Opinions

Jason Voorhees gaat buiten de zone. De setting van het schip leent zich uitstekend voor het geliefde kat-en-muisspelletje tussen Jason en de passagiers. De cast is divers samengesteld inclusief het equivalent van de dorpsgek die iedereen waarschuwt voor naderend onheil en een heldin met te verwerken jeugdtrauma’s. Echt spannend wordt het niet maar de film staat wel garant voor vermaak dankzij de leuke humor die ze erin verwerkt hebben en de afwisseling van setting tussen Crystal Lake, het schip en Manhattan. Wie bedenkt er trouwens om een schip Lazarus te noemen al is de referentie naar de wonderbaarlijke genese van Jason wel duidelijk genoeg.

Jason Voorhees is een echte alleskunner. Hoewel hij enkel op zijn dooie gemakje door de film gaat, is hij de rondhollende tieners telkens een stapje voor. Echt wonderbaarlijk. Intussen heeft hij duidelijk ook leren zwemmen getuige zijn aankomst in New York. De opgelegde symboliek met het vrijheidsbeeld op het eind was all American en leuk. Film is mooi in beeld gebracht met ondersteuning van muziek die voor een keer niet van Harry Manfredini is. Het had ook wel een andere dynamiek en dat is fijn voor de verandering. Deze vond ik beter te verteren dan de vorige drie delen.

De 4 voorgaande delen vond ik goed, erg goed zelfs. Dit hier is duidelijk een ander paar mouwen. Voor mij geen probleem dat ze kiezen voor een andere setting met jongeren in een soort reïntegratietraject. Het zomerkamp idee was in het vorige deel ook al verlaten. Alleen is het niet echt gelukt om er een degelijke thriller/horror van te maken. De pov’s van de moordenaar ontbreken grotendeels en er is geen alternatieve aanpak om spanning op te wekken. De moorden gebeuren lomp en plompweg zonder opbouw. Geen suspense. Het iconische motiefje van Harry Manfredini verliest de functie die het had in vorige delen en duikt nu op tijdens en na de moord. Daardoor verliest het nu net zijn uitstraling. De regisseur wist precies niet hoe hij een thriller moet schieten? Wat overblijft is een hoop cheese, comedy, overacting, de voorgevel van Deborah Voorhees en een bij momenten hilarische finale. Maar ok daar kunnen we het ook wel mee doen. Vermakelijk genoeg.

Prima vervolg. Slagerij Voorhees doet z’n werk met de fijne vleeswaren die hem opwachten in het vakantieresort. Bekende maar toch creatieve taferelen ondersteund door een al even bekende Manfredini score. De liefdessubplotjes vond ik moeilijk te volgen, maar eigenlijk doet het er ook helemaal niet toe. De subplotjes zorgen er gewoon voor dat er al eens iemand in het midden van de nacht per se wil gaan naaktzwemmen of dat de douche wordt ingezet voor polyvalente dienstverlening. Een goeie insteek om in de nabijheid van de tieners het gezinnetje met de jonge Corey Feldman te installeren. Dat geeft een frisse wending aan de serie. De finale is helemaal geweldig met Feldman die losgaat.

Dit finale hoofdstuk maakte in feite de cirkel rond als je de blik in de ogen van Feldman in het eindshot bekijkt: Voorhees is dan wel dood maar een nieuwe killer lijkt geboren? De filmbonzen zouden er anders over beslissen. Binnen de chronologie van de serie spelen delen 2, 3 en 4 zich af op enkele dagen tijd. Jason is niet iemand die bij de pakken blijft zitten.

Prima thriller/drama die zich afspeelt in de Engelse countryside. Couleur locale met het geïsoleerde typische landhuis dat zich excellent leent om beslopen te worden door een psychopaat. Personages die uitblinken in flegmatiek en de occasionele tongue in cheek. Heel British allemaal en erg vermakelijk. Kan gezien worden als een voorloper van Halloween qua kernverhaal maar eigenlijk heeft Fright een heel wat complexere verhaallijn. Het geheel is prachtig in beeld gebracht met low angle camera’s die de dreiging onderstrepen en shots die je als kijker in de positie van de voyeur plaatsen. Goeie acteerprestaties. Sommige flikken reageren wel érg flegmatisch maar ok waarom ook niet. Susan George doet het prima. Met Straw Dogs levert ze in hetzelfde jaar een onvergetelijke classic af. Deze Fright is wel in het verdomhoekje geraakt en overvleugeld door latere thrillers/horrors. Voor de liefhebbers van wat meer genuanceerde psychologische thrillers en Britishness toch een fijne kijkbeurt.

Goeie ouwe jaren ‘80 horror flick. Mijn verwachtingen lagen redelijk in lijn met voorganger Re-Animator die eveneens geregisseerd en geproduced werd door respectievelijk Stuart Gordon en Brian Yuzna. Het verhaal zou gebaseerd zijn op H.P. Lovecraft die ik misschien toch een keer moet lezen ooit. Verder spektakelrijk, goeie effects, hier en daar leuke humor of komische effecten, en een bijzondere semi-erotische touch. Last but not least wordt het ondersteund door een prima soundtrack van Richard Band. Kan zo in de herziening.

Prima kortfilm. Deed me op een bepaald moment denken aan Cops dat Buster Keaton drie jaar later maakte. 25 minuten volgestouwd met clevere gags en ook de tussentitels werken op de lachspieren. De inbraak in het huis was naar opbouw toe redelijk ongeloofwaardig en iets minder grappig maar in de finale werden de remmen vrolijk losgelaten. Een beetje een historische film omdat Lloyd’s latere vrouw Mildred Davis hier voor het eerst de vrouwelijke hoofdrol speelt.

Eindelijk deze film gezien die al enkele jaren op mijn watchlist stond. En hij heeft niet teleurgesteld. Het is een prima drama dat zich afspeelt in een militair milieu. Deborah Kerr en Donna Reed krijgen voldoende ruimte in de vele private momenten met de GI’s. Burt Lancaster en Montgomery Clift weten helemaal te overtuigen in de mannelijke hoofdrollen. Frank Sinatra is ook goed. Deze film heeft zijn carrière weer op de rails gezet nadat hij op persoonlijk en professioneel vlak aan de grond zat. Of zijn rol daarom een Oscar moet verdienen, valt nog te bediscussiëren. Mogelijk was hij enkel op dit moment van zijn carrière in staat om de gevraagde performance te leveren nadat hij persoonlijk de bodem had gezien. Hij doet in elk geval niet onder voor de professionele acteurs.

Het scenario is boeiend genoeg om de aandacht 2 u gaande te houden. Na heel wat romantiek in de duik en allerlei intriges krijgt het naar het einde toe een erg rauwe kant met de realiteit van de oorlog die letterlijk het leven van de soldaten binnendringt. Dat heeft mij op een bepaald ogenblik goosebumps bezorgd. Missie geslaagd voor deze zeventig jaar oude film.

Na het succes van Dr. No hebben ze het budget verdubbeld voor deze opvolger. Het resultaat mag er absoluut zijn, al is het nu ook niet dat ik hem heel veel beter vind dan de voorganger. Wederom een aaneenschakeling van bij momenten spectaculaire actie, gadget spotting, exotische scenery en romantiek. En gekruid met een juiste dosis humor. Hilarisch ook hoe 007 omgaat met management assistant Moneypenny. Different times I guess.

Wat de casting betreft toch een woordje over Bond girl Daniela Bianchi. Zij was een ex-miss Italië die werd gecast maar … ze sprak geen woord Engels. Dus hebben ze haar nadien moeten dubben. Bizar toch, alsof ze niemand anders konden krijgen die wél Engels sprak. Tsja er zullen wel goede of minder goede redenen voor geweest zijn.

Elvis en co dachten dat ze hun koffer mochten nemen voor deze film. Niet dus. Al zijn scenes zijn gefilmd in Hollywood. Dikwijls voor een green screen waar ze dan een achtergrond van Acapulco achteraan geplakt hebben. Een gelijkaardige aanpak was ook het geval bij GI Blues (dat zich afspeelt in Duitsland). Sommigen menen dat deze manier van werken ook en vooral te maken heeft met de illegale verblijfsstatus van manager Dries van Kuijk alias colonel Parker en die bang was om nadien de USA niet meer binnengelaten te worden.

Soit het is geen heel slechte film maar ook niet de beste van Elvis. De muziek mag er nog wel zijn maar dan mag je niet aan zijn rock’n roll verleden denken. Hier draait het allemaal om licht familie entertainment. Ursula Andress mag er anders ook zijn al is er van chemie niet echt sprake. Volgens de kenners was er in elk geval ook geen affaire off screen.

Leukste nummer: de uitvoering van Bossa Nova Baby.

Een lange ode aan de klassieken van de horror en dan in hoofdzaak de Universal horror van de jaren ‘30 en ‘40. Het start met een giallo/slasher pov van een moordenaar. Daarna gaat het over naar een parodie op de douchescene van Hitchcock: erg leuk al is het natuurlijk niet zo briljant uitgevoerd als in het originele meesterwerk (en dat is geen verwijt). Vervolgens krijgen we ook posters te zien van de iconische Universal monsters: Frankenstein, The Wolfman en Dracula. Zal nadien een link vormen met het kermismonster dat wel op een kruising van deze 3 lijkt. Last but not least. De ouders van Elizabeth Berridge bekijken The Bride of Frankenstein van James Whale op hun tv. Zoals vaak met van die toevallige scenes zal het nadien blijken te gaan om een predictieve scene. Elizabeth Berridge zal zich als laatste overlevende geconfronteerd zien met het seksueel gefrustreerde kermismonster (onder het Frankenstein masker), en zij zal de rol van de spreekwoordelijke bruid vervullen. Niet toevallig wordt in de loop van de film duidelijk dat Berridge nog maagd is en maakt haar vriendin hierover grapjes. Verder in de film is er een scène waarin het kermismonster door het nauwe gangetje hobbelt onder glorierijke schaduwrijke expressionistische belichting: een rechtstreekse hommage aan de Frankenstein van James Whale. Laten we ook niet vergeten dat Freaks van Tod Browning evenmin ver weg is met de aanwezigheid van allerlei freaks (fysiek en/of mentaal) op de kermis.

Ondanks al deze referenties is de film meer dan de som hiervan. Voor mij is het een origineel werk met in gelijke mate horror- en funwaarde. Prachtige settings en creepy sfeer.

Het verhaaltje moet met een stevige korrel zout genomen bij dit soort films/musicals. Visueel en auditief is het wel een snoepje. Leuke choreo’s, de New York en Parijs sfeer zit erin, en dan is natuurlijk nog de muziek van o.a. de Gershwins. Na Moon River in Breakfast at Tiffany’s is het voor het eerst dat ik Audrey Hepburn hoor zingen en het charmeert me hier wel. Haar bijdrage in My Fair Lady was toch voornamelijk met overdub. Als filmkoppel vind ik Audrey en Fred Astaire redelijk onwaarschijnlijk. Ik moet er wel bij zeggen dat ik Astaire altijd een vreemd mannetje gevonden heb. Al kon hij natuurlijk wel dansen als de beste. Ook Kay Thompson is een figuur apart maar best wel geschikt in haar rol.

Fritz Lang on top of his game in zijn eerste Amerikaanse film, zoveel is zeker!
Het verhaal van een man die ten onrechte beschuldigd wordt en – hoewel hij zich fysiek weet te redden – moreel gelyncht wordt. De film baadt in een beklemmende sfeer, waarbij een (Amerikaanse) droom uitmondt in een regelrechte nachtmerrie.

Spencer Tracy schittert als Joe Wilson, in één van zijn meest beklijvende dramatische rollen. Hierin bijgestaan door Sylvia Sidney die op naturelle wijze een contrapunt vormt voor de losgeslagen Wilson. Maar ook de rest van de cast doet het prima.

Vanzelfsprekend is het makkelijk om de link te leggen tussen Fritz Lang, zijn verleden in Duitsland en de opmars van de nazi’s aldaar. Het is evenwel een feit dat op het moment van de productie van de film de nazi’s nog niet toe waren aan hun (latere) gruweldaden. Maar als lid van een etnische minderheid had Fritz Lang (naast regisseur ook medeschrijver van het script, gebaseerd op een een verhaal van Norman Krasna) wel de gevoeligheid om het thema van blind collectief geweld op dat moment al aan te pakken. Het zou echter niet correct zijn om deze film – achteraf gezien - louter aan de nazi’s te linken, aangezien het verhaal van Krasna gebaseerd was op feiten rond een waargebeurde lynchpartij in de USA. Treffend daarbij is dat Fritz Lang oorspronkelijk een zwarte acteur in de rol van Joe Wilson wilde, maar dit werd niet toegestaan door MGM. Lynchpartijen van zwarten – binnen een systeem van segregatie - maakten helaas deel uit van de Amerikaanse geschiedenis.

Fritz Lang en cameraman Joseph Ruttenberg doen een geweldige job op vlak van mise-en-scène en belichting. De films van Fritz Lang zien er visueel altijd (meestal) perfect uit, niet zozeer opvallend, maar daarom des te meer perfect. Ooit heb ik van Fury een gekleurde versie gezien, maar ik denk dat b & w deze film en het expressionistische talent van Lang meer eer aandoet.
De muziekscore van Franz Waxman – ook al een grote naam – was weinig aanwezig, maar dit is één van die films waar je geen muziek nodig hebt om als kijker in het verhaal te raken. Klasse.

Conclusie. Briljant verhaal op briljante wijze in beeld gebracht. Bijna was dit de ultieme wraakfilm uit de geschiedenis van de film geworden, maar anderzijds geeft de twist op het eind van de film ook een diepmenselijke kant aan Joe Wilson. En zoiets kan je moeilijk betreuren.