Opinions

Ik had er echt geld op ingezet dat deze film mij niet zou bevallen. Ik heb weinig met het origineel van Suspiria en die enorme speelduur zat me ook in de weg. En had al zo'n gevoel dat deze film vooral een hoop moeilijkdoenerij zou bevatten. Misschien zijn het deze lage verwachtingen geweest, maar deze Suspiria is me goed bevallen, zelfs een stuk beter dan het origineel. Een remake die op veel vlakken behoorlijk verschilt met het origineel. Bij het origineel van Argento was scenario compleet ondergeschikt aan kleur en stijl. In de versie van Luca Guadagnino is veel inhoudelijker en minder gericht op audiovisueel spektakel. Sterker nog, de film is visueel het tegenovergestelde van die van Argento; de film is grauw en kleurloos. Een goede keuze, je kunt immers op audiovisueel vlak niet veel kleurrijker en extremer dan die van Argento. Guadagnino kiest bewust voor een totaal andere aanpak, eentje waar veel meer tijd gaat naar het achterliggende verhaal.

Dat 'veel meer tijd' werkt soms wel een beetje tegen. Want ja, met ruim 150 minuten is dit een enorme zit. En niet elke scène in Suspiria is boeiend. Ik vond zelfs het eerste half uurtje behoorlijk taai om door te komen. Guadagnino is dan ook niet heel rechtlijnig in zijn vertelling en met allerlei gekke tussenshots en ongebruikelijke edits krijgt het allemaal een nogal kunstzinnig gevoel. Wie dus rechttoe-rechtaan horror verwacht, komt hier flink bedrogen uit. Maar de film bevat wel een paar fantástische scènes, met als hoogtepunt de dans met Susie en Olga. Damn! Hetzelfde geldt voor de climax, zulke scènes vergeet je niet heel snel. Een stuk sneller vergeet ik al die tussendoortjes met die Dr. Klemperer, die haalden wel flink wat tempo uit de film. En het is mij ook volstrekt onduidelijk waarom die rol door Tilda Swinton werd gespeeld. Make-up was prima, maar de stem was toch overduidelijk een vrouw. Maar dit komt nergens echt terug. Maar ach, het is ook niet heel vreemd dat een film als dit vooral veel vragen oproept. Merkte dat ik het interessanter vond om over die vragen na te denken dan de vragen waar het origineel je mee liet zitten.

3,5 sterren.

De carrière van Tim Burton is een beetje 'hit and miss', soms is zijn werk voortreffelijk, maar soms is het niet om aan te zien. Die mix vind je eigenlijk perfect in zijn Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street. Sommige zaken in deze duistere horrormusical zijn zonder meer uitstekend. Dit zit 'm vooral in de vorm. De sets en de plaatjes die worden geschoten zijn prachtig, met name het één-na-laatste shot van de film is een pareltje, die zou je zo inlijsten en ophangen. Burton is gelukkig ook niet te zoet ditmaal. Sterker nog, Sweeney Todd moet zo ongeveer zijn meest bloederige en duistere film zijn. Hij houdt zich niet in, het bloed spuit hier en daar bijna van het scherm en de creatieve vondsten en bijbehorende visuele trucjes zijn sterk. Ondanks de duistere toon neemt de film zichzelf niet overal even serieus. Eén van de leukste grappen in de film is die met Alan Rickman en het kind in de rechtbank.

Maar vond het op veel fronten ook maar een matige film. Vooropgesteld ben ik geen fan van musicals, vooral niet die waarin over álles gezongen moet worden. Na terugkeer in zijn oude huis zingt Depp een paar minuten tegen zijn scheermessen, meteen gevolgd door Johanna, die een paar minuten zingt tegen haar vogeltje. Zo duurt een introductie die maar een paar minuten in beslag zou moeten nemen een half uur, omdat men overal lang en breed over moet zingen. Hoewel .. echt zingen is het in de meeste gevallen niet, het lijkt bij bijna ieder nummer meer op 'praten op muziek'. De nummers zijn alles behalve memorabel, het is vaak wat ritmeloos gemompel of geschreeuw van acteurs die niet echt geweldig kunnen zingen. Eén of twee liedjes hier en daar had ik nog wel begrepen, maar waarom met zoveel nietszeggende nummers en acteurs die geen zangers of zangeressen zijn een musical maken? En dan ook nog eens eentje waar voornamelijk in wordt gezongen?

Maar qua script zijn er ook aardig wat punten waar ik weinig mee kon. Schijnbaar is dit een wereld waarin personages in één klap verliefd op elkaar worden, zonder elkaar daarvoor gezien of gesproken te hebben. Waar men dus minuten tijd nodig heeft voor een liedje, moeten we ook pikken dat personages meteen verliefd kunnen worden. Zoals die Anthony, die even door een raam gluurt, een meisje ziet en enkele seconden later schreeuwt dat hij verliefd is. Overigens is die Anthony een vrij nietszeggend personage, in de - best geslaagde - climax heeft hij amper een rol van betekenis. Die climax is overigens sterk, maar veel wat daarvoor zich afspeelt is totaal niet boeiend. Dit komt vooral omdat het personage van Helena Bonham Carter heel veel aandacht krijgt, wellicht nog wel meer dan Depp als het titelpersonage. Carter krijgt allerlei liedjes, terwijl het personage van Carter bijzonder oninteressant is. Dan had ik liever meer van Depp en Rickman gezien. Maar nee, deze film - die met zijn twee uur al veel te lang duurt - heeft het liever over Carter en haar dromen om aan het strand te zitten met Depp. Tja.

3 sterren.

Het cliché waarin Alicia, voordat ze een avond met haar vriend in een leeg appartementencomplex gaat zitten, haar telefoon in haar auto laat liggen en later eentje stuk laat vallen, is ergens nog begrijpelijk. Een stuk vermoeiender zijn de domme en omslachtige keuzes van de personages. Ga vooral lekker tegen een deur schreeuwen en slaan als je heel stil moet zijn om niet gevonden te worden. Gelukkig is hun stalker ook niet intelligent, getuige van het bespottelijke tempo waarmee hij zijn slachtoffers achtervolgt. Hij heeft duidelijk haast om Alicia en haar vriend om zeep te helpen, maar loopt uiterst kalmpjes van de trap en geeft zijn slachtoffers telkens voldoende tijd om te ontsnappen. Waarschijnlijk had Martínez moeite om zijn film te rekken, want zelfs met slenterende moordenaar duurt de film nog geen 75 minuten.

Als realistische thriller werkt Sweet Home niet, maar gelukkig komt de film af en toe uit het niets lomp uit te hoek. Deze wat rauwe horror verwacht je niet in een verder nogal brave thriller. Verder maakt cameraman Antonio García af en toe een paar mooie plaatjes van een sfeervol, oud en leegstaand appartementencomplex. Het is des te jammer dat hij tijdens de actiesequenties de camera niet stil kan houden. Dit in combinatie met de slordige montage zorgt ervoor dat je soms amper kan zien wat er gebeurd. En dan duren die 75 minuten toch best lang.

2 sterren.

Gehele recensie: Sweet Home - schokkendnieuws.nl

Aardige en onschuldige romantische komedies, dat genre is Andy Tennant inmiddels zeker wel toevertrouwd. Sweet Home Alabama past dan ook perfect thuis op zijn CV. Sweet Home Alabama is opnieuw erg cliché, maar heeft zeker zijn charme en is prima te doen als luchtig tussendoortje. De humor werkt prima, het drama- gezeur eromheen werkt minder goed. Moeten dit soort films dan allemaal een moraal hebben? Desondanks is het allemaal best geestig gedaan. Sure, de film is erg voorspelbaar, maar daar zal niemand raar van opkijken, neem ik aan.

3 kleine sterren.

Oei, wat was dit ongelofelijk slecht. Je ziet de film zo overduidelijk zijn best doen om grappig uit de hoek te komen, maar het lukt werkelijk geen enkele keer. Heb werkelijk geen enkele geslaagde grap kunnen vinden in het anderhalf uurtje dat de film duurt. Wél lukt het de film veel irritatie op te wekken. Voornamelijk hoofdpersonen Diaz en Applegate begonnen op den duur erg vervelend te worden. Dat penis-lied was helemaal een dieptepunt.

1 ster voor het redelijke bijrolletje van Perry, precies goed voor één kleine glimlach.

Aardige thriller, die eigenlijk niet weet te vervelen. Plot rammelt aan aardig wat kanten, is hier en daar nu niet bepaald logisch en de film stikt van de gebruikelijke clichés van het genre, maar desondanks is Switchback toch een prima filmpje. De cast is sowieso een sterk groepje acteurs bij elkaar. Leto en vooral Glover waren uitstekend, maar ook de kleinere rollen van onder andere Ermey en Levine waren prima ingevuld. Het heeft mij in ieder geval best weten te vermaken.

3 sterren.