Opinions

Uiterst rommelig misdaaddrama vanuit Nederlandse kant met een interessant verhaal, maar een beperkte uitwerking. Het acteerwerk van Waldemar Torenstra en Noortje Herlaar is geen moment geloofwaardig en de vertelstructuur ligt totaal in de war. Zo begint Wraak als een verhaal vanuit Hamza Othman (die de beste rol speelt overigens), maar regisseur Jonathan Elbers husselt de plot vervolgens met een hoop andere perspectieven in de war. Herlaar wordt bijvoorbeeld tegen het einde aan doodgeschoten, maar toch lijken meerdere figuren te weten waar ze uithing in haar privétijd. Een aantal actiemomenten (overigens allemaal te zien in de trailer) zijn bijzonder knap geschoten en het middenstuk kent een goed opgebouwde scene, maar een boel misdaadelementen ogen bijzonder uitgekauwd en daarnaast simpelweg als flauwekul. Olaf Ait Tami speelt één van de meest overdreven crimebazen die de filmische wereld gezien heeft en de echt indrukwekkende stukken worden vlugjes afgekapt, maar het mag gezegd worden dat Elbers op z'n minst probeert om als regisseur met de tijd mee te gaan. Wraak is daarvoor echter niet het beste exemplaar.

Inferieur vervolgdeel op de eerste film, die zelf ook niet al te hoogstaand was. Niettemin leuk dat regisseursduo Matt Angel en Suzanne Coote de trend voorzetten door een komische acteur als ultieme schurk af te beelden. Dat zorgt voor aardige afwisseling en Lulu Wilson zit bovendien wat beter in haar rol, maar The Wrath of Becky komt veel te braaf en onbevredigend voor de dag. De moordpartijen hadden stukken grafischer mogen zijn en de finale is weinig interessant, maar de humor werkt gelukkig nog altijd aanstekelijk en het acteerwerk is netjes over de grote lijn. De deur voor een derde hoofdstuk wordt op een kiertje gezet, maar dan mogen de makers de grenzen aanzienlijk meer opzoeken.

Matig.

Guy Ritchie verslikt zich plotseling, terwijl je zou denken dat een dergelijk regisseur alleen maar beter kan worden. Nu heeft Richie zijn beste films gemaakt (volgens de algemene gemiddeldes) in het begin van zijn carrière en zwakte daarna af, maar Wrath of Man is eigenlijk schrikbarend slecht voor zijn doen. Ook geheel onverwacht.

Van Ritchie kan je normaal gesproken lekker gestileerde actie verwachten, maar na een redelijk apart gefilmde opening neemt Wrath of Man echter het normale pad. Ritchie zou zelf waarschijnlijk vanuit Zoom hebben geregisseerd, want deze film kan nergens in opvallen. Binnen de 118 minuten dat deze film duurt krijg je als kijker veel te weinig om naar uit te kijken.

Buiten Statham die goed acteert kent deze film alleen enkele aardige filtertjes en netjes camerawerk hier en daar, verder wordt alles nogal saai en standaard in beeld gebracht. Het verhaal kent geen enkele verrassing en de actie is niet bruut of speciaal genoeg. Qua toon is deze film net wat grimmiger dan andere Ritchiefilms, maar dat helpt absoluut niet. Het ontbreekt de film volledig aan luchtigheid, iets dat deze film hard nodig heeft.

Verder duurt de film ook nogal lang. 118 minuten voor een verhaaltje die helemaal niet zo veel afwijkt van andere films. Normaal kan Ritchie best een aardig staaltje schrijven, daar is binnen deze film niks van te merken. Ik zou nooit geraden hebben dat deze film van de beste man afkomstig zou zijn geweest. Er gebeurt echt te weinig dat indruk kan maken op de kijker.

Saaie actie, duf verhaal en weinig kracht qua regie. Wrath of Man is een serieuze uitglijder van Ritchie en een ernstige stap terug in zijn oeuvre. Geen luchtigheid of slim schrijfwerk te bekennen hier, je zou eigenlijk denken dat dit gewoon een B-film is met net wat meer budget dan normaal. Erg jammer, ik moet nog wat andere Ritchies zien, maar dit is de eerste onvoldoende tot nu toe die ik aan hem geef.

Hetzelfde.

Wat deze films eigenlijk vooral naar boven helpt zijn de grote monsters dat zorgt voor een heerlijk spectaculaire finale. Helaas is deze film opnieuw niet erg overtuigend in de scenes buiten de actie om. Een beetje hetzelfde daarnaast.

Fiennes en Neeson zijn terug en redden de boel nog enigszins, maar Worthington staat er nog steeds een beetje bij zonder er echt veel zin in te hebben. Ook de rest is flauw en niet bepaald heel overtuigend, en nog steeds slechte aankleding.

Gered door de actiescenes en een spectaculaire finale. Meer mythes hadden deze film best goed gedaan, nu is het allemaal (nog steeds) te standaard en te dommig. Jammer, dit soort dingen kijk ik altijd best graag, dat maakt het nog minder allemaal. Genoeg actie en fantasy gelukkig, dat houdt de film nog op 2,5*.

Creatieve film van Disney met een zeer vlot eerste halfuur. De combinatie tussen verschillende games pakt erg vermakelijk uit en de excentrieke personages versterken dat, al kent John C. Reilly soms iets te kinderachtige trekjes. Specifiek het karakter van Sarah Silverman komt leuk voor de dag en de chemie tussen haar en Reilly is er vrijwel meteen. Het spijtige is dat hun relatieontwikkeling verder erg kort door de bocht wordt uitgewerkt omdat het verhaal redelijk vluchtig de nieuwe fases en gebeurtenissen zonder ademruimte uit de doeken blijft doen. Daartegenover staat een gedetailleerde animatie, een entertainende inhoud en een doeltreffende finale. Duidelijk één van de leukere werkjes waar het grote productiebedrijf mee aan is komen zetten.

Niet onaardige maar relatief veilige film van regisseur Darren Aronofsky. Juist dat veilige maakt van deze film een wat teleurstellend geheel, aangezien Aronofsky's regie veel benauwder, beklemmender en vooral slimmer kan zijn. Mickey Rourke doet het goed als worstelaar, maar Marisa Tomei en Evan Rachel Wood zijn tamelijk kleurloos en repetitief als bijrollen. Aronofsky kiest voor een behoorlijk rauwe toon om het verhaal mee te vertellen, maar de flair daarvan begint na een halfuur af te brokkelen. Het middenstuk, vrijwel uitsluitend zware dramatiek, is daarmee niet altijd even interessant. Tevens lijkt Aronofsky moeite te hebben met de opvoer van spanning en druk (iets waar zijn andere films zonder moeite in wisten te slagen), waardoor met name de finale eigenlijk niet heel veel indruk achterlaat. The Wrestler is geen slechte film, maar wel eentje waarmee Aronofsky iets te opzichtig opzoek leek te gaan naar prijzen en daardoor vergat een echt eigen stempel op de film te drukken.

Best oké.

Zag de film van de week ook, maar was het letterlijk helemaal kwijt. Ik kon me werkelijk maar 3% voor de geest halen en vond het niet eerlijk om de film dan te beoordelen. Daarom de film recentelijk opnieuw opgespoord en gekeken. Ik ga het wederom weer snel vergeten, maar voor nu was het in ieder geval een best aardig filmpje.

Best onverwacht ook, want van dit soort films verwacht je waarschijnlijk niet het grootste meesterwerk. Dat is het dan ook niet, maar niettemin was het wel te doen. Ik had eerder een rauwe heksenfilm verwacht die zijn kracht uit de sfeer moet halen, maar The Wretched bleek eerder een luchtige tienerhorror te zijn met wat folkloristische en paranormale invloeden tussendoor.

De mysterieuze aard van de film is z'n voornaamste voordeel, net als de redelijk vlotte aanpak ervan. Het jammere is de gebroeders Pierce er nooit een spannende gloed overheen weten te hijsen. Een echt beklijvende of sfeervolle horrorfilm is het daarom niet, maar niettemin was ik wel blij dat de film niet te veel hooi op z'n vork nam, want dat had het ook zeker niet nodig.

Het is aardig geacteerd en ondanks de redelijk kleurloze personages weet het als geheel voldoende te boeien. De regisseurs weten genoeg vermakelijke ingrediënten in het brouwsel te stoppen om de film niet in te laten storten. Als de film ergens dreigt dood te vallen grijpen de regisseurs net op tijd in om het weer op het juiste pad te helpen. Hierdoor is de flow van de film best aardig te noemen en kakt het nergens in.

Veel heeft het niet om het lijf, maar het is wel vermakelijk van begin tot eind. Het is niet het meest originele verhaal tussen de recente horrorfilms, maar er worden wel enkele pogingen gedaan om de film niet te voorspelbaar te laten zijn. The Wretched is een best aardig horrortussendoortje tussen de matigheid die tegenwoordig ook aan de lopende band wordt uitgebracht.

Flauwtjes.

Tv-film waarvan ik wel kan uitrekenen waarom deze laat op een zender wordt uitgezonden. Er is niemand die echt op dit soort films staat te wachten, maar niettemin gaat een thrillertje er af en toe wel in bij mij. Poster zag er ook spannend uit, en als je meer dan 4.000 films hebt gezien moet je uiteindelijk wel ergens naar kijken.

We worden dit keer met het concept voorgeschoteld van een tweeling waarvan er eentje de identiteit van de ander overneemt. Het gemak waarmee dat gaat is echter stuitend. Zeker op de eerste avond neukt de neppe Derrick de vrouw van de echte Derrick al. Toch wordt er nergens echt bedacht van "hé, dit voelt eigenlijk wel anders". Een bosje bloemen is echter wel wat achterdocht veroorzaakt.

Zo zit de film wel vaker vol met onlogische gebeurtenissen waarvan ik me toch wel een paar keer op mijn achterhoofd heb gekrabd. Wel hebben ze een mooi huis waar wat leuke dingetjes mee worden gedaan. Kent ook wel een relaxt sfeertje. Of dat dan bij de toonzetting van de film zelf past? Niet echt, maar dit soort films hebben sowieso nooit echt een spanningsboog, dus veel verschil maakt dat niet.

Het is een merkwaardige situatie waar eigenlijk op de meest onmenselijke manier mee wordt omgesprongen, waardoor het 't zeer matige niveau van dit soort onzinnige films nooit weet te ontstijgen. Problematisch is dat wel, maar dat zal vast ook meteen de redenatie zijn van waarom dit soort films naar een laat blokuur worden weggedrukt. Ach. Gezien en nooit nog een keer zeg ik maar.

Beste deel.

Als je ziet wat de delen vanaf 3 zijn, hoef je alleen deze te kijken. De spanning is duidelijk voelbaar, en de shots in de bomen zijn goed.

Begon een beetje basic, ongeluk, opgejaagd door smerige bosmensen maar gelukkig is dit dan goed uitgewerkt. Mooie shots en mooie achtervolgingen. Soms ook spannend en goor.

Helaas is een film zoals deze totaal geen hoogvlieger. Gewoon een van de betere films in dit genre.

Ha, wow!

Zal ik dan maar de eerste officiële stem zijn? Wrong Turn kwam de afgelopen dagen op het internet te staan, en ik kon niet tot maart wachten. Sowieso wel leuk als je de eerste stem mag zijn op een bepaalde site, dus bij deze. Wat de film betreft, Nelson besloot in ieder geval met zijn reboot het roer volledig om te gooien.

De eerste helft lijkt inderdaad in de lijnen te vallen van het origineel. Ze moeten het natuurlijk ergens blijven volgen, en daar wordt in de eerste helft de tijd voor vrijgemaakt. Toch zal je eerst door ongeveer 20 minuten aan introductie moeten gaan, maar eentje die niet saai is. Acteerwerk is goed, Vega doet het erg sterk. Ook de dorpelingen en overige vrienden doen het naar behoren.

Slashergehalte wordt met een hoog tempo gebracht. Het is niet makkelijk om bossen zoals deze interessant in beeld te krijgen tijdens een horrorfilm, maar Nelson komt een heel eind. Snelle regie met passend camerawerk. Intens en vlug, de aanpak is eigenlijk precies juist. Het is overigens wel anders in vergelijking met de originele delen, aangezien die meer voor lompheid en over-the-top bloedvergieten gaan. De reboot kiest voor een meer gemene, realistische en rauwe aanpak.

De tweede helft is echter wat de film maakt, en voor een hoop kijkers waarschijnlijk een maak of breekhelft. Dit is namelijk waar de zaken echt anders gaan lopen. Geen kannibalen, maar een afgezonderd volk. Ook de aanpak blijft anders, maar tijdens de tweede helft wordt de film een mix tussen genres. Drama, horror, thriller, actie en mystery worden plots allemaal gemixt. Er is er geen uitzonderlijk geslaagd, maar van alle genres heeft de film wel net aan genoeg om niet zwakjes op zijn pootjes te landen.

Visueel verder sterk, leuk dat Nelson voor diverse aanpakken kiest en daarmee het tempo op bijzondere wijze weet te verhogen. Passende, rauwe cinematografie en nerveus camerawerk worden gemengd met een ruw stijltje. De toon verandert echter steeds per switch tussen genres, maar Nelson blijft zich goed aanpassen. Hij krijgt steeds de juiste voeling te pakken. Niks absoluut geniaals, maar wel juist gedaan.

Natuurlijk zijn er vragen over de gore. De gore is ook anders nu, aangezien de film meer voor het realisme lijkt te gaan, en zo dus ook met de gore. Geen overdreven bloedvergieten, maar pijnlijke wonden en bij vlagen snoeiharde kills. Nelson kiest er soms voor om het net te veel buiten beeld te brengen, maar het wordt regelmatig ook behoorlijk expliciet in beeld gebracht. De film windt er dus absoluut geen doekjes om, maar de carnage had zeker richting het einde iets bevredigender (harder) en hoger gemogen.

Verder erg snelle montage en editing, voornamelijk tijdens de eerste helft. Ik merk dat ik moete heb om mijn woorden over deze film in een review uit te drukken, omdat de film steeds een ander pad kiest, maar die steeds erg passend in weet te richten. Ik heb de volledige speelduur tegen de buis gekluisterd gezeten. Het is wat aan de lange kant, maar het snoeihoge tempo en vele gespeel met de toon en genres maken deze film bijna uniek.

Ontzettend vernieuwend is het niet, maar wat het nu wel doet, dat doet de film goed. Ik raad deze film iedere nieuwsgierige fan aan! Het zal niet voor iedereen zijn, maar dit is voor mij een uitstekend begin voor horrorjaar 2021. Wrong Turn is een film die in de eerste helft de traditie braaf blijft volgen, en vervolgens daarna lekker zijn eigen ding doet. Ik mag het wel, ik ben benieuwd wat de rest ervan gaat vinden. Verwacht geen meesterwerk of briljante genremix, maar wel een erg vermakelijke en rauwe reboot van een bekende reeks.

Minder dan 1.

Deel 1 wist de spanning nog een beetje vast te houden met af en toe een goed moment. Deze film is meer gericht op humor en gore. Gore komt ook soms erg goed uit de kast, je krijgt soms de gekste dingen voorbij.

Het idee is ook wel lollig, televisieshows met een paar eikels. hierdoor verlies je je sympathie met alle karakters en vertrekt het gevoel van verdriet ook weer. Maar veel verdieping in karakters zit er hier niet in.

Gewoon leuk voor de gore.

Na een prima deel 1 en 2 is er opeens dit.

Dit is precies waar weinig mensen op wachten, goedkope en slechte hillbillies. Door dat vervelende lachje verdwijnt alle spanning en vaart in het verhaal.

Ook gore is zeer matig. Dat een deel zo kan slippen na een prima 1 en 2 begrijp ik niet. En dat ze dan nog 3 delen maken hierna met precies dezelfde vervelende ventjes. Zeer matige film.

Slap slap.

Ik snap niet helemaal waarom deze man nou nog een keer deze irritante ventjes neerzet. Ze zijn niet eng of vermakelijk. Heb me dood zitten irriteren aan ze. Vooral de 3 vinger. Ik heb me voorgenomen om ze allemaal te kijken en dat heb ik ook gedaan.

Heb me totaal niet vermaakt hiermee. Geen aanrader.

Toppunt van een draak van een film.

Zelfs deel 4 is nog beter. Wat een waardeloze film is dit zeg. Verder dan slappe maskertjes en goedkope kills komen ze niet.

Heb hier ook niet echt iets over te zeggen, behalve dat Bradley het enige pluspuntje was. Treed in de voetsporen van Hannibal, maar haalt het bij hem bij verre niet.

Alweer beter.

Dit was het eerste deel dat ik eigenlijk zag was er toen wel van onder de indruk maar toen ik kennis ging maken met de andere delen zag ik alweer dat dit minder was.

Dezelfde irritante ventjes zitten er weer in, maar hier zijn de moorden erg bruut. Beter dan 3, 4 en 5. vooral de opening. En het acteerwerk was ook niet een bijzonder groot drama. Alleen dezelfde vervelende ventjes zijn weer terug.

Er zit een vlaag van erotiek overheen, en deze film is veel harder dan de voorgaande delen. Heb hier meer van genoten maar het is nog steeds brak

Bedenkelijke misdaadthriller vanuit regisseur Franck Khalfoun, die vooral de schaal mist om een film als Wrong Turn at Tahoe op een goed einde te brengen. Er wordt op die manier een verhaal op het grote witte doek gepresenteerd waarin misdaadorganisaties elkaar te lijf gaan, maar klaarblijkelijk enkel beschikking hebben over 2 tot 10 bendeleden. Miguel Ferrer speelt daarnaast een nogal belachelijke baas en Cuba Gooding Jr. kent niet genoeg charme voor zijn redelijk kille personage. Enkele brutale scenes en een redelijk bombastische finale zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het zijn schaarse hoogtepuntjes binnen een film die menig kijker waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven.

Best oké.

Polen speelt Nederland er in ieder geval uit als we het over cinema hebben. Misschien is All My Friends Are Dead niet de meest enerverende film, maar het is toch wel een aardig anderhalf uurtje aan vermaak. Verwacht alleen geen misdaad of horrorfilm voordat je hem opzet.

Nee, regisseur Belcl gaat namelijk meer voor de komedie en houdt dit genre de volledige speelduur aan. Dit is een erg melige film die veel tempo kent. Veel bekende grappen en puberale humor die best weten te vermaken. Tot echt hardop lachen kwam het niet, maar voor het vermaak is het zeker aardig.

Acteerwerk is aardig. Toch best ongemakkelijke rollen die de tieners spelen, dus krijgen ze vanuit mijn kant extra punten voor diens prestaties. Nogmaals, echt grappig zijn ze niet, maar ze tonen in ieder geval het lef om zichzelf zo neer te zetten. Jammer dat Belcl toch iets te veel voor het puberale gaat en minder voor de echt unieke vormen van humor.

Visueel is het ook niet goed genoeg. De look is aardig en de editing op niveau, maar films zoals deze hebben toch wat extra's nodig. Vooral de finale is een teleurstelling hierdoor, omdat de regie nooit echt kan uitblinken qua stijl en snelheid. Hierdoor treden er regelmatig wat probleempjes op met het tempo die het eindresultaat niet ten goede komen.

Duurt wel kort verder en vermaakt goed. Ik wou het oorspronkelijk dan ook een 3,5* geven, maar ik was toch wel teleurgesteld na de finale. Hoop je dat de film eindigt met een knal, komt ie niet. Gaat behoorlijk ten koste van de opbouw. Verder wel behoorlijk vermakelijk en vlot, dus een vervelende zit was dit niet, maar je hoopt toch op wat meer. Voor nu prima om eens gezien te hebben.

De regiecarrière van Anthony DiBlasi wisselt tussen krachtige cinema en zielloze prenten. Niet elke regisseur kan natuurlijk met elk project een voltreffer beleven, maar Wuthering High is gewoon pijnlijk om van iemand als DiBlasi af te zien komen. De hoofdrol, vertolkt door Paloma Kwiatkowski, oogt ongeïnteresseerd en expressieloos. Het is amper een interessant personage om de aandacht voor 90 minuten vast te kunnen houden, maar ook veel bijpersonages worden verwaarloosd. James Caan doet het goed, maar wordt op deze manier flink naar de achtergrond gedrukt en amper in het verhaal betrokken. Andrew Jacobs doet wat hij kan, maar kan spijtig genoeg weinig aanvangen met het voorspelbare en ronduit bedenkelijke script. Waar Wuthering High voor een lange tijd in ieder geval nog wegkijkt als een snel in elkaar geflanst maar soms onderscheidend TV-drama, betreedt het verhaal een werkelijk belachelijk spoor richting de finale. Het is moeilijk om mee te leven met het gebeuren binnen deze film, want elk personage is net zo onsympathiek en karikaturaal tot leven gebracht als de ander. Als kijker kon ik absoluut niets voor de uiteindelijke ontknoping voelen.

Lollig.

Toch nog een film die een niet al te hoge financiering kent maar wel een aardig eind weet te komen door de volle aanpak. Dit behoort tot de soort film die weigert maar een moment saai te worden, en die intentie wordt al tijdens de opening duidelijk gemaakt met snelle editing en veel gekke gebeurtenissen.

Wel fijn, want zo creëer je als regisseur meteen een passend tempo voor films als deze. Je moet namelijk ondergedompeld worden in de abstracte en onnatuurlijke wereld van Wyrmwood. Dat weet Roache-Turner ook aardig te lukken hier. Hij gaat vol op in de wereld en daar horen veel gekke snufjes, excentrieke personages en grappige vondsten bij. Zo'n concept waarbij auto's op benzine van zombies rijden is bijvoorbeeld al snel leuk.

Een beetje jammer dat leuke personages soms worden verspilt. Zo'n Bradey moet juist een lekker doordenderend karaktertje zijn, maar vervolgens zit ze voor zeker meer dan de helft gekneveld in een of andere kelder. Verder kenmerkt de film zich in wat terughoudend camerawerk, dat toch niet helemaal lekker kan meedansen met het tempo van de film. Zeker in het begin zorgt dit ervoor dat het even duurt voordat de film je meetrekt.

Maar daartegenover staat een goede dosis aan vermaak dat weigert zichzelf maar een moment te vertragen. Wel gaat het met de ideeën die het heeft aardig ver, waardoor je niet naar deze film moet kijken met verwachtingen dat alles is wat je gaat krijgen ouderwets zombiegeweld zal zijn. Niet voor iedereen uiteraard, maar ik kan er best wel van genieten.

Uitgewerkt.

Vond het eerste deel destijds best een aangename verrassing. Roache-Turner koos een verfrissende richting door alles zo snel mogelijk op elkaar te gooien. Het leverde een behoorlijk energieke en bij vlagen gestoorde film af. Het zag er wel uit als beginnerswerk, maar wel vanuit een regisseur die echt een passie droeg voor het vak.

Ondertussen zijn we 9 jaar verder en zou je denken dat een vervolgdeel van dezelfde naam wel wat meer kwaliteit zou dragen, maar in principe dramt Roache-Turner gewoon hetzelfde riedeltje weer op. Dezelfde personages keren terug, de omgeving blijft even droog en nog altijd heerst dezelfde hoeveelheid energie binnen de regie. Het probleem is dat we het al eerder hebben gezien, dus de verrassing blijft volledig uit.

De originele ideeën raken op en de nieuwe toevoegingen zijn vooral wat dwaas. Roache-Turner lijkt zichzelf ook wat kwijt te raken gedurende de actiescenes. Nog altijd razendsnel gemonteerd en het tempo mag er behoorlijk zijn, maar het lompe geweld evenals de echt creatieve vondsten blijven uit. Dat trok het eerste deel zo in z'n voordeel, hier krijg je het gewoon opnieuw te zien waardoor het eerder uitgewerkt raakt dan je zou hopen.

Weinig toevoeging dus, ik had liever echte regieontwikkeling gezien. Die blijft met dit deel uit, leek vooral alsof ze gewoon de oude tijden weer wilden herleven. Destijds voelde het echt verfrissend aan, maar die unieke draai is nu weg. Hierdoor blijft er een vermakelijke, snelle maar platte film over waarvan ik eigenlijk niet kon denken dat ik precies wat nieuws had gevonden. Het liet een wat bitter smaakje na, maar ach.

Aardig stompzinnig.

Wyvern Hill probeert als onbekende en goedkope horrorfilm hoge ogen te gooien door een serieus onderwerp te combineren met wat griezelelementen. Kan alleen niet zeggen dat het erg goed gelukt is, want het wordt al aardig snel duidelijk dat de acteurs totaal niet in staat zijn om de lijnen naar behoren af te leveren.

Het verschil is alleen dat er wel wordt verwacht dat ze een beetje sterk in hun schoenen staan in deze rollen, want er wordt een zekere mate van diepgang uitgewerkt. Ook visueel maakt regisseur Zaurin het duidelijk dat er allemaal net wat meer achter moest zitten. Ik kan de uitwerkingen van de droomsequenties dan ook nog wel waarderen, evenals de soms kleurrijke versiering van het huis.

De film kijkt gedurende de eerste helft nog oké weg, maar eenmaal de bedreiging vorm begint te krijgen loopt het allemaal toch wel mis. Zeker omdat de uitwerking en vormgeving van deze bedreiging te simpel is. Ook het gedrag (willekeurig gaan lopen dansen) is eigenlijk gewoon te belachelijk voor woorden. Terwijl het uiteindelijk juist een intimiderende verschijning moest zijn.

Het concept en de diepliggende uitwerking tonen potentie voor een film die groter wil zijn dan het eigenlijk kan zijn, maar waar de ambitie soms nog wel weet te helpen bij andere films loopt het bij deze film erg mis. De belachelijkheid en ridicule natuur van de film zorgt er namelijk voor dat het als horrorfilm nooit serieus te nemen is, maar ook als dramafilm niet bepaald door de mangel kan.