Opinions

Een uitgekauwde inhoud met een originele visuele benadering vanuit regisseur Kyle Rankin, die dit waarschijnlijk vooral snel af wilde ronden. Die indruk wordt in ieder geval vroeg gewekt aangezien logica snel uit het raam wordt gesmeten, het verhaal overduidelijk zo spoedig mogelijk op gang moest komen (waardoor de tieners in hun eerste oefening de magie al beheersen) en veel actrices niet echt de prestatie kunnen leveren die ze waarschijnlijk hopen neer te zetten. Toch weten de jonge castleden best wat charme af te geven en boeit de eerste helft dankzij de opzet gemakkelijk. Daarna schakelt Rankin over in wat serieuzere perikelen en daar komen een boel slecht geanimeerde effecten bij kijken, wat uiteindelijk resulteert in een volstrekt sensatieloze finale.

Moeilijk.

Witch Hunt behoort tot de film die een uitermate goed bedacht concept kent, maar hier nauwelijks naar kan toewerken. Ik vraag me overigens wel af waarom deze film zo onder de radar is gebleven uiteindelijk. Destijds meerdere nieuwsartikelen met de trailer, een talentvolle cast, en toch heeft het een onzichtbaar bestaan tot op de dag van vandaag.

We worden voorgesteld aan een concept dat zich normaal gesproken in verleden tijd afspeelt, namelijk het heksenjagen. Dit keer hebben we het concept in een moderne, hedendaagse setting. Dat vind ik best leuk bedacht, aangezien het creativiteit biedt tot een aantal mooie ideeën. Het ontbreekt de film dan ook niet aan degelijke ideeën, die zijn er genoeg, maar wel kent het een gebrek aan tempo.

Callahan zet erg in op sfeer. Ze komt qua opzet wel ergens. Het huis ziet er mooi uit, er worden wat aardige filtertjes over de lens gesmeten en op cinematografisch vlak ziet het er regelmatig oké uit. Dat ontneemt de film niet van het feit dat het een terughoudend, levenloos gebeuren is. Erg weinig momenten van spanning of onheilspellende sfeer, en dat werkt niet beter als je het tempo gaandeweg nog meer vertraagd.

Het acteerwerk is redelijk maar de actrices worden aardig ver terug de hoek in gedrongen. Je hebt een Adlon en je hebt een Cowen, maar beide actrices krijgen nauwelijks de ruimte om als personages onderscheidend te zijn. Veel serieuze blikken, maar zelden een scene waarvan de kijker de indruk kan krijgen dat ze verdienen waar ze staan. En dat is niet perse hun fout, maar vooral van de regisseur die een iets te ambitieuze mindset draagt.

Inhoudelijk is de film regelmatig raak, maar de uitwerking die juist wil scoren op atmosfeer wordt thuis gelaten. De film is in de tweede helft nauwelijks meer door te komen, ik heb toch wel de minuten af lopen tellen. Ben wel blij dat de film achteraf niet op het grote doek gezien werd, dat zou een verspilling zijn van mijn avond en geld.

Half.

Horrorfilm die niet perse van lage kwaliteit is, maar op z'n beurt ook zeker niet van hoge kwaliteit. Films als deze komen wat mij betreft uit het niets opzetten. Niemand weet waar ze vandaan komen, behalve dat ze komen en gaan. In dit geval was het opvallend genoeg om nog even door Film1 aangekocht te worden.

Het meeste voordeel dat met deze film wordt getrokken is overduidelijk de setting. Barker gaat te werk met het 'klein maar fijn' gegeven. Daarmee doel ik op de opzet uiteraard, want voor deze film is er niet meer nodig dan een gestrande auto in een besneeuwde setting. Vervolgens heb je dan al de poppen aan het dansen en de film heeft er nauwelijks een uitleg voor nodig.

Het fijne van de film is dat het er audiovisueel veel aandacht aan wordt besteedt. De cinematografie evenals het gebruik van de filters ziet er sterk uit. Het acteerwerk is ook naar behoren ondanks het gebrek aan ademruimte voor de crewleden. In het begin is er wat ontwikkeling, daarna neemt de duisternis van de film het toch echt over en vanaf dat punt verdwijnt ieder personage volledig naar de achtergrond.

Het gaat bij deze film vooral mis in de tweede helft, waar de boel escaleert. De escalatie maakt echter een nogal saaie indruk en weet vrijwel nooit aan te slaan. Voor je het weet rollen we over het verhaal zonder te weten te komen wat de bedreiging precies is en wat deze zo onderscheidend maakt. De spanning wordt er nooit echt goed in verwerkt, maar ook het gedruk vanuit het verhaal zorgt voor enkele interne problemen. De eerste helft is erg vermakelijk, daarna is het snel bergafwaarts.

Volwassen actrices die elkaar met handgebaren te lijf gaan brengt een onbedoeld komisch amusement met zich mee, maar verbloemen niet dat regisseuse Rebecca Matthews er verder een visuele rotzooi van maakt. Makers van dit soort films lijken amper meer de moeite te nemen om actief wat uit de cinematografie te halen en als de actrices niet best acteren houdt de inhoudelijke compensatie ook snel weer op. Het voornaamste probleem is dat het uitgekauwde verhaal amper weet te boeien en de schaal die de makers in gedachten hadden simpelweg niet werkt. Hierdoor is het gedoemd tot een uiterst goedkoop productiewerkje met weinig filmische meerwaarde.

Wel lollig.

Uiteraard gered door een schmierende Nicholson die het weer voortreffelijk doet. Voor dit soort types is hij echt in de wieg gelegd. Het is geen hoogstaande cinema dit, maar vooral zo'n film die je voor het vermaak opzet en als je een beetje van lompe en soms foute humor houdt.

Vooraf had ik er niet veel zin in, ik keek hem vooral voor het genre. Een melige horror/komedie, maar 1 die 118 minuten duurt, ik had zo mijn twijfels. Bovendien dacht ik al dat deze film weinig met horror te maken zou hebben, en daar bleek ik gelijk in te hebben. Ik denk dat komedie/fantasy iets meer op zijn plek zit.

Het acteerwerk van de dames is niet al te bijzonder, ondanks dat ze er wel lol in lijken te hebben. Maar de types die ze spelen worden net wat te overdreven neergezet. Nicholson heeft wel geweldig gevoel voor humor en kreeg me regelmatig aan het lachen. Het is niet eens perse de humor, maar vooral de manier hoe hij het brengt die me aanspreekt.

Visueel zijn er weinig gedateerde stukken, vooral omdat Miller het allemaal een beetje practical houdt. Dus meer lol zonder te veel CGI of andere poespas, en ik denk dat dat de juiste aanpak is geweest. De trucjes zijn nu alleen wel wat simpel, maar soms nog wel lekker lomp.

De humor is trouwens ook niet minder lomp en soms behoorlijk fout en smerig. Als je daar niet zo van houdt, kan je deze film makkelijk overslaan. Je zal er niks aan missen. Ook als je er wel van houdt natuurlijk, maar dan kan je het altijd nog ter vermaak kijken. Dat lijkt ook de enige missie waar deze film daadwerkelijk voor wilt gaan.

Ik heb een aantal keer moeten lachen, vooral omdat ik eigenlijk wel hou van wat domme en lompe humor. De bombastische finale is bijvoorbeeld iets in mijn straatje, maar dat blijven subjectieve vormen van humor. De dames zijn alleen een beetje vervelend en dat de film soms nog subtiele dingetjes tussen de lompe humor stopt werkt ook niet al te best.

De film duurt ook wel wat te lang, 118 minuten is wel heel veel van het goede. Zodra Nicholson eventjes buiten beeld is zakt de film ook in, wat betekend dat Nicholson de film echt wel draagt. Maar het is gelukkig best snel entertainment. Ik kwam er best vlot doorheen, waar ik blij om was aangezien het bijna 2 uur duurt.

De heksjes.

Een verfilming van Roald Dahl dit keer, dat toch wel een bekende schrijver is momenteel. Ik heb weleens een paar van zijn kortere verhaaltjes gelezen, dus ik wist wel waar dit ongeveer heen kon gaan. Het deed me ook een beetje denken aan Burton.

Het verhaal is opzicht al best leuk, maar de film heeft absoluut zijn tijd niet goed doorstaan. Sterker nog, voor een film uit 1990 vond ik dit nog vrij lelijk. Uiteindelijk was het resultaat nog wel genietbaar omdat de acteurs daar ook nog een steentje aan bijdragen.

Prima boekverfilming dus, ik heb me wel vermaakt hiermee. Genoeg fantasie in de verfilming en een best aantrekkelijk verhaal, maa rop visueel niveau valt het vaak door de mand. Voor kinderen is dit ook nog wel spannend.

Zwakke film van regisseur Robert Zemeckis, die doorgaans juist redelijke kwaliteit wist af te leveren. The Witches draaft veel te ver door in de excentrieke vormgeving, waarin specifiek Anne Hathaway een afgrijselijke prestatie aflevert. Met de volle overtuiging neergezet, maar zo nodeloos kinderachtig ingekleurd en amper aan te zien met dat dik aangezette accent. Zemeckis profiteert vooral van een redelijk kleurrijke vormgeving en een aantal handige camerakunstjes, want van de visuele effecten of de personages gaat het hier spijtig genoeg niet komen. Deze herbewerking voelt dan ook vooral aan als een kinderfilm met veel te spannende en/of misplaatste insteken om die stijlkeuzes doeltreffend aan te vullen.

Ruig.

Nou nou, ik stond toch wel even te kijken dat deze film uit 1968 kwam, want dit is zelfs nu nog best ruig, lomp en inderdaad zeer vrouwonvriendelijk, maar het punt komt ermee dus wel overduidelijk over en dat is wel iets bijzonders.

Price steelt de show met weer een lekkere rol, vooral omdat hij zo kil overkomt en lekker veel tekst heeft in zijn personage blijft het een genot om tegenaan te kijken en het hulpeloze gevoel dat hij je laat krijgen bij de executies is volop aanwezig.

Maar de executies zelf zijn dan ook verrassend zware en ruige scenes, ik stond toch wel er even van te kijken, maar de scenes werken wel en zijn zeer krachtig. Sterke rollen, al vond ik de held niet echt heel overtuigend. Dat komische hulpje dat ook niet perse gehoeven.

Het wraak verhaal kon me ook iets minder boeien, het feit dat deze film behoorlijk veel durft en daarmee nog eens slaagt ook is best indrukwekkend. Het is allemaal wat saai gefilmd, met weinige visueel interessante dingen, maar ja het blijft een low budget horror film uit 1968.

Sterke film, positief verrast.

Mwa.

Aardige komediefilm om een gemiddelde vrijdagavond mee op te vullen. Dit soort films moeten het vooral hebben van het avontuur en van de cast, want anders is er snel niks aan. Wat de film in ieder geval wel goed doet, is de juiste basis zoeken. Zo hebben we al snel een avontuurlijk gebeuren dat ook een echte richting kent.

Je hebt het als regisseur best goed voor elkaar wanneer je Green, Lillard en Shepard naast elkaar weet te krijgen. Afzonderlijk van elkaar zijn het ook best leuke acteurs die ik regelmatig kan waarderen. In dit geval vielen ze me wat tegen. Ze doen zeker hun best, maar ik krijg vooral de indruk dat alle bombarie op de achtergrond hun acteerkwaliteiten herhaaldelijk overschreeuwen.

Hierdoor is de komedie een redelijke domper, dat gelukkig gedeeltelijk wordt gecompenseerd met een hoop avontuurlijke beelden. Er gebeurt eigenlijk altijd wat in het universum van deze film, of ze nou varen op een wildwaterrivier, aangevallen worden door beren of in een soort cult lopen. Je kan het zo gek nog niet bedenken of het komt voor in deze film.

Uiteindelijk is het een vlotte film die alleen op het vlak van komedie te weinig kan bieden. Verder mist het ook wat extra's of memorabels. Op het visuele vlak kan ik ook niet echt een scene eruit pikken die een sterke indruk heeft nagelaten. Ik denk dat ik de poster zelfs mooier vind dan alle scenes die in deze film voorkomen, maar het tempo ligt hoog en de gebeurtenissen volgen elkaar snel op, dus als vermaak werkt het tot zekere hoogte wel.

Wilder.

Als regisseur zal hij waarschijnlijk nooit iets voor mij worden, ook deze film valt helaas niet onder de uitzonderingen. Het hoogste cijfer dat ik een film van Wilder heb gegeven is een 3,0*, en dat was geen film die in een top 250-lijst staat. Deze film vond ik verder ook een nogal theatrale en overgewaardeerde bedoening verder.

Witness for the Prosecution is maar voor een deel een rechtbankfilm, maar die sequentie neemt dan wel een lekker uur van de film in beslag. De rechtszaak is ook een veel interessanter gedeelte binnen deze film, want alles wat ervoor komt is niet aan mij besteed. Ondanks dat het acteerwerk best voldoet van Laughton, vond ik de personages en vooral de humor niet iets dat voor mij is weggelegd. Het was dan ook moeilijk om door de film te komen.

De grootste obstakels voor deze klassieker is dan ook het acteerwerk maar ook de humor. Deze film mengt misdaad, drama en komedie met elkaar. Komedie lijkt geen vreemd gebied te zijn voor Wilder, maar ik vind zijn humor niet echt mijn ding. Ik vond de redelijk opdringerige humor vervelend werken, ondanks dat het wel goed wordt uitgebalanceerd met de rest van de film.

Verhaaltje verrast nog weleens en ik zag de wending niet aankomen, verder is de rechtbank ook wel leuk om te volgen. In ieder geval een stuk beter te doen dan het gedeelte dat ervoor komt. Jammer genoeg is het acteerwerk nooit beter. De theatrale houding die Power en Dietrich aannemen is maar moeilijk om doorheen te komen. Het is steeds te duidelijk dat ze iets te verbergen hebben of juist niet.

De 116 minuten zijn niet bepaald te lang en de film weet voor die tijd ook genoeg te boeien, maar verder blijven dit soort films wel tot de soort behoren waar ik mijn ogen bij rol. Verder is de regie ook niet iets waar ik van hou, maar dat soort dingen horen wel bij die tijd. Jammer is het wel, maar goed. Wilder was niet de meest innovatieve regisseur naar mijn mening.

Sfeervolle horrorfilm en een werkelijke verademing wanneer je erachter komt dat dit een productie van eigen bodem is. Verfrissend om de dedicatie van regisseur Didier Konings te zien wanneer het gaat om de opleuking van zijn decors, waarbij zelfs aandacht is geschonken aan de taalkeuze. De film voelt lekker authentiek aan en gaat goed om met de horrormomenten, die zeker tijdens de nachtelijke uitjes in het bos erg knap uitpakken. Links en rechts had er wat meer aandacht geschonken mogen worden aan de spanningsopbouw en ik vond de rol van Anneke Sluiters niet heel noemenswaardig, maar Witte Wieven boeit van begin tot eind. Het acteerwerk van met name Len Leo Vincent viel me ook juist positief op, die volledig opgaat in zijn personage en merkwaardig overtuigend voor de dag komt. De fantasierijke en gedetailleerde visuele weergave deden me als kijker verlangen naar meer, want het blijft erg knap wat Konings hier doet. Dat de sfeer niet consistent vastgehouden wordt en de druk niet heel erg wordt verhoogd weerhouden me ervan de film te bekronen met een hoger cijfer, maar binnen de Koolhoven Presenteert-reeks is dit absoluut mijn favoriet.

Behoorlijk fout.

Dit zijn van die filmpjes die nooit op TV komen maar eigenlijk als horrorfan wel eens gezien moet hebben. Of je hem dan vervolgens goed vindt of niet, dat ligt geheel aan jou. Maar ik kan er nog wel iets te genieten uit halen in ieder geval.

Zo is deze film vooral erg vermakelijk, maar het is wel snel al duidelijk dat er behoorlijk weinig budget in is. Mede door de zeer brakke kwaliteit en duidelijk beperkte materialen die ze hadden, maar desondanks kunnen ze wel net genoeg detail in de ruimtes plaatsen.

Sager is in ieder geval een beetje half. Tijdens zijn shows kan hij moeiteloos de aandacht vasthouden, maar eenmaal hij geen show geeft, valt hij echt door de mand. Soms pakt hij het te theatraal aan en doet zich te geforceerd voor als een slecht iemand, waardoor het gehele mystery aan de film er wel vanaf is.

Wel hakt de film er soms stevig in met behoorlijk lompe en foute gore-effecten. Eigenlijk is de film dan ook een soort speciale effecten showcase. En daaromheen nog een apart verhaaltje dat uiteindelijk erg weinig voorstelt helaas.

Wat wel jammer is is dat de film nergens echt een gevoel geeft van " wauw" buiten wat brute moorden om. Je hebt al heel snel door hoe de vork in de steel steekt en dat haalt het mysterygehalte er wat uit, wat jammer is want dan kan je minder knap puzzelen.

Soms valt de film ook wat in herhaling, en Sager mocht soms een toontje lager acteren. Zeker in de slotfase (Look into my eyes!) was vooral een komisch iets en dan gaat dat gehele effect eraf waarmee hij de aandacht weer vast kan houden.

Soms ook behoorlijk zwakke regie. Actrices kunnen soms toch wel even de adem inhouden? Maar voor de rest een behoorlijk fout filmpje dat goed weet te boeien. Wel begrijpelijk dat dit soort filmpjes nooit op TV komen, maar desondanks wel een kleine kijkbeurt waard.

Gouwe ouwe.

Dat is een passende omschrijving van deze film. Ondanks het jaartal vind ik het allemaal bijzonder kleurrijk vormgegeven en is de film toch wel lief. Vooral Judy Garland pas perfect in haar karakter als Dorothy. Ook de rest doet het niet slecht.

Het is allemaal wat overdreven gebracht, die heks bijvoorbeeld was vrij vervelend op sommige stukken. Maar de rest van de karakters zijn best leuk en let je eigenlijk vrij weinig op het jaartal. Zo oud als de film is, is het allemaal qua kleur erg mooi.

Acteren is redelijk, wel lief. Niet echt hoogstaande effecten natuurlijk, misschien duurt voor sommige mensen de film ook wel wat lang. Ach ja, voor de rest een prima film waar ik weinig kritiekpunten op heb. Ligt me wel.

Het uitgangspunt is leuk gevonden en het acteerwerk is niet heel onaardig, maar deze herbewerking van het klassieke filmverhaal heeft bitterweinig te melden. Zeker de uiteindelijke insteken en wendingen slaan als een tang op een varken; allen maken ze vooral een ontzettend geforceerde en onoprechte indruk. Alsof er met macht en man een onverwacht element in het verhaal zou en moest zitten, wat vervolgens erg opvalt. Verder doet regisseuse Louisa Warren na de opening niet meer aan visueel sterke beelden en is de spanning evenals de atmosfeer ver te zoeken. Eigenlijk is The Dead Walk geregeld zelfs erg saai, omdat er voortdurend wordt gekozen voor het eenvoudige, makkelijke pad.

De opzet van regisseur Chris LaMartina doet denken aan Ghostwatch, die 21 jaar voor deze film werd uitgebracht. Beide films volgden een concept waarop het lijkt alsof je naar een verloren televisierapportage aan het kijken bent. Een werkelijk briljant concept als je aan weinig middelen kan komen, maar LaMartina’s film doet duidelijk onder aan het desbetreffende voorbeeld. De eerste 30 minuten van WNUF Halloween Special zijn verfrissend komisch en geweldig ingericht. Het gevoel dat je naar de televisie kijkt in de jaren '80 heerst sterk en de afwisseling tussen televisieprogramma en satirische commercials is het aanschouwen waard. Hier maakte LaMartina ook gebruik van diverse andere regisseurs die deze reclamespotjes voor hun rekening hebben genomen. Een gezellig team met duidelijk veel horrorpassie, maar het trucje is na dat halfuur echt wel uitgewerkt en vanaf dat moment kapt de film veel te vaak af naar de reclames tot op het irritante af. Zeker omdat je uiteindelijk vaker tegen de reclame zelf aankijkt dan het programma en dan duren de 83 minuten best lang. De uiteindelijke horror wordt in deze film ook aardig beperkt gehouden, al is de finale best lollig te noemen in termen van originaliteit. WNUF Halloween Special vormt een leuk en vermakelijk geheel om te bekijken op Halloweenavond zelf (zoals ik heb gedaan), maar de iets te repetitieve structuur brengt het geheel omlaag. Ondertussen is er overigens een sequel uitgebracht die ik wellicht in de toekomst nog wel even aan zal zetten.

Regisseur Ang Lee heeft enkele behoorlijke films geregisseerd, maar deze veelgeprezen actiedramafilm kon me maar weinig bekoren. Zo opent de film met een werkelijk eindeloos gesprek tussen Chow Yun-fat en Michelle Yeoh die maar van geen ophouden leek, om vervolgens te beginnen (na een kwartier) met een gevecht. De surrealistische trekjes die deze gevechten meekrijgen (de vliegende figuren) werken best aanstekelijk, maar jammerlijk genoeg zit er een oersaai en nodeloos serieus sprookjesverhaal doorheen verworven dat volstrekt oninteressant wegkijkt. Daar komt bij dat de personages zelf ontdaan zijn van enige eigenzinnigheid. Ziyi Zhang en Yun-fat hebben allebei een zeker charisma, maar het wordt nauwelijks benut door de saaie invulling die Ang Lee aan ze meegeeft. Enkele unieke gevechten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar het is me een raadsel hoe men geboeid naar dit plot kan kijken. Met name het volledige stuk in de woestijn is amper doorheen te komen en de voortdurende focus op thematiek zoals romance, schuld en spijt is tenenkrommend. Zonder iemand die maar een beetje interessant is en een schrikbarend lelijke visuele focus op de (normaal gesproken) mooie locaties zorgen ervoor dat het ellendig is om deze film van begin tot eind uit te zitten.

Mwa.

Vond het niet een al te briljante film dit, dat zeker meer had kunnen zijn, maar dit echter niet is geworden. Je kan best veel doen met een acteur zoals Nicholson, maar zelfs voor hem is deze rol niet bepaald op het lijf geschreven, maar voert hem desondanks voortreffelijk uit.

Het enige wat Nicholson dan niet heeft is de energie. Hij maakt soms megasprongen en de effecten doen hem energiek lijken, maar als hij zelf moet rennen ziet het er minder uit. Je ziet duidelijk dat hij echt iets te oud is voor deze rol.

Pfeiffer en Spader doen het beide prima. Geen van beide bewijst zichzelf dan ook echt, maar het voldoet best. Qua horror is er weinig, tot zelfs helemaal niets te beleven. De drama neemt voornamelijk de overhand, net als de romantiek.

Echter heeft de drama weinig impact en de romantiek is ook nergens hoogstaand. Horror is nooit sfeervol genoeg, al had de opening nog wel wat charme. Maar voor de rest verzakt de horror in lompe make-up en Twilight-achtige effecten met weinig spanning en een wat klunzige slotfase.

Film verveelt niet echt snel door het redelijke tempo. Maar voor de rest is dit geen hoogstaande cinema. Zonder Nicholson was dit duidelijk in elkaar gevallen, hij is desondanks zijn iets te oude leeftijd echt voortreffelijk bezig en weet zijn rol nog best te redden zo.

Nicholson red de film van een laag cijfer, maar op alle genres schiet de film wat te kort. Bovendien doet de soundtrack het net lijken alsof de film van 1960 komt.

Wauw!

Totaal niet verwacht, maar ik ben echt zowat diep onder de indruk dat dit uit Nederland komt. Zelden had ik bedacht dat Nederland ook dit soort filmpjes kon afleveren. Maar uiteindelijk bewijst Taihuttu dus dat het wel degelijk kan om goede NL films te maken.

Indrukwekkende prestatie van Kenzari hier. Nu is het me volledig duidelijk waarom die man nu in Amerikaanse films speelt. Hij is gewoon een heel goed acteur, die zijn personage volop charme en een smoel weet te geven. Hij maakt Majid een "cool" karakter.

De zwarte-wit beelden hebben wel degelijk een bijdrage. Ze maken het toontje wat rauwer waardoor de film soms wat harder binnenkomt en intenser is. Ik heb zelden echt meegemaakt dat een film uit NL ook echt intens is en spannend is.

Film is nooit saai, mede door de prestatie van Kenzari. Hij speelt gewoon een boeiend personage die de film veel kijkbaarder maakt. Daarbij is de misdaad hard en rauw, en de drama wel aanwezig maar het neemt nooit de overhand hier. Maar goed, want veel traantjes kan een film zoals deze niet bepaald gebruiken.

Cameragebruik is prima. Vooral tracking shots die het in het algemeen prima doen. De cast is goed, en ondanks dat ik wel ondertiteling nodig had voor de Arabische delen tussendoor, speelt iedere acteur eindelijk eens goed. Alleen Maerten vond ik wat stuntelen soms.

Boeiende productie en absoluut, zonder twijfel, 1 van de beste NL films die er zijn. Hier mogen een hoop andere regisseurs een voorbeeld aan nemen.

Intrigerende dramafilm dankzij het absurde gegeven, maar de kijkers die voor de onderliggende humor binnen zo'n concept komen kunnen Wolf beter links laten liggen. Bij vlagen is het allemaal excentriek tot op het komische af, maar de personages evenals de neergezette wereld is veel te serieus om zo'n genre te laten doordringen. Gelukkig leveren George MacKay, Lily-Rose Depp en Paddy Considine bijzonder innemende figuren af en wordt de desbetreffende wereld doeltreffend ingekleurd op dramatisch vlak. De ietwat kale visuele benadering vanuit regisseuse Nathalie Biancheri is enigszins jammerlijk en uiteindelijk is het niet helemaal duidelijk wat de makers precies willen bereiken met dit geheel, maar het vermaakt en onderhoudt gelukkig zeer solide.

toch wel teleurgesteld.

Ondanks het waargebeurde aspect is me dit toch wel aardig tegengevallen. De film had veel om een echt geslaagd filmpje te worden, mooie en redelijk spelende actrices, een lollige killer en mooie landschappen. Maar de film verloor vooral een deel met de veel te lange aanloop.

Het duurt dik een 30 minuten voordat deze Mick Taylor zijn entree maakt en zelfs 50 minuten voordat de spanning begint te komen, en in een film van 99 minuten is dat toch echt wel te lang. De killer was nou ook niet echt dreigend.

Wel mooie landschappen en soms leuke dingen gedaan met de camera, maar toch iets te weinig om echt te boeien. Jammer, want dit had zeker goed kunnen zijn. Misschien dat deel 2 beter is?

Kwalitatieve, maar licht teleurstellende nieuwe horrorfilm van regisseur Leigh Whannell. Vanuit zijn hand mogen we een moderne herbewerking verwelkomen op een oud verhaal, waardoor Wolf Man niet bepaald overeenkomt met het materiaal uit de jaren 40. Vooral de mengelmoes tussen dramatiek en horrorelementen werkt erg goed, al komt het emotionele vlak aanzienlijk beter voor de dag dan het griezelwerk. Whannell weet het namelijk verbazingwekkend genoeg niet erg spannend te krijgen (buiten een aantal goed geplaatste schrikmomenten) en ondanks de keurige visuele invulling voelt de film op algemeen vlak wat terughoudend en braaf aan. Niettemin wordt de bosrijke omgeving uitstekend gebruikt, ziet de make-up er fantastisch uit en is het acteerwerk van hoog niveau. Van een naam als Whannell ben je echter wat meer gewend.

Een klassiek horrorwerkje waar spijtig genoeg niet heel veel meer van over is. Enkel de decors, die door regisseur George Waggner soms geweldig worden versierd, maken een goede indruk. Met name het overtollige gebruik van mist zorgt voor visuele voldoening, maar de film laat daartegenover genoeg kansen liggen. Met name de zeer korte verschijning van iconisch horroracteur Béla Lugosi is spijtig, want de overige personages zijn weinig interessante individuen. Zelfs voor 1941 wordt vrijwel iedere protagonist saai ingevuld, met als klap op de vuurpijl dat Lon Chaney Jr. een nogal slechte acteerprestatie aflevert. De wolfaanvallen maken een tegenvallende indruk vanwege een ietwat sullige uitstraling van de wolf zelf, maar The Wolf Man wint wel punten als het aankomt op de decors en de eerste 15 minuten. Als geheel duurt het enkel 70 minuten, maar ik moet bekennen dat die 70 aanvoelen als 120. Blij dat ik het achter de rug heb, maar ik ben het ook zo vergeten.

Verrassend.

Had er weinig van verwacht, na de slechte geluiden besloot ik dan ook om deze film uit te stellen. Onlangs toch maar (met een beetje tegenzin) opgezet maar ik werd positief verrast door een geinig filmpje. Kende Cummings verder ook niet, dus de verwachtingen waren niet al te hoog of specifiek.

The Wolf of Snow Hollow is een beetje anders dan your-average-horrormovie. Iets menselijker en dramatischer opgezet en weinig focus op horror. Je zou denken dat er een hoop gekke dingen gaan gebeuren, maar de horror blijft redelijk ingetogen en uiteindelijk overheerst de mystery, al had die beter uitgewerkt kunnen worden.

Deze film wil een beetje een intiem gevoel creëren, maar uiteindelijk weet het daar niet in te slagen. De personages van het kleine dorpje willen niet bekend worden en zo kan je als kijker moeilijk je vingertje wijzen. Veel personages, maar je kan weinig puzzelen aangezien er weinig uitgediept worden. Ze hadden iets meer te puzzelen mogen geven. De meeste focus gaat namelijk naar Cummings zelf.

Maar die wordt dan wel goed uitgewerkt. In het begin zette ik twijfels bij Cummings en als komedieacteur is hij verder niet heel bijzonder, maar uiteindelijk weet hij een boeiend en apart personage te spelen met genoeg diepgang. Dat doet hij erg goed, maar het neemt wel wat focus weg op de mystery en horror. Persoonlijk zat ik daar niet heel erg mee aangezien het me wel kon boeien.

Verder ziet het er visueel goed uit, leuke look en degelijke opbouw. De kills worden verder redelijk buiten beschouwing gelaten en de horror had iets spannender gemogen. Na een tijdje wordt de horror zo goed als vergeten, maar de vormgeving blijft niettemin boeiend. Acteerwerk buiten Cummings is ook sterk, de personages die iets bekender zijn hebben allemaal een goede eigen smoel.

Het kijkt daarnaast ook lekker weg en duurt niet te lang, al had het gerust nog iets langer mogen duren voor wat meer verdieping in het mysterie. De focus is net wat te onevenwichtig nu, met iets te veel focus op de komedie en drama en iets te weinig op mystery en horror. Verder is het toch niet bijzonder grappig, dus de komedie had misschien zelfs helemaal achterwege gelaten mogen worden. Leuk filmpje dit verder, kijkt lekker weg en ziet er prima uit. Veel meer heb ik er niet op aan te merken.

Ondertussen al de vierde of vijfde herziening en The Wolf of Wall Street boet nog altijd geen enkele kracht in. Regisseur Martin Scorsese tikt hier zowat zijn hoogst haalbare niveau aan en creëert van deze lange film een ware ervaring. Uitstekende rollen bovendien van Leonardo DiCaprio en Jonah Hill, die samen een sublieme chemie delen en de kijker vlot door de minuten leiden. Een redelijk droge wereld wordt op die manier energiek en uitermate entertainend naar het witte doek gebracht, daarnaast verveelt het werkelijk geen enkel moment. Het moet je uiteraard liggen, maar ik geniet nog altijd met volle toeren van het eindresultaat.

Spijtige film, vooral omdat het er wel eentje is met genoeg budget om er iets degelijks van te maken. Met de cinematografie is dan ook per definitie niet veel mis. Het is vooral de computerinvulling die de film omver blaast. Erg matige CGI. De film zit verder vol met bekende namen, maar weinig personages weten een blijvende indruk te maken. Het komt niet vaak voor dat je over zoveel beroemdheden beschikt en er na afloop niet één bij personagenaam kan opnoemen. Daarnaast is de film kortweg niet bruut en hard genoeg. Standaard weerwolvengeweld dat weinig creatief wordt vormgegeven. Het oogt allemaal wel duur en grootschalig, maar komt niet veel verder dan middelmaat helaas.

Matig.

Wolverine in Azië is soweiso een interessante combi om te doen, al werkt het niet altijd. Soms wel, maar dit is duidelijk een film waarbij het niet werkt. Ondanks de effecten en een rauwere manier van actievoeren is The Wolverine toch niet geslaagd.

Vooral Mariko acteert lachwekkend, het karakter wat ze speelt is soweiso niet een karakter dat ik graag zie maar dit niveau is echt bedroevend. Jackman is wel redelijk omdat hij weer wat uitstraling heeft die hij miste in X2. Yukio mist ook het chemie wat ze hoort uit te stralen en de vechtscenes waren kort en saai.

Verder wel redelijk, acteerwerk matig, effecten redelijk en inhoud redelijk. Locatie is ook wel mooi, omdat je wel een gevoel erbij krijgt, maar als het acteerwerk niet zo slecht was had deze zijn voldoende echt wel gehad.

Mwa.

Inderdaad een soort Twilight maar dan met wolven in de hoofdrol inplaats van vampieren. En dan komt deze versie nog wel een stuk grover uit de hoek. Deze is dus wel een horror te noemen inplaats van een soort romantische fantasy.

Till doet het best aardig, maar krijgt het script vervolgens niet echt lekker mee. Zijn karakter is vaak pijnlijk standaard en de romantiek met Patterson (die er wel mag wezen) voelt vaak niet bepaald goed aan. Een beetje een aparte relatie.

Daarbuiten vond ik de opmaak van de wolven er maar dommig uitzien. Alsof een soort poppenkast tot leven kwam. Het ziet er gewoon zo dommig uit dat je het nooit echt serieus kan nemen. De matige effecten die bij de transformaties horen dan helpen het ook niet bepaald vooruit.

Wat wel de film nog boven water haalt is de energieke regie en vertelling. Veel geinige trucjes hier en daar die het allemaal wel iets vlotter maken. Gemengd met af en toe redelijke gore en bloedspattingen is de film geen vervelende zit.

Er had wel een knopje minder qua drama gemogen en iets meer humor in mogen zitten. En als de wolven er anders uitzien was dit een stuk genietbaarder om uit te zitten. Momoa was ook duidelijk wel leuk gecast, al krijgt zijn personage net wat te weinig screentime.

Redelijke horrorfilm, die de middelmaat helaas niet overstijgt maar een redelijke poging doet met wat goede actiemomenten en een vlot tempo.

Oké.

Hatred was een film die ik ooit eens tijdens een grote filmaankoop in huis heb genomen. Die aankoop vond ongeveer een jaar geleden plaats omdat ik snel even een rond bedrag wilde opmaken, deze film me wel interessant leek en omdat het goedkoop was. Vervolgens bleef de film een jaar in de kast zitten door een kapotte Dvd-speler.

Recentelijk kreeg ik dan toch weer een nieuwe speler en ging ik mijn kast door om films eruit te halen die ik nog eens moest zien. Ik wist van tevoren ook weinig over het bronmateriaal die deze film benadrukt, maar verder is deze film op informatief niveau ook niet zo sterk. Het is eerder een situatieschets die ons laat zien dat dit een tijd was waarin heel veel mensen bedolven waren met haat en gewelddadige neigingen en die expliciet uitoefenden op anderen.

Dat wordt ook behoorlijk getoond. Dacht tijdens het laatste halfuur meerdere keren naar een volbloed horrorfilm te kijken gezien de behoorlijke gruwelijkheden van de daden. Hatred is een film die dan ook echt serieus expliciet is, veel bruter dan de gemiddelde horrorfilm die in de bioscoop uitkomt. Wie echter 150 minuten lang bloedvergieten verwacht zit hier verkeerd, de eerste twee uur zijn wat meer gericht op de personages zelf.

Helaas zijn de personages stukken minder interessant dan de gebeurtenissen die worden vertoond. Het eerste uur kon me werkelijk gestolen worden en het tweede uur is niet veel interessanter. Het zijn vooral saaie personages met ietwat geforceerde problemen en dillema's die met moeite de speelduur op kunnen vullen. Daartegenover staat een goed staaltje cinematografie, maar het trage tempo zorgt er op z'n beurt voor dat de film nergens erg interessant wordt om te volgen voordat het op de massamoorden zelf aankomt.

Niettemin was ik behoorlijk geschokt na het zien van de film. Het belicht een conflict waar ik dan ook nog niet eerder van heb gehoord en de explicietheden van de beelden die hier worden getoond zijn klaarblijkelijk maar enkel een tipje van de sluier van de werkelijke gebeurtenissen. Een film waar niemand vrolijk van wordt, soms knap in beeld zijn gebracht, maar ook het minpunt kent dat het te gedramatiseerd is die de eerste twee uur van de film iets te trage kost maken.

Onnodig.

Het is altijd een beetje riskant wanneer regisseurs aan een vervolg beginnen op een film die niet echt geschikt is voor een vervolg. Omdat het eerste deel de film al deed laten eindigen, besloten ze dus maar vanuit de andere kant te werken. Daarmee wil ik zeggen dat dit vervolgdeel in werkelijkheid gewoon een prequel is.

De eerste film wist destijds te scoren met de setting en een spanning die redelijk werd opgebouwd dankzij de spookachtige sfeer. Dat lijken ze met deze prequel niet helemaal begrepen te hebben. Ondanks dat er wel genoeg grimmigheid door de film heen hangt, duurt het maar lang voordat de film echt naar de eerste scenes toespringt die wel de aandacht van de kijker kunnen vangen.

Eenmaal dat gebeurt, wordt de kijker wel getrakteerd met een aantal leuke beelden. Het mag ook duidelijk zijn dat er wat centjes zijn opgespaard voor deze film. Meerdere beelden die het goedkope horrorniveau met gemak ontstijgen. Het jammere is dat deze beelden pas richting de finale echt goed aan weten te slaan. Alles daarvoor is eerder saai gebrabbel tussen uiterst oninteressante personages.

Qua horror welgeteld één moment dat er echt uitsprong qua opzet. Dat was ook zowat het enige schrikmoment dat in de film te bekennen is. Niet dat deze films het altijd vol op de schrikmomenten hadden gemikt, maar als de onderhuidse spanning zich nooit echt los kan wurmen houdt het zo'n beetje op met de pret. Jammer dat er dan nog zoveel centen aan de film zijn gespendeerd.

Trage spookhorrorfilm met een aantal sfeervolle sequenties en onbehaaglijke momenten, maar over de grote lijn niet al te boeiend vormgegeven. Vooral het acteerwerk en de vormgeving van de personages zijn daar voor aan te kijken en binnen een verhaal dat het zeker van de inhoudelijke vondsten moet hebben is dat een dooddoener. Erg spannend wil het gebeuren verder helaas ook niet worden. De tweede helft creëert wat meer dan dat de opbouw in de eerste helft doet, maar kan niet verhullen dat The Woman in Black te lang wordt uitgesponnen en niet effectief genoeg is op het vlak van horror, een snelle escalatie van evenementen ten spijt.