Opinions

Het perspectief dat scenaristen David Abramowitz en Joe Pearson (waarvan laatstgenoemde ook de regie op zich nam) hier schetsen heeft meer weg van een futuristische wereld dan 1914-1929, waardoor ik mezelf met enige regelmaat even bij de les moest houden over het feit dat Goliath zich gewoon in het verleden afspeelt. In ieder geval bevinden we ons in een geanimeerde wereld waar de marsmannetjes 15 jaar geleden de aarde platbombardeerden en inmiddels in volle oorlog zijn met de overige mensheid. Het levert een gebeuren op dat een halfuurtje moet opbouwen om vervolgens een uur lang van de ene massascene naar de ander te springen, maar nadat de zoveelste steampunk-machine op dezelfde wijze explodeert is daar de lol er snel weer vanaf. Bovendien is de animatie allesbehalve vlotjes en wordt ieder figuur voorzien van lichamen ter grootte van XXL-kleerkasten. Ik vroeg me als kijker geregeld af hoe het mogelijk is dat de strategie zich amper wijzigt nadat een twintigtal aan machines het loodje leggen tegenover 3 buitenaardse schepen, maar in de wereld van Pearson is dat klaarblijkelijk heel normaal. De finale brengt wat vernieuwing en de ontwerpen zijn best knap, verder is dit een slecht doordacht en slap aftreksel van een klassiek sciencefictionverhaal.

Regisseur Junaid Syed heeft een opvallend brede carrière als VFX-artiest en werkte voorheen mee aan bombastische filmproducties, waarschijnlijk hoopte hij zijn talenten dan ook te kunnen tonen met deze film. Het gaat hem spijtig genoeg niet goed af, want zeker de computeranimaties vallen bijzonder tegen. Wat geslaagde achtergrondopmaak en gespeel met designs kan je de makers wellicht nog meegeven, maar het bewijst zich te beperkt om alle spektakelscenes te voorzien van positieve amusementswaarde. De drie castleden doen het eigenlijk niet eens zo verkeerd, maar het scenario van Syed en Tom Jolliffe voorziet ze van zo weinig persoonlijkheid dat geen van de grond komt. De verhaalsvoortgang is verder een haast exacte, maar kleinschaligere kopie van de originele film waardoor enige vorm van verrassing meteen overboord kan worden gegooid. De intentie van het eindresultaat ontgaat me volledig, want het is ontdaan van noemenswaardige actiescenes, originaliteit en eigenzinnigheid. In alle opzichten een fopfilm die hoopt te kunnen profiteren van verdwaalde kijkers.

Ach.

Ik kan nog wel enigszins begrijpen waarom De Niro nu dit soort rollen aanneemt. Na een heel leven de serieuze rollen te hebben gespeeld wordt het ook weer eens tijd om de wat simpelere rollen aan te nemen. In een film als deze past hij dan ook precies, al is het niet zo dat hij nou een geweldig onderscheidend figuurtje speelt.

The War with Grandpa is een erg typische film waar kinderen wellicht mee kunnen lachen, maar waar het oudere publiek vooral zijn schouders voor zal ophalen. Vroeger had ik dit ongetwijfeld veel leuker hebben gevonden. Elkaar aanvallen door op een slapstickachtige manier het leven zuur te maken van een ander, het is een populair trucje. Het jammere is vooral dat deze film daarbij trucages herhaalt die andere films eerder en beter hebben gedaan.

Wat de film wel weet te redden is dat het iets meer een hart heeft. Het blijft altijd wel kinderachtig, maar vooral voor de jongsten onder ons zit er ook moraal in dat niet al te vervelend wordt gepresenteerd. Ik kan me nog wel indenken dat het zal aanslaan. Voor mij is het weinig nieuws, wel kan ik het nog best waarderen. Ook de scene waarbij trefbal wordt gespeeld weet nog wat komische noten aan te slaan.

De film vermaakt met gemak, maar wat je te zien krijgt is vooral een herkauwing van afleveringen, films of series die je als kind vaker hebt gezien. Deze film leunt er zwaar op, maar kan er nauwelijks van profiteren. Ik mag voor De Niro hopen dat hij hiermee zijn dagelijkse plezier eventjes heeft gehad. Leuk om afgestreept te hebben, maar ik ben het sneller vergeten dan ik had gehoopt.

Krappe voldoende.

Maar dan ook heel krap, want hier kon zo veel meer uitgehaald worden en veel beter uitgewerkt worden. Laat ik even duidelijk zijn, ik heb de spellen nooit gespeeld, maar ik weet wel ongeveer waar ze over gaan. Deze film ook alleen maar gekeken voor blind spektakel.

De kwaliteit is natuurlijk erg mooi, Jones slaagt erin om het net zou te verfilmen alsof je werkelijk in een game zit. Ook is de CGI soms erg mooi, de portalen zijn mooi gemaakt en bepaalde actiescenes zijn fijn gemaakt waardoor ze weten te vermaken.

Maar dan. Het verhaal stelt bitter weinig voor. Het gaat maar nergens over en neigt soms zelfs naar het saaie, wat bij een spektakel film helemaal niet hoort. Al dat gebasel over de magische krachten geloofde ik op een gegeven moment wel, en de verliefdheid tussen Patton en Fimmel kwam echt uit de lucht vallen.

Met een speelduur van 123 minuten had er meer ingezeten, maar omdat het visueel vaak erg geslaagd was net aan een voldoende.

De laatste Carpenter.

Uiteraard een icoon onder de horror- en algemene filmliefhebbers. Mocht je een liefhebber zijn van het genre, dan is het uiteraard zeer moeilijk om over zijn films heen te kijken. Met meerdere klassiekers op zijn naam waaronder uiteraard wat persoonlijke toppertjes is het daarom ook vreemd om te bedenken dat hij deze film gemaakt heeft.

De onkunde spat namelijk sterk van deze specifieke film af, en met de tegenwoordige zaak van Heard heeft dat weinig te maken. Het is niet moeilijk om te zien dat Heard totaal ongeschikt is om een film als deze te dragen. Ook de overige bijrollen die verschillen van onzichtbaar tot volstrekt irritant weten weinig indruk te maken. De rollen die wel wat kundiger zijn, zijn in principe niet langer dan 10 minuten in beeld.

Knap gedaan is de omgeving en de verlichting. Carpenter kiest zorgvuldig voor zijn locaties en dat sprak me dan wel weer aan. Eeuwig zonde dus dat hij de sfeerzetting niet vast kan houden. Dat lukte hem in het verleden een stuk beter, maar hier komt alles vooral lomp en onnatuurlijk over. Ook de bonding tussen de dames in de inrichting kan echt niet. Alle scenes die de versterking van hun band moeten representeren zijn achterlijk te noemen.

Enkele schokkende scenes en bijzondere plotwendingen zorgen ervoor dat The Ward niet compleet rampzalig is om naar te kijken, maar van iemand als Carpenter zou je in het jaar 2010 niet meer een film als deze verwachten. Je zou denken dat dergelijke regisseurs wat capabeler zijn dan dit soort prulletjes, maar wie weet. Als Cronenberg het kan, dan kan Carpenter wellicht ook nog uit de hoek komen met een nieuwe horrorfilm.

Intense en zeer realistische oorlogsfilm waarin regisseursduo Alex Garland en Ray Mendoza elkaar uitstekend weten te vinden. Garland zijn hand is vooral te herkennen aan de overtuigende en doeltreffende geluidsbewerking, die net als bij zijn vorige project een stevig handje helpt om de ervaring aan de kijker te presenteren. Het acteerwerk is overtuigend, de beelden zijn uiterst beklijvend en de hele film lang heerst er een nare sfeerzetting. Het jammerlijke is dat het gebeuren nergens heel spannend weet te worden en wellicht wat context mist met betrekking tot het totaalplaatje, maar Warfare blijft niettemin akelig wapengekletter. Een bioscoopbezoek brengt gegarandeerd suizende oren met zich mee.

Regisseur Mauro Borrelli sleept een hoop semi-bekende castleden bij elkaar in deze rommelige en onoverzichtelijke mix van oorlog, horror en drama. Toch pakt alle onzin best vermakelijk uit, want WarHunt is niet ontdaan van de nodige sfeer en bombast. Het feit dat de inhoud als een tang op een varken slaat levert daarnaast ook een zekere mate van onvoorspelbaarheid, want de stijlcombinaties die hier moeten worden gelegd zijn best onconventioneel. Heel knap of esthetisch is het allemaal niet, maar de afzonderlijke actiemomenten onderhouden degelijk en de makers zijn niet bang om doelbewust de aparte hoekjes te verkennen. Horrorfilms zijn slechter voor de dag gekomen, maar uiteindelijk ben je het ook binnen een mum van tijd vergeten.

Mwa.

Niet echt de beste horrorfilm die er is, absoluut niet. Romantiek en horror vind ik sowieso wel een nogal bedenkelijke combinatie, maar ja. Hoult is toch wel geknipt voor zijn rol, en Palmer ziet er gewoon goed uit zou ik zeggen.

Verhaal boeit niet heel erg, en heeft inderdaad een Twilight neiging. Weinig origineel dus, maar bij een goede uitwerking is dit nog wel over het hoofd te zien. Helaas is dat hier niet echt het geval. De film kent alleen wat redelijk romantiek.

Qua horror valt het ontzettend tegen en is er letterlijk niets dat er bovenuit stijgt. De chemie tussen Palmwr en Hoult is er ook niet echt precies, al is de romantiek zelf niet zo heel slecht. Het einde had ook niet zo soft gehoeven en gaat de film te veel binnen de lijntjes.

Vermakelijk.

Absoluut geen hoogstaande film in zijn soort, maar men lijkt een soort meesterwerk hiervan te verwachten. Dit is gewoon een film die voor het vermaak gaat en daar ook best in slaagt. De ondersteunende fundamenten falen dan weer een beetje, dat helaas wel.

Trouwens ook grappig dat we Spade in een iets serieuzere film zien. Acteren kan hij wel. Stoer spelen iets minder, maar zijn type hier is dan ook niet perse stoer. Ik zie hem uiteindelijk liever zo dan in nog een simpele Dugankomedie. Ook al komt hij in Warning Shot niet vaak in beeld.

De film is best simpel qua opzet. Het verhaal is in 2-3 zinnen te beschrijven, maar de uitvoering is best vermakelijk. De film teert op een langzame opbouw, maar komt eigenlijk eenmaal de gijzeling plaatsvind net wat te snel op stoom om daadwerkelijk een opbouw te kennen. Qua vermaak is het niet erg, qua vormgeving en inhoud dan weer wel.

Spannend is het allemaal niet zo zeer. De film probeert wel, maar het wil gewoon niet erg lukken. De types zijn wel eng genoeg en geweld is ook zeker aanwezig, maar het is gewoon niet zo spannend. Alhoewel het geweld trouwens niet erg expliciet is, zit er genoeg in om de kijker wakker te houden. Daarnaast duurt het allemaal niet erg lang, met enkel 90 minuten op de klok ben je er zo doorheen.

Acteerwerk is verder van iedereen best degelijk. De ontwikkeling gaat te haastig, maar iedereen weet redelijk zijn mannetje te staan. Tempo is ook best hoog, er gebeurt lekker veel. Het eerste half uur is dan nog wel rustig, daarna zit er eigenlijk constant iets in wat je als kijker geboeid kan houden.

Heb me zeker vermaakt. Simpel tussendoortje dit, niks mis mee. Inhoudelijk heeft het weinig om het lijf en het gaat allemaal net wat te haastig. Als je daar een beetje omheen kan kijken heb je een best vermakelijk anderhalf uur voor je kiezen.

Goed, maar overrated.

Filmpje had een hoop om geslaagd mee te kunnen zijn, maar O'Connor heeft te groots gedacht over zijn verhaal. Zo is het jammer dat er zo veel clichés voorbij moeten komen om de film te rekken tot een speelduur van 140 minuten. Maar erg storend was het ook weer niet.

In ieder geval de beste rol van Hardy die ik tot nu toe heb gezien. Hij is sowieso altijd wel goed, maar hier laat hij zich in topvorm zien. Wat een heerlijk personage is Tommy Riordan. De agressie en woede spat er vanaf, en dat laat Hardy in grandioze wijze zien.

Ook Edgerton en Nolte doen het goed. Nu is Nolte zelf een beetje standaard, maar als zielige oude man is hij perfect. Het zijn de trekjes die het vooral doen. Edgerton zelf doet het ook goed. Opvallend goed zelfs, niet zo snel dit soort acteren van hem verwacht.

Nu lopen er een hoop clichés voorbij maar allen komen gelukkig met genoeg emotie om niet te storen. Prima naturel gebracht. Wat de film echter ook doet, is te groot denken en te zoet denken soms. Denk maar aan het suffe einde of de hele groep mariniers die Hardy komt toejuichen. Dat soort bijzaken maken Warrior helaas iets te zoet.

Ook kent de film een aantal ongemakkelijke momenten, en niet op de goede manier. Dronken Nolte met zijn verhaal over zeelui bijvoorbeeld. Voelt totaal niet realistisch aan. Maar de film blijft goed boeien en weet best scherp te zijn. Het laatste boksuurtje kent een hoop spanning en sterke emotie die van de gevechten afkomt.

De spanning en intensiteit die in de gevechten zit maken Warrior erg vlot. Voor de rest ook veel drama, maar wel werkende drama die weet te boeien. Jammer dat Warrior wel echt iets te zoet is. Maar slecht is het niet, daarvoor het ik wel genoten voor de gehele 140 minuten.

Oké.

Opzicht viel de film me meer mee dan gedacht. Het is altijd even afwachten met dit soort films om te kijken of ze gaan aanslaan of niet, maar ik vind dat de Aziatische en Amerikaanse cultuur nooit goed heeft gemixt in films. Het is te veel op zichzelf en die stijlen gaan moeilijk in elkaar over, maar Lee komt gelukkig wel een heel eind.

Ik ben best fan van de inrichting van deze film. Erg fraaie settings, knappe cinematografie en een goede flow in actie. Alles verloopt lekker vlot en vermakelijk. Voor een lange tijd is het ook echt alleen maar gericht op vermaak met veel actie en een bijzondere omgeving. Dong-gun is wel een wat voorspelbare held, maar zijn vechttechnieken mogen er zijn (voor zover hij dat zelf mocht doen).

Jammer genoeg verzandt de film op den duur in praktijken die te langzaam gaan. Het toevoegen van sentiment en romantiek is ontzettend remmend. Haalt ook de mooie flow eruit en dat is het vooral wachten totdat er weer een leuke actiescene verschijnt. Die maken namelijk indruk, maar hoe de relatie zich tussen Bosworth en Dong-gun ontwikkelt kan me volledig gestolen worden.

De finale is weer lekker maar de afwisseling tussen erg lompe romantische beelden en subtiele gevechtscenes gaat totaal niet lekker. Normaal gesproken zijn dit soort films een 2,5* waard vanuit mijn kant, maar de cinematografie is echt te ver bovengemiddeld om deze film te beoordelen met een onvoldoende. Ik ben ook gek op visuele beelden, en daarvan zijn er hier genoeg te bekennen.

Matig.

Okuno, een regisseuse die recentelijk al naam begon te maken door mee te regisseren aan een anthologie. Nu mag ze dus haar eigen project beginnen. Bijzonder om daarmee meteen te zien dat iemand van monsterfilms naar thrillers kan gaan die met een erg simpel concept te werk gaan.

Met het simplisme van de film is weinig mis. Ik zie het zelfs liever simpel gaan dan uitermate complex en Watcher is eigenlijk erg simpel als we naar de kern kijken. Alles is alleen wel wat traag neergezet, waarschijnlijk met intentie om de sfeer te versterken. Het tegenovergestelde gebeurt echter, aangezien de film vooral vermoeiend wordt om uit te zitten.

De nachtelijke stadsbeelden hebben een redelijk eigenzinnige charme. De rest van de film is vooral afwachten totdat er interessante zaken gebeuren. Zelfs de meest intrigerende ideeën komen er totaal niet sterk uit. De sluipende sfeer loopt voortdurend tegen de lamp aan door het gebrek aan sterk geluid of geduld, waardoor geen enkele opbouw echt krachtig verloopt.

Verder kan het acteerwerk de verwachtingen ook niet waarmaken. Monroe is niet geschikt om een rol als deze te dragen. Vroeger vond ik haar eigenlijk al niet bepaald bijzonder, met Watcher bewijst ze dat ze nog steeds geen enkel greintje interessanter is geworden naarmate ze ouder is geworden. Gorman en Glusman zijn wat sterker, maar zijn nauwelijks bij het verhaal betrokken, waardoor de oersaaie paranoia van Monroe is wat je krijgt en dat werkt niet. Matige film dus, makkelijk te vergeten.

Regisseuse Ishana Shyamalan brengt haar langspeelfilmdebuut als een geheel dat ambitieus oogt, maar ietwat rommelig wordt ingevuld. Met name de context en uitdieping ontbreken te vaak, waardoor specifiek de eerste helft geregeld een afgeraffelde indruk maakt. Een grote troef is de hoofdrol van Dakota Fanning, die een ongemotiveerde indruk maakt. Haar personage is compleet ontdaan van emotie en/of eigenzinnigheid, waardoor het voor de kijker moeilijk is om actief met haar situatie mee te leven. Daarbij komt nog kijken dat Shyamalan slechts gematigd de spanning kan opvoeren en de finale te braaf voor de dag komt om dit te compenseren. Gelukkig hangt er een prettig sfeertje, ziet het er op visueel vlak goed uit en oogt de cameravoering doordacht, bovendien leent het concept zich voor genoeg mysterie om geen verveling toe te laten slaan. Enigszins teleurstellend vanwege de veelbelovende marketing, maar van teleurstellingen kan je leren. Hopelijk wordt het volgende project van dochter Shyamalan dus een ware voltreffer en wellicht wat toonaangevender voor haar eigen kwaliteiten. The Watchers had namelijk wat mij betreft zo door papa Shyamalan zelf gemaakt kunnen worden.

Best tof.

Het zal geen favoriet van me worden, deze film, maar hij is toch wel goed in zijn eigen manier. De speelduur verraste me wel een beetje, en ik heb slechts de 162 minuten versie gezien. Misschien dat ik in de toekomst de 215 minuten versie eens een keertje zal kijken.

De film is zeker iets anders dan het standaard superheldenfilm. Dat is zo'n beetje in het begin al duidelijk. De effecten zijn ook zeker top, maar je verwacht niet snel iets anders van Snyder. De film is wat harder, wat killer en wat somberder dan de andere filmpjes.

Soms valt de film een beetje dood, en ging de stem van die Rorschach me op een gegeven moment een beetje de kil uithangen. Maar vooral naar het einde gaat de film wel een bijzondere kant op, die ik meer dan goed kon waarderen. Leuk dat Snyder dit aandurft, later zou hij superheldenfilms voor DC regisseren.

Mwa.

Regiedebuut van zo'n iemand als Crowe kan natuurlijk niet uitblijven door zichzelf de hoofdrol te geven. Ik blijf het toch redelijk apart vinden. Vind het juist een kunst als zo'n regisseur dan iemand anders de hoofdrol geeft en dan zien we of diegene die persoon ook daadwerkelijk de goede richting in kan sturen.

Maar goed, visueel is The Water Diviner opvallend goed in het eerste deel. De kleuren zijn krachtig, de opening optimaal sfeervol en de cinematografie opvallend sterk. Niet meteen verwacht van zo'n figuur als Crowe, maar hij krijgt het toch wel degelijk voor elkaar.

Deze film leek nog wel een eigen smoel te hebben, maar uiteindelijk is het toch wel duidelijk dat de westerse landen zichzelf weer moeten mengen met dit keer de Turkse cultuur om zo zogenaamd respect voor die cultuur te brengen. Ik vind het erg gemaakt in ieder geval.

Verhaaltje boeit wel, maar blinkt nergens in uit. Eigenlijk is het enige verschil dat deze film wat origineler maakt dat het in Turkije afspeelt. Zo is dit de eerste oorlogsfilm die ik zag dat zich in Turkse gebieden afspeelt. Dat zorgt wel voor interesse, maar de uitwerking volgt kleurt nog redelijk binnen de lijntjes.

Aangezien het eerste deel uiteindelijk nog wel solide stond, stort het in het tweede stuk wel redelijk in elkaar. Het wordt allemaal wel een beetje suf moet ik zeggen. De drama werkt ook sowieso nooit en die probleempjes die je elke keer weer terugziet keren ook hier weer terug. man slaat vrouw, kind zoekt vader. Ugh.

Bovendien krijgen we plots ook actiescènes die allemaal niet heel mooi zijn, buiten de kleurtjes om. Sowieso blinkt het weleens door dat Crowe als regisseur ook niets voor kan stellen. Vooral die achtervolging met Crowe en dat kereltje vond ik vreselijk mak in beeld gebracht.

Zo ook richting de slotfase. Tam camerawerk dat je nergens meesleurt, maar ook erg gemaakte scenes die daardoor het sentimentele vlak vaak misslaan. Crowe die binnenloopt op zijn zoon die gefascineerd naar iets staat te kijken. Het is allemaal zo gemaakt. Bijna walgelijk te noemen. Dat ook afbreuk aan een goed eerste stuk.

Voor de rest wel simpele pogingen om respect te betogen aan andere culturen maar het gaat allemaal op dat gebied wel iets te vluchtig. Het eerste deel heeft dan nog wel wat moeite daarin gestoken maar op een gegeven moment stelt het niet veel meer voor.

Degelijke film, niet al te best, voornamelijk omdat het tweede stuk een mix van genres is die hier niet thuishoren en de kleurtjes worden ook minder prominent ingezet. Jammer. En die oorlogsflashbacks waren overigens ook echt spuuglelijk gebracht. Hoe kan je het voor elkaar krijgen zulk lelijk slowmotion te gebruiken als je cinematografie wel on-point is.

Nee.

Francis Lawrence is een regisseur die meer in naam van Hollywood lijkt te regisseren. Een echte gun-for-hire dus. Ik kan geen touw aan zijn stijl vastknopen. Aan de ene kant lijkt hij grotere actieprojecten op z'n naam te zetten, maar andere keren gaat hij subtieler te werk. Er zijn echter geen elementen die met elkaar overheen lijken te komen.

Daarom voelt Water for Elephants aan als een film die Rob Reiner of Ron Howard ook gewoon hadden kunnen regisseren, want het is allemaal nogal braaf. Centraal staan twee personages die uiteraard niets met elkaars wereld hebben maar toch op magische wijze met elkaar in contact komen. Wat volgt is een hoop sentimentele onzin uitgesmeerd over een speelduur van 2 uur.

Acteerwerk is tegenvallend. Waltz is nog wel aardig, ik verdenk Lawrence ervan naar Inglourious Basterds te hebben gekeken. Komt nogal bekend voor namelijk, dat typetje. Witherspoon en Pattinson komen geen moment echt goed over. De romantiek valt plat neer en de chemie is afwezig. Voor hen lijkt het eerder een soort tussenweg om geld bij elkaar te harken zodat ze op latere leeftijd een interessantere projecten mee konden doen. Laten we dan hopen dat dit once and for all is.

Visueel aardig lelijk, maar gelukkig nog wel authentiek door van echte dieren gebruik te maken. Dat zorgt ervoor dat de film niet geheel zonder bijzondere momenten zit. Verder vond ik het eerder saai en het verloop behoorlijk voorspelbaar. Voor het doen van MovieMeter krijgt de film apart hoge beoordelingen, maar ik kan me er totaal niet in vinden. Meligheid ten top deze film.

De poging was moedig en de film doet zeker ook wat goed. Verder eerder een voorspelbaar en saai verhaaltje dat nergens echt innovatief of interessant in beeld wordt gebracht. Water for Elephants is zonder twijfel de minste film van Lawrence, maar ik kan eigenlijk moeilijk zeggen wat hij wel goed kan. Zijn films zijn altijd verschillend, maar een eigenzinnige stijl van de regisseur delen ze niet.

Degelijke kinderfilm met een iets te brave en bekende uitwerking, maar dat zal de jonge doelgroep uiteraard een rotzorg zijn. The Water Horse moet het hebben van de vriendschap tussen Alex Etel en zijn waterpaard, iets dat zeker in de eerste helft de primaire focus krijgt van de film. Daarna weerlegt regisseur Jay Russell de focus iets te nadrukkelijk op te veel zijwegen die niet altijd even lekker in het basisgeheel worden vermengd. De computereffecten van het wezen zijn bovendien niet erg sterk, maar de fantasierijke en luchtige benadering werkt aanstekelijk.

Half.

The Waterboy is een wat vreemde mix tussen verschillende soorten films. Je hebt bijvoorbeeld een film die oprecht een serieus onderwerp in het daglicht probeert te zetten. Zo is het personage van Sandler waarschijnlijk iemand die "anders" is. Aan de andere kant is dit een erg typerende film voor Sandler, met idiote stem en al.

Probeem is alleen dat de komediekant van het verhaal overheerst waardoor de serieuzere kant compleet in het water valt. Ik vond dat Coraci die balans veel beter in stand kon houden tijdens Click. Het grootste probleem van de film is vooral Sandler zelf, die vooral dwaas acteert en een personage speelt waar we sympathie voor moeten voelen. Dat lukt met deze kerel echter totaal niet.

Anderzijds vond ik de sportscenes ook een klein beetje tegenvallen, ik miste vooral de gekke personages. Die kunnen voor een goede inslag zorgen, maar in dit geval is het vooral normaal gedoe. Om dan Sandler daar tussen te zien gaat er niet zo best in. Het voordeel is echter wel dat het allemaal goed weg blijft kijken en aardig gedetailleerde scenes kent tussendoor zoals het huis van Bates.

Het kijkt lekker weg en doet hoogstwaarschijnlijk niemand pijn, maar storend is het feit dat deze film drama, sport en komedie niet zo goed bij elkaar krijgt. Afzonderlijk zijn ze aardig, maar bij elkaar werkt voor geen meter. Onder de lagen onzin zit er nog wel een redelijke film verborgen, maar Coraci slaagt er simpelweg niet in om deze boven de grond te krijgen. Altijd zonde.

Tegenvaller.

Vanwege het ongelooflijke budget gekeken. Ik wist dat de film behoorlijk geflopt was, maar op TV wilde ik hem nog wel een kans geven. Costner speelt een typisch personage voor hem, leek soms Gibson in Mad Max wel, of Steven Seagal.

Leuk idee, dat de wereld onder water is gelopen, maar helaas matig uitgewerkt. Het lijkt eigenlijk op Mad Max maar dan op water. De set zag er vrij lomp uit, saai kleurengebruik en weinig interessante actie. Nog wel leuke scenes aan boort tussen Costner en Tripplehorn.

Je ziet dat er wel wat budget in is gegaan, maar qua actie valt het behoorlijk tegen. Het verhaal is leuk bedacht maar ook onvoldoende uitgewerkt. Pluspunten voor een paar lekker lompe bombastische actiescenes, en dan heb je het ook weer zo'n beetje gehad.

Cijfer mag na herziening blijven staan. Knap hoe regisseur Trey Edward Shults hiermee de lat voor zichzelf erg hoog legt door een ideale combinatie te verwerven tussen een eigen stilering en wat bekendere dramatiek. Het acteerwerk is uitstekend, de visuele aankleding doeltreffend en het plot altijd wel interessant. Tegen de tweede helft worden er een aantal bijzonder effectieve emotionele tentoonstellingen aan de kijker gepresenteerd, waarmee Shults laat zien niet alleen veel controle te hebben over sfeerzetting, maar ook over de inhoud. Het gesprek tussen dochter en vader waar beide kanten zichzelf openstellen tegenover de ander bevat één van de best geacteerde momenten die ik ooit heb gezien. Een gebrek aan inhoudelijke originaliteit zit een hoger cijfer in de weg, maar een favoriet blijft dit absoluut.

Ben Affleck is overtuigend als de alcoholische basketbalcoach en helpt deze dramafilm van regisseur Gavin O'Connor vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau. Het leidt de kijker af van een clichématig scenario dat door Brad Ingelsby niet altijd even overtuigend onder handen is genomen. Vrijwel alle bekende elementen worden hier omstebeurt afgevinkt en zeker tijdens de eerste helft willen ze niet echt aankomen bij de kijker, ondanks dat de rauwe regie van O'Connor af en toe voor doeltreffend sentiment zorgt. Desondanks kent de film een aantal ontroerende momenten in de laatste akte en duurt het nergens te lang, maar de makers hadden wat meer mogen inzetten op de sport en minder op de dramatiek. Warrior is dan ook zonder meer een betere film van deze regisseur.

Degelijk vermaak en een opvallende keuze voor een regisseur als Jaume Balagueró, die zijn naam vooral bekend heeft gemaakt met horrorfilms. Niets mis natuurlijk met een beetje variatie binnen je loopbaan, maar een film als Way Down is dermate veilig dat ik me persoonlijk een plezierig regie-uitstapje niet kan voorstellen. Vooral jammerlijk is dat er diverse goede namen in een nogal sullige rol worden gestopt (Luis Tosar als voornaamste voorbeeld) en de uiteindelijke bankoverval niet zo intelligent is als de makers hadden gehoopt. Wel ziet de film er goed uit op visueel vlak en kent het meerdere opvallend spectaculaire sequenties. Er hangt een degelijk tempo door het geheel heen en Balagueró is niet bang om de schaal wat te vergroten, maar uiteindelijk behoort Way Down niet tot het soort film die je lang gaat bijblijven.

Prima hoor.

Best een leuke film, die me in het algemeen aangenaam heeft verrast. De film is fris, kent fijne acteurs en vermaakt gewoon in het algemeen. Misschien is de humor wat duf, maar de film bied in het algemeen gewoon genoeg vermaak.

Liam James is perfect gekozen als loser, hij straalt het eigenlijk ook behoorlijk goed uit. Sam Rockwell is ook een positieve verschijning, maar ook Robb is prima. De film heeft een leuk verhaal om zo te volgen waar de zomersfeer goed overkomt.

Misschien niet heel grappig, maar een film die gewoon leuk genoeg is om te blijven boeien. Prima camerabeweging en de film laat ook zien dat je geen slapstick of geweld nodig hebt om een prima film neer te kunnen zetten.

Matig ingevulde spookhuisfilm met een verrukkelijke finale, waarin de makers kiezelhard uithalen qua bloedvergieten. Het vormt een stuk van de film dat overtuigend benadrukt dat het overige restant niet al te veel te melden heeft, aangezien regisseur Ted Geoghegan duidelijk geen kaas van spanningsopbouw heeft gegeten. Het mysterie rondom het spookhuis komt oninteressant voor de dag en er gebeurt praktisch gezien helemaal niets in het eerste halfuur. Als de personages dan ook niet heel boeiend willen worden kijk je al snel tegen een ietwat saaie film aan, maar gelukkig worden de geduldige fanaten uiteindelijk op royale wijze beloond.

Regisseur Jim Mickle zoekt doelbewust naar een mengelmoes van mysterie, horror en voornamelijk drama. De clou wordt echter wat onhandig weggegeven (de poster loopt er zowat mee te koop) en de sfeerzetting is niet strak genoeg om de kijker uit te nodigen om geboeid te blijven kijken. Het gaat ten koste van uitstekend acteerwerk en een prima gevoel voor mooie visuele plaatjes, vooral Bill Sage doet het erg goed hier en de setting wordt genoeg opgeleukt qua decoratie. Mickle haalt echter niet hard genoeg uit binnen de slotfase en toont te weinig om een duur van 105 minuten te rechtvaardigen, waardoor de kijker toch met een ietwat leeg gevoel wordt achtergelaten.

Best leuk.

Fris, snel en vermakelijk. Drie kernbegrippen die ik kan gebruiken voor het beargumenteren van mijn ruime voldoende. We Are Your Friends stond al een tijdje ergens in mijn kijklijst begraven, al weet ik mijn god niet meer hoe ik op deze film ben gekomen. In ieder geval was het makkelijk om de film via Netflix te bekijken.

Efron is ondertussen van kindster naar volwassen ster uitgegroeid en dat houdt hij prima uit. Ik zie hem ook liever in iets meer volwassen rollen, al was dit nog net meer coming-of-age. Hij speelt een tiener in deze film, maar We Are Your Friends is zeker weten geen kinderfilm.

Andere rollen doen het ook heel degelijk. Bentley speelt op de automatische piloot maar ook dan weet hij zich nog aardig te redden. Weston, Fernandez, Shaffer en Ratajkowski doen het ook allemaal naar behoren. Niemand steekt er echt bovenuit, daar zijn de rollen ook niet uniek genoeg voor, maar het is niks om over te klagen.

De montage is zeker in het begin snel genoeg om de kijker geboeid te houden. De film is ook een mix tussen energieke regie en dromerige regie. De balans wordt soms gevonden, maar niet vastgehouden. De montage is soms erg snel, terwijl de volgende scene weer een tragere scene kan zijn. Het wisselt elkaar voortdurend af, maar doet niet al te veel afbreuk.

Voorspelbaar is het zeker, maar ook luchtig en vermakelijk. De muzieksoort is een soort waar je van moet houden, maar ik kan er wel van genieten. Zeker het eindnummer was wel een lekkere meestamper. Het is leuk hoe Joseph van zo'n standaardverhaaltje nog zo'n fris geheel kan creëren.

Leuk filmpje dit. Niet origineel, niet verrassend en uiterst voorspelbaar, maar wel heerlijk luchtig en vermakelijk. De romantiek voelt ook eindelijk eens naturel aan. Helemaal niet zo slecht als de ondermaatse score op MM doet vermoeden.

De paden die regisseur Robert Rodriguez kiest zullen voor mij persoonlijk altijd een raadsel blijven, want de afwisseling tussen typerende kinderfilms en gewelddadige bombast is er eentje die je niet vaak ziet. Wellicht dat dit vooral een makkelijke cashgrab is, want veel werk is er bij We Can Be Heroes niet naar de inhoud (en visuele afwerking) gegaan. De effecten zijn erg lelijk, het verhaal compleet uitgekauwd en het onderliggende moraal simpelweg kinderachtig. Er wordt flink uitgepakt met een diversiteit aan achtergronddecors, maar allemaal ogen ze op hun eigen manier goedkoop. Wat een film als deze enigszins boven water houdt zijn de kinderen, die duidelijk plezier hebben en hun best doen om wat van het slecht doordachte materiaal te maken. Sommige gaven zoals dat zingen zijn oprecht leuk bedacht, waardoor ze deze zoutloze inhoud absoluut niet verdienen. Het wordt tijd voor Rodriguez om dit soort projecten wat serieuzer te nemen, want eigenlijk kan dit gewoon echt niet.

Niet echt.

Tweede film van het duo Holland & Mitton voor mij. Ik zag deze film op dezelfde dag als dat ik YellowBrickRoad van hen zag, maar veel voortgang is er met We Go On niet ingekomen. Leuk dat het duo het horrorgenre op een andere manier wil benaderen, maar de missende fundamenten remmen dat proces behoorlijk af.

Sowieso zit het al snel fout als je een hoofdrolspeler cast die niet zo veel durft. Deze Freeman is echt een wandelende zak aardappelen. Scenes met angst zijn gênant en subtielere scenes vallen tevens door de mand. Het geeft de film zelf direct een ongeïnteresseerde indruk, en toch iets waar de regisseurs voor in hadden moeten grijpen. Freeman misschien gewoon meer op de achtergrond plaatsen ofzo.

De allereerste scene van deze film grijpt direct je aandacht, sterke sound editing en direct spannend. Jammer dat het een droom bleek te zijn. De echte film moest nog beginnen, en die is toch beduidend minder sterk te noemen waardoor het niveau direct daalt. Jammer, want de opening was oprecht een goede scene.

Wat je daarna krijgt is een redelijk kalme en stille horrorfilm die de zaken iets dieper en subtieler behandeld. Geen probleem, maar het mist alle strakheid. Acteerwerk is namelijk slecht en de personages saai. Visueel is er weinig te genieten en de look van de film is alles behalve interessant. Daarnaast is het verloop, de montage en het camerawerk gewoon niet strak genoeg om het resultaat omhoog te helpen.

De twists zijn daarnaast ook niet al te bijzonder, maar nog enigszins verrassend. Naarmate we het laatste halfuur inwandelen krijgt de film wat tempo en net als YellowBrickRoad draait het dan weer om een personage die langzaam gek begint te worden. Het wordt hier iets interessanter uitgewerkt dan in eerdergenoemde film, maar nog steeds niet optimaal.

Redelijk uniek qua toon, maar het mist alle strakheid en de juiste fundamenten om indrukwekkend te worden. Veel interesse in de rest van de films die van dit duo afkomstig zijn is er niet bepaald. Toch was die opening, ook al duurde deze kort, echt goed te noemen. 2,0* voor wat dingetjes met de sound editing, sommige goede horrorscenes en een aantal erg pakkende scenes. De rest, niet echt.

Ik moest een beetje slikken toen ik zag dat regisseur Christopher B. Landon na volop teenhorror de overstap maakte naar familyhorror. Zijn laatste film vond ik erg degelijk vermaak, maar dat was dan ook een (komische) slasher. Het was dus even afwachten wat zijn veiligere regiekwaliteiten gingen laten zien, maar ik ben toch wel positief verrast. We Have a Ghost is geen bijster originele film of eentje die profiteert van vernieuwende plotelementen, maar wel eentje die verfrissend persoonlijk en sympathiek aanvoelt. Landon raakt veel clichématige zijsporen aan waarvan al dat gedoe met de CIA wat mij betreft geschrapt had mogen worden. De weinig subtiele kritiek op de huidige generatie is ook wat vervelend, maar de escalerende situatie door de aanstormende populariteit van geest Harbour/Ernest is wel komisch. Eenmaal het verhaal op stoom is leidt Landon ons vlotjes door allerlei avontuurlijke situaties heen, waarbij de acteerkwaliteiten van Winston maar met name Harbour zelf zeker genoemd mogen worden. Oorspronkelijk was ik van plan de film 3,0* te geven, maar eigenlijk moet ik bekennen dat ik geraakt werd door de ontknoping en dus een halfje extra toeken. Hopelijk zet Landon deze lijn qua niveau door, maar zijn volgende project is Scream 7, dus ik ga weer ouderwets vrezen.

Best sterk.

Deze film vormt alweer de tweede film van regisseuse Ramsay die me goed is bevallen. Ze lijkt zich goed in haar element te voelen met films die iets vreemder lijken te zijn, maar wel over een bekende cast beschikken om over die acteerkracht te bevatten. Deze film is ook weer een goede film geworden met een apart stijltje erdoorheen.

Ondanks dat deze film nooit abnormaal complex wordt waardeer ik het concept van het eerste halfuur, waarbij de film een beetje wordt gehusseld. Als kijker moet je zelf de puzzelstukjes even bij elkaar leggen, maar dat gaat moeilijk als je het uitgangspunt niet helemaal kent. Deze film geeft het na een tijdje prijs, maar de lijn wordt al snel duidelijk na ongeveer 30 minuten.

We Need to Talk About Kevin haalt zijn kracht voornamelijk uit de cast en redelijk strakke regie. De beelden mogen dan niet altijd optimaal intrigeren omdat te weinig scenes over dat extraatje beschikken, maar verder ziet het er sterk uit. Miller steelt de show als complexe zoon, maar ook Swinton speelt de sterren uit de hemel in deze film waarin de chemie tussen beide voorop staat. Bij wijze van spreken dan, want de personages lijken elkaar te haten.

De film probeert regelmatig slim te zijn door wat gevoelens te vermengen die een ouder kan hebben, bijvoorbeeld het eigenlijk niet willen van het kind. Het fijne is dat de film er nooit te prekerig over is. Wel vond ik het jammer dat de film nooit volledig realistisch aanvoelt. Ik vond de dialogen net wat te gemaakt en gespeeld, maar ook de situatie zelf lijkt soms iets te onwerkelijk te worden.

Verder vond ik het ook jammer dat de scenes elkaar nooit in een pakkende flow opvolgen waardoor de film niet altijd optimaal weet te boeien. De regie is iets te rustig en veilig wat mij betreft, en laat de echt gevaarlijke dingen buiten beeld. Het niet nemen van risico's hier en daar terwijl het concept nog aardig controversieel is vind ik jammer, maar het is zeker een goede film geworden, en daarvoor mijn complimenten.