Opinions

Stijlvol misdaaddrama met een aantal bijzonder sterk uitgewerkte scenes en goed acteerwerk vanuit Mark Wahlberg en Joaquin Phoenix. In het begin lijken de twee heren een beetje verdwaald te zijn binnen de opzet van de film, maar eenmaal hun verschijningen worden voorzien van de benodigde diepgang raken ze effectiever betrokken bij de inhoud. Verder valt vooral de visuele regie van regisseur James Gray op, waartussen specifiek de regenachtige autoachtervolging en de finale in het grasveld de kroon spannen. Erg fijne scenes die zonder twijfel een eigenzinnige stempel drukken op We Own the Night. De film duurt echter wel wat te lang en de inleiding wordt te ver uitgesponnen, maar deze nemen niet weg dat het filmische schouwspel te allen tijde boeiend blijft.

Aardig.

Gekeken omdat een horrorfilm met Knoxville een kijkbeurt verdient. Ik ken hem doorgaans bijna alleen maar van zijn rollen in Jackass en een aantal bijrollen in actiefilms. Om hem nu in een wat serieuze rol te zien in notabene een horrorfilm was dan ook bijzonder. Jammer dat hij vooral promotiemateriaal blijkt.

Knoxville heeft namelijk maar weinig screentime in deze film. Toch kent de film nog een hoop andere crewleden die ook zeker niet onbekend zijn en de nodige acteerervaring hebben. Het acteerwerk is dan ook een sterk pluspunt in We Summon the Darkness. Zeker Hasson en Forsyth doen het naar behoren. Daddario viel me echter tegen omdat ze net te hard probeert gek te zijn.

Visueel ziet het er allemaal kleurrijk uit, maar het blijft ten alle tijden veilig binnen de lijntjes. De cinematografie is degelijk en de beelden zijn scherp, maar daar houdt het vervolgens ook weer op. Qua gore en bloedvergieten valt het allemaal tegen en het camerawerk had ook wat intensiever mogen zijn. Als geheel ontbreekt het ook aan wat tempo. Geen groot gebrek, maar het tempo ligt zeker in de tweede helft net niet hoog genoeg om echt lekker te kunnen lopen.

We Summon the Darkness creëert in de tweede helft genoeg kansen om een echt gave genremix te worden, maar kiest er vervolgens voor om zo veilig en voorspelbaar mogelijk te handelen. Hierdoor weet de film maar weinig van diens potentie daadwerkelijk te benutten en blijft het toch een resultaat die je vanaf het begin al helemaal uit kan tekenen.

Het kijkt gelukkig erg aardig weg en het acteerwerk is prima, al viel Daddario me tegen. De rest doet het wel naar behoren en hebben duidelijk genoeg acteerervaring om diens rollen te kunnen spelen. Een echt wilde film wordt het nergens, en hard evenmin, maar het kijkt aardig weg voor wat het nu is. Degelijke wegkijker, maar tevens een film die een hoop kansen niet weet te benutten.

Ok oorlog.

Wat deze film doet opvallen is dat eigenlijk zowel de Amerikanen als Vietnamezen niet als vijand worden gezien maar beide kanten toch wel de emotie hebben tijdens het sterven. Er zijn zoveel mogelijk te Amerikaanse taferelen buiten beeld gelaten, wat ik wel kon waarderen.

Visueel is het allemaal wel lelijk, het had net zo goed uit het jaar 1990 kunnen komen. Gibson doet het redelijk, maar buiten Gibson en Elliott om is er niemand die nu echt een bijzondere acteerprestatie neerzet. Het plot rondom de vrouwen had ook niet perse gehoeven.

De film is zeer bombastisch en na 45 minuten worden de kogels volop en nonstop rondom je hoofd afgevuurd. Veel kogels, bommen en explosies, maar soms wel wat saaie actie daar op het slagveld. De echte oorlogshorror is er dus nog niet echt helemaal, ondanks een aantal best gruwelijke momenten.

Het is allemaal wel boeiend gebracht en interessant gegeven voor de 138 minuten. Enkele voorspelbare wendingen, zoals het verhaal rondom de verslaggever, maar voor de rest best een redelijk oorlogsfilm. Moest vast vreselijk zijn geweest in die tijd dat ze elkaar het hoofd afschoten.

Waardeloos.

Film bracht nogal wat geluid los op het internet, maar in Nederland ging deze film nog redelijk onder de radar. Een verloop dat alleen maar aan te bevelen valt, want deze film trekt toch wel de nieuwe streep in wat acceptabel is als kunstvorm en wat gewoon waardeloze onzin is. En dan overdrijf ik daar niet in.

We're All Going to the World's Fair is een erg makkelijke film. Zo vreemd en eigenzinnig mogelijk om de kijker wijs te maken dat er een diepere betekenis aanwezig is. Veel mensen hebben deze ook klaarblijkelijk kunnen ontdekken, maar ik kon alleen maar slappe regie bekennen die inhaakt op acteurs die minutenlang staan te dansen, springen en/of praten. Improvisaties die overigens nergens maar een beetje interessant worden gepresenteerd, want mezelf filmen terwijl ik slapend sta te dansen kan ik ook.

Verder slap acteerwerk en geen enkele visueel verheffende scene. Het voelt erg aan als een film die ik met 3 dagen voorbereiden in een enkele dag zelf kan maken. Een echt narratief is er niet. Een concept is er wel, maar de film doet toch vooral zijn eigen ding. En dat is het filmen van een laptop bijvoorbeeld, want zo zitten er meerdere scenes tussen waar gewoon een laptop of ander scherm in beeld wordt gebracht waarop een filmpje wordt afgespeeld.

Fijn dat mensen er veel in kunnen ontdekken. Voor mij is het uiterst luie regie dat met veel poeha wordt verkocht aan het publiek, maar de kern is zo leeg als een drijvende wijnfles. Ik vind het dus gewoon een stortvloed aan onzin, maar goed, misschien dat het punt wel weer langs me heen is gegaan. In ieder geval simpele, langzame en vermoeiende regie met irritante acteurs en dromerig narratief dat de film nooit verder helpt.

Iets te flauw.

Een beetje een voorbeeld van een Amerikaanse komedie, maar dan iets beter uitgewerkt. De tienerhumor of in het algemeen vrij puberale humor zit er meer dan genoeg in, maar er is gelukkig ook ruimte gemaakt voor betere humor.

Vooral de cast is leuk, Sudeikis, Anniston, Poulter en Roberts acteren allemaal prima en zijn prettige mensen om tegenaan te kijken. De trailer was al vrij bijzonder, maar de uitwerking vind ik toch allemaal wat minder. Vooral de seksgrappen hadden geminderd gemogen.

Soms is er nog wel wat te lachen, maar in het algemeen te suf om echt goed doorheen te komen. Desondanks door de cast en af en toe wel een leuk momentje een 2,5* gegeven. De Anniston-strip scene was bijvoorbeeld wel geslaagd.

Uitstekende mysteriethriller vanuit regisseur Zach Cregger, die zichzelf met Weapons overtuigend op de kaart zet als naam om in de gaten te houden. Binnen dit geheel wordt een overtuigende genremix tot leven gewekt met een gezonde dosis spanning en een doeltreffende inhoud. Het vormt daarnaast een sterke keuze om dit project te laten vertellen via verschillende perspectieven, die allen steeds iets meer onthullen per hoofdstuk. De uiteindelijke uitkomst is natuurlijk subjectief, maar brengt niettemin enkele onvergetelijke momenten met zich mee. Cregger zet zijn gevoel voor scherp camerawerk en knappe visuele kunsten bovendien gelukkig door, waardoor de film op audiovisueel vlak ook uit de verf komt. Jammerlijk dat het figuur van Amy Madigan te nadrukkelijk excentriek is en daardoor veel beter werkt met een ingetogen karakter. De spanning had bovendien wat beter vastgehouden mogen worden in de tweede helft, maar het zit een hoog cijfer verder niet in de weg.

Rommelige technohorrorfilm waarin we halfslachtige beelden op laptops volgen die vervolgens ook met handheldcamera's worden opgenomen, terwijl we daarnaast af en toe naar het computerscherm zelf kijken. Een nogal onbegrijpelijke en nodeloos verwarrende benadering vanuit regisseur Paul McGhie, die er toch vooral een taai mysterie mee opbouwt. Het acteerwerk is gelukkig netjes en de laatste 10 minuten ontsporen naar een positief uitgangspunt, maar de aanloop is echt veel te uitgesponnen en als geheel is het allemaal volkomen spanningsloos.

Mwa.

Wat gebeurt er eigenlijk als je twee komedieacteurs samen gooit om aan een enkele film te werken? Wedding Crashers dus, een komedie die 2 uur lang duurt en zichzelf kenmerkt door zich veelvuldig te focussen op best makkelijke grapjes en wat prominente romantiek in de tweede helft zonder dat de toon er dramatisch mee wordt.

Het is een formule die Amerikaanse komedies voortdurend aan blijven houden. De een doet dat wat beter, de ander doet dat wat minder. De meeste komedies hangen echter vooral in het midden, en Wedding Crashers kan zich daar makkelijk bij aansluiten. Misschien dat de film wellicht beter werkt als je het voor de eerste keer in fijn gezelschap hebt gekeken, maar alleen kan ik me erg moeilijk voorstellen dat dit allemaal echt zo goed blijft hangen.

Zowel Vaughn als Wilson zie ik stiekem liever in films die geen komedies zijn, maar ze hebben zich er wel goed in weten te planten. Het jammere is dat de betere resultaten wat mij betreft vooral de niet-komedies zijn, en zo heb ik nooit echt kunnen lachen tijdens deze film. Ik heb vooral lopen wachten, want het duurt opvallend lang voordat het eindigt.

Wel leuk zijn wat grappige bijpersonages en een aardig consistent verloop. De humor zorgt ervoor dat je de film nooit serieus kan nemen op momenten die dit wel willen zijn, maar het loopt nog wel aardig door. Wat mij betreft is Fisher alleen de grotere ster in de rimboe. Leuke film als je van het soort humor houdt, want inhoudelijk biedt het niets nieuws onder de zon.

Eh.

Bij het zien van de naam Lopez op de poster had ik al een beetje mijn twijfels, die vrouw lijkt namelijk ondanks haar drijfveer nooit een fatsoenlijk project te kiezen. Niettemin stelt ze zichzelf een stuk subtieler en sterker op hier dan dat ze normaal doet. McConaughey had ze er klaarblijkelijk in ieder geval mee aan boort kunnen trekken.

The Wedding Planner is een film die nadeel kent omdat het zo fout aanvoelt, maar in plaats van dat dit naar een voordeel wordt getrokken houdt deze film de toon aan dat het moraal vanuit de personages goed is. Noem me dan maar een loser, maar als je vreemdgaat is vergiffenis bij mij allang van de baan. Al helemaal als je op het punt staat te trouwen met de ander, dan zit je simpelweg in te extreem terrein. Voor Shankman is dat echter nauwelijks een probleem, want de film vind klaarblijkelijk alsnog wel een perfecte glimlach in elk gebroken gebit.

Acteerwerk is bovengemiddeld en de chemie mag er best wezen, maar dat mag je dan ook verwachten als je een acteur als McConaughey aantrekt. Past niet echt helemaal in deze film, maar hij lost het goed op. Ook de overige prestaties mogen er wezen, waarbij de acteurs uiteindelijk wel een prettige en vlotte kijkervaring kunnen realiseren. Neem daarbij soms een mooie opbouw van de achtergrond en je hebt geen vermoeiende ervaring.

Wel een ervaring die ik soms stuitend vind in z'n denkwijze. Ik kan dan ook moeilijk echt geduld of sympathie opbrengen voor de situaties waarin de personages zich hier bevinden. Wat mij betreft hebben ze namelijk alle ellende die ze meemaken aan zichzelf te danken, en met ze meeleven in hun avontuur om daar vervolgens uit te kruipen gaat dan ook volledig aan me verloren. Jammer, want dat doet veel afbreuk aan het nog redelijk stabiele eindresultaat.

Ach.

Dit soort films zijn eigenlijk typisch Coraci op niveau. Ik had laatst een keer genoemd dat ik zijn naam steeds plotseling op de films zie die ik tegenwoordig kijk. Het is me afgelopen twee maanden zowat vier keer overkomen. Nog steeds herken ik weinig echte stijlelementen van hem, hij lijkt vooral te doen wat de hoofdkomiek wil doen.

In dit geval is dat wederom Sandler die dat pad voor hem mag gaan aanleggen. Als acteur doet hij tegenwoordig serieuzer werk, maar vroeger was het toch wel erg veel van dit soort films. Dat maakt van die films eigenlijk niet perse slechtere films, maar het is wel alleen te genieten voor een beperkt publiek. Ik kom vaak erg vlotjes door dit soort films heen, maar hard lachen doe ik niet.

Sandler past goed in de rol, vandaar dat ook de betere momenten vanuit zijn kant komen. Barrymore vond ik echter wat tegenvallend. Waarschijnlijk komt dat omdat de excentriekheid van haar personage nauwelijks tegenop de overige personages kan, waardoor ze vooral verloren raakt. Sowieso kunnen wat lawaaierigere komediefilms weinig met subtielere elementen, en The Wedding Singer is daar niet bepaald anders in.

Het kijkt vlot weg, alleen ontbreekt het de film echt aan de afmakers. Het komt allemaal nergens echt volledig los, en wanneer de film dan eindelijk echt lekker begint te flowen is het zowat alweer geëindigd. Een voldoende zit er uiteraard wel in, net zoals bij wel meerdere Coraci-films, maar memorabel is het niet bepaald. Gewoon goed tijdverdrijf voor een regenachtige zondagmiddag.

Aandoenlijke romantische komedie vanuit Nederlandse bodem, die een groot deel van zijn inhoudelijke succes te danken heeft aan de overtuigende hoofdrol van Katja Herbers. Zij neemt deze voorspelbare film vrijwel eigenhandig op sleeptouw, aangezien de overige acteurs en actrices beduidend minder indruk maken. Spijtig is dat het scenario van Jacqueline Epskamp Herbers opzadelt met nogal bedenkelijke en uitgekauwde humor die haar vooral sullig laat overkomen, iets wat deze film niet in zijn voordeel gebruikt. De visuele regie van Jelle de Jonge is verder netjes in termen van locatiekeuze, maar minder in termen van camerawerk of montage. Het grootste voordeel van Weg van Jou is het effectieve tempo en het vermakelijke verloop, die uiteindelijk een voldoende in de wacht slepen.

Erg leuk.

Niet meer dan logisch dat de zogenaamde biografiefilm van een parodieartiest ook uitmondt in een parodie. Dat laatste kwam wel laat bij me door, dus het is alleen maar fijner dat de film voor een best lange tijd blijft aanvoelen als een echte biografiefilm. Natuurlijk speelt Weird Al Yankovic zelf ook een bijrol, dat kon natuurlijk niet anders in zo'n melige film als deze.

In ieder geval sproeit de film vermaak. Er gebeurt altijd wel iets bijzonders en regisseur Appel slaagt erin de boel altijd fris te laten aanvoelen door enkele visuele trucages toe te passen en bijzondere wendingen te nemen. Het personage van Madonna, al is de prestatie van Wood te saai voor het verhaal, is bijvoorbeeld zo'n excentrieke toevoeging dat het een film als deze lekker apart maakt. Tel daar ook maar meteen het geweldig vertolkte personage van Radcliffe bij, want de film was zonder hem absoluut niet compleet.

De film pakt lekker door, maar na enige tijd is het grapje wel leuk geweest en begint de film iets te nadrukkelijk te zoeken naar eigenaardigheden. Natuurlijk erg leuk dat Racliffe het tegen een drugsbende opneemt, maar tegen die tijd is de film zichzelf al voorbij en verliest het kracht. Toch heb ik kunnen genieten van deze lekker aparte film waar vooral Yankovic zelf vast heel blij mee zal zijn. Niet alleen nummertjes maar nu ook een volwaardige film.

Redelijk.

Wekufe ging vooral onder de radar. Het was een film die ik toevallig aantrof toen ik door de filmsectie bladerde van Plex. De film was kort, had een gave poster en leek een verhaal te hebben dat ook daadwerkelijk pakte. Op basis daarvan ging ik overstag en besloot de film op een koude avond toch maar een kans te geven.

We volgen een echtpaar dat naar een eiland trekt om daar een filmproject op te zetten. Daarbij krijgen we dus inkijk in een cultuur waar we niet bekend mee zijn. Tot in hoeverre dit gebaseerd is op daadwerkelijke gebeurtenissen heb ik geen kennis van, maar ik neem aan dat het ergens inspiratie uit heeft getrokken. Verder is het echter wel te dwaas om volledig serieus te nemen.

De film maakt gebruik van een erg lange opbouw, waarmee ik bedoel dat we voor bijna 50 minuten lang geen vormen van horror te zien krijgen. Die zitten vooral in de finale, en wordt best leuk opgezet, al had het echt wel wat spannender gemogen. Gelukkig werkt de opbouw voor een gedeelte dankzij een mysterieuze opzet. Het acteerwerk is niet briljant en de makers van het project gaan nogal amateuristisch te werk, maar het vermaakt wel.

Het is vooral ook dat de film zo lekker kort duurt. Qua horror laat het veel kansen liggen en ook uit het centrale narratief wordt niet veel gehaald, maar het kijkt goed weg. Ondertussen zijn dit soort films niet bepaald meer onderscheidend, maar dat wil niet zeggen dat het daardoor meteen brak is. Wekufe is zeker beter dan ik had verwacht, maar er had zeker meer ingezeten. Misschien wat meer experimenteren met geluid, bijvoorbeeld.

Degelijk.

Welcome Home is waarschijnlijk zo'n thriller die alleen wordt bekeken door het publiek omdat er een zeer bekende supermodel in rondloopt. In dit geval dus Ratajkowski. Momenteel heeft ze bijna 30 miljoen volgers op Instagram, dus haar onbekend noemen zal in elk opzicht gecounterd kunnen worden.

Ratliff maakt echter wel duidelijk waarom hij een supermodel heeft gecast. Omdat de film zelf zo voorspelbaar is, probeert Ratliff je soms af te leiden door Ratajkowski uit te kleden. Als heteroseksuele man vind ik dat natuurlijk niet vervelend, maar je zal mij er uiteindelijk niet mee om de tuin leiden.

Paul doet het voor de rest verdienstelijk. Soms acteert hij net wat te gemaakt of ongeloofwaardig, maar hij weet zich aardig te redden. Ratajkowski is ook redelijk voor de rest, zeker niet de beste actrice echter. Scamarcio probeert vaak intimiderend te zijn, maar is dit uiteindelijk niet. Wel charmant, dat wel.

De film ontwijkt weinig clichés en blijft ten alle tijden voorspelbaar. Op de laatste twist na, maar dat is zo'n twist die niemand kan raden. Hij voelt zowat willekeurig aan. De film kent ook een erg simpel verhaal en onderneemt weinig pogingen om dit niet te hebben. Jaloeziegebeuren, en jammer dat het zo standaard wordt uitgewerkt, want de middelen zijn er wel.

De sfeer van Italië komt goed over en het huis is charmant ingericht. Zo wordt het ook gebruikt. De regie is soms sfeervol maar schiet te kort qua uitvoering. Klassiek cameragebruik en nog klassiekere dialogen belemmeren de film om uniek uit de hoek te komen.

Spannend is het ook niet, inclusief onderhuids. De film staat aangegeven als thriller, maar is uiteindelijk niet veel meer dan een charmant en vermakelijk gebeuren. Bijzonder is het zeker niet helaas. Uiteindelijk is het vooral een gemiste kans, want de opzet was solide.

Aardig.

Welcome to Acapulco is een beetje de film die je krijgt als je een regisseur achter een brak verhaaltje zet die er wel zin in heeft. Iván weet er ondanks het zwakke inhoudelijke gebeuren wel een redelijk interessante en eigen draai aan te geven. Dat houdt de hoop voor deze film al vroeg op een aardige manier hoog.

Dit is een film die zichzelf wel nogal onhandig maar begrijpelijk op de markt zet. Zo worden de bekendste acteurs op de poster geplaatst terwijl de hoofdrollen juist van de straat gepikt zijn en daarmee totaal onbekend zijn. Niet dat het voor het acteerwerk veel uitmaakt. Kingsbaker komt er met zijn onbekende status eigenlijk nog als de beste uit qua acteerwerk, want de overige rollen inclusief de bekende namen spelen aardig kut.

Verder loopt het verhaaltje ook op krukken en zijn enkele actiescenes wat zwakjes afgewerkt. Wat gelukkig wel werkt is de volle overgave om er een halve videogame van te maken en daardoor nogal wat scenes met een eigen flair te versieren. Genoeg tempo, kleur en energie te vinden hier. Eenmaal het avontuur los begint te kraken loopt de film ook serieus lekker door en vermaakt het van begin tot eind.

Ik kan het geen goede film noemen, maar wanneer eenmaal de kogels zowat van elke richting komen en de film nieuwe vijand na nieuwe vijand blijft introduceren is het moeilijk om niet van een gedeelte van de film te genieten. Met meer budget en middelen had dit zomaar een heerlijk actievertiertje kunnen zijn, maar nu redden ze het niet helemaal met de inhoudelijke afwerking. Aardig voor een keertje, het toont voor Iván in ieder geval potentie.

Teleurstellend.

Je zou denken dat onderwerpen als een Marwen veel beter dan deze chaotische film zullen uitpakken. Ik herinner me er nog een trailer van te zien in de bioscopen. Daar leek de balans tussen sentiment en opmerkelijke actie veel beter te zijn. Toen ik de film zelf besloot op te zetten bleek er al snel niets meer van enige balans over te zijn.

Wel moet ik zeggen dat ze all-out zijn gegaan in de wereld van Marwen. In principe spenderen we veel meer tijd in het brein van Carell dan in de echte wereld. Een beetje jammer, want pas na een halfuur wordt het ons daarmee duidelijk wat precies de drive was van Carell om deze wereld te scheppen. Daarvoor zien we bijna uitsluitend fantasierijke en geanimeerde actiescenes die elke vorm van sentiment tussendoor uit de film zuigen.

Wanneer het dan wel aankomt op wat serieuzere scenes zorgt de iets te opmerkelijke verschijning van Carell ervoor dat je het niet echt serieus kan nemen. Zemeckis probeert er nog wel een soort van verhaal uit te persen, maar ver komt hij niet. Vooral omdat de wereld van Marwen er niet zo goed mee samengaat, of de makers doen het gewoon verkeerd. In ieder geval zijn er constante interrupties of vervreemdende elementen die ons wat uit de motivaties of sentimentelere stukken trekken.

Persoonlijk denk ik dat een verhaal als deze gewoon teveel tijd heeft gespendeerd aan het brein van Carell en te weinig aan zijn echte leven. Deze wordt namelijk constant onderbroken waardoor we nooit sympathie of een band kunnen opbouwen met de personages. Jammer, maar ach. Mijn punten gaan uit naar de creatieve opbouw van de animatiesequenties, evenals de effecten en algemene look. Dat is een absolute koploper. Bovendien, ondanks de soms rare trekjes, zit het qua acteren ook goed en kon ik de laatste scene best waarderen. Half resultaat dus dat veel beter had kunnen en vooral moeten zijn.

Een film met een interessant en leuk bedacht concept, waarin echter veel te lang de tijd wordt genomen om het allemaal op te bouwen. Eenmaal Welcome to the Jungle dan echt los mag gaan, blijft het allemaal wat aan de veilige en korte kant. Regisseur Jonathan Hensleigh maakt gebruik van een aantal leuke effecten en schuwt de donkere kanten van de kamer niet, maar de personages zijn eigenlijk gewoon amper boeiend. Helaas zit je er als kijker wel een zekere 60 minuten mee opgescheept voordat ze zich proactief in gevaarlijke situaties bevinden. Het maakt het uitzitten van deze genrefilm niet altijd even interessant, maar in het verleden zijn er slechtere, soortgelijke projecten neergezet.

Ok.

Maar ergens een behoorlijke teleurstelling. Stiekem hoopte ik weer als zo'n ongelooflijke verrassing als Revenge . Ergens leek het ook een beetje die richting op te gaan, maar waar die film los kon gaan, houd deze de rem nog voor een groot deel ingetrapt. Soort van jammer.

Maar ook ergens wel weer een beetje begrijpelijk. Het is erg duidelijk dat deze film is geschoten op een klein budget. Alles gaat eigenlijk wel in de richting dat er weinig geld in is gestoken, ondanks de beste pogingen om het er allemaal goed uit te laten zien.

De setting is dan ook wel behoorlijk geslaagd. Knappe en sfeervolle beelden, waarbij een traag tempo ergens wel bijhoort. Revenge deed het ook, en deze leek dezelfde lijnen in te gaan. Helaas kan deze film nooit helemaal lekker losgaan.

Alhoewel het er soms nog best grof aan toe gaat, is het duidelijk dat Richardson onervaren is in het actievak en het lijkt erop dat ze weinig training heeft gedaan om het allemaal wat overtuigender te laten oogsten. Maar ze doet gelukkig wel haar best en haar acteerkracht ligt wat hoger.

De beelden zijn mooi en de film, ondanks een wat stroeve start, verveelt niet zo snel. Het is altijd interessant en vaak is de toon onvoorspelbaar en tamelijk grof. Hierdoor is de film wel weer interessant om te zien en richting het einde krijg je nog een soort van actieslotfase. Het verveelt niet, maar het is duidelijk dat budgettaire beperkingen wel een killer zijn hier.

Fantasierijke horrorfilm met een aantal zeer expliciete gruwelijkheden die de verslapte aandacht van de kijker een aantal keren overtuigend voor zich weet te winnen, maar de uiteindelijke benadering van regisseur Federico Zampaglione is weinig effectief. Het acteerwerk is op die manier niet al te overtuigend en de afwisseling tussen de perspectieven van het groepje in de put en Lauren LaVera is vanwege de sterk wisselende spanningsbogen beslist niet efficiënt. Tegen het einde aan worden beide uitgangspunten niettemin met elkaar verweven, maar dat komt helaas veel te laat. Op visueel vlak doet Zampaglione gelukkig nog wel zijn best om een bepaalde vorm van sfeer op te roepen, maar de brute vorm van geweld en weinig subtiele uitgangspunten zitten dat spijtig genoeg op lompe wijze in de weg. In de kern zit er een origineel product verscholen in The Well, maar die raakt bedolven onder weinig overtuigende beslissingen.

Meer van verwacht.

Een scouting horror, daar ben ik altijd wel klaar voor. Weinig van dit soort films voorbij zien komen, dus was ik wel nieuwsgierig. Met een cast vol kinderen kan je niet bepaald heel veel verwachtten maar gelukkig zaten er weinig echt irritante bij.

De film is qua horror wat flauw. Dat Kai ventje is meer bloedirritant en totaal niet dreigend. Leek soms wel naar kinderhorror te neigen, maar wanneer de finale aanbreekt is het allemaal wat donkerder. De film kent minder genade en daarmee is het dus wat beter.

De killers / schurken zijn nogal dom en komen zwak over. De kills zijn af en toe wel leuk, maar in het algemeen ook vrij slordig uitgewerkt. De scene waarbij de kinderen in de tent overreden worden had wel wat lomper gemogen eigenlijk en komt de film soms zelfs amateuristisch over.

Aan het acteerwerk ligt het zeker niet, wel aan de spanning en dreiging. Het had allemaal wat beter kunnen zijn, en daarmee schiet de film dus op een aantal vlakken wat tekort. Voor de rest is het wel prima te doen.

Ik moet zeggen dat Wendell & Wild een absolute verspilling is van de animatiekwaliteiten van Henry Selick. Het lijkt ook eerder geschreven te zijn door Wendell en Wild zelf als personages en dan mag Selick de boel maar aan elkaar tekenen. De film belicht het verhaal van Kat Elliott, een consistent onsympathieke en belabberd ingesproken hoofdrol van Lyric Ross. Toch wordt het nodig bevonden om een groot deel van het verhaal rondom dit werkelijk onuitstaanbare figuur te laten afspelen, waardoor het zeker in de tweede helft niet mogelijk is om enig medeleven met haar te tonen. Daarnaast vind ik de personages van Jordan Peele en Keegan-Michael Key vooral misplaatst, zeker omdat de streken die ze uithalen niet voor de filmdoelgroep bedoelt lijken te zijn. Aan animatietalent gelukkig geen gebrek in deze film, want er worden prachtige settings tot leven gebracht die regelmatig weten te verbazen. Ik kan ook niet zeggen dat de film ontdaan is van originaliteit, want creatief is de vormgeving zeker. Daarvoor geef ik zowat alle pluspunten, verder viel de film me namelijk sterk tegen. Henry Selick mag zich de volgende keer weer omringen met schrijvers die meer gemeen hebben met zijn voorgaande projecten. Vond dit vooral een rommelige boel.

Best aardig.

Wer deed me erg denken aan een duurdere variant van een Necrostormfilm. Ondanks dat deze film duidelijk niet overloopt van het budget ziet het er alsnog lekker grof en gepassioneerd uit. Regisseur Bell mag niet de meest positieve naam hebben, hij kan wel een staaltje regisseren en Wer bewijst dat wel een beetje.

Niettemin duurt het wel een beetje lang voordat de film opgang komt en enkel de opening zet een beetje de toon. Wer wordt erg veilig en naar normale horrorstandaarden ingevuld. Mistmachines en donkere achtergronden volgen elkaar snel op, we hebben het vaker gezien, maar dat maakt Wer niet bepaald slechter in het zijn van een horrorfilm.

Het acteerwerk is best slecht te noemen en voor een horrorfilm die graag mysterieus wil zijn vallen er weinig mysteries te ontrafelen. Het verhaal is zo standaard en normaal als maar kan en op dat gebied overtuigd de film dan ook niet. De eerste helft van de film is best taai te noemen, maar daar komt verandering in naarmate de tweede helft dan eindelijk volgt.

Mysterie en horror maken plaats voor lekker grove en verrassend staalharde actie die best leuk in beeld wordt gebracht. Het volgt elkaar lekker snel op en Bell mag nog even zijn effectenkast opentrekken. Het ziet er best leuk uit, maar uiteindelijk valt het wel een beetje in herhaling. Dezelfde soort scenes blijven elkaar namelijk uiteindelijk opvolgen maar dan elke keer in andere omgevingen.

Het eindigt best bevredigend en de tweede helft van de film schiet in een stroomversnelling gezien het tempo erg hoog ligt. Wer is daarmee uiteindelijk goed vermaak die wat taai opgang komt en inhoudelijk wat kracht mist om een hoger cijfer van me te winnen dan een 3,0*. Jammer is het wel, maar deze film is zo slecht nog niet uiteindelijk.

Sterk.

Eerste Tarr-film, en meteen een goede binnenkomer. Deze film kan zich direct meten met een Andrey Rublev, maar Rublev krijgt net wat meer voorkeur vanuit mij. Niettemin is Werckmeister voor een heel groot deel intrigerend en laat enkel in de laatste 20 minuten los. De rest boeit namelijk erg goed, en zeker de opening is meesterlijk.

Tarr regisseert traag, maar ook erg precies. Je zal je tijdens deze film in ieder geval niet vervelen, want elke scene heeft iets aparts. De eerste 10 minuten zetten eigenlijk meteen al een geweldige toon. Geweldig in beeld gebracht met erg veel gevoel voor het visuele aspect. Het ziet er regelmatig echt overweldigend uit, en de trage tracking shots weten op een vreemde manier te boeien.

Het beste element van Werckmeister is echter de soundtrack. Schitterend stukje muziek, trok me als kijker direct mee in het verhaal. Het geeft op een gekke manier een emotionele lading mee. Alhoewel de muziekovergangen regelmatig wat knullig zijn, is het de film deels snel te vergeven en neemt echter maar een klein kritiekpunt in. Ergens jammer, maar ach.

Camerawerk en acteerwerk zijn verder ook erg solide. Niet elk shot is even knap en enkele tracking shots gaan net wat te lang door, maar verder weinig te klagen op dit gebied. Pas tijdens de laatste 20 minuten begon ik mijn geduld een beetje te verliezen, maar alles daarvoor wist uitstekend te boeien. Ik weet niet hoe Tarr het doet, maar de film voelt compleet en precies aan. Ontstijgt de modernere pogingen tot arthouse in ieder geval volledig.

Een beetje jammer dat de timing niet altijd goed is en de muziekovergangen ook matig zijn. Tegen het einde aan gaat de film ook iets minder intrigeren, 145 minuten was misschien net wat te veel lang. Boodschap van het verhaal zelf vond ik overigens sterk. Misschien duurt het even voordat je erachter komt, maar uiteindelijk lijkt het toch aardig duidelijk gegeven te worden. Klasse film, zeer sterke arthouse.

De mooie decors en scherpe zwartwitcontrasten verbloemen niet het sfeerloze scenario en de koude acteerprestaties. Het is me een beetje een raadsel wat de makers precies in gedachte hadden met Werewolf by Night. Aan de ene kant is het misschien een antwoord op de R-wave van DC, aan de andere kant wellicht gewoon een snel in elkaar gedraaide Halloween-special. In ieder geval is me duidelijk dat superhelden moeilijk met het macabere gecombineerd kunnen worden. Met name de finale van deze film is daardoor nogal dwaas te noemen, waarbij de twee integraal bij elkaar worden gemikt. Daar komt nog bij dat Gael García Bernal en Laura Donnelly geen enkele charme hebben en daardoor behoorlijk droge en saaie personages spelen om de boel mee op te vullen. Qua bloedvergieten houdt regisseur Michael Giacchino zich in en draaft (zelfs in een film van maar 52 minuten) veel te lang door met de opbouw. Zo slim is het concept namelijk niet, maar Giacchino weigert resoluut om het resultaat maar een beetje puur te houden. De drang naar een slimmer verhaal heeft weinig zin. Het plot is namelijk te idioot voor woorden, maar in de potentiële fun daarvan zagen de makers geen brood. Het levert een korte, maar weinig memorabele Marvel-bijdrage op aan het horrorgenre.

Veelbelovende, maar totaal chaotisch uitgevoerde actiehorrorfilm uit de handen van regisseur Steven C. Miller. In ieder geval laat hij hiermee zien niet over de benodigde creativiteit te beschikken om dit soort grootschalige ideeën met weinig financiën te kunnen uitvoeren. Het acteerwerk van de betrouwbare Frank Grillo is gelukkig aardig en de uitgesponnen actiescene naar de finale toe ziet er goed uit, maar zowel de montage als het camerawerk halen weinig spanning en/of voldoening uit Werewolves. Het kijkt allemaal nogal taai weg en dat wil je natuurlijk niet hebben binnen dit soort popcornconcepten.

Toch een halfje verhoogd na herziening. Met de sfeerzetting en de inhoud zit het binnen Werewolves Within wel goed, het is alleen zo jammer dat regisseur Josh Ruben erg nadrukkelijk de komedie opzoekt. Dit project werkt namelijk aanzienlijk beter als mysterieuze thrillerfilm met een aantal horrorinvloeden, waar de kwaliteiten van Ruben zich echt wel voor lenen. Eenmaal de film zich echter op een meer humoristische kant stort, verzandt de boel in een ietwat vervelend en weinig bevredigend gebeuren. De uiteindelijke ontknoping getuigt bovendien van weinig doordachte en goedkope opmaakeffecten.

Mwa.

Ben hier niet overdonderd van, maar het is weleens weer wat anders. Vooral de openingsscène neemt je al mee in een lange film van zingen, dansen en springen. Maar op een gegeven moment duurt het dan ook wel heel lang, 153 minuten voor een musical is ook een stevige speeltijd.

Een grote stoorfactor is het acteerwerk, dat bij vooral Tony enorm ondermaats is. Niet alleen zijn zijn zangkunsten niet om aan te horen, maar hij heeft gewoon geen charme. De meeste accenten zijn ook te nep, maar voeren hun rol wel goed uit.

De liedjes zijn wel een groot pluspunt, de meeste nummers zijn allemaal meezingers en daarom lekker om even aan te horen en jezelf te verliezen in de melodie. Ik weet dat ik me aanstel maar dat zorgt er wel voor dat ik de film een voldoende geef.

3,0*

Kwalitatief.

Nogmaals een onderhoudende film van Spielberg. Hij is niet altijd mijn favoriete naam geweest, maar hij heeft meerdere favorieten voor me afgeleverd en in het algemeen zijn z'n films altijd op niveau. Deze West Side Story, de allernieuwste film die Spielberg mag uitbrengen, valt ook zeker niet tegen en straalt heel wat uit.

Erg opvallend bijvoorbeeld hoe mooi Spielberg qua techniek met de tijd is meegegaan. De opening van de film straalt leven af en kent meteen perfect gestileerd camerawerk. Dat houdt nergens in de film op. Groots opgenomen beelden met sterk oog voor detail. Alles van de film staat in het kader van de periode waarin het zich afspeelt en dat gevoel weet Spielberg mooi tot leven te wekken.

Het jammere is wel dat dit een erg veilige remake is. Eentje die eigenlijk letterlijk lijkt op de versie die ook in de jaren '60 is afgeleverd. De dialogen, de expressies en opbouw van de interacties zijn allemaal nogal ouderwets. In tegenstelling tot de omgeving die juist opgepoetst en vernieuwend aanvoelt is dat een tegenvaller. Ik had toch liever gezien dat Spielberg op dat vlak wat moderns toe te voegen had.

Ook jammer dat Elgort niet zo goed in de film past. Kon hem als tegenspeler van de veel betere Zegler niet serieus nemen, en zeker op de wat sentimentelere stukken van de film komt het 't resultaat niet ten goede. Op dat gebied vond ik de originele film ook al niet zo bijzonder, en die kritiekpunten storen me dus opnieuw weer in deze bewerkte versie van Spielberg.

Daartegenover staat een gezellige, grootse en opbeurende film die je vlot door de speelduur mee kan nemen. Ondanks dat de originele film zelf alweer eventjes terug in de tijd werd gemaakt, blijft de onderliggende toon van de film, zeker in huidige tijden, nog altijd opvallend relevant. Ik heb me met West Side Story geen moment verveelt. Spielberg mag ze zo nog wel even maken wat mij betreft.

Leuk.

De nieuwe serie heb ik nog nooit gezien, ik had ook eerlijk gezegd niet meteen gedacht dat het een remake of vervolg zou zijn van deze film. Het maakt het wel wat aantrekkelijker om de serie eens te starten, maar aan de andere kant lijkt die serie me een stuk te serieus.

Deze Westworld scoort namelijk vooral op het plezier en het concept dat de film met zich meedraagt. Western is niet meteen mijn favoriete genre, maar de manier hoe Westworld ermee omgaat maakt het een stuk verdraaglijker. Bovendien duurt het lekker kort en pretendeert het verhaal niet meer te zijn dan nodig is.

Voor een film uit 1973 ziet het er allemaal overigens ook heerlijk uit. De effecten zijn uiteraard een beetje verouderd maar de praktische effecten staan nog goed overeind. Enkele actiescenes zien er buitengewoon stijlvol uit en zelfs het bloed mag zichtbaar in het rond spatten.

Acteerwerk is verder niet zo bijzonder. Brynner als "The Gunslinger" vond ik de beste rol neerzetten, apart type ook met dat kale hoofdje. De rest vond ik matiger acteren. Een beetje te overdreven aangezet allemaal, al zijn het geen bijzonder slecht gespeelde rollen. Toch is het het concept zelf en de leuke beelden die de film compleet maken.

Ik zie de film als een soort sluwe parodie op westernfilms. Het concept kent genoeg leuke ideeën en enkele scenes zijn erg verfrissend uitgewerkt. Een soundtrack die eens niet bombastisch de overhand neemt en goed camerawerk ondersteund door verfrissende montage zorgen ervoor dat het een leuke film blijft.

Wel jammer dat het eerste halfuur niet heel erg op gang wil komen, pas wanneer het allemaal een beetje in de soep loopt wil de film echt leuk worden. Westworld is geen duffe oude film zoals er wel meerdere zijn, maar een erg entertainende film met een leuk concept. Bovendien duurt het met 88 minuten ook totaal niet lang.

Een aparte vertolking van Brendan Fraser, maar ook van regisseur Darren Aronofsky zelf. Ik had nooit ingeschat dat Aronofsky met zo'n direct gegeven aan de haal zou gaan, ik had hem altijd op een wat surrealistischere aanpak geschat. Uiteraard zijn dramafilms voor hem niet nieuw, maar nergens werden ze op deze manier geregisseerd. Gelukkig is de beste man bekwaam in zijn werk en dat levert wederom een geslaagde regiebijdrage op. De Oscar voor Fraser, naar mijn inzien, is volledig terecht. Een geweldige acteerprestatie door iemand die even alle ellende uit zijn leven weg lijkt te acteren. Het levert een film op die regelmatig weet te ontroeren, maar de genadeklap daarin niet uit durft te delen. Dat is mede te wijten aan een iets te karikaturale invulling van de bijpersonages, zeker Sadie Sink vond ik niet erg passen. Ik denk dat de film op bepaalde regievlakken wat extra peper had kunnen gebruiken, maar de finale is bovengemiddeld sterk en de innemende aanwezigheid van Fraser zorgt er eigenlijk altijd wel voor dat de film boeiend blijft. Ik kijk alvast uit naar het volgende werk van Darren Aronofsky.