Opinions

toch wel teleurgesteld.

Ondanks het waargebeurde aspect is me dit toch wel aardig tegengevallen. De film had veel om een echt geslaagd filmpje te worden, mooie en redelijk spelende actrices, een lollige killer en mooie landschappen. Maar de film verloor vooral een deel met de veel te lange aanloop.

Het duurt dik een 30 minuten voordat deze Mick Taylor zijn entree maakt en zelfs 50 minuten voordat de spanning begint te komen, en in een film van 99 minuten is dat toch echt wel te lang. De killer was nou ook niet echt dreigend.

Wel mooie landschappen en soms leuke dingen gedaan met de camera, maar toch iets te weinig om echt te boeien. Jammer, want dit had zeker goed kunnen zijn. Misschien dat deel 2 beter is?

Kwalitatieve, maar licht teleurstellende nieuwe horrorfilm van regisseur Leigh Whannell. Vanuit zijn hand mogen we een moderne herbewerking verwelkomen op een oud verhaal, waardoor Wolf Man niet bepaald overeenkomt met het materiaal uit de jaren 40. Vooral de mengelmoes tussen dramatiek en horrorelementen werkt erg goed, al komt het emotionele vlak aanzienlijk beter voor de dag dan het griezelwerk. Whannell weet het namelijk verbazingwekkend genoeg niet erg spannend te krijgen (buiten een aantal goed geplaatste schrikmomenten) en ondanks de keurige visuele invulling voelt de film op algemeen vlak wat terughoudend en braaf aan. Niettemin wordt de bosrijke omgeving uitstekend gebruikt, ziet de make-up er fantastisch uit en is het acteerwerk van hoog niveau. Van een naam als Whannell ben je echter wat meer gewend.

Een klassiek horrorwerkje waar spijtig genoeg niet heel veel meer van over is. Enkel de decors, die door regisseur George Waggner soms geweldig worden versierd, maken een goede indruk. Met name het overtollige gebruik van mist zorgt voor visuele voldoening, maar de film laat daartegenover genoeg kansen liggen. Met name de zeer korte verschijning van iconisch horroracteur Béla Lugosi is spijtig, want de overige personages zijn weinig interessante individuen. Zelfs voor 1941 wordt vrijwel iedere protagonist saai ingevuld, met als klap op de vuurpijl dat Lon Chaney Jr. een nogal slechte acteerprestatie aflevert. De wolfaanvallen maken een tegenvallende indruk vanwege een ietwat sullige uitstraling van de wolf zelf, maar The Wolf Man wint wel punten als het aankomt op de decors en de eerste 15 minuten. Als geheel duurt het enkel 70 minuten, maar ik moet bekennen dat die 70 aanvoelen als 120. Blij dat ik het achter de rug heb, maar ik ben het ook zo vergeten.

Verrassend.

Had er weinig van verwacht, na de slechte geluiden besloot ik dan ook om deze film uit te stellen. Onlangs toch maar (met een beetje tegenzin) opgezet maar ik werd positief verrast door een geinig filmpje. Kende Cummings verder ook niet, dus de verwachtingen waren niet al te hoog of specifiek.

The Wolf of Snow Hollow is een beetje anders dan your-average-horrormovie. Iets menselijker en dramatischer opgezet en weinig focus op horror. Je zou denken dat er een hoop gekke dingen gaan gebeuren, maar de horror blijft redelijk ingetogen en uiteindelijk overheerst de mystery, al had die beter uitgewerkt kunnen worden.

Deze film wil een beetje een intiem gevoel creëren, maar uiteindelijk weet het daar niet in te slagen. De personages van het kleine dorpje willen niet bekend worden en zo kan je als kijker moeilijk je vingertje wijzen. Veel personages, maar je kan weinig puzzelen aangezien er weinig uitgediept worden. Ze hadden iets meer te puzzelen mogen geven. De meeste focus gaat namelijk naar Cummings zelf.

Maar die wordt dan wel goed uitgewerkt. In het begin zette ik twijfels bij Cummings en als komedieacteur is hij verder niet heel bijzonder, maar uiteindelijk weet hij een boeiend en apart personage te spelen met genoeg diepgang. Dat doet hij erg goed, maar het neemt wel wat focus weg op de mystery en horror. Persoonlijk zat ik daar niet heel erg mee aangezien het me wel kon boeien.

Verder ziet het er visueel goed uit, leuke look en degelijke opbouw. De kills worden verder redelijk buiten beschouwing gelaten en de horror had iets spannender gemogen. Na een tijdje wordt de horror zo goed als vergeten, maar de vormgeving blijft niettemin boeiend. Acteerwerk buiten Cummings is ook sterk, de personages die iets bekender zijn hebben allemaal een goede eigen smoel.

Het kijkt daarnaast ook lekker weg en duurt niet te lang, al had het gerust nog iets langer mogen duren voor wat meer verdieping in het mysterie. De focus is net wat te onevenwichtig nu, met iets te veel focus op de komedie en drama en iets te weinig op mystery en horror. Verder is het toch niet bijzonder grappig, dus de komedie had misschien zelfs helemaal achterwege gelaten mogen worden. Leuk filmpje dit verder, kijkt lekker weg en ziet er prima uit. Veel meer heb ik er niet op aan te merken.

Ondertussen al de vierde of vijfde herziening en The Wolf of Wall Street boet nog altijd geen enkele kracht in. Regisseur Martin Scorsese tikt hier zowat zijn hoogst haalbare niveau aan en creëert van deze lange film een ware ervaring. Uitstekende rollen bovendien van Leonardo DiCaprio en Jonah Hill, die samen een sublieme chemie delen en de kijker vlot door de minuten leiden. Een redelijk droge wereld wordt op die manier energiek en uitermate entertainend naar het witte doek gebracht, daarnaast verveelt het werkelijk geen enkel moment. Het moet je uiteraard liggen, maar ik geniet nog altijd met volle toeren van het eindresultaat.

Spijtige film, vooral omdat het er wel eentje is met genoeg budget om er iets degelijks van te maken. Met de cinematografie is dan ook per definitie niet veel mis. Het is vooral de computerinvulling die de film omver blaast. Erg matige CGI. De film zit verder vol met bekende namen, maar weinig personages weten een blijvende indruk te maken. Het komt niet vaak voor dat je over zoveel beroemdheden beschikt en er na afloop niet één bij personagenaam kan opnoemen. Daarnaast is de film kortweg niet bruut en hard genoeg. Standaard weerwolvengeweld dat weinig creatief wordt vormgegeven. Het oogt allemaal wel duur en grootschalig, maar komt niet veel verder dan middelmaat helaas.

Matig.

Wolverine in Azië is soweiso een interessante combi om te doen, al werkt het niet altijd. Soms wel, maar dit is duidelijk een film waarbij het niet werkt. Ondanks de effecten en een rauwere manier van actievoeren is The Wolverine toch niet geslaagd.

Vooral Mariko acteert lachwekkend, het karakter wat ze speelt is soweiso niet een karakter dat ik graag zie maar dit niveau is echt bedroevend. Jackman is wel redelijk omdat hij weer wat uitstraling heeft die hij miste in X2. Yukio mist ook het chemie wat ze hoort uit te stralen en de vechtscenes waren kort en saai.

Verder wel redelijk, acteerwerk matig, effecten redelijk en inhoud redelijk. Locatie is ook wel mooi, omdat je wel een gevoel erbij krijgt, maar als het acteerwerk niet zo slecht was had deze zijn voldoende echt wel gehad.

Mwa.

Inderdaad een soort Twilight maar dan met wolven in de hoofdrol inplaats van vampieren. En dan komt deze versie nog wel een stuk grover uit de hoek. Deze is dus wel een horror te noemen inplaats van een soort romantische fantasy.

Till doet het best aardig, maar krijgt het script vervolgens niet echt lekker mee. Zijn karakter is vaak pijnlijk standaard en de romantiek met Patterson (die er wel mag wezen) voelt vaak niet bepaald goed aan. Een beetje een aparte relatie.

Daarbuiten vond ik de opmaak van de wolven er maar dommig uitzien. Alsof een soort poppenkast tot leven kwam. Het ziet er gewoon zo dommig uit dat je het nooit echt serieus kan nemen. De matige effecten die bij de transformaties horen dan helpen het ook niet bepaald vooruit.

Wat wel de film nog boven water haalt is de energieke regie en vertelling. Veel geinige trucjes hier en daar die het allemaal wel iets vlotter maken. Gemengd met af en toe redelijke gore en bloedspattingen is de film geen vervelende zit.

Er had wel een knopje minder qua drama gemogen en iets meer humor in mogen zitten. En als de wolven er anders uitzien was dit een stuk genietbaarder om uit te zitten. Momoa was ook duidelijk wel leuk gecast, al krijgt zijn personage net wat te weinig screentime.

Redelijke horrorfilm, die de middelmaat helaas niet overstijgt maar een redelijke poging doet met wat goede actiemomenten en een vlot tempo.

Oké.

Hatred was een film die ik ooit eens tijdens een grote filmaankoop in huis heb genomen. Die aankoop vond ongeveer een jaar geleden plaats omdat ik snel even een rond bedrag wilde opmaken, deze film me wel interessant leek en omdat het goedkoop was. Vervolgens bleef de film een jaar in de kast zitten door een kapotte Dvd-speler.

Recentelijk kreeg ik dan toch weer een nieuwe speler en ging ik mijn kast door om films eruit te halen die ik nog eens moest zien. Ik wist van tevoren ook weinig over het bronmateriaal die deze film benadrukt, maar verder is deze film op informatief niveau ook niet zo sterk. Het is eerder een situatieschets die ons laat zien dat dit een tijd was waarin heel veel mensen bedolven waren met haat en gewelddadige neigingen en die expliciet uitoefenden op anderen.

Dat wordt ook behoorlijk getoond. Dacht tijdens het laatste halfuur meerdere keren naar een volbloed horrorfilm te kijken gezien de behoorlijke gruwelijkheden van de daden. Hatred is een film die dan ook echt serieus expliciet is, veel bruter dan de gemiddelde horrorfilm die in de bioscoop uitkomt. Wie echter 150 minuten lang bloedvergieten verwacht zit hier verkeerd, de eerste twee uur zijn wat meer gericht op de personages zelf.

Helaas zijn de personages stukken minder interessant dan de gebeurtenissen die worden vertoond. Het eerste uur kon me werkelijk gestolen worden en het tweede uur is niet veel interessanter. Het zijn vooral saaie personages met ietwat geforceerde problemen en dillema's die met moeite de speelduur op kunnen vullen. Daartegenover staat een goed staaltje cinematografie, maar het trage tempo zorgt er op z'n beurt voor dat de film nergens erg interessant wordt om te volgen voordat het op de massamoorden zelf aankomt.

Niettemin was ik behoorlijk geschokt na het zien van de film. Het belicht een conflict waar ik dan ook nog niet eerder van heb gehoord en de explicietheden van de beelden die hier worden getoond zijn klaarblijkelijk maar enkel een tipje van de sluier van de werkelijke gebeurtenissen. Een film waar niemand vrolijk van wordt, soms knap in beeld zijn gebracht, maar ook het minpunt kent dat het te gedramatiseerd is die de eerste twee uur van de film iets te trage kost maken.

Onnodig.

Het is altijd een beetje riskant wanneer regisseurs aan een vervolg beginnen op een film die niet echt geschikt is voor een vervolg. Omdat het eerste deel de film al deed laten eindigen, besloten ze dus maar vanuit de andere kant te werken. Daarmee wil ik zeggen dat dit vervolgdeel in werkelijkheid gewoon een prequel is.

De eerste film wist destijds te scoren met de setting en een spanning die redelijk werd opgebouwd dankzij de spookachtige sfeer. Dat lijken ze met deze prequel niet helemaal begrepen te hebben. Ondanks dat er wel genoeg grimmigheid door de film heen hangt, duurt het maar lang voordat de film echt naar de eerste scenes toespringt die wel de aandacht van de kijker kunnen vangen.

Eenmaal dat gebeurt, wordt de kijker wel getrakteerd met een aantal leuke beelden. Het mag ook duidelijk zijn dat er wat centjes zijn opgespaard voor deze film. Meerdere beelden die het goedkope horrorniveau met gemak ontstijgen. Het jammere is dat deze beelden pas richting de finale echt goed aan weten te slaan. Alles daarvoor is eerder saai gebrabbel tussen uiterst oninteressante personages.

Qua horror welgeteld één moment dat er echt uitsprong qua opzet. Dat was ook zowat het enige schrikmoment dat in de film te bekennen is. Niet dat deze films het altijd vol op de schrikmomenten hadden gemikt, maar als de onderhuidse spanning zich nooit echt los kan wurmen houdt het zo'n beetje op met de pret. Jammer dat er dan nog zoveel centen aan de film zijn gespendeerd.

Trage spookhorrorfilm met een aantal sfeervolle sequenties en onbehaaglijke momenten, maar over de grote lijn niet al te boeiend vormgegeven. Vooral het acteerwerk en de vormgeving van de personages zijn daar voor aan te kijken en binnen een verhaal dat het zeker van de inhoudelijke vondsten moet hebben is dat een dooddoener. Erg spannend wil het gebeuren verder helaas ook niet worden. De tweede helft creëert wat meer dan dat de opbouw in de eerste helft doet, maar kan niet verhullen dat The Woman in Black te lang wordt uitgesponnen en niet effectief genoeg is op het vlak van horror, een snelle escalatie van evenementen ten spijt.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur James Watkins weet zich wel raad met de sfeerzetting en dirigeert dan ook een aanstekelijke en effectieve spookhuishorror op het grote doek. Eentje die zich nergens tot een nagelbijter weet te ontpoppen, maar de kijker wel van het begin tot het eind weet onder te dompelen in de geschepte wereld. Daniel Radcliffe doet het daarbinnen best aardig, maar speelt een ietwat kale verkoper die ronddoolt in het oude huis. Uiteindelijk is het ook niet de legende of de inhoud die The Woman in Black compleet maken, wel de goed getimede schrikmomenten en de onheilspellende beelden. Met een doeltreffend korte speelduur gaan dit soort horrorfilms er prima in.

Weinig memorabele mysteriefilm met een bekend riedeltje, waarbij een enkel persoon op een geïsoleerde locatie een raadsel moet zien op te lossen. Die taak wordt ditmaal toegekend aan Keira Knightley, maar haar acteerervaring slaagt er niet in om een gelaagd en interessant personage neer te zetten. Dat het vervolgens aan haar is om een gegeven op te lossen dat zichzelf veel te vluchtig laat onthullen is nog spijtiger, maar gelukkig wordt de locatie leuk opgemaakt en duurt het gebeuren niet te lang. Regisseur Simon Stone lijkt in ieder geval te zijn gehinderd door een grote studio, want hij is niet de eerste kandidaat die zich na kleine successen laat vangen en middelmatigheid aflevert onder een grote geldwolf.

Weinig.

Bijzonder dat dit eigenlijk vanuit Joe Wright is gekomen. Een regisseur die ik normaal wel een beetje rond de wat uniekere filmprojecten zag hangen. The Woman in the Window is echter een genrewerkje dat heel erg binnen de lijntjes blijft. Het voelt regelmatig aan alsof we deze exacte film eerder hebben gezien.

Adams speelt een veilige rol. Een rol die ze zowat haar hele leven in elke film heeft gespeeld. Deze film plaatst haar dan eigenlijk ook in een personage dat we in verschillende kleding en met andere namen steeds terug blijven zien. Het zorgt ervoor dat ze een wat saaie rol speelt. Niet echt een personage die onze aandacht vast kan houden van begin tot eind.

Verder is de film nogal veilig geregisseerd en opgenomen. Wederom wordt het gegeven van voyeurisme benadrukt en waarbij de buurman verdacht wordt. Oldman mag dit keer de rol spelen van persoon die tegenover Adams woont. Hij weet er wel goed raad mee, waardoor het extra jammer is dat Wright hem in zo'n beperkt hoekje blijft drukken.

De film kabbelt wat voort en het verhaal pakt zichzelf nergens echt op. Het is pas richting de finale dat er echt wat indrukwekkende beelden tussen zitten, waarbij vooral het gebruik van de camera opvalt. Het probleem is dat daar een toonzetting staat die de rest van de film nergens te merken is. Wat wel te merken is, is een veilige en terughoudende film die te weinig met het concept doet om nog op te blijven vallen. Helaas.

Deze nieuwe horrorfilm van regisseur Jaume Collet-Serra vormt een ietwat vreemde eend in zijn loopbaan, aangezien het gebeuren aanzienlijk rustiger verloopt en het meer moet hebben van de sfeerzetting in plaats van bombastisch volume. Helaas is er van enige atmosfeer niet veel binnen The Woman in the Yard en blijft het op dat vlak vooral bij een aantal onbehaaglijke beelden. Het camerawerk is professioneel en de cinematografie ziet er voor zo'n verdorde omgeving kundig uit, maar kunnen beiden niet verhullen dat er weinig spanning uit dit geheel wordt gehaald. Het acteerwerk van Okwui Okpokwasili als mysterieuze belager is zeer overtuigend, de familie daarentegen is erg kaal en onopvallend. Van de uiteindelijke verklaring zullen de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk ook niet meer opkijken.

Een flinke verbetering ten opzichte van regisseuse Gina Prince-Bythewoods vorige actiefilm, maar als Amerika filmische vernieuwing hoopt te brengen doen ze zich er beter aan om gewoon een andere regisseur te benaderen. The Woman King springt weinig subtiel om met zijn politieke intenties en vergt dus een bepaald soort liefhebber om genietbaar te blijven, maar ik vond het met name enorm uitgesponnen en braafjes gechoreografeerd. Vooral het uiterst ondermaatse acteerwerk (de ervaren Viola Davis uitgezonderd) is een absolute dooddoener voor de sfeer. De castleden gedragen zich alsof ze op een theater staan en beelden alles uit met veel te veel expressie, waardoor de film een haast kinderlijke uitstraling kent. De schaarse veldslagen zijn ook erg braafjes in elkaar gestoken, wat de kinderachtigheid vervolgens alleen maar bevestigd. Zuid-Afrika is echter een perfecte locatie voor dit verhaal en er is genoeg aan de hand om niet compleet te vervallen in saaiheid, maar uiteindelijk vormt het gebeuren dermate veilig filmvoer dat je er weinig memorabels aan overhoudt.

Regisseuse en hoofdrolspeelster Anna Kendrick gebruikt een bestaande gebeurtenis om haar langspeelfilmdebuut mee in te kleuren, waarin een moordenaar meedeed aan een uitgezonden datingshow. Een interessant gegeven dat helaas behoorlijk kaal en droog in beeld wordt gebracht, met een langzaam tempo en meer focus op de onderste (soms maatschappijkritische) lagen dan de basisgebeurtenissen. Helaas zijn dat niet de interessante aspecten van het verhaal, waardoor de relatief beperkte speelduur vaak de neiging heeft om te vervelen. Een aantal spannende momenten en doeltreffende aankleding ten spijt, alhoewel Kendrick en Daniel Zovatto overtuigende rollen spelen. Het gebeuren rondom Autumn Best krijgt bovendien te weinig aandacht om zich daarbij te kunnen meten, waardoor de eindbeoordeling erg in het midden blijft zitten.

Best leuk.

Totaal niet verwacht eigenlijk, maar ik vond het een prima filmpje. Van een regisseur waarvan ik May ronduit matig vond, verrast me hier met een uiterst apart, knotsgek en op zijn tijd gedurfde en behoorlijk grove The Woman. McKee blijft toch wel een aparte filmmaker.

Bridgers was erg leuk als de vader. Je zou bijna denken dat zijn motieven nog best redelijk zijn om te verwerken. McIntosh in een wat vreemde rol zoals verwacht, maar voert hem nog best prima uit. Ze is tenminste echt wel een raar individu.

Alhoewel de horror misschien niet altijd even aanwezig is in het eerste deel, verveelt de film nooit. Daarvoor is alles te apart en absurd. Je vraagt je toch wel af hoe het allemaal gaat verlopen, waardoor het nooit bepaald saai wordt. Gelukkig maar.

Het blijft wel een gekke film, zeker geen mainstream film. In het tweede deel wordt de film 2x zo bizar en daardoor eigenlijk nog leuker. Waarbij het eerste deel gewoon vermakelijk was, is het in het tweede deel ook zo gek dat het weer heel leuk gaat worden.

Behoorlijk grove en vieze momenten soms. Deze film is best leuk geworden, al lijkt er van een echt verhaal geen sprake te zijn. In de eerste minuten vreesde ik voor een saaie film, maar dat veranderde uiteindelijk gelukkig.

Sympathiek.

Vond het wel een lief en vermakelijk filmpje dat er goed in gaat. Al is het wel zo, vooral richting het einde, dat het iets te zoet en ongeloofwaardig is om echt binnen te komen. Dit had veel emotioneler kunnen eindigen maar nu zat ik echt met een gevoel dat ik het niet geloofde.

Wel bizar hoeveel charme er van die kleine Tremblay af kan komen. Behoorlijk goed geacteerd voor zijn leeftijd. Dat ik Roberts kon uitstaan zegt eigenlijk ook een hoop. Ook Wilson was leuk, en leuk om de oudere Vidovic te zien. Maar toch waren het de kinderen die de film echt maken.

De kinderen waren ook een stukje leuker om te volgen dan de zus en ouders. Zo vond ik het zijplot van Russell (Miranda) maar verre van een beetje interessant. Zo'n geforceerd verhaaltje weer. Alles rondom Tremblay en Jupe was een stuk leuker om te volgen.

Maar het eerste deel was absoluut een stuk sterker, de 'first day of Auggie' was sterk, en het avondeten dat daarna volgt brengt daadwerkelijk emotie los. Helpt er ook bij dat Tremblay verrassend leuk opgaat in zijn rol. Dat niveau is nergens echt meer bereikt in de film.

Het tweede deel vond ik ook wel een beetje overdreven en te zoet. de medaille en de plotse switch van de ex-pestkoppen waren gewoon te geforceerd en dat gaat ten koste van de emotie. Extra plotjes van de zus en andere karakters leken ook alleen maar daar te zijn om de film wat te vullen.

Was aan het twijfelen tussen 3* en 3,5*, maar omdat het allemaal wel heel goedbedoeld is en allemaal natuurlijk wel een goede boodschap heeft en alleen maar als feelgood materiaal dient. Daarom gewoon het voordeel van de twijfel, ik zal niet zo'n zeurpiet zijn hier.

Uitgesponnen komediedrama met onsympathieke en neurotische personages. Specifiek Michael Douglas is een bijzonder vervelend en oninteressant hoofdpersonage, wat de inhoud beslist niet ten goede komt. Regisseur Curtis Hanson pakt gelukkig uit met een hoop problemen en vraagstukken, waardoor Wonder Boys geen ambitie ontzegt kan worden. De humor zal voor sommige liefhebbers ook ongetwijfeld goed werken, maar voor mij persoonlijk deed het vrij weinig en ging het vooral ellenlang door. Bij vlagen mooi in beeld gebracht en uitstekend geacteerd, maar daar houden de meeste pluspunten weer mee op.

Chaos.

Misschien draag je tijdens het kijken naar een film weleens de vraag: "Wat zou er gebeuren als een film eigenlijk geen regisseur heeft?". Wonder Park levert het antwoord. Daarmee bedoel ik niet te zeggen dat de regisseur zo brak is, maar dat deze productie na enige tijd letterlijk geen regisseur meer had. Dat valt vooral te merken aan de compleet chaotische aanpak.

De structuur van Wonder Park is ver te zoeken. In een sneltreinvaart katapulteert de regisseur (die er uiteindelijk na wat wirwar wel was) je door de verhaallijn heen en lijkt dit zo snel te willen doen dat de plotgaten en gebrekkigheden al snel niet meer op een hand te tellen zijn. Misschien had de productie haast, maar niets komt er echt degelijk uit en enorme dillema's worden binnen een vingerknip opgelost.

Daarnaast is het allemaal ook behoorlijk kinderachtig opgezet. Wellicht dat kinderen daar zelf geen problemen mee hebben (Ja, duh, het is een kinderfilm), maar voor een film die ook wat serieuzere stukjes kent is dat niet de beste combinatie. Alle constante hysterie is nergens ook echt heel grappig. Denk dat het allemaal voor de doelgroep te snel gaat om het allemaal goed tot zich te nemen, en dat is zorgelijk voor een kinderfilm.

Nee, Wonder Park is eerder een ongestructureerde en nogal makkelijke bende waaraan te merken valt dat de productie simpelweg een grote chaos was. Gelukkig ziet het er wel allemaal erg mooi afgewerkt uit en het beukende tempo verzekert gegarandeerd een anderhalfuur aan sterk vermaak. Daar geen problemen mee, maar ik denk dat de film simpelweg te rommelig is en te snel gaat voor kinderen om het maar enigszins te begrijpen.

Heel matig.

Inderdaad een film die destijds helemaal los gepromoot is. Wonder Woman als 1 van de weinige huidige vrouwelijke superhelden. En daar moet uiteraard weer een speelduur van 141 minuten bijkomen terwijl het verhaal niets bijzonders doet.

Gadot is zeer matig. Tijdens de oscars 2018 zag ik dat ze erg geliefd was onder collega's en zichzelf graag voor de camera plaatste, maar die ego mag wel een deukje krijgen. Zwakke rol van een actrice die blijkbaar zo veel moeite had met de vechtscenes dat haar bewegingen met CGI bewerkt moesten worden.

Voor de rest zijn die accenten ook redelijk suf. Het eerste half uur is om te huilen. We krijgen een hoop nutteloze karakters voor onze kiezen die eigenlijk komen en gaan. Wright komt ook voorbij, maar die heeft al een paar keer aan mij bewezen dat acteren niet haar sterkste vak is.

Film ziet er ook lelijk uit soms. Vooral Gadot haar vechtscenes zijn belabberd. Zelfs een kind ziet het vast wel. Maar ook het gebruik van de greenscreen is te opvallend. Richting het einde krijgt de actie wel wat meer houvast, de frontscene was wel ok en de finale spetterend.

Humor werkt ook vaak simpelweg niet. De grappen zijn suf en flauw. Richting het einde komen er weer van die geforceerde "boodschappen" in en die zijn dan veel komischer. Het is jammer dat deze film zoveel aandacht kreeg terwijl de inhoud echt weinig indruk maakt.

Gadot was in het algemeen ook een abominabele keuze. Strik dan iemand die niet zo'n lomp figuur uitstraalt maar ook echt energiek is, kan acteren en geen ego tot de maan en terug heeft.

Regisseuse Patty Jenkins nam ook dit vervolgdeel voor haar rekening, maar deze werd na de release overladen met kritiek. Ondanks dat die kritiek naar mijn inzien terecht is vind ik dit tweede deel min of meer van hetzelfde niveau als de eerste. Gal Gadot doet het iets beter in de dramatische scenes, het concept rondom het personage van Pedro Pascal is leuk en de slotfase vormt een opvallend innemende climax, verder maakt Jenkins er nog altijd een absolute puinhoop van. Het tempo wordt bijvoorbeeld ten opzichte van het eerste deel aanzienlijk vertraagd gedurende de eerste helft en de humor is absoluut tenenkrommend, bovendien lukt het Jenkins net als bij haar superheldenmedecollega's niet om een degelijk knokgevecht op het toneel te toveren. Er wordt in dit tweede deel veel plaats gemaakt voor meer karakteruitdieping dat het eindresultaat niet ten goede komt en bovendien compleet achterlijke invalshoeken creëert zoals het personage van Kristen Wiig. Wonder Woman 1984 struikelt uiteindelijk integraal op het gebied van computeranimatie, waarbij het gebruik van greenscreens en CGI zelf met enige regelmaat onbeschrijfelijk lelijk uitpakt. Mocht DC toch besluiten verder te gaan met superheldenfilms dan is er dringend behoefte aan een verfrissende regiestem.

Komische film waarin het groepje heren het best aardig doet. Ze hebben tenslotte de leukste en meligste personages, dus dan mag je wel verwachten dat ze er enigszins gemotiveerd tegenaan kijken. Echt buitengewoon hilarisch wordt de film nergens, maar de typetjes blijven in ieder geval onderhoudend en entertainend. Regisseur Johan Timmers en het scenario van Martin van Waardenberg tonen weinig ambitie, maar stoppen niettemin wat maatschappijkritische noten in deze relatief simpel ingevulde film. Op visueel vlak is het niet eens zo heel onaardig (maar wel erg kaal) en het wordt allemaal met een aangenaam tempo verteld. Uiteraard kent het gebeuren weinig dat echt actief bijblijft en het is nergens buitengewoon grappig, maar ons eigen land heeft ze in het verleden slechter afgeleverd.

De eigenzinnige regisseur Wes Anderson heeft zijn stilering ondertussen dermate geperfectioneerd dat het moeilijk is om er op kwalitatief vlak nog overheen te gaan, maar gelukkig weet hij hier te bewijzen dat er toch nog wat onverkende hoekjes zijn. The Wonderful Story of Henry Sugar is een erg schattige en intrigerende kortfilm geworden, weliswaar met heel veel monoloog, maar niettemin altijd met een duidelijke lijn. Benedict Cumberbatch, Dev Patel en Ben Kingsley zetten binnen dit geheel uiterst verdienstelijke rollen neer, bijgestaan door de strakke visuele regie van Anderson. Jammerlijk is dat de film nogal wat van de kijker vraagt, aangezien je al vroeg murw wordt gebeukt door de opgeblazen voortgang van de synopsis. De ietwat afstandelijke benadering zorgt er verder voor dat de personages je hoogstwaarschijnlijk weinig zullen doen, waardoor de film al bij al vooral dient als tussendoortje en geen ambitieuze regievoortzetting.

Vrolijk, vermakelijk "oorsprongsverhaal" van Willy Wonka, maar eigenlijk is deze interpretatie van regisseur Paul King eerder een momentopname dan introductie. Timothée Chalamet neemt het excentrieke stokje over van Johnny Depp en doet het zeer verdienstelijk, alhoewel zijn karakter enig geduld vereist om in te komen. De wereld van King geniet zoals verwacht van een bonk aan aparte figuren die allemaal op hun eigen manier onderscheidend zijn. Zeker Paterson Joseph vond ik persoonlijk geweldig, maar ook Hugh Grant, Keegan-Michael Key en Tom Davis zetten een aantal bijzonder komische rollen neer. Omdat de wereld echter zo absurd wordt neergezet vallen de clichématigere personages zoals Calah Lane snel door de mand. Haar figuur wordt na enige tijd zelfs zo centraal in het verhaal geplaatst dat Willy Wonka plots even naar de achtergrond wordt gedrukt, maar uiteindelijk blijft de controle ten alle tijden bij de hand. Op technisch vlak oogt Wonka geperfectioneerd en uitgedacht, maar het is voor mij persoonlijk wel moeilijk om een band met dit soort figuren te scheppen. Dat is echter een kwestie van smaak, want de inhoud is uiteindelijk dermate vlot dat het weinig uitmaakt voor de positieve ervaring.

Kritiekpunten over een gebrek aan zwartgallige of scherpe humor omdat schrijver Roald Dahl dit klaarblijkelijk normaal wel zou includeren zijn naar mijn inzien onterecht. Je kan dat soort elementen simpelweg niet verwachten van een film die zo overduidelijk op alle leeftijden en kids is gericht.

Zeer matig.

Het concept is overigens ergens nog best wel geslaagd. Echt uniek is het niet meer, maar de fantasierijke bedreiging vanuit een onbekend terrein weet altijd wel ergens te komen. Ondanks dat de film de fundamenten niet echt tot z'n beschikking had, is het altijd zo dat een film als deze kan werken met genoeg zichtbare passie.

Passie die Reider alleen niet heeft, want alle steun wordt vooral gelegd op het verhaal zelf. Het verloop daarvan is dan soms ook wel oké, maar niet genoeg om de film voor een volledige speelduur van 91 minuten aan de praat te krijgen. Vooral omdat de ideeën die worden gepresenteerd een beperkte uitwerking krijgen en vooral een wat flauwe indruk maken.

Het acteerwerk is matig en de spanning is ver te zoeken, maar wat vooral jammer is is dat de film weinig focus kan verkrijgen vanuit het wat mysterieuzere aspect van de film. Hierdoor weet het maar op zeer beperkte wijze te boeien en valt een concept dat best leuk had kunnen zijn volmondig in het water. Deze saaie horrorfilm is binnen no-time van je netvlies verdwenen.

Onsubtiele film die het Christelijke geloof aan de kijker probeert voor te dragen door middel van sterk aangezet sentiment. In dit geval wordt de sportwereld benadrukt en is Sean Astin uitgekozen om dat zo overtuigend mogelijk voor te leggen. Zijn acteerwerk (evenals die van de overige personages) is overtuigend en de dialogen worden op die manier degelijk overgebracht naar de kijker, maar uiteindelijk behandelt regisseursduo Andrew en Jon Erwin het onderwerp evenals de inhoud met teveel eenvoud en opdringerigheid. Het is relatief snel duidelijk wat de goede en de slechte kant is. Het gebrek aan een kritische houding en een zekere nuance maken Woodlawn verder een weinig plezante filmervaring.

McKee.

The Woods vormt voor hem één van zijn vroegere horrorwerkjes. Hij had al gedebuteerd en enkele kortere horrorfilms geregisseerd, maar toch was The Woods voor zijn doen een vroeger werkje. Dat valt dan ook wel te merken, want perfect is deze film niet. Toch waren er wel enkele attributen aanwezig die verraden dat hij genoeg indruk heeft gemaakt.

Zelf vind ik McKee een wisselvallige regisseur. In zijn wat hardere, gestoordere projecten kan hij sterk uitpakken, maar in zijn wat subtielere en gedramatiseerde films is hij wat zwakker. The Woods mag dan een soort combinatie vormen tussen een hele serieuze film en wat meligere stukken, maar de serieuze beelden overheersen wel degelijk. Plezier wordt dan ook voor een groot deel gemeden, pas in de finale laat McKee zichzelf een beetje zien.

Er wordt een aardige sfeer mogelijk gemaakt door goed met invalshoeken, verlichting, omgeving en olielampen te spelen. Vooral dat laatste ben ik altijd enthousiast over. Ik heb het zelden zien falen in het maken van een passende sfeer. Helaas verder wel een matige cast. Bruckner past totaal niet in deze rol. Ziet er veel te poppig uit. Campbell wordt vooral verwaarloosd en in een rol gestopt waar hij niet zoveel mee kan. Sommige acteurs kunnen beter binnen de lijntjes blijven.

Het tempo loopt best aardig en de finale is best apart, verder vond ik het vooral als geheel aan spanning ontbreken. De montage is soms wat knullig, zeker de finale (hoe vermakelijk deze ook is) kenmerkt zich aan allerlei stijlen die maar rommelig door elkaar worden gesmeten. Structuur lijkt regelmatig te ontbreken, maar ook van onderhuidse dreiging vanuit het bos is niet aanwezig. Wel kwalijk als het letterlijk bij een horrorfilm in de titel zit.

Kortom, een matiger werkje van McKee. Kan hem als regisseur af en toe best waarderen, maar dan eerder in de films waarin hij zich meer loslaat in de lol en gekheid. Dat levert heerlijke beelden op links en rechts. Laat hem liever van komedie en drama afblijven. Naar mijn overtuiging kan McKee veel gemakkelijker grapjes oproepen door middel van het tonen van luchtige horror.

Interessant.

Documentaire over een gebeurtenis van ondertussen weer 23 jaar terug. Het is geen tijd die ik voor me kan houden, maar toch blijft het een leuk onderwerp om een momentopname van te maken. Dat is het dan ook, want er zit niet veel educatiefs in deze docu. Eerder moraal, maar wel van een soort waarvan je mondhoeken "Duh" roepen.

Dat gezegd te hebben heb ik me kostelijk vermaakt hiermee, want de mensheid toont zichzelf weer van een erg domme kant. Niet alleen vanuit het publiek, maar ook vanuit de organisatie. De documentaire hoeft er niet eens perse veel over te analyseren, het meeste kan je wel raden met het zien van dit beeldarchief. Beelden die soms dan ook te bizar voor woorden zijn.

Mocht je veel willen leren over deze gebeurtenis dan is deze documentaire wat moeilijker aan te raden, maar voor wie er gewoon bij wil zijn is het stukken beter te doen. Wat mij betreft werkt zo'n montage waarin een rampzalige gebeurtenis wordt getoond best goed, dus ach. Dan zal ik er ook niet veel over klagen, verstand van documentaires heb ik namelijk toch al niet zo.