Opinions

Small Soldiers is op en top Joe Dante. De film kent horden overeenkomsten met The Gremlins en ademt ook geregeld dezelfde sfeer uit. Naast deze sfeer neerzetten zet Dante een aantal zeer sterke komedie- (Dick Miller, Phil Hartman, David Cross) en stemacteurs aan het werk en maakt er een heerlijke chaos van. De lol en het plezier spat bijna letterlijk van het scherm. Verder is Small Soldiers goed verzorgd; zo laten toppers als Stan Winston en Jerry Goldsmith zich van hun beste kant zien en horen.

Erg vermakelijk. 3,5 sterren.

Als een regisseur als Tim Hunter (River’s Edge) en een schrijver Bret Easton Ellis (American Psycho) samenwerken verwacht je vuurwerk. Het resultaat is echter een natte grondbloem. Ze baseerden hun film op een theorie van twee detectives die stelden dat jongemannen die dood in het water werden gevonden niet zijn verdronken maar vermoord. Dat zou zich prima kunnen lenen voor een spannende film, maar Hunter en Ellis doen juist het tegenovergestelde, hun film is dodelijk saai. In het eerste uur wordt hoofdpersoon Jake (die grotendeels van de film zijn afgetrainde lichaam loopt te tonen) gestalkt door een geparkeerd bestelbusje en krijgt mysterieuze smsjes over water. Dat eerste uur zit vol oeverloos gezeur en de film is niet vooruit te branden. Enkel de laatste tien minuten zijn vrij bruut, maar die spectaculaire finale komt veel te laat; je bent als kijker dan al in slaap gevallen. Of je aan het afvragen waarom men in hemelsnaam Cripsin Glover onherkenbaar heeft gemaakt voor een tekstloze bijrol.

1,5 sterren.

Ach, vond het een best aardig en amusant vlot actiefilmpje. In de eerste twintig minuten is aan regisseur Carnahan de onmogelijke klus om alle karakters die hij voor ons in petto heeft te introduceren. Want dat zijn er veel. En echt bijster interessant zijn de meeste personages niet, dus het startshot dat Carnahan na iets meer dan een half uur geeft om de grote adrenaline-rit te laten beginnen, komt als geroepen. Veel karakters worden daarin weliswaar maar matigjes uitgewerkt, maar gelukkig blijft Smokin' Aces vanaf dat punt wel een amusante achtbaanrit, die de kijker weinig tijd geeft om adem te halen. En na te denken. De verschillende verhaallijnen en karakters zigzaggen net zo lekker door elkaar als de actie en de humor en de film werkt zo vlot naar een aangename climax toe.

Qua montage en camerawerk is Smokin' Aces niet heel uitzonderlijk, de meeste visuele trucjes kennen we al (en hebben we zelfs al eens beter gezien). Maar het geeft de film zijn flow. Verder steken aardig wat bekende acteurs even de kop op voor een rolletje. Met name de wat kleinere rollen, zoals die van Nestor Carbonell, Martin Henderson en Chris Pine, zijn amusant. En door de vaart van de film valt eigenlijk niet op dat het eigenlijk maar erg platte karakters in een niet al te bijzonder verhaaltje zijn. Op diepgang hoef je bij Smokin' Aces dus absoluut niet te rekenen. Maar op een portie vermakelijke actie des te meer.

3,5 sterren.

Mja. Enerzijds beter dan ik had verwacht, anderzijds geeft dat meer aan hoe laag mijn verwachtingen waren. Dacht dat dit erg rampzalig zou worden, maar de energie die het geschmier van Hank Azaria oplevert weet het soms nog best geestig te maken. Hij en zijn CGI kat zijn dan ook duidelijk het hoogtepunt van de film. Merkte ook dat mijn aandacht flink wegzakte als de blauwe hoofdpersonages het verhaal weer overnamen. Maar nog het meest eendimensionaal en saai waren de rollen van Harris en zijn vriendin. Al dat gedoe rondom zijn werk, hun relatie en de vraag of hij wel een goede vader is (zou de doelgroep van deze film daar echt iets mee kunnen?) deed je telkens verlangen naar meer scènes rond Azaria. En vooral het drama en de onvermijdelijke mierzoete moraaltjes werken hier echt ontzettend slecht. De film bevat best wat geestige momenten en met een meer over-the-top, cartooneske aanpak had dit best leuk kunnen zijn. Helaas moest de film volgens de standaard Hollywood formule worden gemaakt en krijgen we uiteindelijk dus meer gezever dan lol.

2 sterren.

Niet zo leuk als Lock Stock, maar het komt wel in de buurt. Snatch is een heerlijke nonsens film met een hoop absurde personages, een flink portie humor en over-the-top actie en dat ook nog eens voortreffelijk in beeld gebracht. Pitt steelt de rol als onverstaanbare zigeuner en de bokswedstrijden zijn helemaal geweldig in beeld gebracht. Erg genoten.

4 sterren.

Wat gebeurt er als je Costa en Volle Maan mixt met I Know What You Did Last Summer en Scream?

Dan krijg je Sneekweek.

We kennen allemaal wel die films waarin geile, feestende tienermeisjes hun borsten tonen terwijl ze ‘Spring break!’ schreeuwen. Een Nederlandse student die ‘Krokusvakantie!’ roept is toch een stuk minder sexy. Dus men koos logischerwijs voor Sneekweek als setting voor een Nederlandse slasher. Maar de feestende jongeren en drank en drugs zijn gewoon van de partij. Net als een hoop andere standaardingrediënten voor een slasher; van belabberde dialogen tot bordkartonnen personages.

Zoals gebruikelijk zijn vooral de mannelijke personages plat en onsympathiek, vooral die overdreven klootzak Boris doet geregeld denken aan Trent uit de Friday the 13th remake. Het mooie blonde meisje ontpopt zich uiteraard tot het meisje dat inziet dat ze in gevaar zijn, maar haar vrienden niet weet te overtuigen. Ze krijgt hulp van cynische (en erg overbodige) detective Frank Lammers, natuurlijk compleet met bruin leren jasje, en er is uiteraard een autoriteit – hier de hoofdcommissaris van politie - die vooral oog heeft voor het toerisme en niet wil dat de Sneekweek wordt verstoord.

De toon van Sneekweek schommelt nogal. De film heeft wat duistere momenten, maar is over het algemeen luchtig en zelden bloederig of schokkend. De humor is soms behoorlijk ongepast, zo komt de klungelige hoofdcommissaris rechtstreeks uit een kinderfilm gelopen. De sequenties met de killer komen iets beter uit de verf, alleen had de stalker, gekleed in het zwart en een vrij goedkoop feestwinkelmaskertje, wel een iets interessanter design mogen krijgen.

Sneekweek is duidelijk bedoeld voor een jeugdig publiek. Naast een hoop Goede Tijden, Slechte Tijden- acteurs is de film geschoten als één lange commercial met gelikte slow motion shots en een soundtrack vol top 40 muziek. De pubermeisjes kunnen genieten van shirtloze mooie mannen, terwijl de vele shots van achterwerken van appetijtelijke dames de hormonen van de puberjongens laten gieren. Horrorfans zien in Sneekweek waarschijnlijk slechts een clichématige en simplistische suffe slasher, maar de doelgroep krijgt iets beters dan de rotzooi van Johan Nijenhuis. Hoewel dat niet meteen een geweldig compliment is.

2 sterren.

Hele recensie: Sneekweek - schokkendnieuws.nl

Je verwacht geen meesterwerk, maar je wilt natuurlijk niet de 6 users hier klakkeloos opvolgen en ook een 0,5 sterren geven. Eerst zien, dan geloven. En ik heb gezien. En nu geloof ik. Ik heb mijn best gedaan wat positieve dingen uit de film te halen, maar kwam helaas al snel tot de conclusie dat dat onbegonnen werk was. Zelden zoiets afschuwelijk slechts gezien.

De gevechten en schietscenes waren van nog slechtere kwaliteit dan die van een Pittige Tijden, waarin het geluidseffect met gemak een paar seconden op zich laat wachten nadat er is geschoten. Het acteerwerk kun je geen acteerwerk meer noemen, want het is gewoon zielig. Ik kreeg echt medelijden met de mensen die daar voor de camera rondliepen. Volgens mij wist 90% van de cast niet eens wat ze daar deden.

Daarbij komt nog de irritante muziek, die soms gewoon over een dialoog is geplakt, zodat je daar niets van verstaat. Dat is overigens misschien wel weer als pluspunt te beschouwen, want de dialogen zijn van een dusdanig niveau dat ik niet vreemd had opgekeken als Patty Brard als scenarist stond vermeld op Imdb. Het gaat helemaal nergens over. Evenals de zogenaamde actiescènes; het moment waarop iemand tien keer neergeschoten wordt en zonder bloed of kleerscheuren rustig op de grond gaat liggen, dan weet je toch al genoeg?

Ik ga een film kijken. Daar ben ik nu wel aan toe.

0,5 sterren.

Prima als je een duistere hervertelling wilt maken van een sprookje, maar als bijna je volledige focus ligt op het visuele aspect, dan gaat je project ergens onderuit. En in het geval van Snow White and the Huntsman zijn dat de karakters. Zelden worden plotlijnen rondom karakters zo karig uitgewerkt als hier. Of het publiek even wil huilen om een dwerg die we net 2 minuten kennen. En moesten we iets vernemen van een driehoeksverhouding tussen Sneeuwwitje, de jager en die andere kerel (werkelijk één van de meest saaie figuren ooit)? Wat dat betreft wel een goede match voor Sneeuwwitje, want ook haar karakter was maar een zoutzak met benen. Enige die van dat groepje nog een beetje uit de verf kwamen waren de dwergen (maar die zie je ook maar een paar keer voorbij hobbelen) en de jager. Hoewel diens verleden en ook plotselinge 'romantische gevoelens' richting Sneeuwwitje imo totaal uit het niets komen en vrij weinig toevoegen aan het geheel.

Het leukste werk komt van Charlize Theron. Ze mag lekker in het rond schmieren en doet dit volgens mij met best veel plezier. Ze is sowieso het meest vermakelijke element als overdreven kwaadaardige bitch. Punt dat ze met wat voor make-up op haar gezicht alsnog een heel pak aantrekkelijker is dan Stewart laten we maar even in het midden. Verder eens met het feit dat de film nogal last heeft van de meest belabberde dialogen, met name de speech van Stewart over vuur, smeltend ijzer en dat soort geneuzel is echt om te huilen. Wat overblijft is een paar visuele hoogstandjes, een aardige sfeer en een an sich prima rol van Theron (niet haar beste rol, maar ze vermaakt wel). Maar verder was deze Snow White and the Huntsman weinig bijzonder of opmerkelijk. Zal niet lang in mijn geheugen blijven ronddwalen, heb ik het idee.

2 sterren.

Ik vond Liever Verliefd van Van Hoeve al erg weing, maar dit slaat toch werkelijk alles. Wat een wanproduct met afgrijselijk slecht script en idem acteerwerk. Verschrikkelijke film, een gemiddelde soapaflevering is nog beter dan dit. Schrijvers van het script missen duidelijk enig gevoel voor humor en timing, maar weten wel hoe ze dichtbij de irritatiegrens moeten komen. Sterker nog, ze gaan er verscheidene keren flink overheen. Bah.

0,5 sterren.

Geestig hoe een film je op het verkeerde been kan zetten. Snowpiercer opent met een groep arme mensen, die in erbarmelijke omstandigheden leeft in een trein. De film is grauw en grimmig en lijkt ondanks de premisse nog best realistisch qua vertelling. En vooral heel Amerikaans, met kapitein America Chris Evans in de hoofdrol. Maar langzaam maar zeker komen de Aziatische invloeden om de hoek zetten. Het is even wennen als een idiote en onherkenbare Tilda Swinton op het toneel komt met container vol geschmier. En ook in de rest van de film wisselt drama zich af met over-de-top actie, vreemde humor en een hoop krankzinnigheid. De film deed me op een gegeven moment sterk denken aan Willy Wonka and the Chocolate Factory en dat had ik niet verwacht toen ik aan de film begon. Goedgemaakt, een aardig uitgangspunt en sterke rollen. Met name Chris Evans laat zich van zijn beste kant zien.

3,5 sterren.

Heb het vrij lang uitgesteld om deze film te zien, op de één of andere manier sprak het me totaal niet aan. Maar aan de andere kant, het is en blijft een David Fincher, dus hoe oninteressant kan deze film nu eigenlijk zijn? En The Social Network blijkt inderdaad een erg sterke film. En dat is knap, gezien de film twee uur lang gaat om een rechtszaak tussen twee bedenkers van een internetsite. Fincher laat echter zien hoe je zo'n film prima kan inkleuren dat hij twee uur makkelijk blijft boeien. The Social Network is vlot, bevat een leuk portie humor en een aantal sterke acteurs. Eisenberg is zeker goed, maar dankt dat vooral aan zijn karakter, die soms heerlijk droog en cynisch uit de hoek kan komen. Zelf begon ik me tegen het einde een tikkeltje te ergeren aan Eisenbergs 'maniertjes', iets waar ik in Zombieland ook al last van had. Verder was ik nog het meest onder de indruk van Andrew Garfield, die speelt zonder meer de sterkste rol in het geheel.

4 sterren.

Lekker regiedebuut van Brian Yunza, die als producent - en deels schrijver - betrokken was bij de bekende Stuart Gordon films Re-Animator, From Beyond en Dolls. Society heeft hetzelfde sfeertje; een kleurrijke, luchtige en absurdistische toon met het gevoel dat het rond de climax compleet mis zal gaan. In het geval van Society klopt dat ook - en hoe! - maar daarvoor moet je wel wat geduld hebben. Het lekker houterige acteerwerk en een paar hintjes naar wat er zal gaan gebeuren (die douchekabine) moeten je een uur lang vermaken tot de grote climax plaatsvindt.

Op een paar vermakelijke momenten na lukt het Yunza echter niet om ons dat hele uur goed bij de les te houden, het begint gaandeweg wel een beetje te slepen en je kunt als kijker op een gegeven moment best ongeduldig worden. Want ondanks de kleurrijke typetjes, heel boeiend zijn de personages ook weer niet. Gelukkig heeft Yunza een uitermate krankzinnige climax voor ons in petto. En nee, die climax stelt niet teleur en is zonder overdrijven knotsgek en hysterisch leuk. Voor liefhebbers van gore, naakt en over de top pulp is dit zeker de moeite waard, maar je moet tevens beschikken over een stalen geduld. Een lastige combinatie, maar ze zullen er ongetwijfeld zijn.

3,5 sterren.

Het begin wist nog best te vermaken, met name de trainingen en dergelijke waren nog goed te doen. Daarna zakt de film behoorlijk in en begint behoorlijk saai en oninteressant te worden. Visueel is het niet echt denderend en de hele film zit propvol clichés, die inmiddels al te vaak in dit soort films voorbij zijn gekomen. Russell deed het niet slecht, maar zijn Snake Plissken was 100 maal beter.

2,5 sterren.

Als je jaren moet wachten op een film uit een franchise heeft het nog wel wat, maar men lijkt nu om de week een nieuwe Star Wars uit te willen poepen. Dus dat gevoel van exclusiviteit zijn we kwijt. Daarnaast heeft nog geen van de Star Wars films van de afgelopen tijd mij weten te overtuigen en ik had eigenlijk nog het minst zin in deze Solo. Wederom was deze Star Wars niets om erg enthousiast van te worden, maar op bepaalde vlakken was dit wel de beste Star Wars van de nieuwe reeks, als je het mij vraagt.

Met als belangrijkste pluspunt; de film is vrij rechttoe rechtaan, zonder teveel gezever, onnodige personages of verhaallijnen die nergens naar toe gaan. Het script is opvallend eenduidig en dat is toch enigszins een verademing. Het script is weliswaar enorm voorspelbaar - titelpersonage ontmoet figuren en moet een missie uitvoeren en zichzelf bewijzen - en is tot de nok toe gevuld met clichés. Maar als kapstok voor een paar amusante actiesequenties is het prima, er komen visueel een paar erg aardige scènes voorbij. Wederom niets écht noemenswaardig, maar bepaalde achtervolgingsscènes met de Millenium Falcon zijn alleraardigst. Maar als het script - zeker richting de derde akte - meer gaat focussen op personages en plot, blijkt het allemaal behoorlijk mager.

Alden Ehrenreich heeft de ondankbare taak om Harrison Ford op te volgen, hoogstwaarschijnlijk zal hij het bij de fans nooit goed genoeg doen. Hij deed 't op zich prima, hoewel het personage van Solo toch interessanter is als bijfiguur; als held en titelpersonage is hij niet ijzersterk. Overigens deed Ehrenreich me vooral denken aan een jonge Jack Nicholson. Glover is verder een leuke toevoeging en Chewbacca blijft een fijn personage. Maar niet alle personages komen van de grond. Emilia Clarke mag dan een grote naam zijn, maar ze was - net als in die laatste Terminator - wederom niet op haar plaats en speelt nogal een suf personage. En er is weer een robot voor de comic relief, maar die slaat ook net iets te vaak de plank mis. Dan blijft de robot van Alan Tudyk toch veruit de leukste uit het hele Star Wars universum. Zo'n personage zit überhaupt niet echt in Solo, het zijn allemaal figuren die doen wat ze moeten doen, niets meer.

De aardige actie, het prima werk van Glover en Chewie (en in iets minder mate Ehrenreich) en vooral het simpele script maken Solo voor mij een film die zeker niet onder doet voor de afgelopen Star Wars films. Alsnog blijft het een franchise waar ik niet bepaald warm van word.

Vooruit, 3 sterren.

Opnieuw een briljante komedie van Wilder. Het plot is simpel, maar weet als geen ander te vermaken en de film duurt (ondanks z'n speelduur van een kleine twee uur) eigenlijk nog steeds te kort. Verder uitstekende grappen, met zoals gewoonlijk een perfecte timing en ook in deze Wilder ontbreken de geweldige en hier en daar zeer scherpe dialogen niet.

Acteerwerk is daarnaast ook weer prima in orde. Monroe doet het, net als in Wilder's Seven Year Itch, erg leuk, maar weet de show niet te stelen. Deze gaat geheel naar Tony Curtis (met zijn geweldige Cary Grant- imitatie) en Jack Lemmon, die net als in The Apartment (wat mij betreft nog steeds Wilder's beste) hilarisch speelt. Curtis en Lemmon zijn dan ook een briljant duo.

4,5 sterren.

Eigenlijk goed vergelijkbaar met Meyers' vorige film; in het begin veel humor, later wat meer plaats voor drama en romantiek. De film is wel wat aan de lange kant (net als bij WWW had ook dit verhaal prima binnen de 100 minuten verteld kunnen worden) en van tijd tot tijd redelijk voorspelbaar. Echter, er zitten ook genoeg postieve kanten aan Something's Gotta Give. Zo is de film bij vlagen hilarisch, mede door het optreden van Keaton en de altijd geweldige Nicholson. En ik vond zelfs dat Reeves het leuk deed, ik heb me niet eens aan hem lopen irriteren, dus dat wil al heel wat zeggen.

Voor mensen die in de veronderstelling zijn dat snel vervolgen uitpoepen iets van de laatste jaren is; The Son of Kong kwam dus in hetzelfde jaar uit als het origineel. Wellicht logisch vanwege het succes van King Kong, maar natuurlijk een onmogelijke taak om zo’n groots spektakel eer aan te doen in een snel in elkaar geflanste vervolgfilm. Het zal dan ook niemand verbazen dat Son of Kong een heel stuk minder is dan King Kong. De film is een stuk korter, maar dat hoeft niet eens een nadeel te zijn; de eerste King Kong ging af en toe behoorlijk slepen. Maar die problemen qua tempo heeft Son of Kong ook nog steeds.

Met de terugkeer van Robert Armstrong als Carl Denham voelt dit vervolg ergens als een waardig vervolg, zeker omdat we zien hoe de gebeurtenissen uit King Kong effect op hem hebben. Maar al snel stapt Denham weer op een boot, vindt een nieuwe dame en komt weer op het befaamde eiland terecht. En net als in King Kong is deze weg er naar toe niet al te boeiend. Vooral de perikelen rondom de nieuwe dame zijn niet bepaald interessant. En na drie kwartier komt er wat actie in het geheel als we onder meer de zoon van Kong ontmoeten. Een sympathieke creatie en ook het stop-motion werk van Willis O’Brien - die de productie grotendeels overliet aan zijn assistent Buzz Gibson - is best oké. Maar erg spectaculair wordt de film niet. Hier en daar een klein knokpartijtje, meer valt er helaas niet uit te halen. Het maakt Son of Kong niet volledige troep, maar wel een goed voorbeeld van hoe een snel gemaakte sequel op een monsterlijke hit vrijwel altijd uitmondt tot een teleurstelling.

2,5 sterren.

Kan me niet voorstellen dat van de gehele crew van zo'n productie niemand niet bij voorbaat wist dat dit niets ging worden. Maar geld is geld, dus wat maakt kwaliteit dan nog uit. In niets lijkt dit idiote product op het vermakelijke origineel van Chuck Russell. Jamie Kennedy is in de verste verte geen Jim Carrey, Alan Cumming voegt een nieuwe titel toe aan zijn CV met veelal rampzalige titels en aan de scriptschrijver, regisseur en andere betrokkenen lijkt me enkel de vraag "Waarom?" voldoende.

0,5 sterren. Lijkt me duidelijk.

Deze film zal men waarschijnlijk nog het meest blijven vanwege het feit dat de egel na slechte reacties op de trailer volledig werd aangepast. Ondanks dat ik niet hoop dat dit veel vaker gaat gebeuren - dat het publiek mag schieten op een film voor ze 'm gezien hebben én nog gelijk krijgen - hebben ze hier denk ik wel een punt. Het design is in ieder geval wel beter. En ook best belangrijk, want het grootste deel van de film leunt op Sonic. Een beetje zoals Detective Pikachu vooral leunt op dat CGI hoofdpersonage. Die twee films hebben dan ook veel met elkaar gemeen; allebei zijn het onschuldige familiefilms met een kleurrijk en soms hyperactief CGI figuur en wat minder memorabele menselijke personages erbij om een vrij cliché verhaal te vertellen. En tja, voor een niet-memorabel figuur kom je al snel uit op James Marsden. Die zich nergens voor schaamt, hij zat immers een paar jaar eerder met CGI konijnen in Hop. Jim Carrey geeft ondertussen een 'Jim Carrey greatest hits uit de jaren 90' optreden.

Sonic the Hedgehog is eigenlijk wat je er van kunt verwachten. Script is een rommel en men is vooral bezig om te zorgen dat de film niet slechts vijf minuten duurt. Wat prima had gekund. Je hebt namelijk 's-werelds snelste wezen en een duidelijke tikkende klok in je verhaal en je laat 'm reizen met de auto en maakt gezellig allemaal tussenstops. De film zit wat dat betreft vol dommigheid. Neem alleen al het idee dat robots achter onze helden aanzitten en de almachtige, krachtige en supersnelle egel de auto moet sturen zodat James Marsden met de robot kan vechten ... met een stok. Efficiëntie is de hele film in ieder geval ver te zoeken. Maar alsnog is Sonic hier en daar een best sympathieke film. Met het stekelige hoofdpersonage is weinig mis en de onderonsjes tussen hem en Marsden zijn best aardig. En toegegeven, soms heeft de film een paar sterke grappen. Moest vooral enorm lachen om het einde, waarin de helden voor het redden van de wereld als dank een giftcard van 50 dollar voor Olive Garden krijgen. Een goede grap of hilarisch domme product placement, ik weet het niet; maar erg geestig was het wel.

2,5 sterren.

Niet bepaald onder de indruk. Het eerste dat opvalt is het uiterst houterige spel van de meeste acteurs. En dan gaat het niet om de minste namen, hier. De film zelf begint nog best aardig, het verhaal rondom de jongen uit Suriname, die in Nederland verliefd wordt op een oudere vrouw heeft zeker zijn interessante momenten. Als vervolgens de oorlog het verhaal compleet overneemt, begint de film nogal in te zakken en is het 'been there, done that' gehalte wel erg hoog. Daarnaast stoorde ik me aan het feit dat de karakters hier vaak óf puur slecht óf juist overdreven sympathiek waren. Een tussenweg, wat personages vaak het meest interessant maakt, was er niet. Ook best opvallend dat, ondanks de titel, het personage van Sonny Boy eigenlijk maar bar weinig aandacht krijgt. Al met al had de film best wat kunnen worden, maar slaat op veel te veel plekken de plank compleet mis. Om over de CGI en die 'Duitse' jochies maar te zwijgen.

De poster blijft overigens wel mooi. Stuk beter dan de uiteindelijke film.

Vooruit, 2,5 sterren.

Best indrukwekkende film met een interessant verhaal dat gelukkig bijna geen moment weet te vervelen. Vooral de gesprekken tussen Sophie en officier Mohr zijn boeiend en ook het proces met de schreeuwende Duitse rechter was erg sterk. Er komt dan ook erg overtuigend acteerwerk voorbij. Nergens echt een meesterwerk, maar het was vakkundig gemaakt, dat sowieso.

3,5 sterren.

Smakelijke slock van pulpmeester David DeCoteau met één van de leukste filmtitels aller tijden. Een film uit de jaren 80, in een periode toen Full Moon van Charles Band nog enige tijd en aandacht in hun producties stak en David DeCoteau - de man van Creepozoids - nog leuke rotzooi maakte. En deze film ademt in alles jaren 80; van de muziek tot de kapsels. Mooi fout is niet lelijk.

We zien een stel nerds - waaronder Andres Jones uit Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master - met grote brillen en hoog opgetrokken witte sportsokken. Ze komen in contact met een groepje dames, die zonder moeite uit de kleren gaan. Vervolgens komen ze in een bowlingcentrum, waar we George ‘Buck’ Flower (wat een held blijft het) als congiërge en scream queen Linnea Quigley (een charmante verschijning, maar acteren kan ze niet) ontmoeten. En als laatste ontmoeten we de The Imp, een bespottelijke handpop met hilarische ongepaste stem. De stem in de trailer is overigens nog anders, maar ik vind deze debiele stem van Dukey Flyswatter eigenlijk nog leuker. Het heeft iets charmants, zo’n slechte handpop met z’n domme one-liners en een hoop stupide typetjes die rondrennen en schreeuwen door een verlaten donker winkelcentrum. Je moet er van houden, maar voor mij blijft Sorority Babes in the Slimeball Bowl-O-Rama erg fijn entertainment. Eén van de leukere films van Full Moon.

3,5 sterren.

Smakelijke absurdistische komedie. Bij het omschrijven van de film worden namen en titels als Charlie Kaufman, Spike Lee, Office Space en Get Out aangehaald. Sorry to Bother You heeft wellicht met al die personen en films raakvlakken, maar het laat zich eigenlijk niet heel makkelijk omschrijven. De film begint als een reguliere komedie. Het voelt daarin soms als een intelligente Wayans komedie. Niet overal, want de grappen zijn niet overal even sterk. Gelukkig springt de film er uit door de sterke visuele grappen en leuke aankleding. Gaandeweg wordt de film steeds vreemder. Het doet dan bijna denken aan een soort tekenfilm; logica gaat op de achterbank zitten, het is gewoon een hoop kleurrijke en knotsgekke idioterie. Dat is leuk, maar niet voor niets duren veel tekenfilms maximaal 20 minuten. Tegen het einde begint Sorry to Bother You dan ook een beetje te slepen. Echt messcherp was de film al nergens, maar telt genoeg hilarische sequenties. De film is ook erg leuk gecast; hoofdpersonen Lakeith Stanfield en Tessa Thompson zijn uitstekend en ook de vele bijrollen zijn leuk.

3,5 sterren.

Een zwerm aan positieve reacties maakte me optimistisch, maar na het zien van Soul ben ik toch behoorlijk teleurgesteld; ik begrijp niet helemaal wat hier zo geweldig aan was. Ik vond het maar een rommelige film. De film opent aardig, maar vervolgens vliegt de film van hot naar her. Ons hoofdpersonage holt wat rond en ondanks dat het een ogenschijnlijk eenvoudig plot is wordt het behoorlijk warrig verteld. De film lijkt een beetje een herhaling te zijn van Pixars Coco en Pete Doctors eigen Inside Out, maar dan een heel stuk minder sterk. Als ik deze film naast Coco leg is het kwaliteitsverschil echt enorm.

Soul gaat na een prima opening naar een hoop drukdoenerij met geesten in het hiernamaals om vervolgens naar een nogal dom stuk met een lichaamswissel te gaan. Dat het technisch allemaal prima is mag inmiddels bekend zijn - en de stukken in de stad zien er goed uit - maar het design van personages en andere werelden voelden nogal inspiratieloos. Verder is Pixar vaak een ster in familiefilms maken met een mix van humor en drama die zowel kinderen als volwassenen aanspreken; bij Soul voelde het echter meer alsof men steeds ongecontroleerd wisselt van serieuze toon naar kinderlijke slapstick. Als het slot dan ook nog eens niet alleen voorspelbaar maar ook afgeraffeld lijkt, vraag ik me toch af waar al die enorm positieve recensies vandaan komen. Wat mij betreft is dit zelfs één van Pixars minste werken.

2,5 sterren.

Tuurlijk is de film slecht, je hoeft geen filmexpert te zijn om dat te voorspellen. Toch viel de film me nog best mee. De film bevat een flink portie humor en zelfspot (altijd goed) en sommige scènes zijn zo belachelijk dat ze gewoon weer leuk worden. En tja, het is ook nooit een straf om Brad Dourif tegen te komen in een film.

Zeker niets hoogstaands, maar hier en daar nog best geestig.

Altijd knap als makers van een televisieserie na een aflevering van 20 minuten ook ervoor kunnen zorgen dat dit anderhalf uur boeit. Matt Stone en Trey Parker zijn hier zeker in geslaagd met hun speelfilm South Park: Bigger, Longer & Uncut. De film bevat hilarische personages en dialogen en geweldig geestige liedjes.

4 sterren.

Niets nieuws, dat is zeker. Maar ondanks dat Southpaw over over talloze platgetrapte paden fietst en netjes binnen de lijntjes kleurt, de uitvoering is effectief en vrij sterk. De makers lijken ook niet de intentie te hebben de kijker te verrassen en van het vernieuwende script moet de film het ook zeker niet hebben. Wel van de fantastische rollen. Gyllenhaal wordt steeds sterker en sterker als acteur en weet hier goed te transformeren. Ook McAdams en Whitaker spelen sterke bijrollen. En verder is Southpaw in alles gewoon prima. Niets meer en niets minder.

3,5 sterren.

Je hebt films uit je jeugd die je op latere leeftijd terugkijkt en de tand des tijds prima hebben doorstaan. Aan de andere kant van dat spectrum heb je Space Jam. In mijn herinnering was de film kwalitatief niet veel anders dan de korte filmpjes van Looney Tunes, maar terugkijkend is het verschil in kwaliteit enorm. Maar goed, als kind heb je ook niet door dat Space Jam eigenlijk niet veel meer is dan één grote commercial, uitgerekt tot anderhalf uur. Het script is een mager ding, in een gemiddelde Looney Tunes aflevering zit meer tijd en aandacht. De grappen slaan ook grotendeels niet aan, de film weet zelfs Bill Murray niet-grappig te krijgen. Het enige hilarische is het beeld van Michael Jordan die de helft van de shoot voor een green screen tegen niemand moet acteren. Ik had overigens verwacht dat Jordans acteerwerk enorm ruk zou zijn, maar dat viel dan weer honderd procent mee. Ruimte voor een acteerprijs hoeft de man in zijn overvolle prijzenkast niet te reserveren, maar hij doet het niet onaardig.

2,5 sterren.

Na de western, horrorfilm en stomme film op de hak te hebben genomen, was Brooks relatief laat met het maken van Spaceballs, een parodie op science- fiction films en dan in het bijzonder de Star Wars franchise. In een tijd waar we voor spoofs pijnlijk genoeg moeten uitwijken naar Jason Friedberg en Aaron Seltzer of de gebroeders Wayans, is het prettig om een werk van komisch genie Mel Brooks te zien. Zijn humor is vaak flauw, puberaal en vergezocht, maar wel vaak daadwerkelijk grappig. Zelfs de grappen die niet helemaal aanslaan zijn een stuk beter te behappen dan de grappen van eerder genoemde makers. Vooral de metahumor in deze film is erg sterk en levert een paar hilarische momenten op. Sowieso is Rick Moranis als Dark Helmet fantastisch, die vent is komedie- goud. Je kan verder goed zien waar Mike Myers zijn inspiratie vandaan haalde voor Austin Powers, film heeft sterk dezelfde sfeer als deze.

3,5 sterren.

In zijn genre - domme zeemonster B-film met wezen in rubber pak - verre van de slechtste. Slithis (of Spawn of the Slithis) deed me qua toon en gevoel wat denken aan Slugs (1988). Het is het standaard verhaaltje van een gemuteerd zeemonster en een held die op onderzoek gaat, want de autoriteiten willen zijn verhaal niet geloven. Werkelijk niets bijzonders, maar af en toe is Slithis wel erg vermakelijk. De personages en dialogen zijn soms best aardig gevonden, het monster is best een geinig ding en de actiescènes zijn steevast voorzien van hilarische slowmotion. Maar de hoofdprijs gaat toch naar die luitenant, die blijkbaar te horen kreeg dat hij in een hele andere film zat. Damn, dát is nog eens schmieren met overgave, wat die man doet. Nu al mijn held van het jaar!

2 sterren.