Opinions

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur James Watkins weet zich wel raad met de sfeerzetting en dirigeert dan ook een aanstekelijke en effectieve spookhuishorror op het grote doek. Eentje die zich nergens tot een nagelbijter weet te ontpoppen, maar de kijker wel van het begin tot het eind weet onder te dompelen in de geschepte wereld. Daniel Radcliffe doet het daarbinnen best aardig, maar speelt een ietwat kale verkoper die ronddoolt in het oude huis. Uiteindelijk is het ook niet de legende of de inhoud die The Woman in Black compleet maken, wel de goed getimede schrikmomenten en de onheilspellende beelden. Met een doeltreffend korte speelduur gaan dit soort horrorfilms er prima in.

Weinig.

Bijzonder dat dit eigenlijk vanuit Joe Wright is gekomen. Een regisseur die ik normaal wel een beetje rond de wat uniekere filmprojecten zag hangen. The Woman in the Window is echter een genrewerkje dat heel erg binnen de lijntjes blijft. Het voelt regelmatig aan alsof we deze exacte film eerder hebben gezien.

Adams speelt een veilige rol. Een rol die ze zowat haar hele leven in elke film heeft gespeeld. Deze film plaatst haar dan eigenlijk ook in een personage dat we in verschillende kleding en met andere namen steeds terug blijven zien. Het zorgt ervoor dat ze een wat saaie rol speelt. Niet echt een personage die onze aandacht vast kan houden van begin tot eind.

Verder is de film nogal veilig geregisseerd en opgenomen. Wederom wordt het gegeven van voyeurisme benadrukt en waarbij de buurman verdacht wordt. Oldman mag dit keer de rol spelen van persoon die tegenover Adams woont. Hij weet er wel goed raad mee, waardoor het extra jammer is dat Wright hem in zo'n beperkt hoekje blijft drukken.

De film kabbelt wat voort en het verhaal pakt zichzelf nergens echt op. Het is pas richting de finale dat er echt wat indrukwekkende beelden tussen zitten, waarbij vooral het gebruik van de camera opvalt. Het probleem is dat daar een toonzetting staat die de rest van de film nergens te merken is. Wat wel te merken is, is een veilige en terughoudende film die te weinig met het concept doet om nog op te blijven vallen. Helaas.

Deze nieuwe horrorfilm van regisseur Jaume Collet-Serra vormt een ietwat vreemde eend in zijn loopbaan, aangezien het gebeuren aanzienlijk rustiger verloopt en het meer moet hebben van de sfeerzetting in plaats van bombastisch volume. Helaas is er van enige atmosfeer niet veel binnen The Woman in the Yard en blijft het op dat vlak vooral bij een aantal onbehaaglijke beelden. Het camerawerk is professioneel en de cinematografie ziet er voor zo'n verdorde omgeving kundig uit, maar kunnen beiden niet verhullen dat er weinig spanning uit dit geheel wordt gehaald. Het acteerwerk van Okwui Okpokwasili als mysterieuze belager is zeer overtuigend, de familie daarentegen is erg kaal en onopvallend. Van de uiteindelijke verklaring zullen de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk ook niet meer opkijken.

Een flinke verbetering ten opzichte van regisseuse Gina Prince-Bythewoods vorige actiefilm, maar als Amerika filmische vernieuwing hoopt te brengen doen ze zich er beter aan om gewoon een andere regisseur te benaderen. The Woman King springt weinig subtiel om met zijn politieke intenties en vergt dus een bepaald soort liefhebber om genietbaar te blijven, maar ik vond het met name enorm uitgesponnen en braafjes gechoreografeerd. Vooral het uiterst ondermaatse acteerwerk (de ervaren Viola Davis uitgezonderd) is een absolute dooddoener voor de sfeer. De castleden gedragen zich alsof ze op een theater staan en beelden alles uit met veel te veel expressie, waardoor de film een haast kinderlijke uitstraling kent. De schaarse veldslagen zijn ook erg braafjes in elkaar gestoken, wat de kinderachtigheid vervolgens alleen maar bevestigd. Zuid-Afrika is echter een perfecte locatie voor dit verhaal en er is genoeg aan de hand om niet compleet te vervallen in saaiheid, maar uiteindelijk vormt het gebeuren dermate veilig filmvoer dat je er weinig memorabels aan overhoudt.

Regisseuse en hoofdrolspeelster Anna Kendrick gebruikt een bestaande gebeurtenis om haar langspeelfilmdebuut mee in te kleuren, waarin een moordenaar meedeed aan een uitgezonden datingshow. Een interessant gegeven dat helaas behoorlijk kaal en droog in beeld wordt gebracht, met een langzaam tempo en meer focus op de onderste (soms maatschappijkritische) lagen dan de basisgebeurtenissen. Helaas zijn dat niet de interessante aspecten van het verhaal, waardoor de relatief beperkte speelduur vaak de neiging heeft om te vervelen. Een aantal spannende momenten en doeltreffende aankleding ten spijt, alhoewel Kendrick en Daniel Zovatto overtuigende rollen spelen. Het gebeuren rondom Autumn Best krijgt bovendien te weinig aandacht om zich daarbij te kunnen meten, waardoor de eindbeoordeling erg in het midden blijft zitten.

Best leuk.

Totaal niet verwacht eigenlijk, maar ik vond het een prima filmpje. Van een regisseur waarvan ik May ronduit matig vond, verrast me hier met een uiterst apart, knotsgek en op zijn tijd gedurfde en behoorlijk grove The Woman. McKee blijft toch wel een aparte filmmaker.

Bridgers was erg leuk als de vader. Je zou bijna denken dat zijn motieven nog best redelijk zijn om te verwerken. McIntosh in een wat vreemde rol zoals verwacht, maar voert hem nog best prima uit. Ze is tenminste echt wel een raar individu.

Alhoewel de horror misschien niet altijd even aanwezig is in het eerste deel, verveelt de film nooit. Daarvoor is alles te apart en absurd. Je vraagt je toch wel af hoe het allemaal gaat verlopen, waardoor het nooit bepaald saai wordt. Gelukkig maar.

Het blijft wel een gekke film, zeker geen mainstream film. In het tweede deel wordt de film 2x zo bizar en daardoor eigenlijk nog leuker. Waarbij het eerste deel gewoon vermakelijk was, is het in het tweede deel ook zo gek dat het weer heel leuk gaat worden.

Behoorlijk grove en vieze momenten soms. Deze film is best leuk geworden, al lijkt er van een echt verhaal geen sprake te zijn. In de eerste minuten vreesde ik voor een saaie film, maar dat veranderde uiteindelijk gelukkig.

Sympathiek.

Vond het wel een lief en vermakelijk filmpje dat er goed in gaat. Al is het wel zo, vooral richting het einde, dat het iets te zoet en ongeloofwaardig is om echt binnen te komen. Dit had veel emotioneler kunnen eindigen maar nu zat ik echt met een gevoel dat ik het niet geloofde.

Wel bizar hoeveel charme er van die kleine Tremblay af kan komen. Behoorlijk goed geacteerd voor zijn leeftijd. Dat ik Roberts kon uitstaan zegt eigenlijk ook een hoop. Ook Wilson was leuk, en leuk om de oudere Vidovic te zien. Maar toch waren het de kinderen die de film echt maken.

De kinderen waren ook een stukje leuker om te volgen dan de zus en ouders. Zo vond ik het zijplot van Russell (Miranda) maar verre van een beetje interessant. Zo'n geforceerd verhaaltje weer. Alles rondom Tremblay en Jupe was een stuk leuker om te volgen.

Maar het eerste deel was absoluut een stuk sterker, de 'first day of Auggie' was sterk, en het avondeten dat daarna volgt brengt daadwerkelijk emotie los. Helpt er ook bij dat Tremblay verrassend leuk opgaat in zijn rol. Dat niveau is nergens echt meer bereikt in de film.

Het tweede deel vond ik ook wel een beetje overdreven en te zoet. de medaille en de plotse switch van de ex-pestkoppen waren gewoon te geforceerd en dat gaat ten koste van de emotie. Extra plotjes van de zus en andere karakters leken ook alleen maar daar te zijn om de film wat te vullen.

Was aan het twijfelen tussen 3* en 3,5*, maar omdat het allemaal wel heel goedbedoeld is en allemaal natuurlijk wel een goede boodschap heeft en alleen maar als feelgood materiaal dient. Daarom gewoon het voordeel van de twijfel, ik zal niet zo'n zeurpiet zijn hier.

Uitgesponnen komediedrama met onsympathieke en neurotische personages. Specifiek Michael Douglas is een bijzonder vervelend en oninteressant hoofdpersonage, wat de inhoud beslist niet ten goede komt. Regisseur Curtis Hanson pakt gelukkig uit met een hoop problemen en vraagstukken, waardoor Wonder Boys geen ambitie ontzegt kan worden. De humor zal voor sommige liefhebbers ook ongetwijfeld goed werken, maar voor mij persoonlijk deed het vrij weinig en ging het vooral ellenlang door. Bij vlagen mooi in beeld gebracht en uitstekend geacteerd, maar daar houden de meeste pluspunten weer mee op.

Chaos.

Misschien draag je tijdens het kijken naar een film weleens de vraag: "Wat zou er gebeuren als een film eigenlijk geen regisseur heeft?". Wonder Park levert het antwoord. Daarmee bedoel ik niet te zeggen dat de regisseur zo brak is, maar dat deze productie na enige tijd letterlijk geen regisseur meer had. Dat valt vooral te merken aan de compleet chaotische aanpak.

De structuur van Wonder Park is ver te zoeken. In een sneltreinvaart katapulteert de regisseur (die er uiteindelijk na wat wirwar wel was) je door de verhaallijn heen en lijkt dit zo snel te willen doen dat de plotgaten en gebrekkigheden al snel niet meer op een hand te tellen zijn. Misschien had de productie haast, maar niets komt er echt degelijk uit en enorme dillema's worden binnen een vingerknip opgelost.

Daarnaast is het allemaal ook behoorlijk kinderachtig opgezet. Wellicht dat kinderen daar zelf geen problemen mee hebben (Ja, duh, het is een kinderfilm), maar voor een film die ook wat serieuzere stukjes kent is dat niet de beste combinatie. Alle constante hysterie is nergens ook echt heel grappig. Denk dat het allemaal voor de doelgroep te snel gaat om het allemaal goed tot zich te nemen, en dat is zorgelijk voor een kinderfilm.

Nee, Wonder Park is eerder een ongestructureerde en nogal makkelijke bende waaraan te merken valt dat de productie simpelweg een grote chaos was. Gelukkig ziet het er wel allemaal erg mooi afgewerkt uit en het beukende tempo verzekert gegarandeerd een anderhalfuur aan sterk vermaak. Daar geen problemen mee, maar ik denk dat de film simpelweg te rommelig is en te snel gaat voor kinderen om het maar enigszins te begrijpen.

Heel matig.

Inderdaad een film die destijds helemaal los gepromoot is. Wonder Woman als 1 van de weinige huidige vrouwelijke superhelden. En daar moet uiteraard weer een speelduur van 141 minuten bijkomen terwijl het verhaal niets bijzonders doet.

Gadot is zeer matig. Tijdens de oscars 2018 zag ik dat ze erg geliefd was onder collega's en zichzelf graag voor de camera plaatste, maar die ego mag wel een deukje krijgen. Zwakke rol van een actrice die blijkbaar zo veel moeite had met de vechtscenes dat haar bewegingen met CGI bewerkt moesten worden.

Voor de rest zijn die accenten ook redelijk suf. Het eerste half uur is om te huilen. We krijgen een hoop nutteloze karakters voor onze kiezen die eigenlijk komen en gaan. Wright komt ook voorbij, maar die heeft al een paar keer aan mij bewezen dat acteren niet haar sterkste vak is.

Film ziet er ook lelijk uit soms. Vooral Gadot haar vechtscenes zijn belabberd. Zelfs een kind ziet het vast wel. Maar ook het gebruik van de greenscreen is te opvallend. Richting het einde krijgt de actie wel wat meer houvast, de frontscene was wel ok en de finale spetterend.

Humor werkt ook vaak simpelweg niet. De grappen zijn suf en flauw. Richting het einde komen er weer van die geforceerde "boodschappen" in en die zijn dan veel komischer. Het is jammer dat deze film zoveel aandacht kreeg terwijl de inhoud echt weinig indruk maakt.

Gadot was in het algemeen ook een abominabele keuze. Strik dan iemand die niet zo'n lomp figuur uitstraalt maar ook echt energiek is, kan acteren en geen ego tot de maan en terug heeft.

Regisseuse Patty Jenkins nam ook dit vervolgdeel voor haar rekening, maar deze werd na de release overladen met kritiek. Ondanks dat die kritiek naar mijn inzien terecht is vind ik dit tweede deel min of meer van hetzelfde niveau als de eerste. Gal Gadot doet het iets beter in de dramatische scenes, het concept rondom het personage van Pedro Pascal is leuk en de slotfase vormt een opvallend innemende climax, verder maakt Jenkins er nog altijd een absolute puinhoop van. Het tempo wordt bijvoorbeeld ten opzichte van het eerste deel aanzienlijk vertraagd gedurende de eerste helft en de humor is absoluut tenenkrommend, bovendien lukt het Jenkins net als bij haar superheldenmedecollega's niet om een degelijk knokgevecht op het toneel te toveren. Er wordt in dit tweede deel veel plaats gemaakt voor meer karakteruitdieping dat het eindresultaat niet ten goede komt en bovendien compleet achterlijke invalshoeken creëert zoals het personage van Kristen Wiig. Wonder Woman 1984 struikelt uiteindelijk integraal op het gebied van computeranimatie, waarbij het gebruik van greenscreens en CGI zelf met enige regelmaat onbeschrijfelijk lelijk uitpakt. Mocht DC toch besluiten verder te gaan met superheldenfilms dan is er dringend behoefte aan een verfrissende regiestem.

Komische film waarin het groepje heren het best aardig doet. Ze hebben tenslotte de leukste en meligste personages, dus dan mag je wel verwachten dat ze er enigszins gemotiveerd tegenaan kijken. Echt buitengewoon hilarisch wordt de film nergens, maar de typetjes blijven in ieder geval onderhoudend en entertainend. Regisseur Johan Timmers en het scenario van Martin van Waardenberg tonen weinig ambitie, maar stoppen niettemin wat maatschappijkritische noten in deze relatief simpel ingevulde film. Op visueel vlak is het niet eens zo heel onaardig (maar wel erg kaal) en het wordt allemaal met een aangenaam tempo verteld. Uiteraard kent het gebeuren weinig dat echt actief bijblijft en het is nergens buitengewoon grappig, maar ons eigen land heeft ze in het verleden slechter afgeleverd.

De eigenzinnige regisseur Wes Anderson heeft zijn stilering ondertussen dermate geperfectioneerd dat het moeilijk is om er op kwalitatief vlak nog overheen te gaan, maar gelukkig weet hij hier te bewijzen dat er toch nog wat onverkende hoekjes zijn. The Wonderful Story of Henry Sugar is een erg schattige en intrigerende kortfilm geworden, weliswaar met heel veel monoloog, maar niettemin altijd met een duidelijke lijn. Benedict Cumberbatch, Dev Patel en Ben Kingsley zetten binnen dit geheel uiterst verdienstelijke rollen neer, bijgestaan door de strakke visuele regie van Anderson. Jammerlijk is dat de film nogal wat van de kijker vraagt, aangezien je al vroeg murw wordt gebeukt door de opgeblazen voortgang van de synopsis. De ietwat afstandelijke benadering zorgt er verder voor dat de personages je hoogstwaarschijnlijk weinig zullen doen, waardoor de film al bij al vooral dient als tussendoortje en geen ambitieuze regievoortzetting.

Vrolijk, vermakelijk "oorsprongsverhaal" van Willy Wonka, maar eigenlijk is deze interpretatie van regisseur Paul King eerder een momentopname dan introductie. Timothée Chalamet neemt het excentrieke stokje over van Johnny Depp en doet het zeer verdienstelijk, alhoewel zijn karakter enig geduld vereist om in te komen. De wereld van King geniet zoals verwacht van een bonk aan aparte figuren die allemaal op hun eigen manier onderscheidend zijn. Zeker Paterson Joseph vond ik persoonlijk geweldig, maar ook Hugh Grant, Keegan-Michael Key en Tom Davis zetten een aantal bijzonder komische rollen neer. Omdat de wereld echter zo absurd wordt neergezet vallen de clichématigere personages zoals Calah Lane snel door de mand. Haar figuur wordt na enige tijd zelfs zo centraal in het verhaal geplaatst dat Willy Wonka plots even naar de achtergrond wordt gedrukt, maar uiteindelijk blijft de controle ten alle tijden bij de hand. Op technisch vlak oogt Wonka geperfectioneerd en uitgedacht, maar het is voor mij persoonlijk wel moeilijk om een band met dit soort figuren te scheppen. Dat is echter een kwestie van smaak, want de inhoud is uiteindelijk dermate vlot dat het weinig uitmaakt voor de positieve ervaring.

Kritiekpunten over een gebrek aan zwartgallige of scherpe humor omdat schrijver Roald Dahl dit klaarblijkelijk normaal wel zou includeren zijn naar mijn inzien onterecht. Je kan dat soort elementen simpelweg niet verwachten van een film die zo overduidelijk op alle leeftijden en kids is gericht.

Zeer matig.

Het concept is overigens ergens nog best wel geslaagd. Echt uniek is het niet meer, maar de fantasierijke bedreiging vanuit een onbekend terrein weet altijd wel ergens te komen. Ondanks dat de film de fundamenten niet echt tot z'n beschikking had, is het altijd zo dat een film als deze kan werken met genoeg zichtbare passie.

Passie die Reider alleen niet heeft, want alle steun wordt vooral gelegd op het verhaal zelf. Het verloop daarvan is dan soms ook wel oké, maar niet genoeg om de film voor een volledige speelduur van 91 minuten aan de praat te krijgen. Vooral omdat de ideeën die worden gepresenteerd een beperkte uitwerking krijgen en vooral een wat flauwe indruk maken.

Het acteerwerk is matig en de spanning is ver te zoeken, maar wat vooral jammer is is dat de film weinig focus kan verkrijgen vanuit het wat mysterieuzere aspect van de film. Hierdoor weet het maar op zeer beperkte wijze te boeien en valt een concept dat best leuk had kunnen zijn volmondig in het water. Deze saaie horrorfilm is binnen no-time van je netvlies verdwenen.

Onsubtiele film die het Christelijke geloof aan de kijker probeert voor te dragen door middel van sterk aangezet sentiment. In dit geval wordt de sportwereld benadrukt en is Sean Astin uitgekozen om dat zo overtuigend mogelijk voor te leggen. Zijn acteerwerk (evenals die van de overige personages) is overtuigend en de dialogen worden op die manier degelijk overgebracht naar de kijker, maar uiteindelijk behandelt regisseursduo Andrew en Jon Erwin het onderwerp evenals de inhoud met teveel eenvoud en opdringerigheid. Het is relatief snel duidelijk wat de goede en de slechte kant is. Het gebrek aan een kritische houding en een zekere nuance maken Woodlawn verder een weinig plezante filmervaring.

McKee.

The Woods vormt voor hem één van zijn vroegere horrorwerkjes. Hij had al gedebuteerd en enkele kortere horrorfilms geregisseerd, maar toch was The Woods voor zijn doen een vroeger werkje. Dat valt dan ook wel te merken, want perfect is deze film niet. Toch waren er wel enkele attributen aanwezig die verraden dat hij genoeg indruk heeft gemaakt.

Zelf vind ik McKee een wisselvallige regisseur. In zijn wat hardere, gestoordere projecten kan hij sterk uitpakken, maar in zijn wat subtielere en gedramatiseerde films is hij wat zwakker. The Woods mag dan een soort combinatie vormen tussen een hele serieuze film en wat meligere stukken, maar de serieuze beelden overheersen wel degelijk. Plezier wordt dan ook voor een groot deel gemeden, pas in de finale laat McKee zichzelf een beetje zien.

Er wordt een aardige sfeer mogelijk gemaakt door goed met invalshoeken, verlichting, omgeving en olielampen te spelen. Vooral dat laatste ben ik altijd enthousiast over. Ik heb het zelden zien falen in het maken van een passende sfeer. Helaas verder wel een matige cast. Bruckner past totaal niet in deze rol. Ziet er veel te poppig uit. Campbell wordt vooral verwaarloosd en in een rol gestopt waar hij niet zoveel mee kan. Sommige acteurs kunnen beter binnen de lijntjes blijven.

Het tempo loopt best aardig en de finale is best apart, verder vond ik het vooral als geheel aan spanning ontbreken. De montage is soms wat knullig, zeker de finale (hoe vermakelijk deze ook is) kenmerkt zich aan allerlei stijlen die maar rommelig door elkaar worden gesmeten. Structuur lijkt regelmatig te ontbreken, maar ook van onderhuidse dreiging vanuit het bos is niet aanwezig. Wel kwalijk als het letterlijk bij een horrorfilm in de titel zit.

Kortom, een matiger werkje van McKee. Kan hem als regisseur af en toe best waarderen, maar dan eerder in de films waarin hij zich meer loslaat in de lol en gekheid. Dat levert heerlijke beelden op links en rechts. Laat hem liever van komedie en drama afblijven. Naar mijn overtuiging kan McKee veel gemakkelijker grapjes oproepen door middel van het tonen van luchtige horror.

Interessant.

Documentaire over een gebeurtenis van ondertussen weer 23 jaar terug. Het is geen tijd die ik voor me kan houden, maar toch blijft het een leuk onderwerp om een momentopname van te maken. Dat is het dan ook, want er zit niet veel educatiefs in deze docu. Eerder moraal, maar wel van een soort waarvan je mondhoeken "Duh" roepen.

Dat gezegd te hebben heb ik me kostelijk vermaakt hiermee, want de mensheid toont zichzelf weer van een erg domme kant. Niet alleen vanuit het publiek, maar ook vanuit de organisatie. De documentaire hoeft er niet eens perse veel over te analyseren, het meeste kan je wel raden met het zien van dit beeldarchief. Beelden die soms dan ook te bizar voor woorden zijn.

Mocht je veel willen leren over deze gebeurtenis dan is deze documentaire wat moeilijker aan te raden, maar voor wie er gewoon bij wil zijn is het stukken beter te doen. Wat mij betreft werkt zo'n montage waarin een rampzalige gebeurtenis wordt getoond best goed, dus ach. Dan zal ik er ook niet veel over klagen, verstand van documentaires heb ik namelijk toch al niet zo.

Mwa.

De typische standaard van Netflix-films. Work It overstijgt het gemiddelde niveau nergens en blijft hangen bij het gewoonlijke Netflix-gebeuren. Ik blijf het zeggen, ik vind het jammer dat dit soort producties eigenlijk nooit naar beter resultaat lijken te streven.

Uiteraard levert het genoeg kijkcijfers op wanneer je Carpenter als hoofdrol weet te strikken. Het is ook geen onterechte status, aangezien ze goed kan acteren. Ik heb geen slechte dialogen uit haar mond horen komen. Tegenspelers in de vorm van Koshy en Fisher zijn ook zeker het noemen waard.

Regisseuse Terruso voegt echter weinig toe aan de film, zo lijkt het tenminste. De structuur van de film lijkt een hoop dingen over te slaan en daardoor oogt het allemaal wat slordig. Introducties zijn er eigenlijk miet en ook de karakterrelaties en opbouw worden niet geïntroduceerd en slordig uitgewerkt.

Qua dans is het niks wereldschokkends, maar er wordt energiek gedanst en het ziet er leuk genoeg uit om tegenaan te kijken. Er worden leuke bewegingen gemaakt, de muziek is aanwezig genoeg en de choreografie is net aan voldoende. Haalt het niet bij zo'n iemand als Gaspar Noé maar het voldoet voor de standaard.

Uiteraard komen hier een hoop clichés voorbij maar de film gaat er gelukkig niet al te veel op in. Bovendien is het als geheel best luchtig en vlot. De speelduur van 93 minuten is tevens goed te doen. Maar het is ook wat afgeraffeld en slordig in elkaar gedraaid. Al bij al net genoeg voor een 2,5* voor het luchtige en snelle vermaak.

Regisseur David Ayer en Jason Statham vormen samen een aardig duo en brengen een volstrekt bezopen verhaal best overtuigend naar voren. Het wordt Statham namelijk niet makkelijk gemaakt om tussen al het sterk aangezette sentiment en de weinig overtuigende clichés heen te acteren, maar hij weet het allemaal keurig neer te zetten. Uiteindelijk zijn het natuurlijk vooral de actiescenes die tellen en dat wordt door Ayer zeer overtuigend neergezet. De klappen zijn raak, de inrichting is lekker modern en het tempo ligt voortdurend doeltreffend hoog. A Working Man duurt wat lang voor de gebrekkige inhoud, maar kijkt niettemin lekker weg en dat telt binnen dit soort projecten natuurlijk als de hoogste prioriteit.

Blegh.

Film waarvan ik op voorhand best verwachtingen had, maar uiteindelijk bleek het toch een fikse tegenvaller te zijn. Ik had dan ook niet echt verwachtingen moeten hebben, maar zowel de titelgeving evenals de poster leken me interessant genoeg om goed popcornvermaak in deze film te zien. Achteraf bleek het alleen weinig te zijn.

In principe is het niet veel meer dan een horrorfilm die zich op een kamp afspeelt en waar uiteindelijk zombies op afkomen. Het duurt alleen wel erg lang voordat de film ook daadwerkelijk als horrorfilm gezien kan worden, want alles daarvoor is eerder een tienerdramafilm waarin de gewoonlijke romantische problemen bij inbegrepen zitten. Erg interessant wordt het alleen nooit.

Wat rondzweven door een park waarvan maar 10% in beeld wordt gebracht en wat redelijke horrormomenten zijn wat deze film tekenen, verder interesseert er namelijk niets aan. Zelfs met relatief veelzijdige personages komt regisseur Wang geen enkele stap vooruit om van deze film z'n eigen feestje te maken. Ik zal er na afloop niets meer van herinneren. Jammer, maar ach.

Vervelend.

Erge teleurstelling, want bij het eerste half uur had ik er volop vertrouwen in. Stone weet de spanning hoog te houden en het tempo er flink in te houden. De film is nergens saai in het eerste half uur en blijft dan ook echt bij de aanslagen zonder te veel onzin.

Als rampenfilm dus ook best geslaagd. Visueel om de ramp heen knap, duidelijk wat beperkt soms maar erg goed in beeld gebracht. Een rilling was er wel degelijk toen Peña de schaduw van het vliegtuig over zit vliegen. Een de spanning en angst is soms goed voelbaar.

Echter keert de film daarna plots van genre. Wel had ik het verwacht, maar niet dat er zo veel op de dramatiek in gegaan zou worden. Het spannende rampengenre vervaagt compleet en de film gaat volop voor de drama, dat gewoonweg totaal niet werkt.

Elke rol lijkt wel irritant te zijn. Zelfs Shannon, en het komt omdat Stone erg waardeloze en Pro-Amerikaanse karakters neerzet. Ik had al wat Amerikaans gedoe verwacht, maar dit was wel heel overdreven en ernstig. Vast voor het respect gemaakt.

Het verliest de geloofwaardigheid compleet eigenlijk. Sympathie voel je voor niemand meer, ik voelde slechts een hele hoop irritatie. En dan heb je eigenlijk nog 100 minuten die je met door de onzin moet zien, en dat gaat vooral erg moeizaam. Zeker vanwege de opening.

Stone weet het niet interessant te houden. Dat ligt niet bepaald aan Cage of Peña, maar wel aan de irritante karakters die constant voorbij gaan. Dat jochie verdient gewoon een pak slaag bijvoorbeeld. Maarja, dan helpt de slotfase ook niet bepaald. Te kort en geen spanning.

Cijfer is dus ook geen voldoende. Ik heb alle respect voor de mensen die hebben geholpen, omkwamen of klem kwamen te zitten destijds, maar in een film zoals dit werkt dat gewoonweg niet helemaal.

Halfje verhoging na herziening. Regisseur Marc Forster kan niet verhullen dat de rustigere momenten binnen World War Z saai voor de dag komen, maar eenmaal het tempo wordt opgevoerd sta je als kijker garant voor spectaculair vermaak. Het massale budget zorgt ervoor dat de film nergens bijzonder brutaal of onderscheidend uithaalt (want dat zou voor een kleinere omzet kunnen zorgen natuurlijk), maar met zo'n vaart en zoveel bombarie is dat gelukkig niet per se nodig. Brad Pitt is binnen de hoofdrol overtuigend en de visuele effecten zijn soms zelfs indrukwekkend, met als uiteindelijk resultaat een bovengemiddelde kijkervaring. Persoonlijk had ik er alleen voor gekozen om de schaal van de finale ietwat te vergroten, omdat het simpelweg niet kan opwegen tegen de geslaagde massascenes rondom het middenstuk van de film.

Beste Cornetto.

Shaun of the Dead mag dan wel een luchtige komedie zijn die verrukkelijk wegkijkt, lachen kon ik er niet echt om. Hot Fuzz was al beter, met veel meer parodies die op de hak worden genomen en waar ik dus wel slaagde om te lachen.

The World's End vond ik het grappigst, al begon hij wat luchtig. De effecten zien er lollig uit, en Wright / Pegg weten duidelijk al wat beter is. Wright is soweiso een regisseur waar ik graag films van kijk. Het einde vond ik ook best lollig.

Acteerwerk is natuurlijk dik in orde, de cast heft duidelijk wel plezier aan de film. Maar de cast is dan ook niet verkeerd met Freeman, Pegg en Frost aan boord. Ja, hier kon ik het meest plezier aan beleven.

Ik kreeg na het kijken erg trek in M&M's.

Mwa.

Nog een film uit de top 250 waarvan ik wel begrijp dat het goed aanslaat bij mensen, maar niet van begrijp waarom het dan in hemelsnaam zo'n hoge score moet krijgen. Deze film vond ik echt niet zo bijzonder dat het gekwalificeerd moet worden om in de top 250 te staan van beste films die te zien zijn op onze aardbol.

Wel is het een feelgoodfilm die ook echt alleen maar de intentie heeft om blijdschap te creëren en die boodschap waardeer ik altijd ergens wel. Een goedbedoelde film betekent echter niet meteen een goede film, want dat was dit echt niet. Je loopt overigens ook al snel achter als je van Hopkins een stripfiguur maakt. Iemand die eigenlijk zo aardig is dat je gewoon weet dat ze overdreven zijn in de acteerprestatie.

Hopkins doet het nog wel aardig overigens, en dat mag je ook wel verwachten van deze acteur. De overige castleden vullen nogal typerende rollen in. Ik denk echter dat de meeste mensen van de cast dachten dat ze gewoon makkelijk konden scoren met de film. Weinig oprechtheid in de acteerprestaties. Weinig passie, ik vind het toch wel wat matig.

Visueel kent de film wat mooie beelden en die verschijnen vooral wanneer Hopkins in zijn motortje mag rijden. Die beelden van de fraaie landschappen vormen de visuele pracht van deze film, maar de andere beelden stralen nauwelijks wat uit. Terughoudende cinematografie, lelijke kleuren. Van bijna geen enkele locatie wordt knap gebruik gemaakt, en voor een roadmovie is dat wel een probleem.

Ik vind dit een nogal makkelijke film. Zo lief dat het te voorspelbaar wordt. Het avontuurtje van Hopkins duurt ook gewoon te lang verder. Hem zien die keer op keer saaie mensen tegenkomt gaat al na een klein halfuurtje vervelen. Weinig indrukwekkende en redelijk normale cinema met wel wat hoogtepunten, maar in zijn geheel te weinig inbreng kent van de regisseur om echt goed te worden.

Mwa.

Kleine horrorfilm, maar geen hele bijzondere. Toch moet iedere horrorfan wel smullen na het zien van de eerste kill. Toch wel een expliciet momentje, niet iets wat je snel zou verwachten van een film zoals deze. Maar goed, de rest van de film weet er helaas niet naartoe op te leven.

Sterke opening in ieder geval dus, lekker grauw en vooral bloederig. Daarna wordt het even rustig en neemt de toon een iets goedkopere vorm aan. De opening is daarnaast mysterieus, maar daarna wordt het snel duidelijk dat de aandacht niet al te lang aan het schrijfproces heeft gezeten. Deze horrorfilm bewandelt uiteindelijk een bekend pad.

Toch is dat pad nog wel leuk, aangezien we tegen een vloek aankijken die mensen in moordenaars verandert. Een concept waar je veel mee kan doen, maar hier het slachtoffer is geworden van een erg beperkt budget. Hiermee werd de film hoogstwaarschijnlijk gedwongen om meer verhaal erbij te schrijven en minder kills.

Die kills zijn vaak wel bloederig, maar te schaars. Het acteerwerk is verder ook matig en het verhaal buiten het concept om saai. Het maakte me niets uit wat er nou precies tussen moeder en dochter gebeurde en de ontwikkeling van de overige personages kon me ook werkelijk gestolen worden.

Verder ziet het er visueel buiten de kills ook iets te normaal uit. Soms wat leuke decoraties, maar in het algemeen ziet het er net te matig uit. De meeste kracht komt vanuit het concept en de soms plotse bruutheid van de film. De eerste helft van de film is daarom ook goed te doen, maar naarmate de finale vordert wordt het wat saaier.

Uiteindelijk is het een vermakelijke, maar soms vermoeiende film. Visueel grauw, maar niet opvallend. Dit soort films kijk je vooral voor wat bloederige moordpartijen, maar verder kan je dit gerust overslaan. Misschien ben je beter af als je gewoon een kill count opzoekt en die kijkt.

Arabische cinema dus.

Nog weinig aanrakingen mee gehad, maar toch maar eens opgezet in mijn terugreis van vakantie. Het is niet al te best, maar ik kan het ook niet slecht noemen. Wel duidelijk dat het een regisseur kende die toch wel enthousiast te werk is gegaan uiteindelijk.

De film kent zo een paar opvallend groots opgezette en spectaculaire actiescènes. Het is allemaal wel net wat te aanstellerig, zeker het slowmotion dat te veel wordt uitgebuit, maar je kan er niet omheen dat het allemaal erg energiek is en daarom krijgt het nog wel een voldoende.

Acteerwerk degelijk. Er wordt eraan gedacht om in ieder geval 80% van de rollen een beetje uitdieping te geven, maar het lijkt bijna op wachtnummer te gebeuren. Eerst wordt de focus op de ene gelegd, en zodra die niet meer interessant is, een schurk blijkt of van het toneel verdwijnt, komt de volgende weer dominanter naar voren. Iets te makkelijk.

Voor de rest wel duidelijk dat er niet al te veel budget inzat, maar het is allemaal wel erg enthousiast en energiek. Dat levert de film enkele gave momentjes op. CGI is niet al te knap, maar wel met genoeg detail in ieder geval. Weinig momenten wat daardoor inkakt.

Soms heeft het de neiging om wat te slepen en daardoor saai te worden. De onderhuidse spanningen komen nooit van de grond waardoor het ook allemaal wat nutteloos is. Pas als er in de finale wat meer actie aan bod komt wordt het weer wat leuker. In ieder geval genoeg degelijke scenario's.

Als er wat meer tempo inzat in het eerste stuk van de film was het beter te pruimen. Nu kijk je tegen een film aan die enthousiast en energiek is, maar toch wel net wat te onervaren oogt en te traag is in het eerste deel.

Leuk!

Ben sowieso wel een voorstander van de zogenaamde "spelletjeshorrorfilms". Ik zie ze nog niet zo vaak voorbijkomen, alhoewel ze er zeker zijn. Toen ik van deze titel hoorde ging hij natuurlijk gelijk op de kijklijst, en sinds een paar dagen is het eindelijk aan een kijkbeurt toegekomen.

De film is voor zijn gehele speelduur leuk en boeiend. Het concept wordt snel uit de doeken gedaan, maar de aanloop is redelijk mysterieus. Zowel voor als na de onthulling is de film leuk, ondanks dat het nog wel genoeg kansen laat liggen.

De film heeft een aantal bekende gezichten weten te strikken, waaronder Combs die onder de horrorfans vast wel bekend is. Hij doet het werkelijk geweldig, zijn acteerkunsten zijn waanzinnig vooruit gegaan. In Re-Animator was hij al leuk, maar ergens wel onervaren. In deze film laat hij nu echt zien dat die periode volledig voorbij is.

Ook de overige crewleden doen het goed. Snow is net wat te onzichtbaar, maar Taylor, Wells, Coyne en Gjokaj doen het best oké. Enkel Grey vond ik erg slecht. Het is echter vooral Combs die de spotlights steelt. Hij is een beetje de lijm die de film draaiende houdt, en gelukkig maar want dat hebben dit soort concepten zeker nodig.

De horror is redelijk hard en ongemakkelijk, maar wanneer de film echt kan uithalen kiest het een veilig pad. De kills zijn bijvoorbeeld vaak gewoon schotwonden of off-screen. Zo'n scene als het snijden in je eigen oog of het moeten opblazen van je hand zijn toch echt die momenten die schreeuwen naar kiezelharde horror, maar daar wijkt de film krampachtig voor uit.

Visueel best netjes, het huis is een uitstekende locatie en sfeervol ingericht. De regie is redelijk klassiek qua cameragebruik en andere onderdelen maar het schrijfwerk is onvoorspelbaar genoeg om dat te compenseren. Het blijft allemaal lekker boeiend, wel doet de film iets te hard zijn best om iedereen een eigen smoel te geven en valt daarbij terug in iets te heftige karikaturen.

Het is wel een leuke en best korte horrorfilm die zijn gehele speelduur weet te boeien. Onvoorspelbaar genoeg, ongemakkelijk genoeg, maar op de momenten die "ik wil nu uithalen!" schreeuwen is het net te tam.

Psychologische horrorthriller met een vermakelijke eerste helft en een ietwat vermoeiende tweede helft. Regisseur Travis Stevens haalt zijn profijt voornamelijk uit het acteerwerk van Josh Ruben en Sarah Lind, die allebei verdienstelijke en overtuigende personages spelen. Zeker Ruben wijkt erg af van zijn komische rollen en laat zien dat een complexer figuur ook tot zijn vaardigheden toebehoort. Helaas worden beide leden niet erg ondersteunt door Stevens, want de hyperactieve montage voelt halfbakken aan en de spanningsopbouw is ineffectief. De eerste helft behaalt nog een zeker voordeel uit de onvoorspelbare invalshoek, maar in de tweede helft is A Wounded Fawn niet veel meer dan een psychologische afdaling die vooral op visueel vlak niet overtuigend genoeg voor de dag komt. De slotfase is daardoor een behoorlijke aanfluiting.

Meevaller.

Anvari heeft stijl, en ook met Wounds laat hij dat weer zien. Als regisseur heeft hij nog wel het 1 en ander te leren, maar ik vind het al een aardige weg vooruit gaan. Alhoewel er nog wel aan het script gewerkt moet worden maar ook aan de regie zelf nog het 1 en ander.

Hammer zal zeker geen grote horroracteur worden in ieder geval. Heb me serieus lopen verbazen soms om zijn acteerwerk. Vond hem doorgaans namelijk een solide acteur. Maar hier komt hij toch wel vaak wat fake en ongeloofwaardig over. Ook lijkt het regelmatig alsof hij erg nerveus en ongemakkelijk was voor de camera.

Drama van de film komt ook niet helemaal mooi van de grond. In zijn vorige film Under the Shadow waren de rollen precies anders. Daar was het drama erg krachtig, en de horror niks. Nu is de horror vaak wel doeltreffend en creepy, maar de drama valt toch wel weer door de mand. Hopen dat Anvari ze in zijn volgende film kan combineren.

Want er zitten soms mooie creepy momenten tussen en zelfs een paar geslaagde scares met goede regie. Heel eng is het nergens, maar sfeervol en spannend soms wel. Jammer dat Anvari vaak net die push niet kan geven. Het camerawerk cut te vroeg weg, de pay-offs vallen tegen enz enz. Het schemert helaas nooit volledig door.

Hier en daar kent het qua drama wel degelijke scenes, maar toch ook een hoop probleempjes die eruit gelaten hadden mogen worden. Echter weet dit nooit volledig te irriteren. Het blijft als geheel nog redelijk overeind. Het is pas in de laatste 10 minuten dat de film finaal uit de bocht vliegen. Te edgy en te vaag. Film werkt naar een goed einde toe, maar dit was hem toch niet.

Wel nog een best degelijk geheel. Verbaas me een beetje over de score. Vaag is het soms zeker, maar als geheel qua horror best aardig. Een aantal creepy momentjes en bij vlagen goede ideeën. Anvari heeft qua horror best vooruitgang geboekt. Nu moet hij het nog zien te combineren in zijn volgende film.