Opinions

Een prima cast (Madsen, Molina, Whitaker, Kingsley en een erg mooie Henstridge) is één van de hoogtepunten van Species. Tevens bevat de film nog een paar erg vermakelijke actiescènes hier en daar en ook een kleine portie humor. Ook Christopher Young laat zich trouwens van zijn beste kant horen.

Het plot is echter niet erg veel bijzonders en stelt weinig voor (maar blijft echter wel vermakelijk) en ook het einde vond ik aan de zwakke kant. Tuurlijk was het allemaal best vermakelijk en amusant, maar ik had toch een beetje een ontevreden gevoel na afloop. Jammer.

3 sterren.

Wat een belachelijk vervolg. Begin leek nog best oké en met Willem Dafoe als psychopaat zag ik het nog best positief in. Maar toen begon de ellende. De ene cliché was nog niet afgelopen of de volgende stond weer klaar, de humor was totaal niet grappig en het acteerwerk was bijzonder slecht. Vooral die Alex, die zich de hele film als een soort Superman gedraagt, was het grote dieptepunt. De film werd met de minuut ongeloofwaardiger en je hoopt gewoon dat het snel voorbij is.

1 ster.

Best een geinig filmpje, eigenlijk. Toegegeven, hoogstaand wordt het nergens en je moet even je best doen om door die idiote dialogen heen te kijken, maar dan wil Sphere nog best amuseren. Paar leuke creaties en goed in elkaar gedraaide scènes; vooral de aanval van die kwallen was sterk. De acteurs spelen allemaal duidelijk op de automatische piloot, maar gelukkig eist een film als dit geen briljante oscarwaardige optredens. Wél belangrijk is een degelijk einde en dat mist Sphere dan weer wel. Wat een idioot en totaal belachelijk slot. Maar hoe dan ook, de rest was best te doen, zo tussendoor.

3 sterren

Ik had verwacht dat deze superheldenfilm de tand des tijds niet helemaal zo doorstaan. En eerlijk is eerlijk, de effecten zijn zeker niet moeders mooiste meer, de CGI Peter Parker is af en toe net een tekenfilmfiguurtje. Echter, dat zijn in principe álle figuren in deze film. Ik heb stiekem enorm genoten van kijken naar alle figuranten en bijrolacteurs, die zó over de top dom spelen, dat het leuk wordt. Die New Yorkers op de brug - een scène die in de film is gestopt na de aanslagen van 11 september - zijn nogal tenenkrommend, maar als je goed oplet zijn eigenlijk alle figuranten enorm idioot. Neem het moment dat Peter Parker de bus instapt en iemand een propje naar z’n hoofd gooit, waarna iedereen in een deuk ligt. De pestkoppen, de zakenmannen, het publiek bij die ballonnenshow; Raimi lijkt iedereen de regieaanwijzing ‘doe maar meer’ te hebben gegeven.

Die regieaanwijzing is ook zeker gegeven aan Willem Dafoe en JK Simmons in twee lekker memorabele rollen. Eigenlijk zonde dat Dafoe grotendeels een dom Power Rangers pakje draagt, zo’n kop moet je nooit verbergen. Het is jammer dat met deze kleurrijke figuren de hoofdpersonen Peter, MJ, Harry en oom Ben en tante May enorm saai en kleurloos zijn. Jammer genoeg krijgt het jonge trio in de vervolgfilms steeds meer screentijd met hun driehoeksverhouding. Dan had ik toch liever meer Simmons, meer Dafoe of meer Bruce Campbell gewild. Tussen deze erg leuke en erg suffe elementen zit de actiescènes en bijbehorende VFX: soms lelijk en gedateerd, maar soms nog steeds enorm effectief. Maar goed, dat Raimi weet hoe hij een camera moet laten bewegen wisten we natuurlijk al sinds 1981.

3,5 sterren.

Was destijds dolenthousiast toen ik dit vervolg op Spider-Man in 2004 op een warme zomeravond in de bios zag. Heel wat jaren verder deed deze film me toch een stuk minder. Om maar positief te beginnen; de special effects staan nog steeds als een huis en vooral de gevechtsscènes waarin Doc Ock zich mag uitleven met de jonge superheld hebben nog weinig aan kracht ingeboet. Sowieso is en blijft Ock een sterk personage, die gruwelijke tentakels zijn nu eenmaal een flinke verbetering op het Power Ranger pakje van Dafoe in de eerste film. Om nog maar te zwijgen over de manier van vervoeren, daarin staat Ock met gemak 10-0 voor op Green Golbin. En op de laatste plaats zijn JK Simmons en Bruce Campbell nu eenmaal geweldig.

Het drama in de film ging me echter erg tegenstaan. Het hele gedoe rondom Mary Jane, haar belangrijke toneelstuk en haar verloving, die voor mijn gevoel compleet uit de lucht kwam vallen, konden me opvallend snel gestolen worden. Had sowieso niets met dat personage. Verder is het pijnlijk om te zien hoe de plank soms flink mis wordt geslagen met de humor. Soms gaat het goed (indien je komische talenten als Simmons of Campbell hun gang laat gaan), maar af en toe werd het erg snel flauw. Zoals die huisbaas. Maar het meest weerzinwekkende vond ik toch wel de "You want to get to him, you gotta go through me" scène. Dat men zoiets na die belachelijke soortgelijke scène in de eerste film nog een keer doet, zeg. Misselijkmakend.

Al met al is Spider-Man 2 nog steeds absoluut niet slecht. Het is een kleine verbetering op de eerste, ook prima vermakelijke, film en in vergelijking met het matige derde deel is het zelfs sterk. Maar ondanks dat we hier te maken hebben met de beste van de serie, bepaalde minpunten gooien toch redelijk wat roet in het eten. Benieuwd wat men van de zogenaamde reboot/ remake maakt.

3,5 sterren.

Wat mij betreft ook een flinke tegenvaller. Had er al aardig wat negatieve verhalen over het derde Spider-Man avontuur gehoord, maar had niet gedacht dat het allemaal ook zou kloppen. De film had zeker wel wat leuke scènes, maar slaat op erg veel momenten de plank compleet mis. En dat is erg jammer, zeker na het zeer vermakelijke tweede deel.

Om maar even positief te beginnen: Ik was blij om Thomas Haden Church en Topher Grace te zien. Ze spelen erg vermakelijke rollen en ook hun kwaardaardige alter-ego's zijn erg leuk. Vooral Sandman is een lust voor het oog en komt met de beste scènes uit de hele film. Verder speelt James Franco ook een prima rol (en zijn pak is ook vele malen beter dan het Power Rangers pak van zijn vader) en hebben J.K. Simmons, Dylan Baker en (natuurlijk) Bruce Campbell weer heerlijke bijrollen.

Maar jammer genoeg is het niet alleen maar feest bij Spider-Man 3. De film zit echt propvol onlogische momenten, cliche's en toevalligheden, die op den duur behoorlijk beginnen te irriteren. Verder vond Raimi het nodig om nóg meer humor in dit deel te stoppen, iets wat de film niet echt goed doet. De scène uit Spider-Man 2 waarin Spidey de lift moet nemen is bijvoorbeeld nog wel leuk, maar tig van die scènes achter elkaar beginnen snel flink te vervelen. Daarnaast is de humor grotendeels ontzettend flauw, kinderachtig en gewoonweg niet leuk. Vooral als Peter kwaadaardig begint te worden en naast zijn schoenen gaat lopen is echt erg slecht gedaan; ik dacht even dat ik naar een mislukte komedie zat te kijken.

Verder had de film een heel stuk korter gemogen, want Spider-Man 3 zit tevens vol met onnodig lange soap en -dramamomenten en een hoop nutteloze rollen. Waarom bijvoorbeeld de rol van die Gwen Stacy in de film zat, weet ik nog steeds niet. Die had er wat mij betreft veel beter meteen eruit geknipt kunnen worden. Verder zijn al die privé probleempjes van Peter of MJ echt verre van interessant. Nee dan had ik toch veel liever wat meer Church of Grace gezien. Als laatste zitten er trouwens ook aardig wat lelijke visuele trucjes in de film.

Om een lang verhaal kort te maken; Spider-Man 3 is een behoorlijke tegenvaller, zeker na het erg vermakelijke Spider-Man 2. De film bevat misschien aardig wat leuke momenten en wat leuke personages en bijrollen, maar toch is deze film wat mij betreft zeker het minste van de serie. Heel erg jammer, ik had toch gehoopt dat Raimi van dit derde Spidey- avontuur iets bijzonders (of in ieder geval iets moois) zou maken.

Een héle kleine 3,5, voornamelijk voor de effecten van Sandman en het acteerwerk van Thomas Haden Church en Topher Grace. Toch neigt de score wel erg naar de 3 sterren toe en ik sluit een verlaging in de toekomst dan ook zeker niet uit.

Het blijft een vreemde keuze om zó snel na die massale ‘afsluiter’ Endgame een volgende film in de serie uit te brengen. Ook vreemd dat juist déze film een afsluiter schijnt te zijn van een fase (hoewel, niet dat die fases van Marvel er überhaupt toe doen, trouwens). Alsnog voelt dit meer als de start van iets nieuws en de keuze om deze film pas over een jaar uit te brengen was een stuk logischer. Maar goed, financieel is dit wel aantrekkelijker. Want laten we eerlijk zijn; met puur films als Endgame, Lion King, Aladdin en Star Wars 9 word je niet rijk. Als Disney wel genoeg geld had, dan hadden ze allang degene ontslagen die de posters ontwerpt voor hun Spider-Man films. Want na Homecoming zijn ook de posters voor Far From Home weer prutswerk van de bovenste plank.

Maar dan de film. Het moge duidelijk zijn dat Spider-Man weer een stuk luchtiger is in vergelijking met de afgelopen twee Avengers- films. Sterker nog, regisseur Jon Watts lijkt het romantische komedie- gehalte nog een flink stukje op te schroeven. De humor is nog meer aanwezig, met grotere rollen voor bijvoorbeeld de kibbelende en incompetente leraren van Peter Parker. Dit levert wel wat charmante scènes op, maar duren soms ook te lang. Grappen als het stoelen wisselen in het vliegtuig of scènes met rivaal Brad Davis in de bus duren - voor een simpel grapje - eigenlijk veel te lang. Ook gaat er veel tijd naar de romantiek. Dat is niet heel storend, want MJ en Peter zijn wel cute samen, maar het clichématige ‘hoofdpersoon wil de hele film lang zeggen dat hij de ander leuk vindt’ is wel erg karig. Watts mag blij zijn dat hij hier leuke personages tot zijn beschikking heeft, want op papier is dit een vrij standaard romkom.

Maar als de gevechten komen is Spider-Man: Far from Home niet langer een standaard romkom. Dan wordt het een standaard superheldenfilm. Althans, ook daarin worden alle beats weer netjes afgevinkt. Ik merkte dat ook daarin de film amper echt iets doet om te onderscheiden. Puur als Mysterio zijn illusies gebruikt begint de film visueel wat op te vallen, maar dat kan ook komen omdat de film verder visueel niet echt bijzonder is. Spider-Man kan heel leuk zijn als men het maar speels aanpakt en dat doet men hier te weinig. Zie alleen al de opening; zo’n clipshow met Whitney Houston is leuk om mee te beginnen, maar de film start nu met een rare introductie met Nick Fury en Maria Hill in Mexico. Dat voelt compleet als een last-minute montage-keuze. Maar wel een slechte keuze. Hoogtepunten van Far From Home zijn vooral kleine momenten zoals het stukje Broek op Langedijk (ik gok puur voor Nederlanders een hoogtepunt, héél komisch is het ook weer niet) en natuurlijk de terugkeer van J.K. Simmons als J. Jonah Jameson. Ik hoop van harte dat dat meer wordt dan een simpele cameo.

Spider-Man: Far From Home is nergens slecht, zeker niet. Maar het is ook verre van bijzonder, waarbij ik dus niet begrijp dat dit Endgame moest opvolgen. Far From Home is geenszins een geweldige afsluiter en ook geen fantastisch begin van een nieuwe fase. Het is een vermakelijk tussendoortje en in de MCU de ultieme middenmoot. Als film niets mis mee, maar inmiddels mag de lat bij Marvel wel weer een stukje hoger. Dan maar geen drie films per jaar.

Vooruit, 3,5 sterren.

In 2002 bracht Sam Raimi de superheld Spider-Man succesvol naar het grote doek, maar door emo-Peter in die chaotische derde film ging de stekker uit de franchise. Marc Webb deed vijf jaar later een poging en ditmaal ging de stekker er al uit naar twee films. Maar er was hoop toen Sony en Marvel eindelijk om tafel gingen en nu krijgt die Tom Holland zijn eigen film. En het is veruit de beste Spider-Man film tot dusver.

Eén van de beste keuzes voor Spider-Man: Homecoming was om van dit soloavontuur geen oorsprongsverhaal te maken; die hebben we de afgelopen 15 jaar wel genoeg gezien. Ditmaal dus geen spinnenbeet of wijze levenslessen van oom Ben, vlak voordat hij op straat wordt neergeknald. Ditmaal komen de wijze lessen van Tony Stark. Maar kijkend naar de (foeilelijke!!) poster en trailers leek het erop alsof Downey Jr. een hele grote rol zou hebben. Dat blijkt niet het geval. Hij en Jon Favreau spelen slechts een kleine bijrol en het verhaal wordt in gang gezet door de gebeurtenissen uit de eerdere Avengers films, maar verder is het toneel echt geheel voor Tom Holland. En die doet het - wederom - fantastisch. Hij is een uitstekende combinatie van een onhandige, maar sympathieke sul als Peter Parker en een eigenwijze betweter als hij zijn rood-blauwe kostuum aangetrokken heeft. Hij switcht voortdurend op perfecte wijze van kwetsbaar kneusje naar zelfverzekerde grappenmaker, iets dat zijn voorgangers Tobey Maguire en Andrew Garfield nooit echt onder de knie kregen.

En zo zijn er meer vlakken waarop Spider-Man: Homecoming de voorgaande Spider-Man films ver achter zich laat. De luchtige toon, de snelle pacing en de enorme entertainmentwaarde is iets dat we niet meer zagen sinds de eerste Spider-Man van Raimi in 2002. Elke verfilming die volgde werd steeds een tikkeltje duisterder en serieuzer, maar Homecoming is juist kleurrijk, jolig en van tijd tot tijd zelfs hilarisch. Dit is overigens niet alleen de verdiensten van Holland, ook de bijrollen worden uitstekend ingevuld. Marisa Tomei speelt een prima Aunt May, ook al krijgt ze weinig te doen, en de jonge klasgenoten van Peter zijn een leuk clubje bij elkaar. Soms blijven ze iets teveel in hun stereotype hangen (het cynische meisje is áltijd cynisch, de klootzak is áltijd een klootzak), maar ze leveren vaak genoeg leuke scènes op. J.K. Simmons had zich prima op zijn plek gevoeld bij deze acteurs.

Wat overblijft is de slechterik, maar buiten de films van Batman is dat zelden een hoogtepunt van een superheldenfilm, zelfs als je Batman zelf cast. Michael Keaton speelt zijn rol als Adrian Toomes (ofwel The Vulture) prima en het is ook een verademing dat de slechterik eens geen band had met Peter Parker - iets dat in elke voorgaande Spider-Man film wel het geval was. Zijn rol is prima, maar hij zal niet de boeken ingaan als meest memorabele schurk. De actiescènes zijn daarentegen wel gedenkwaardig, met name een sequentie rondom het Washington Monument is uitermate indrukwekkend.

Al met al is Spider-Man: Homecoming niet alleen de beste Spider-Man film tot nu toe, maar laat tevens zien dat de superheldenfilms van Marvel kwalitatief nog steeds flinke stappen maken.

4 sterren.

We krijgen al lange tijd zo'n 50 superheldenfilms per week, waarvan de helft met Spider-Man lijkt te zijn. Volgend jaar zit de beste jongen ook weer in twee grote blockbusters. Ondertussen zijn de studio's aan het knokken om wie de beste superheldenfilm van het jaar kan uitbrengen. Marvel komt in 2018 met zwaar geschut met Black Panther én Infinity War, DC komt met Aquaman en Fox zette kassucces Deadpool opnieuw in. Met al die feiten vind ik het dus bijzonder geestig én knap dat een 'tekenfilmpje' van Sony zonder meer de allerleukste superheldenfilm van het jaar is. En dé beste Spider-Man film tot dusver die we ooit kregen. En wellicht wel gewoon één van de beste superheldenfilms of all time.

En dat had ik niet verwacht toen ik een paar maanden geleden voor het eerst van dit project hoorde. Maar oh, wat is dit fun. Voortreffelijk gemaakt, creatief, kleurrijk en enorm geestig. Het is vrij duidelijk dat Lord en Miller achter dit project zitten, de film smaakt erg naar hun geslaagde komedies. Maar ook visueel is Spider-Man: Into the Spider-Verse sterk; de animatie mixt een hoop stijlen en het voelt verfrissend, een fijne eigen stijl. We kennen inmiddels wel wat films die als een stripboek willen voelen, maar geen deed het zo sterk als hier; dit ís gewoon een stripboek. Daarnaast zijn de actiescènes van hoog niveau. Zo'n achtervolging met The Prowler is een ijzersterke scène, waar menig live-action superheldenfilm nog een puntje aan kan zuigen. De actie is voortreffelijk en tegelijkertijd heb ik enorm gelachen. Soms is de humor vrij in your face en bijna Deadpool-achtig (eerdere Spider-Man films afkraken) en tegelijkertijd zit het ook vol met kleine momenten en subtielere grappen. De film is een tikkeltje aan de lange kant (zucht, de laatste keer dat een bioscoopfilm 90 minuten duurde lijkt eeuwen geleden), maar verder is Spider-Man: Into the Spider-Verse totaal tegen mijn verwachtingen in echt dé leukste superheldenfilm van 2018. Petje af, Sony.

4 sterren.

Poeh, wat was dit vermoeiend. Je verwacht al niets hoogstaand, maar als de film dan ook nog eens tien niveaus daaronder gaat zitten, is het wel heel slecht gesteld. De makers lijken een Nederlandse variant van Austin Powers te willen maken, maar gaan volledig onderuit. Het script is verschrikkelijk en vooral de timing is echt onvoorstelbaar slecht. Daarnaast is het enkel een show van Paul de Leeuw in zijn dubbelrol, de rest van de acteurs krijgen de ondankbare taak een humorloze en vooral zinloze bijrol op zich te nemen. Op bepaalde momenten waren de effecten nog enigszins aardig, tot de film aan het einde met de meest oerlelijke special effects aan komt zetten. Met één of wellicht twee niet meer dan redelijke momenten is Spion van Oranje vooral dus een zeer vermoeiende zit.

1 ster

Na The Sixth Sense en Unbreakable ging M. Night Shyamalan maar rare dingen doen. Het begon bij wat matige films, maar ach; dat kan iedere filmmaker overkomen. Maar toen kwam hij met zelfs een reeks afgrijselijke producties, waar je geen vezel van een man met talent nog in kon herkennen. Maar The Visit uit 2015 - die ik zelf nog niet heb gezien - en deze Split leken films te zijn waarin Shyamalan eindelijk weer eens een beetje normaal ging doen en met op z’n minst prima films kwam. Want dat is wat Split is; een prima film.

Zelden zie je dat een film zo leunt op één acteur als in Split. Maar Shyamalan heeft geluk dat hij werkt met James McAvoy. Ik kan me niet veel acteurs bedenken die deze rol dusdanig goed zouden kunnen spelen. En als je ziet hoe Shyamalan zijn acteurs liet spelen in films als The Happening en The Last Airbender twijfel je ook of je aan hem iets hebt qua regie. Hoe ze het ook voor elkaar kregen; McAvoy speelt fenomenaal. Soms over de top, soms opvallend ingetogen. Hij zorgt ervoor dat je eigenlijk amper oog hebt voor de overige acteurs, die weinig tot geen indruk achterlaten. Ze doen wat ze moeten doen. Soms is Split ietwat traag en kabbelt het wat, maar er komen ook een paar ijzersterke scènes voorbij. Het maakt nieuwsgierig naar Glass, het vervolg op Unbreakable en deze film. Een soort mini-MCU van Shyamalan. Zolang het maar van dit kaliber is en niet van het niveau After Earth.

3,5 sterren.

Waar anders zie je een dolfijn die planeten in de gaten moet houden, kan rappen, lasers schiet uit zijn blaasgat en klinkt als Patrick Stewart? Oftewel, deze nieuwe film van SpongeBob is weer lekker idioot en droog. De nieuwe toevoeging van een groot deel in live-action (met Antonio Banderas als piraat) en de personages als 3D figuren werkt opvallend goed, ook al is het enkel maar in de derde akte, in tegenstelling tot wat al het promotiemateriaal doet geloven. Verder een oké film, maar het nieuwe en frisse is er wel een beetje af. Meer dan geinig is het niet.

3 sterren.

Daar zit je dan, tussen de kleine kinderen in de bioscoop. En dan soms nog als hardste lachen. Maar goed, het blijft dan ook heerlijk droog, die SpongeBob. Het ijs eten, David Hasselhoff, de kroeg voor stoere mannen; allen erg geestig. Humor lijkt iets kinderlijker dan de TV-serie, maar vervelen doet het niet. Zag overigens bewust de Nederlandse versie (is ook bijzonder). De Nederlandse stemmencast voor deze namelijk ergens misschien nog wel leuker dan de originele Engelse stemmen.

Vooruit, 4 sterren. Ik heb me als een kind vermaakt.

Voor zijn found footage film over een aandachtsgeilige wannabe-influencer weet regisseur Kotlyarenko gelukkig goed wat hij doet. Qua geloofwaardigheid schiet de film weliswaar alle kanten op, maar de techniek en het wereldje voelen alsof ze kloppen. Zijn film zit vol internet- en televisiepersoonlijkheden, maar de grote ster is hoofdrolspeler Joe Keery. Keery speelt Kurt, een vlogger die ritjes in zijn taxi filmt en een pijnlijke verrassing in petto heeft voor zijn passagiers. En dan niet pijnlijk in de categorie van Carpool Karaoke van James Cordon, zó sadistisch is Kurt ook weer niet. Keery balanceert uitstekend tussen irritant en toch aandoenlijk. Qua horror is de film erg tam, maar Kotlyarenko heeft dan ook veel meer interesse in de satire. Die ligt er weliswaar vaak dik bovenop, maar de energie van Keery werkt zeer aanstekelijk.

3,5 sterren.

Idiote film, waar de humor en de gore de film boven water weten te houden. Vooral in het begin komen nog aardig wat geestige momenten voorbij en gedurende de hele film is het gore- gehalte hoog. Verder een hoop (overduidelijke) knipogen naar de horrorfilms van Romero en Raimi en verder een hele hoop flinke onzin. Op zich best geinig en de kwaliteit viel me nog reuze mee, maar daar is het wel mee gezegd.

2 sterren.

Nog steeds een enorm charmante film van de beste filmregisseur aller tijden. Maar Stalag 17 is zeker niet z’n beste, want de film heeft een paar problemen. Dat zit ‘m nog niet in de openingsscène, die is ijzersterk; Wilder weet hoe je een film moet openen. Geen trage introductie, maar meteen een spannende scène, waarmee je meteen ín de film zit. Vervolgens worden de vele hoofdpersonen geïntroduceerd. En daar zit zowel de kracht als de zwakte van Stalag 17. Sommige figuren, waaronder hoofdpersoon Sefton (William Holden), zijn interessante personages. Tegelijkertijd ontmoeten we verschrikkelijke typetjes als Animal en Harry Shapiro, die op den duur wel erg vervelend kunnen worden.

Sommige mensen zullen die enorm dik aangezette typetjes leuk vinden, maar Animal en Shapiro zijn wat mij betreft veel te aanwezig met hun cartooneske en vaak kinderachtige geschmier. Het werd gaandeweg een beetje niveau Ernst, Bobbie en de rest. Ook verdwijnt de spanning door deze figuren. Ondanks de luchtige toon bouwt Wilder met een openingsscène spanning op dat er daadwerkelijk iets op het spel staat in het kamp. En dat wordt volledig van tafel geveegd tijdens de momenten waarop Animal en Shapiro met een blik verf op pad gaan naar een stel dames. Zonder enige problemen verlaten ze het terrein en smeren een Duitse bewaker vervolgens onder de verf. Taferelen waar je zelfs in deze luchtige film wel een flinke straf voor verwacht, maar de twee lijken er gewoon mee weg te komen. De scène bestaat puur voor wat humor. En het is net die humor die niet werkt.

Wat niet wil zeggen dat alle humor in Stalag 17 niet werkt, maar het zijn juist de kleinere momenten die echt grappig zijn. Zo’n Duitse officier die zijn laarzen aan krijgt, puur om te telefoneren is wat mij betreft vele malen leuker dan de zoveelste gekke bek of het zoveelste rare stemmetje of domme imitatie. De verdeling van deze uiteenlopende soorten humor lijken hier een beetje 50/50 te zijn. Tegenover elke geslaagde grap of leuk en scherp dialoog staat een flauwe scène waarin iemand een man met pruik aanziet voor een vrouw. Op de grens balanceert Sig Ruman als de sullige Duitser Schultz; bepaalde momenten met hem zijn soms best sympathiek, maar andere scènes met hem neigen weer teveel naar sullige slapstick. De man struikelt soms nog net niet over een bananenschil.

Maar telkens als het ietwat serieuze verhaal inkickt, dan grijpt de film me keer op keer vast. De hele zoektocht naar wie van de groep niet te vertrouwen is, zit fascinerend in elkaar en verveelt geen moment. Wilder maakt het spannend en intrigerend, zelfs als je eenmaal weet hoe de vork in de steel zit houdt Wilder je op het puntje van je stoel. Hij is niet voor niets één van de beste verhalenvertellers die we ooit gekend hebben in de filmwereld. Naast de opening is ook de climax van torenhoog niveau en de film is soms zelfs bijzonder ontroerend. Het zijn dit soort ijzersterke momenten die me de domme momenten van de film soms compleet doen vergeten.

4 sterren.

De visuele pracht moet voor mij opboksen tegen een plot dat mij zelden wist te raken of boeien. De ellenlange dialogen en het tot 160 minuten uitgerekte plot waarin eigenlijk maar erg weinig gebeurd gingen me soms wat tegenstaan, het duurde me gewoonweg allemaal te lang.

En tóch wist de film mij bij ieder klein inzakmoment even later weer volledig te overtuigen en in de film te trekken met een aantal fénomenale shots. Vooral in combinatie met een voortreffelijke soundtrack stikt Stalker echt van de prachtige plaatjes. Bepaalde scènes waren echt voortreffelijk, de sfeer spatte er van af. Zelden zoiets moois gezien. Stalker is me in ieder geval véél beter bevallen dan Tarkovsky's Solyaris, waar ik maar erg weinig mee kon. Ik denk zelfs dat een eventuele herziening nog wel meer kan doen. Maar voorlopig hou ik 't bescheiden met een kleine voordeel van de twijfel.

3,5 sterren.

Prachtige film. Een sterk en ontroerend verhaal met bijzonder goed acteerwerk van de vier jonge hoofdrolspelers. Stand By Me weet verder ontzettend goed te boeien en er wordt een uitmuntende sfeer neergezet. Al met al een bijzondere film met hier en daar van die heerlijke typische King momenten.

4,5 sterren.

Was lange tijd een grote favoriet van me, deze miniserie. En in alle eerlijkheid kwam ik er bij een herziening opvallend makkelijk weer doorheen, ondanks de enorme speelduur. De tijd vliegt enigszins voorbij, hoewel dat niet wil zeggen dat The Stand een hoogstaande miniserie is. Het is soms juist erg knullig en zwak, met af en toe een paar sterke elementen, die de boel kijkbaar houden. Eén van die sterkere elementen is het begin, met het gegeven van de supergriep Captain Trips. De aanpak is dan weliswaar vaak een tikkeltje kneuterig en oogt en voelt meestal aan als een jaren 90 soapserie, maar inhoudelijk is het vrij interessant. In tegenstelling tot veel films kan The Stand als miniserie echt de tijd nemen om de ondergang van de wereld te laten zien. En we krijgen meer tijd om de personages wat beter te leren kennen.

Van al die personages en bijbehorende acteurs is het een hoop 'hit or miss'. Vond Sinise geen hele slechte keuze, maar de leukste en beste rollen zijn weggelegd voor Ray Walston, Bill Fagerbakke en Matt Frewer. Veel andere acteurs zijn vrij matig of soms gewoon slecht gecast. Zo'n Corin Nemec speelt vrij dramatisch een kneus met een duistere kant en ook Jamey Sheridan is niet het beste gecast als dé grote schurk van de film. Veel dreiging komt er niet van deze in spijkerstof geklede vent met lang haar, die zo uit een shampoo-reclame lijkt gestapt. Af en toe transformeert zijn gezicht in een monster, maar dat maakt het alleen nog maar lachwekkender. Een Miguel Ferrer, de rechterhand van de grote schurk, was bijvoorbeeld al een betere schurk geweest. Maar goed, het is niet enkel de acteur die hier de schuld mag krijgen, het script en vooral ook de regie van Garris werken niet bepaald mee. Het camerawerk en de montage is alles behalve bijzonder.

Inhoudelijk is The Stand aan het begin nog erg interessant, als de overlevenden van de griep elkaar vinden en stuk voor stuk samen op pad gaan naar die ene, mysterieuze donkere vrouw op haar veranda, waar ze allemaal van dromen. Vervolgens moet de groep een gemeenschap opbouwen. Dat is even leuk, maar daarna begint het allemaal wel wat te vervelen. Met name als Nadine en Harold veel screentijd krijgen, boeit het allemaal niet echt meer. De film werkt zich heel langzaam naar een climax toe, maar ook die stelt teleur. Sterker nog, het moment dat de CGI hand van God de atoombom van Matt Frewer oppakt is enorm dom, zowel inhoudelijk als qua uitvoering. Maar ondanks dit alles is voor mij The Stand geen grote straf om te kijken, zeker verdeeld over meerdere avonden. Nergens hoogstaand, maar bepaalde personages en vertolkingen zijn alleraardigst - met een flink scala aan cameos van bekende lui - en de muziek van W.G. Snuffy Walden is erg fijn. Alsnog zijn deze miniseries van King rijp voor een hedendaagse remake. Denk dat dit bronmateriaal zich ook uitstekend leent voor een update.

3 sterren.

Na de prequels nu opnieuw begonnen aan de originele trilogie. Beginnend bij de eerste Star Wars, die in alle eerlijkheid niet echt overeind blijft staan. Alles aan de film is inmiddels iconisch en staat hoog aangeschreven, maar als je daar doorheen kijkt, zie je op veel vlakken een best matige film. Luke Skywalker is een vrij nietszeggend en nogal suf hoofdpersoon. De film begint best interessant als hij wordt geïntroduceerd als normale jongen, die vastzit op een saaie zandplaneet. Maar na één lesje Jedi (als je het al een les wil noemen), blijkt hij plots de beste piloot aller tijden te zijn. Tweede helft van de film is ook duidelijk een stuk minder dan de eerste helft.

De film krijgt vooral kleur dankzij de bijpersonages als Solo, Chewie of de Droids, de hoofdpersonen zijn echter niet zo boeiend. Zelfs de grote en iconische Darth Vader eigenlijk behoorlijk underwhelming. Peter Cushing straalt veel meer dreiging uit en oogt als een betere bad guy. Vader leek ook meer een assistent, zeker als hij aan het einde mee gaat vliegen. Maakt hem toch veel minder imponerend. Maar sowieso is de hele dark side hier echt vrij bespottelijk, met name door die lachwekkende stormtroopers. Ze schieten hopeloos op niets, lopen erg klungelig rond, vallen bij het minste of geringste om en zijn in al hun acties oerdom. Dat maakt het niet erg spannend. En dan is er het ultieme gevecht (tussen Darth Vader en Obi-Wan), wat uiteindelijk niets meer is dan twee oude mannen die twee stokjes tegen elkaar aantikken.

Bepaalde dingen kun je de film best vergeven en de enorme sets en kostuums zijn indrukwekkend, zeker voor een film in de jaren 70. En eerlijk is eerlijk, Star Wars vermaakt ook prima. Maar sommige oninteressante personages, de suffe dialogen en vooral de knulligheid van de slechteriken en gebrek aan spanning maken Star Wars alles behalve een fantastische film. Het is begrijpelijk waarom de film iconisch werd, maar één van de beste films ooit gemaakt? Zeker niet.

3 sterren.

Zo'n film waarbij aan het einde slechts één vraag in je hoofd zit; 'waar heb ik in hemelsnaam net naar gekeken?'. Een idiote aaneenschakeling van verhalen over familie langharige beesten die enkel oervervelend lopen te brabbelen, idiote karakters die uit het niets beginnen met liedjes zingen, kleine mensjes met een uiterst saaie dans, een belabberd getekend animatie-avontuur van Star Wars- figuren en een echt niet door te komen instructiefilmpje ... met één of andere vent .. met zo'n .. ding. Nee, heb eerlijk gezegd geen idee waar dat over ging. Heb geen idee waar de hele film over ging.

Uit nieuwsgierigheid dit vreemde project, waar zelfs George Lucas ook niet al te blij mee schijnt te zijn, maar eens bekeken. Ik wist dat het niet bepaald hoogstaand zou zijn, maar dít had ik toch ook weer niet verwacht. Je zou zowaar meer respect voor Phantom Menace en Attack of the Clones kunnen krijgen.

0,5 sterren. Omdat ik in een gulle bui ben.

Nu alles weer in het teken staat van Star Wars heb ik The Phantom Menace een tweede kans gegeven. Maar het blijft een vermoeiende film. Charme is ver te zoeken, de knulligheid van de originele trilogie heeft plaatsgemaakt voor oerlelijke CGI en alle vermakelijke personages van de eerste films zijn ingeruild voor irritante of zielloze figuren.

The Phantom Menace is een verzameling van belachelijk veel oninteressant politiek geneuzel, afgewisseld met sequenties vol schreeuwerige CGI, wat zogenaamd spektakel moet voorstellen. Een race hier, een gevecht daar en tussendoor een hele hoop vergaderingen en gedoe over federations en comités, dat op de meest oninteressante manier wordt gebracht. Je zakt als kijker steeds verder in je stoel. De actiesequenties zijn echter ook alles behalve overtuigend, je voelt totaal geen spanning. En dat maakt het nog slaapverwekkender. Verder enkel oninteressante personages (en het houterige acteerwerk werkt ook niet echt bevorderlijk) en opvallend genoeg krijgen de meest irritante en weerzinwekkende personages juist de meeste screentijd. Eén keer in de zoveel tijd komt er een aardige vondst of geinige scène, maar die zijn over het algemeen echt ver te zoeken. Wat dat betreft ligt de lat voor J.J. Abrams niet erg hoog.

2 sterren.

Een minuscule stap vooruit voor George Lucas ten opzichte van The Phantom Menace, maar heel veel scheelt het allemaal niet. De toevoeging van een wat hoger tempo, de pogingen tot iets meer spanning en de veel kleinere rol van Jar Jar Binks, doen de film nog wel goed. Maar verder valt er niet veel positiefs te zeggen over Attack of the Clones. Het subplot met Kenobi is nog best vermakelijk, maar Lucas vindt het nodig om telkens naar het romantische plotje met Padme en Skywalker te knippen. Een romantische plot met verschrikkelijke dialogen en houterig spel van twee enorme aardappelzakken.

Net als de vorige film heeft Attack of the Clones - naast de tenenkrommende romance - een hoop geneuzel over oninteressante politiek, dat wordt afgewisseld door niet al te beste gevechtsscènes en actiesequenties. Toegegeven, de spectakel-sequenties werken hier een tikkeltje beter dan de vorige film, maar nog steeds is het merendeel oninteressant. De effecten zijn ook enorm gedateerd. Christopher Lee, die wegvlucht op zijn vliegende scooter, is niets meer dan hilarisch. Lucas had ongetwijfeld veel aandacht voor de special effects, maar wist niet te voorkomen dat het er nog geen 15 jaar later lachwekkend uitziet. Aandacht voor script en spelregie waren beter geweest. Want het blijft knap hoe Lucas grote namen in de filmwereld kan laten acteren op het niveau van een gemiddeld amateur buurthuis-toneelstuk.

2 sterren.

Duidelijk een grote stap in de goede richting, deze derde prequel. Schijnbaar leert Lucas toch van zijn fouten. De rol van Jar Jar is ditmaal minimaal en er is meer ruimte voor spanning en minder voor oeverloos gezanik. En het spektakel is ditmaal ook beter qua timing en impact. Het vermoeiende romantische plot tussen Skywalker en Padme is er nog steeds (en het is nog steeds te tenenkrommend voor woorden), maar gelukkig vult het geen groot deel van de film.

De film bevat verder iets leukere personages, als die Grievous (hoewel de manier waarop hij verslagen wordt weer enorm suf is). En vooral Ian McDiarmid steelt de show met zijn compleet over de top optreden als Palpatine. Hij gedraagt zich zo heerlijk overdreven evil, dat geeft wat kleur aan het geheel. Want het blijft toch nog steeds opvallend hoe bizar slecht het spel en de dialogen zijn. Ergens is het nog knap dat acteurs van het kaliber Ewan McGregor en Natalie Portman nog serieus genomen konden worden na de teksten die ze voor deze trilogie hebben moeten uitkramen.

3 sterren.

Oef! Mijn verwachtingen waren al laag, dus dat de film zelfs dán nog een teleurstelling is, is noemenswaardig. JJ Abrams - die van die brave herhalingsoefening The Force Awakens - gaf in interviews aan dat hij na het ietwat controversiële The Last Jedi van Rian Johnson meer risico’s durfde te nemen en dus Rise of Skywalker gewaagder zou worden dan oorspronkelijk. Na de film gezien te hebben vraag ik mij in hemelsnaam af hóe braaf JJ Abrams is als hij niet ‘gewaagd is’. Want aan de TROS is niets gewaagds (met die afkorting klopt die zin dubbel). Sterker nog, er zijn weinig films die zo volgens verwachting en het boekje verlopen als deze negende Star Wars film. Wie ook maar iets vernieuwends verwacht, komt bedrogen uit.

Abrams blijkt wel een meester in het ‘doen alsof’. Tijdens één van de eerste momenten, als Rey het voertuig met Chewie opblaast, dacht ik oprecht nog dat dit een sterke en mooie tragische keuze kon zijn. Maar nee, een shot later zien we Chewie weer. Vervolgens is C3PO aan de beurt, met z’n geheugen. Hij krijgt een dramatische tekst, maar een handjevol scènes later krijgt hij z’n geheugen terug. Wat blijkt; niemand is ooit in gevaar. Zak je in drijfzand, dan kom je gewoon onder in een gang uit. Ben je neergestoken, dan kan The Force je genezen. Besluit je tijdens de grote climax jezelf op te offeren door achter te blijven en iedereen te redden, dan blijkt dat je ook gewoon weer terug op het schip kan springen en alsnog mee kan feesten tijdens de laatste scènes. Het is doodvermoeiend en compleet stupide hoe weinig er eigenlijk op het spel staat. En dat voor een grote finale.

De nieuwe hoofdfiguren waar we al drie films naar kijken boeien eigenlijk nog steeds niet, maar die krijgen alsnog meer te doen dan andere figuren die heel suf worden afgeserveerd. Niet bepaald subtiel zet men het niet zo geliefde personage Rose uit The Last Jedi aan de kant, maar ook een Maz Kanata is na drie films nog steeds een achtergrondfiguur. Gelukkig had Lupita Nyong'o dit jaar twee hele goede rollen, dus haar jaar wordt er niet door verpest. Ergens lijkt men ook te weten dat dit allemaal nergens op slaat, want de meest geslaagde grap in de film is die met Hux en zijn ”I am the spy”. Oprecht hilarisch, men lijkt daar te snappen hoe dom het allemaal eigenlijk is. Maar op de meeste momenten neemt de film zichzelf veel te serieus. Zo laat Lando even zijn hoofd zien, puur om te verwijzen naar de eerste films, maar een rol van betekenis krijgt ie niet. Of je moet een enorm ongemakkelijk momentje aan het einde ‘een rol van betekenis’ noemen. Ik kon nog wel genieten van Palpatine, sowieso de leukste rol uit de hele Star Wars serie. Hij mag misschien niet zo lekker schmieren als voorheen, maar was wel blij ‘m terug te zien. Ik twijfelde nog even of zijn naam noemen een spoiler zou zijn, maar helaas behandelt de film zijn terugkeer ook als een gegeven door hem in de trailers en posters te stoppen. Juist zijn aanwezigheid had een leuke verrassing kunnen zijn.

Het script van TROS is verder oersaai. Men is de bijna de gehele film bezig met het zoeken naar ‘dingen op plekken’. Nogmaals, een zoektocht zonder enige dreiging of spanning. Het is vooral wachten op dat lang uitgestelde eindgevecht. Een climax waarvoor men lijkt te hebben gespiekt bij Avengers: Endgame, met zowel de verschijning van alle hulptroepen op het laatste moment evenals de eindzinnen van Rey en Palpatine, die wel héél erg overeenkomen met de laatste zinnen van Thanos en Tony Stark. Verder is de hele climax ook maar een zooitje. Een hoop rondvliegende schepen en wat geknal, een gevecht dat me veel deed denken aan The Matrix Revolutions. En dat is nooit een goed teken. Ik had al niet verwacht dat JJ Abrams van deze finale een gewaagde of vernieuwende film zou maken. Maar dat dit zo’n inwisselbare en suffe film zou worden, die je na een paar uur alweer bent vergeten, had ik ook weer niet zien aankomen. Ergens heeft ie dus toch iets onverwachts gedaan, die Abrams.

2 sterren.

Als de franchise bekijkt vanaf The Phantom Menace, valt op dat de franchise met elke film steeds iets in kwaliteit stijgt. The Empire Strikes Back is dan namelijk weer een flinke vooruitgang op het knullige en underwhelming A New Hope. Op de één of andere manier voelt The Empire Strikes Back een stuk minder gedateerd. Het is natuurlijk makkelijk om te zeggen dat het zichtbaar is dat Lucas nu eens geen regisseur is, maar wonder boven wonder is dat ook echt waar. De dialogen en acteerprestaties komen beter uit de verf in dit deel en het is allemaal een stuk minder knullig. De toon is wat duisterder, de actie is wat spectaculairder en de personages interessanter. We moeten ditmaal Peter Cushing missen, maar Yoda is een goede toevoeging. Verder minder sullige stormtroopers en Darth Vader is ditmaal ook een stuk dreigender. Snap alleen niet waarom men zo'n fan is geworden van Boba Fett.

3,5 sterren.

Weliswaar geen betere film dan The Empire Strikes Back, die blijft filmtechnisch duidelijk de beste van de serie. Maar ergens bevalt Return of the Jedi mij persoonlijk wellicht het meest van de gehele franchise. Het is allemaal gewoon net iets gekker, met lekker groteske wezens als blobber Jabba, dat Rancor- monster of dat allesverslindende gat in de grond. En dan is er natuurlijk nog Ian McDiarmid - hoogtepunt van de prequels - in zijn heerlijke over de top rol als The Emperor. Het is allemaal iets meer campy, maar ditmaal knullig op een leuke manier (en niet op de amateuristische manier zoals A New Hope). Ongetwijfeld dat men zich stoort aan die teddyberen (vond ze zelf niet zo erg) en de minder duistere toon van Empire Strikes Back, maar desondanks is dit toch een stuk beter dan de prequels of het origineel.

3,5 sterren.

Enorm teleurstellend.

Met de komst van Abrams verwachte ik iets nieuws. Iets dat het verhaal van deze saga vooruit duwt in een interessante nieuwe richting. Maar ik had geen idee dat de The Force Awakens een inspiratieloze remake zou worden van A New Hope. Werkelijk elk verhaalelement is overgenomen, met hier en daar een klein vleugje Empire Strikes Back. Dat de film niets meer dan een reboot is, blijkt ook wel aan dat men enkel bezig is met 'het stokje doorgeven'. De film is één grote set-up voor een nieuwe reeks, maar voegt verder echt niets toe. Ik zie - op betere CGI en eindelijk eens niet die matige regie en dialogen van George Lucas - geen meerwaarde voor het bestaan van deze film.

Daar komt bij dat de film opvallend non-memorabel is. Zelfs de prequels, die behoorlijk klote zijn, deden dat beter. Figuren als Darth Maul, Count Dooku, General Grievous en zeker Palpatine blijven langer bij dan deze inwisselbare bad guy of die underwhelming en vrij zinloze stormtrooper-leider. Om nog maar te zwijgen van die belachelijk lelijkeMr. Bigglesworth op een stoel, met een bespottelijk design en foeilelijke CGI. Qua gevechten, actie en spektakel doet de film uitstekend wat hij moet doen (maar goed, het was ook niet best geweest als men op dat vlak niet boven de prequels kon uitstijgen) en er waren zeker wel momenten die oprecht leuk waren, zoals die mindtrick met die Stormtrooper). Maar jammer genoeg was The Force Awakens verder niets meer dan een resetknop, aangevuld met een lading fanservice.

2,5 sterren.

Meh.

Het positieve nieuws: The Last Jedi is iets beter dan The Force Awakens, Rogue One en de prequel trilogie van George Lucas. Echter vond ik geen van die voorgaande films bepaald noemenswaardig, dus een hele grote prestatie is dat ook weer niet. Want ondanks dat Star Wars: The Last Jedi een prima gemaakt avonturenfilm in de ruimte is geworden, het deed me allemaal eigenlijk maar weinig.

Terugkijkend op The Last Jedi zijn het vooral een handjevol shots en korte sequenties die bijblijven. Shots als Luke die tegenover die grote wandelende machines staat, inclusief het amusante bijbehorende geintje waarin hij lekker arrogant zijn schouder afveegt na die kogelregen (één van de weinige grappen die wat mij betreft echt goed werkte). Elementen als de verrassende dood van Snoke of de terugkeer van muppet Yoda waren amuserend. De sequentie waarin Laura Dern het schip met lichtsnelheid door het schip van de schurken vliegt was qua uitvoering ook erg sterk. Wat dat betreft kent The Last Jedi best wat memorabele momenten en visueel aantrekkelijke sequenties. Maar als geheel liet de film me op vrij veel fronten koud en verliep eigenlijk wel zoals je zou verwachten.

Het plot rondom Finn en dat nieuwe personage deden me weinig en voelde als een verhaallijn dat vrij eenvoudig weggeknipt had kunnen worden. En van personages als Hux, Maz Kanata of Captain Phasma begrijp ik al helemaal niet waarom ze allemaal al twee films meegaan, ze voegen (wederom) niets toe. Enkel Oscar Isaac heeft duidelijk meer te doen gekregen, maar ik vind zijn personage nog steeds niet boeiend. Het verhaal van The Last Jedi draait vooral om Luke, Rey en Kylo Ren en dat stuk van de film komt nog het beste uit de verf. Maar zelfs die verhaallijn kwam soms erg moeilijk op gang. Met als gevolg dat ik geregeld tijdens The Last Jedi mijn horloge wilde raadplegen om te zien hoe ver we waren. Waarom dit de langste Star Wars film tot dusver moest worden snap ik dan ook niet, want het lijkt erop dat The last Jedi juist het minst te vertellen heeft.

The Last Jedi faalt voor mij vooral als tweede film in deze nieuwe trilogie om mij enthousiast te maken voor een derde film. Aan het einde van The Last Jedi zijn alle nieuwe helden weer bij elkaar en hebben we Kylo Ren aan de andere kant. Spannend is anders.

2,5 sterren.

Saai TV-prul. Starflight One begint als een oervervelende aflevering van een of andere mislukte soapserie, inclusief het trieste acteerwerk en de bordkartonnen karakters. Maar ook als de film op gang komt, blijft het ondanks het aardige idee allemaal bijzonder mager. Alle clichés uit het genre worden uit de kast getrokken en het gaat maar door en door, zonder ook maar een beetje interessant of spannend te worden. Verder ziet de film er belabberd uit. Als men zou zeggen dat de film begin jaren ’70 was gemaakt, zou ik het ook geloven. Ging de film zien voor de rol van Englund, maar diens screentime bleek ook maar zo’n twee minuten te zijn.

1 ster.