Evenals de films van George A. Romero. Na de afsluiter van zijn geniale trilogie in 1985 heeft de beste man wat aangerommeld, tot hij in 2005 besloot à la George Lucas om nog maar wat delen te maken. En wat hij vervolgens heeft laten zien, is redelijk rampzalig te noemen. Land of the Dead was al een behoorlijke afgang, maar wist nog enigszins te vermaken. Diary of the Dead was een wanproduct eerste klas en sloeg alle planken die misgeslagen konden worden ook finaal mis. Survival of the Dead is het zesde deel van de reeks en moet deze nieuwe trilogie afsluiten.

En Survival of the Dead is jammer genoeg weer net zo bedroevend. Ik had stiekem gehoopt op een fatsoenlijke afsluiter (of dat de film in ieder geval terug op zou klimmen naar het niveau van Land), maar het mocht niet zo zijn. En om maar met het meest opvallende element te beginnen; slechts een paar minuten in de film valt op hoe afzichtelijk de special effects zijn. Ben benieuwd of George dit werkje aan zijn goede vriend Tom Savini durft te tonen of dat hij eigenlijk zich kapot schaamt voor wat hij hier laat zien. En terecht, want die belabberde CGI- effecten kunnen écht niet, daar kan The Asylum nog een puntje aan zuigen. Enerzijds toch best bijzonder als je regiedebuut van ruim 40 jaar geleden overtuigendere effecten bevat dan je nieuwste werkje.

Maar er is nog hoop, de special effects waren immers niet het enige hoogtepunt van de originele trilogie; vooral de sfeer en de karakters wisten die films naar een hoog niveau te tillen. Survival of the Dead gaat op dit gebied echter niet bepaald omhoog. Eerder naar beneden. De karakters zijn niets meer dan een stel eendimensionale en clichématige vaatdoeken zonder enige vorm van charisma. Ze lopen wat rond, schieten wat zombies door hun hoofd en gaan weer verder. Er worden wel wat verhaallijnen opgeworpen, maar om die nu serieus te gaan nemen. Tijdens het zoveelste slaapverwekkende vuurgevecht wordt de kijker geconfronteerd met gekibbel tussen stereotype rednecks en stereotype soldaten, een dochter en haar vader of één of ander conflict tussen twee oninteressante ouwe lullen. Waar zijn Rhodes, Peter, Harry, Logan en dergelijke als je ze nodig hebt?

Tja, en als je verhaal, karakters en effecten afstreept, hou je bar weinig over. Enkel de levende doden zelf, maar ook die zijn te lachwekkend voor woorden. Nergens, maar dan ook nérgens, voel je enige vorm van dreiging van deze zombies afkomen. Ze worden af en toe ingezet om een zogenaamd komische scène, maar die redelijk angstaanjagende en vooral dreigende wezens die Romero zelf ooit creëerde zijn het bij lange na niet meer. Had geregeld het idee dat Romero een poging ondernam om Shaun of the Dead na te doen. Alleen dan zonder de geslaagde humor, leuke personages, sfeer en stijl. Misschien is het maar tijd dat Romero de fiets, de legpuzzel of het tuingereedschap voor het moestuintje erbij gaat pakken. Maar dat geeft helemaal niks, hij heeft immers de horrorwereld ooit voorgoed op zijn kop gezet met zijn baanbrekende en ijzersterke trilogie. En bij deze spreken we dan ook nooit meer over die nieuwe trilogie. Iedereen akkoord?

Vooruit, toch een kleine 1,5 sterren.

Wat was dit grandioos, prachtig en hilarisch, zeg.

Wist niet goed wat ik kon verwachten en werd zonet dus ook compleet overrompeld. Heb echt de volle speelduur met een grote lach op mijn gezicht naar deze briljante film zitten kijken. Visueel is het echt prachtig (bepaalde beelden zijn echt betoverend mooi), de muziek is uiterst passend en werkt goed, het acteerwerk is uitstekend en de film weet echt geen enkel moment te vervelen.

De verhalen zijn stuk voor stuk erg boeiend en origineel en de typetjes zijn ook briljant; het hilarische gezinnetje met opnieuw een geweldige rol voor Kishibe, een geweldige Asano en zijn onsterfelijke vrouw (en wat een práchtige vrouw ook, die Hashimoto!), de reclame- maakster met haar geweldige ideeën, de hitman en zijn idiote tolk en natuurlijk die drie hilarische inbrekers.

Lang geleden dat ik zo gelachen heb bij een film. En dat bij een film die er visueel ook nog eens prachtig uitziet, dat maak je nu niet bepaald vaak mee. Hoef in ieder geval niet lang na te denken over een cijfer. Kan nu al niet wachten om deze nog een keer te gaan kijken!

5 ruime sterren, geen twijfel mogelijk.

In Amerika kunnen ze geen genoeg krijgen van kerstfilms. Maar, nog veel erger, kunnen ze geen genoeg krijgen van kerstfilms met mierzoet moralistisch gedoe. Altijd moet aan het einde een boodschap naar voren komen dat "kerst draait om familie en samenzijn". Leuk voor die mensen daar, maar de iets nuchtere mensen kunnen hun teiltje er alvast bij pakken. Surviving Christmas bevat datzelfde geleuter. En dat is jammer, want verder was dit een best sympathiek en amusant filmpje. Niets bijzonders, maar grotendeels van de cast doet het best aardig en de bijrollen van een Udo Kier of Stephen Root doen de film goed. De film is daarnaast best op wat geestige momenten te betrappen. Enkel dat eeuwige zoete gezeik doet de film wel de das om.

2,5 sterren.

Sfeer, dat heeft deze film. Eén van de eerste shots in de film is die van een donker bos. We zien de koplampen van één auto. Ondertussen klinkt de spookachtige theme van Goblin. Vervolgens komt ons hoofdpersonage in een bijzondere en knalrode ruimte. Ja, sfeer heeft Suspiria wel. De film is audiovisueel interessant. Inhoudelijk echter een heel stuk minder. Het is Argento niet te doen om een eenduidig en duidelijk verhaal te vertellen. Het oogt allemaal vrij simpel, maar echt eenvoudig brengt hij het niet in beeld. Probeer in de eerste paar scènes de personages maar eens uit elkaar te houden of goed te volgen wat er nu precies gebeurd. Deze opening van de film doet vermoeden dat we een slasher voorgeschoteld krijgen. Argento zet wat sfeervolle dingen neer, hoewel dat neersteken door iemand die net buiten beeld staat er ook wel erg knullig uitziet.

Dat knullige zit trouwens door de hele film. Wellicht komt het door het énorm houterige acteerwerk. De nasynchronisatie maakt het niet veel beter. Qua spel, maar ook vaak qua cameravoering en montage is Argento geen man van subtiliteit; hij zoomt graag enorm snel in op gruwelijke dingen om daarna meteen ook close-up de over de top reactie van een personage te gaan. En dat terwijl de wat subtielere momenten, de wat rustigere momenten waarin hij met schaduwen werkt, wél effectief zijn. Zo'n scène met de blinde man en zijn herdershond op het plein heeft iets spookachtigs, ook al heb je geen flauw idee waar het allemaal mee te maken heeft. Het maakt me uiteindelijk allemaal niet zoveel uit, als je aandacht er maar bij wordt gehouden. En dat lukte Argento niet overal. Geregeld zakte mijn aandacht best ver weg. Niet dat de film gaandeweg erg saai wordt, maar zo sfeervol en sterk als de openingsscène wordt het eigenlijk de hele film niet meer. Je zou kunnen stellen dat Argento te vroeg heeft gepiekt.

3 sterren.