Opinions

Inspiratieloos.

Desondanks weten Firth en Bynes hier nog wel dankzij hun acteervaardigheden nog een vermakelijke boel
van te maken. Het is dan ook jammer dat Gordon voor de rest schrikwekkend weinig creativiteit uit een best creatief gegeven weet te halen.

Qua acteren is de film wel goed. Bynes is jong en enthousiast en weet de film wel een soort van te dragen. Firth verslikt zich soms in zijn humor (spiegelsessie in strakke broek) maar heeft altijd wel een soort charme die hier altijd wel een beetje weet te werken. Voor de rest charmante Britse accenten en dat is het dan ook wel.

Gegeven is best origineel, en weet daarmee genoeg ruimte te bieden voor creativiteit. Het is dan ook wel jammer dat Gordon letterlijk alle clichés die maar mogelijk zijn uit de kast trekt en het verhaal wel heel voorspelbaar maakt, waardoor enige impact of meeleven niet makkelijk is.

Voor de rest is het allemaal wel vermakelijk en vlot is het zeker, maar echter is het allemaal wel te voorspelbaar en daarmee niet erg leuk om zo uit te kijken. Je kan vaak de volgende stap wel voorspellen en weet wel zowat hoe het allemaal gaat eindigen.

De hele degelijke score is dan vooral voor het enthousiasme en acteren. Anders vind ik het wel mooi geweest.

Net niet.

Ik had er vooraf maar weinig zin in. Een film uit 1962 die 134 minuten duurt, je moet er natuurlijk een beetje voor klaar zitten. Gelukkig wist ik totaal niet wat me te wachten stond. Ik heb veel klassieke horrorfilms gezien, maar deze was al die tijd onopgemerkt gebleven. Gelukkig heb ik alle spoilers tot dusver ontweken, maar niet dat het veel van de film overigens had geruïneerd als ik deze wel wist.

Ik heb wel een paar afbeeldingen gezien van de film, waar met name Davis me de stuipen op het lijf joeg. Wat een eng gezicht, echt geweldig gedaan. Helaas, eenmaal ze met spreken begint, is daar niet al te veel meer van over. Ik vond dat Aldrich haar eigenlijk wat teveel persoonlijkheid en vooral komische scenes gaf. Uiteraard is dat een controversiële en tegendraadse mening en ik weet maar al te goed dat dit dan een deel van het verhaal teniet had gedaan mochten deze dingen verminderd zijn. Toch wil ik nog even toevoegen dat de film er wel een stuk enger, mysterieuzer en spannender mee had kunnen zijn, want echte "Nightmare Fuel" zat er wel in.

Davis en Crawford houden elkaar mooi in evenwicht. Twee bijzonder sterke acteerprestaties die soms wat theatraal, maar over de grote lijn overtuigend uitpakken. Ze konden in ieder geval allebei moeiteloos mijn aandacht vasthouden. Dat Davis er met de prijs vandoor ging verbaast me echter niet, die speelt toch een veel complexer en uitbundiger personage dan Crawford. Waar het verhaal heenging vond ik wat teleurstellend (ik had een veel knapper einde verwacht), maar dit voldoet uiteindelijk wel.

134 minuten moeiteloos aan de buis gekluisterd. Bij vlagen creepy, maar in het algemeen is dit op de dag van vandaag moeilijk nog een horrorfilm te noemen. De situatie escaleert wat te snel en het zijspoor van Buono vond ik als komische interruptie eerder misplaatst, maar dat wil niet wegnemen dat de film goed in elkaar zit, een aangenaam tempo kent en twee hoofdrolspelers heeft die acteren alsof ze elkaar perse moeten overstijgen uit haat (en dat zelfs letterlijk probeerden).

P.S. Toen Davis Crawford naar bed probeerde te slepen hoor je wellicht stenen in de audio. Dat zou moeten kloppen, want Crawford stak er een aantal in haar jaszak om het Davis extra moeilijk te maken. Ze hadden tenslotte een hele lange ruzie, dus die twee deden er alles aan om elkaar het leven zuur te maken.

Leuk.

Ik vind dit absoluut niet op Netflix films lijken. Deze film, met horrorzomedy regisseur Wirkola aan het roer, durft ongetwijfeld veel meer dan de gemiddelde film. Het geweld is wat rauwer, maar wat de film vooral goed doet, is je aan het denken zetten.

Ik vind films waarin met de toekomst gespeeld wordt altijd een genot. Ook hier word een maatschappelijk probleem hard aangepakt. Het wordt soms wat zwaar in beeld gebracht, maar daar stoorde ik me niet aan. Effecten en visueel zijn allemaal op niveau.

Rapace acteert redelijk in haar 7 zusters rol. Dafoe was ok wel leuk. Wirkola weet me altijd wel te vermaken, en hiermee dus ook. Aanrader voor Sci-Fi fans, maar ook daarbuiten is deze film gewoon aan te raden.

Mwa.

Uiteindelijk is het op zijn eigen manier nog wel een gezellige romcom, alleen is het me toch wel een raadsel hoe acteurs als Kutcher in dit soort rollen landen. Hij mag er dan wel knap uitzien (altijd een plus in romantische films), maar zijn persoonlijkheid past eigenlijk totaal niet in de film. Toch komt er wel een lopend geheel uit.

Ik vind alleen de combinatie tussen acteurs niet zo lekker lopen, vooral omdat de chemie tussen Diaz en Kutcher maar half wordt uitgewerkt. Het breekt nooit echt los, en wanneer dit wel gebeurt voelt het toch te gescript aan om echt een blijvende indruk na te laten. Het kon me in ieder geval totaal niet bommen wat er nu ging gebeuren tussen de twee, behalve dat ik hun komische gaven niet echt geweldig vond.

Het zijn dan ook vooral de ideeën zelf die werken en wat grappiger zijn. Veel beter te slikken ook, want zeker het elkaar uit het huis vechten slaat in het kader van vermaak goed aan. Een beetje jammer alleen dat de film dan met allerlei andere onzin wordt volgegooid, maar uiteindelijk loopt het wel. Afzonderlijk doen de twee hoofdrollen het best prima, alleen samen zijn ze weinig bijzonder. Altijd jammer, maar niet rampzalig.

Sterk.

What Josiah Saw zag ik van de week, en ik was er best blij mee want zo kan ik al vroeg mededelen dat dit mogelijk de nieuwe hit gaat worden onder de horrorfilms. Het lijkt qua inhoud en regie op een iets onheilspellendere versie van The VVitch, maar dan beter uitgewerkt naar mijn mening.

Deze film profiteert absoluut van één element en dat is de soundtrack, die werkelijk geweldig gekozen en uitgevoerd is. Al vroeg in de film valt de duistere en griezelige sfeer te herkennen die sterk wordt opgebouwd door regisseur Grashaw. Ik kende de man als regisseur nog niet, maar na het zien van What Josiah Saw is het wel een naam om in de gaten te houden.

Het acteerwerk binnen deze film wordt verzorgd door een aardig bekende cast. Patrick staat hier ook zijn beste rol van de laatste tijd te spelen. Stahl herkende ik zelfs bijna niet, die speelde vroeger hele andere rollen. De echt grote verrassing vond ik echter Haze. Ik kende deze naam, net als de regisseur, ook nog niet, maar de prestatie die hij hier aflevert is werkelijk feilloos.

Ondanks dat het inhoudelijke verhaal van de film niet al te moeilijk is om te begrijpen moet je er mogelijk wel even de aandacht sterk bijhouden mocht je geen ondertiteling hebben. Deze film kent namelijk redelijk sterke accenten die zeker het eerste halfuur nog wat lastig maken om te begrijpen. Richting het einde zitten er nog wel wat wendingen in maar in zijn geheel blijft het een overzichtelijke film die wel wat onderliggende berichten kent maar verder niet te pretentieus te werk gaat.

Het jammere van de film is dat het middenstuk wat sleept, en voor een 2-uur durende horrorfilm is dat wel een minpunt. De finale en het eerste halfuur blinken uit qua sfeer die regelmatig goed en overtuigend wordt uitgevoerd. De film kent zijn plus en minpunten als we het over tempo gaan hebben. Soms gaat het allemaal wat te traag, maar als de sfeer dan begint te werken, dan werkt het ook echt gewoon. What Josiah Saw was een fijne verrassing.

Mwa.

Uiteindelijk is dit qua regie geen slechte film, maar uiteindelijk leek regisseur Minihan niet helemaal meer te weten wat hij zelf met de film aanmoest. Het lijken eigenlijk gewoon 2 films die door elkaar gesmeerd zijn, alsof je pindakaas op een augurk smeert.

De toon veranderd soms compleet, en eigenlijk vaak ook wat slordig. Waarom ze haar niet gelijk in de boot doodsloeg snap ik ook niet, aangezien die kerel pas veel later erbij kwam kijken. En dan heb je eigenlijk een matig drama vermengt met een avonturenthriller. En dit gaat niet altijd even makkelijk samen.

Allen is niet bepaald heel sterk. Ze lijkt moeilijk haar draai te kunnen vinden, en qua emotie is ze toch wat nep. Anderson is dan wel wat beter, al lijkt zij qua "stoer" gedrag ook wat houterig uit de hoek te komen. Maar Allen speelt ze er in ieder geval uit.

Qua regie is het allemaal wel wat beter. Ondanks dat het verhaal zelf misschien wat slordig is qua overgang, ziet het er visueel verrassend fris uit. Een aantal bewegingen zijn knap en sfeervol gebracht, en het tempo is daarmee niet echt saai. Vooral de confrontatie tussen de dames gefilmd vanuit de verdieping daaronder is indrukwekkend.

Voor de rest heeft het wel een aantal saaie momenten, maar ultiem saai is het eigenlijk nooit. De slotfase is nog wel interessant en het avonturengedeelte in het eerste deel is ook wel uit te zitten. Maar als de film de toon in een meer dramatische wending gooit, is de film gelijk een stukje moeilijker uit te zitten.

Terughoudend.

What Lies Below had een best interessante film kunnen zijn. Het concept lijkt best eenvoudig, maar dat komt omdat het zichzelf slim niet te veel weggeeft aan de kijker, en vooral niet te vroeg. Hierdoor kan de kijker zelf wat raden naar het mysterie, want er is iets duidelijk niet pluis. Helaas is de ontrafeling teleurstellend.

Acteerwerk is in ieder geval best aardig, maar ondanks beste pogingen zijn de personages zelf niet zo interessant. Er wordt wel enigszins geprobeerd er wat flair aan mee te geven, maar het komt niet veel verder dan een redelijk typerende, ongemakkelijke tienerrol. Het is een aanwezige prestatie, maar te weinig onderscheidend om memorabel te blijven.

Visueel redelijk half. De film kenmerkt zich in soms mooi kleurgebruik en een fantasierijke aanraking richting de finale, verder viel het me redelijk tegen. Het is dat de regie toch niet helemaal betrokken raakt en alles liever op een afstand houdt, waardoor de kijker het overzicht wel heeft, maar de interesse waarschijnlijk niet. Veilig camerawerk en een ietwat saaie presentatie. Wel jammer.

De ontknoping is eigenlijk nauwelijks een ontknoping te noemen, eerder een gebeurtenis. Het lijkt niet zo veel bij te dragen aan het verhaal door een onvoldoende aantal hinten. Op mij kwam het in ieder geval redelijk willekeurig over, waardoor de dreiging die wel heerst niet gecombineerd kan worden met een unieke ontknoping. Er is toch wel beter schrijfwerk nodig om dit voor elkaar te krijgen.

Er zit potentie in en het ziet er vaak degelijk uit, maar de film kent een gebrek aan spanning en een onvoldoende hoeveelheid mysterie. De film geeft wel het gevoel af dat het zich slim ergens heen werkt, maar wat er uiteindelijk afspeelt wordt toch onvoldoende opgebouwd. Wel jammer, maar het is niet anders. Misschien dat anderen hier beter van kunnen genieten dan ik.

Sterke herziening.

What Lies Beneath vormt een speciale film voor me, aangezien het namelijk één van de allereerste horrorfilms mag zijn die ik ooit heb gezien. Destijds vond ik het een behoorlijk spannende ervaring, maar toen ik het een cijfer gaf was de film eigenlijk weer verzakt waardoor ik me waarschijnlijk heb laten beïnvloeden door het gemiddelde cijfer.

Films als deze worden niet vaak meer gemaakt of gewaardeerd. Tegenwoordig is er sprake van een kortere aandachtsboog onder de nieuwere filmliefhebbers. Daarom gaan horrorfilms vaker aan de slag met hard geluid, voortdurende spanning & opbouw en vele schrikmomenten. Met A24 is daar wellicht een beetje verandering in gekomen, maar ik heb het gevoel dat het publiek van A24 niet heel erg jong meer is.

What Lies Beneath pakt alles wat rustiger en kalmer aan door met een langzaam tempo te werken. Alles wordt met een rustig ritme opgebouwd, en het werkt best aardig. Zemeckis gaat aan de slag met een stijl die kaal, maar onheilspellend is. Enkele scenes worden geweldig opgebouwd waardoor de spanning flink te voelen is. De schrikmomenten mogen dan wat minder sterk zijn, maar de scenes die voor thriller gaan zijn meer dan geslaagd.

Verder opvallend is dat de film in veel opzichten de tijd neemt. Met 133 minuten kan je ook niet van een korte horrorthriller spreken, maar in dit geval sprak het verhaal me best aan. Wellicht dat het peeping tom-gehalte geschrapt had kunnen worden, maar anderzijds geeft het de film een dieper laagje en wat meer motief. Het wordt allemaal interessant gehouden door Zemeckis, dus klagen kan ik niet bepaald.

Ik vond het een geslaagde film. Ik vond het vroeger al spannend en Zemeckis weet me tijdens herziening nog altijd met hetzelfde gevoel aan de buis gekluisterd te houden. De 133 minuten vlogen zo voorbij. What Lies Beneath is een sfeervolle, spookachtige thriller die nooit te lang gerekt aanvoelt en een gezonde balans kent tussen zijn genres. Wel jammer dat de pay-offs van de horror niet zo goed werken en het acteerwerk iets sterker had kunnen zijn. Verder weinig te klagen. Een goede Zemeckis.

Een onuitstaanbare, uitgesponnen en vooral zielloze bedoening van regisseur Adam Shankman, die waarschijnlijk vooral een snelle payday hoopte te verkrijgen met What Men Want. Hij is dan ook vooral de vertaler van een team bestaand uit 3 scenaristen, waar geen van elk maar een greintje aan geslaagde humor in het geheel kan plaatsen. De scenes worden aan elkaar gelijmd via het personage van Taraji P. Henson, die niet onaardig acteert maar vooral een compleet achterlijk personage speelt. Haar omkeer op het gebied van moralistische vooruitgang komt uit het niets en bovendien wordt het haar extra moeilijk gemaakt vanwege een spervuur aan vervelende bijpersonages. Zeker Tracy Morgan vormt een irritante bijdrage, maar ook de rol van Erykah Badu slaat volkomen nergens op. Het fantasierijke concept leent zich voor wat aardige scenes en Aldis Hodge evenals Josh Brener doen het goed, maar 117 minuten aan dit soort ongein is een klus waar je aan moet willen beginnen.

Redelijk.

Vooral aan het begin kon ik deze film goed pruimen, maar hoe verder de film in het verhaal ging hoe meer ik me begon te vervelen en hoe slechter het er eigenlijk uitzag. Natuurlijk is het een komedie en hoeft het niet al te serieus te zijn, maar toch.

Zoals ik al zei, vooral aan het begin vond ik het wel geinig. De vampieren hebben duidelijk veel lol en de film neemt zichzelf overduidelijk niet al te serieus. Ik ben niet meteen een fan van een mockumentary maar dit zag er gelukkig niet al te slecht uit.

Genoeg vermaak, maar toch wat matig moet ik zeggen.

Sterk concept wordt op een volwassen en onderscheidende manier uitgewerkt, maar op het vlak van sfeer, spanning en acteerwerk krijgt regisseur Nicholas Tomnay zijn film niet onder de controle. Wel op inhoudelijk vlak erg ambitieus ingekleurd, met een doeltreffende afloop en een redelijke opbouw. Nick Stahl beschikt spijtig genoeg niet over de juiste emotiekwaliteiten om What You Wish For te dragen en de spanningsboog is nergens effectief genoeg om een naargeestig sfeertje te creëren, maar de praktische effecten zijn overtuigend en de mysterieuze onderlaag doet zijn werk goed. Toch een gevalletje half-half uiteindelijk.

Goed.

Film die eigenlijk alleen maar werkt vanwege het acteerwerk. En dan doel ik op DiCaprio. Wat een waanzinnige prestatie was dat eigenlijk zeg. En dat op die leeftijd. Hij kreeg er dan ook terecht een Oscar-nominatie voor.

Maar het is dan wel jammer dat de film alleen maar werkt omdat DiCaprio het zo uitstekend doet. Want spijtig genoeg, als je een beetje rondom DiCaprio heen probeert te kijken, heeft de film schrikwekkend weinig te bieden want wel echt goed is.

Wel een aantal bijzondere elementen erin gestopt, maar het is jammer dat het niet helemaal werkt. De film had misschien toch wel beter wat meer focus op de situatie met DiCaprio zelf kunnen zetten, want de rest werkt gewoon simpelweg niet.

Depp doet het voor de rest prima. Net als Lewis & Cates. Maar DiCaprio overklast de gehele cast volledig in zijn rol die angstaanjagend goed uitgevoerd is. Misschien wel zowat de beste rol die ik een 19-jarige ooit heb zien spelen. Hij weet het meeste indruk te maken op alle fronten, zowel het komische als het emotionele.

Door hem werkt de film dan ook emotioneel wel. Visueel is de film ok, de beelden van het stadje zijn best charmant en het brandende huis aan het einde ook best wel.Voor de rest is het visuele ook niet het elemenent waar de film nu precies op in gaat.

Hoog cijfer omdat het uiteindelijk wel werkt dankzij DiCaprio, maar geen ultiem hoog cijfer omdat de rest helaas niet lijkt te werken. De film wil te veel, maar als niet alles werkt begint het ergens wel op te vallen helaas.

De Indiase regisseur Shekhar Kapur brengt twee totaal verschillende culturen gezellig bij elkaar in deze vermakelijke, maar nogal uitgekauwde romantische komedie. Daarin spelen Lily James en Shazad Latif overtuigende hoofdrollen en delen bovendien een doeltreffende chemie, maar toch faalt het scenario erin om hun relatieontwikkeling geloofwaardig naar voren te brengen. Eenmaal de conflicten namelijk worden opgedrongen oogt het gebeuren wat afgeraffeld en gehaast, met een boel weinig efficiënte en vooral geforceerde humor. Emma Thompson speelt in deze film mogelijk haar meest nutteloze en overdreven bijrol en Kapur ontkomt niet aan de brave clichés, maar uiteindelijk kijkt het best degelijk weg. Een gebrek aan hoogtepunten ontneemt What's Love Got to Do with It een nipte voldoende.

Zeer matig.

De eerste echt vroegere Asylum-productie die ik zie. Ik ben er verder geen fan van, maar wel van horrorfilms en die geef ik vaak gewoon een kans. Dat is dus ook het geval met deze remake van de andere remake When a Stranger Calls. Zoals verwacht was dit een zeer matig geheel.

Een rip-off eigenlijk met dezelfde setup als eerdergenoemde film. Alleen is deze iets bruter, zo is de opening al redelijk hard. Opvallend eigenlijk, want When a Stranger Calls was een nogal tamme film. Om dan nu een film te zien die iets meer lef heeft is bijzonder. Helaas is dat eigenlijk het enige punt wat deze film beter doet dan eerdergenoemde.

Visueel is de film erg lelijk geschoten. Saaie settings, saaie decoraties en een traag tempo. Regisseur Mervis gebruikt daarnaast een vreemde manier van editen door af en toe bijna VHS-achtige trucjes door de film te monteren. Het maakt de film alleen maar klungeliger. Doet me een beetje denken aan House of the Dead waarin Boll constant beelden van de echte game door de film heen monteerde.

Acteerwerk is erg slecht, de acteurs en actrices lijken er echt tegen hun wil te staan. Saaie personages worden saai neergezet en daarnaast kent de film een belachelijke moordenaar. Eentje waarvan je het gezicht al in de opening kan zien terwijl de makers duidelijk een poging deden om zijn gezicht te verbergen.

Verder zit de film vol met filmfouten en onlogische keuzes. Het geeft niet bepaald een perfectionistische indruk, alsof ze er eigenlijk zelf geen zin in hadden en gewoon zoveel mogelijk hun best deden om deze film tegelijkertijd uit te brengen met When a Stranger Calls. Het resultaat is een slappe en slordige horrorfilm zonder ziel en smoel. Punten voor een iets brutere aanpak hier en daar, en dat is dan eigenlijk het enige.

Oude legende.

Ik denk ondertussen dat we allemaal wel een keer het bronmateriaal hebben gevolgd waar deze film op is gebaseerd. Met de remake in het achterhoofd dacht ik dat deze film een zelfde soort lijn zou volgen, maar waar de remake er een hele film over deed rondt deze film het in principe al af na zowat 20 minuten.

Wel kent de film, zeker voor die tijd, een aardig onheilspellend schouwspel. Vooral omdat er best knap wordt gespeeld met belichting en andere technieken, waardoor het huis een nogal onaangename sfeer krijgt. Het acteerwerk is ouderwets overdreven maar zelden hinderlijk. Waar deze film vooral problemen mee heeft zijn de personages en het aantrekkelijker maken van deze figuren.

Maar dat is niet eens het voornaamste kritiekpunt, dat is namelijk het middenstuk. Een nogal lang uitgesponnen en dramatisch oninteressant detectiveverhaaltje geacteerd door zielloze figuren. Ze trekken je nooit echt in het verhaal, het kon me dan ook totaal niet bommen wanneer er een nieuwe clue werd gevonden of wanneer ze iemand anders op het spoor waren. Wat mij betreft was het een stuk interessanter om alvast te visualiseren welke boodschappen ik opkomende zaterdag in de winkelkar wilde leggen.

Finale weet het niveau dan wel weer op te tillen met best effectieve horror. Een beetje jammer van de nogal harde muziek die te bombastisch is om de subtiele spanning naar behoren verder te dirigeren, maar de opbouw is goed evenals de uitkomst. Het wordt weliswaar nog even spannend binnen deze film, maar helaas moesten er ook wat agenten langslopen die het leven zowat letterlijk uit het verhaal zogen.

Wel leuk.

Typisch een filmpje dat bij Halloween wel geschikt is. Deze film is ook nog eens een remake. Een origineel hiervan ken ik wel, maar heb ik nog niet van gehoord. Ook is dit inmiddels een soort Urban Legend geworden zag ik.

Camilla Belle is geen topactrice, maar doet het niet slecht in haar wat beperkte rol. Het huis weet vaak wel een soort sfeer af te geven, en de mystery is toch vrij tof gedaan. Het gevoel dat je soms bekeken wordt is sterk aanwezig.

Zeer spannend is het nergens, maar je hebt hier toch wel een redelijk geslaagd horrorfilmpje. Perfect voor een avondje griezelen voor Halloween maar als je gewoon zin hebt in een snelle en niet al te moeilijke horrorfilm.

Na serieuzer werk te hebben afgeleverd bracht regisseur Johannes Roberts in 2008 plots een horrorkomedie. De luchtige toon werkt in ieder geval voordelig ten opzichte van zijn vorige films, maar op kwalitatief vlak blijft het een goedkoop prulletje. De catch is dat het een soort anthologiefilm met 20 korte hoofdstukjes moet voorstellen, maar na de zoveelste onderbreking van Sean Pertwee om de boel aan elkaar te lullen is daar de lol wel vanaf. Het acteerwerk is best degelijk en de woordgrapjes weten zeker in de eerste helft stand te houden, maar het gebrek aan urgentie evenals spanning begint na enige tijd een flinke tol te eisen. Na het zoveelste geïntroduceerde horrorconcept verliest een film als deze gewoon z'n effect, hoe bloederig de kills soms ook mogen zijn. De make-upeffecten maken verder een slordige indruk en de bedreigingen zien er niet uit, maar gelukkig duurt het allemaal lekker kort en mogen sommige rollen er echt wel wezen. Roberts werd per project steeds ietsje beter, maar een weg banjeren door zijn vroegere films is beslist geen leuke taak om te verrichten.

Best leuk.

Heel veel wist ik eigenlijk niet over deze film, niet eens wat over de cast. Het was wel een film die bekend was, en vandaag was het eens tijd om die bekende film te zien. Toen ik echter voor het eerst Ryan en Crystal naast elkaar zag had ik nooit verwacht dat deze ook echt de hoofdpersonages zouden gaan vertolken.

De 13 jaar die deze 2 in het echt in jaren verschillen versterkt ook niet meteen een comfortabel gevoel, maar nu zien we dat wel vaker in de huidige dagen en het is maar een film dus uiteindelijk went het. Ik vond het ook wel 2 leuke personages dus storend was het ook zeker niet. Een chemie was er wel zeker, al had deze soms net wat subtieler mogen zijn.

Ryan doet het erg leuk alvast, maar ook Crystal mag er wezen. Interessante personages, regelmatig ook erg grappig. Ik had niet meteen verwacht dat ik ook echt zou kunnen lachen met deze film. Enkele scenes zoals de orgasme in het restaurant klinken te flauw voor woorden maar worden zo leuk neergezet dat het eigenlijk moeilijk is een neutraal gezicht te behouden.

Visueel verder ook naar behoren. Leuke settings, prima in beeld gebracht ook. Nu is dit niet meteen een film waar het visuele aspect erg telt, maar ik mag er op z'n minst op letten en de regie is zo verkeerd nog niet. Erg bijzonder is het ook niet, maar het zal niet snel irriteren. Er heerst daarnaast ook een vlot sfeertje dus dat wist goed bij te dragen.

Het is zeker voorspelbaar maar toch wist ik niet helemaal de richting te plaatsen van deze film, wat het verhaal alleen maar leuker maakt. Als je die zin leest denk je al gelijk dat ik een domme koe ben, maar toch had ik er oprecht niet veel zicht op. Voor mij maakt het een film als deze wel leuker. Dat ze elkaar niet direct in de armen vliegen is op een gekke manier ook verfrissend.

Geinig filmpje dit, duurt niet lang en weet erg te vermaken. Super bijzonder of hartverwarmend is het nu ook weer niet, maar leuk genoeg om je een anderhalf uur bezig te houden zonder te sentimenteel, flauw of saai te worden. Ik heb me kostelijk vermaakt.

Oké.

Kleine verrassing tussen het matige niveau dat achter elkaar binnen dit genre wordt uitgebracht. Ik kwam voor het eerst wat over de titel te weten vorig jaar, toen ik de film zelf toevoegde aan de site. De synopsis was ik compleet vergeten, maar in principe is deze film ook eerder iets dat je ervaart dan observeert. Dat verklaart wellicht ook meteen waarom het zo matig wordt ontvangen.

Best aardige stilering in ieder geval. Niet erg mooi, maar wel doelbewust en soms treffend. Een erg sombere en depressieve setting, met verdrietig kijkende acteurs en een levenloze locatie. Blackshear ondervindt soms moeite met het boeiend houden van dit gebeuren, maar de film voelt zwaar en apart genoeg aan om nergens echt vervelend te worden. Bovendien hangt er wel een zekere dreiging in de lucht die effectief werkt.

Richting de finale draait de film wat richting het meer fantasierijke, en het duurt te lang voordat Blackshear daarin z'n balans kan vinden. Alles daarvoor is rauw, bijzonder en mysterieus genoeg. Gelukkig maar, want anders was de film snel in elkaar gevallen. Ietwat jammerlijk dat het laatste halfuur niet echt het effect heeft waar wel op werd gehoopt, maar al bij al redelijk sfeervol en pakkend. Misschien dat de echte horror te weinig angst aanjaagt, verder zou ik niet snel kunnen zien wat deze film op zo'n matig gemiddelde doet landen.

Overigens doen Dumouchel en Ewing het serieus goed. Had nog nooit van deze namen gehoord, maar die twee mogen wel wat meer werk gaan krijgen binnen deze industrie.

Weinig spannende televisiethriller die amper wat met het aangegeven horrorgenre te maken heeft. Pas in het laatste kwartier wordt de boel wat dreigender, alles daarvoor wijst eerder op een afgelebberd gebeuren. Met name het acteerwerk is ver onder de maat, enkel Morris Chestnut weet zich enigszins staande te houden in een wat prominenter personage. Voornamelijk Jaz Sinclair vult haar personage op belachelijke wijze in en kent geen enkele vorm van charisma, jammerlijk genoeg moet de sensatie wel vanuit haar kant komen. Regisseur Jon Cassar kabbelt wat voort zonder ergens een snaar te raken of enige vorm van gevaar op te wekken, waar vervolgens geen enkele vorm van sfeer bij aanwezig is. Voor Chestnut zal ik er nog een halfje extra aan toekennen, maar verder is het een tergend saaie film die ook nog eens veel te lang duurt.

Redelijk.

Een film die 1 genre goed doet, en 1 genre fout. Deze film is eigenlijk alles wat je een beetje hoopt de vermijden qua drama. Eentje die zichzelf wederom verliest in ongeloofwaardige bijzaken en te zoete en voorspelbare momenten.

De drama is dus eigenlijk gewoon heel erg Amerikaans. De drama die zich in de film begint is nooit echt bijzonder. Weer enkele tieners met hun eigen probleempjes die we al eens vaker hebben gezien. Het is niks nieuws en maakt het voor de rest ook best voorspelbaar.

Het duurt ook wel best lang voor een film die voor een biografie erg weinig te vertellen heeft. Probleempjes die te zwak zijn uitgewerkt en iets te haastig weggewuifd worden. We hebben het als kijker vast al genoeg gezien helaas.

Caviezel is best redelijk als coach. Ludwig is altijd wel leuk om weer terug te zien. Het is jammer dat hij een wat typische en ondankbare rol krijgt. Tieners die de sport ongeloofwaardig serieus nemen met hun ongeloofwaardige speeches. Het is gewoon wat te zoet.

Maar, eerlijk is eerlijk, op sport scoort de film wel. De rugbywedstrijden zijn knap geschoten en best spannend. Als kijker zit je best aandachtig te kijken. Dat is dan ook gelukkig waar de film het wel van moet hebben en deze wedstrijden zijn voor de rest ook veel rauwer en realistischer gebracht.

Geen slechte film, maar iets te Amerikaans en doorsnee. Als de film de gehele focus op de sport had gelegd was dit vast veel beter geweest.

Ach.

Eigenlijk een beetje het Engelse antwoord op de klassieker Man Bites Dog. Net als eerdergenoemde voorbeeld hanteert When the Screaming Starts een concept waarbij een moordenaar wordt gevolgd, en dit keer opzoek is naar andere moordenaars. Uiteindelijk vindt hij daarmee daadwerkelijk een hele groep en volgen we de makers en hun prooi.

Moet alleen zeggen dat het als zogenaamde documentaire volkomen belachelijk is. De interviewers en de host staan er voor de helft maar vreemd en ongemakkelijk naar te kijken terwijl de focusobjecten rustig hun dingetje doen. Het is bijzonder hoe de film zoveel verschillende types bij elkaar krijgt en er geen enkele echt interessant maakt, met een kleine uitzondering van Hartland. Vond al die edgelords bij elkaar nogal geforceerd.

Vervolgens krijgen we wat opvallend gruwelijke moorden in beeld die dankzij de harde en kille toon best binnenkomen, en zelfs met een licht komische tint nog aan weten te slaan. Dat zijn de korte momenten die deze film een zwier naar een hoger niveau geven, want verder valt het best plat. Slechte grapjes, vervelende personages en een regelmatig saai verloop. Resultaat krijgt dus ook een matig cijfer.

Zware en droevige animatiefilm.

Ben sinds Felidae, Akira en South Park: Bigger, Longer and Uncut en beetje gaan experimenteren in de volwassen animatiefilms. Akira was geweldig, South Park was grappig en Felidae had een leuk sfeertje. Deze was echter een hele andere ode.

When The Wind Blows had ik echter nog nooit van gehoord tot ik hem tegenkwam in een video. Ben naar hem gaan zoeken en vond erg goede recensies en ben er dus maar aan begonnen. De animatie is heel mooi, de karakters zijn lief en het ziet er zo onschuldig uit.

Helaas, nadat de bom valt is het allemaal zo droevig en zo hopeloos dat je constant met een zwaar gevoeltje dat je blijft kijken. Een slecht einde is ook onvermijdelijk. Hierna was ik toch wel redelijk verbluft, mooie film.

De tweede film die ik van de Israëlische animator en regisseur Ari Folman zie en wat mij betreft heeft dat veel te lang geduurd. Ik had nogal wat verwachtingen van de film, want Vals im Bashir was een erg sterk geheel. Alhoewel de inhoud van die film anders lag, neemt Folman niettemin een politiek gevoelig onderwerp op sleeptouw. In ieder geval is de animatie, om mee te beginnen, van zeer hoge kwaliteit. Echt geweldige effecten en animatiestijlen die naadloos met elkaar verbonden worden. Ik werd met name erg enthousiast van de circulaire effecten die aan bepaalde scenes werden gegeven. Deden me erg denken aan Tiny Planet-foto's. Minder sterk is de uiteindelijke inhoud van de film, waarin de bijna constante afwisseling tussen het heden en verleden vooral tegenwerkt. Omdat er de hele tijd wordt gewisseld is het als kijker niet mogelijk om je mee te leven met een bepaalde kant van het verhaal. Richting de finale breekt Folman de Tweede Wereldoorlogsonderwerpen zelfs helemaal open en belicht het Nederlandse vluchtelingenprobleem. Dit wordt zo kort-door-de-bocht uitgewerkt dat het vooral een bittere nasmaak achterlaat, met name omdat dit specifieke onderwerp toch een stuk complexer en ingewikkelder ligt dan deze film doet geloven. In ieder geval los je het in de echte wereld niet op met een enkele speech. Gelukkig kijkt de film verder aardig weg en duurt het niet te lang. Genoeg potentie in het werk van Folman, maar ik hoop dat de volgende film niet weer bijna 10 jaar gaat duren om te voltooien.

Deze mysterieuze dramafilm werd gebaseerd op het gelijknamige boek van Delia Owens en scenario van Lucy Alibar, maar regisseuse Olivia Newman doet haar best om ook wat van haar eigen kwaliteiten in het geheel te vermengen. Het levert een uiterst boeiende verhouding op die met gemak wordt gedragen door een uitstekende Daisy Edgar-Jones, maar een verrassende prestatie wordt evenzeer geleverd door de jonge Jojo Regina. Vanaf de eerste minuut zit er voldoende tempo en atmosfeer in het verhaal waardoor alle gebeurtenissen, flashbacks en rechtbankscenes zonder enige moeite weten te interesseren, maar waar het voor een groot gedeelte vooral een interessant verhaal is tilt de slotfase de film eigenhandig naar een nog hoger niveau. Where the Crawdads Sing profiteert van een uiterst krachtig einde en komt voor de ongeïnformeerde kijker dan ook waarschijnlijk met voldoende verrassing uit de hoek. Een Handige Harrie in mijn omgeving had het einde aan me verklapt, maar ondanks dat heb ik nog altijd optimaal kunnen genieten. Uitzonderlijk sterk uitgewerkt vond ik de angst die Edgar-Jones had voor haar gewelddadige ex. Die dreiging wordt uitmuntend sterk gevoeld en dat is een behoorlijke prestatie voor een film zonder thrillerelementen..

Kippenvel.

Heb na afloop van de film een beetje lopen zoeken en kwam er zo achter dat de regisseur high was toen hij dit verhaal schreef, en dat is wel te merken. Ook zag ik dat het als comedy bedoeld was en daarom dus de voice acting zo slecht was.

Maar goed, nogal een bizarre 95 minuten. ScreamerClauz weet je soms aardig kippenvel te geven en het WTF gehalte is enorm hoog. Het verhaal ontspoort soms volledig en de animatie is natuurlijk erg brak. Soms is het gewoon over the top en soms is het ONGELOOFLIJK over de top.

Zo veel mogelijk taboe in een glitchy animatie film gooien en deze film is geboren. Ik wist vaak niet wat ik nou eigenlijk aan het kijken was maar als je kippenvel wil hebben is dit een aanrader. Maar verre van goed.

Matig.

Zo catastrofaal als dat het internet beweert dat de film is vond ik het niet, maar echt hoge kwaliteit biedt het inderdaad niet. Afgaande op de poster evenals de titel dacht ik een soort opeenstapeling te zien van monsters tegenover kinderen, maar achteraf bleek de film een stuk kleiner van aard te zijn. Altijd jammer.

Want de film kent op deze manier toch te weinig om 't als geheel memorabel of sterk te zijn of blijven. Toch moet het gezegd worden dat ik wel prima naar de hoofdrollen kon kijken. Echt waanzinnig is het allemaal niet geacteerd, maar de soms vulgaire persoonlijkheden evenals de duidelijke pogingen om een enthousiaste rol neer te zetten mogen duidelijk zijn. Die inspanningen zijn altijd voordelig.

Waar de film wat steken laat vallen is op het vlak van creativiteit en horror zelf. Een concept als deze vraagt namelijk in principe een veel bredere en energiekere aanpak, maar deze film beperkt zich tot één enkele bedreiging. Die is interessant genoeg om de film van begin tot eind te laten boeien, aan de andere kant kent de film ook niet echt momenten die het doen laten opleven. Het niveau, dat best matig is, wordt de volledige speelduur aangehouden.

Het is een film die maar wat graag de oude tijden wil doen laten herleven, maar het includeert toch net wat te weinig inspanning om deze sfeer echt magisch naar boven te brengen. Ik kon de personages evenals het monster best waarderen, maar uiteindelijk bloedt de film wat dood. Voor nu is het best oké, ik heb me absoluut niet verveeld, maar aan de andere kant toch een groot gebrek aan creativiteit.

Nee.

Ik snap dat sommige mensen deze film prachtig vinden. Visuals zitten erg goed in en de monsters waren ook wel een leuk gezicht. Ook de locaties (als die er waren) anders zeg ik gewoon de beelden waren allemaal in orde.

Maar ik heb me de hele film door zitten ergeren aan dat ventje, Records. Wat een ongelooflijk irritant kind is dat hier. Had een intens meelij met de beesten met wat hij die figuren aandeed. Kon het niet aanzien en ik weet al zeker dat ik dit niet meer ga kijken.

Ach.

Ik keek eerlijk gezegd niet erg uit naar het kijken van deze film. De samenvatting klonk weinig opzienbarend en het gebeuren zag er vooral goedkoop uit. De enige, of beter gezegd diegene, die uiteindelijk de factor vormde voor mij om de film aan te klikken was Ty Simpkins. Leuk om te zien hoe hij nu groot geworden is.

Hij vormt dan ook meteen de dragende factor van de film, maar al bij al is dit hoe dan ook een typerend geval van een horrorfilm waarin de kinderen de volwassenen eruit spelen. De kinderen krijgen bovendien ook zwaarder en moeilijker materiaal, dus dat namen zoals Simpkins en Judge zich toch staande weten te houden binnen de film zegt heel wat. Niet iedere naam kan dit voor elkaar krijgen.

Mathis ondervindt wat moeite om Where's Rose echt van de grond te krijgen. Sowieso zit het de film voor mij persoonlijk al niet mee als je een soort variant op duivelskinderen neerzet. De spanning zit er dan ook niet bepaald in en ook atmosferisch doet de film weinig van z'n verwachte werk. Hierdoor is het qua look een sombere horrorthriller, maar eentje die maar een zeer beperkt strelend effect kent op het netvlies.

Waarom ik dan toch nog een redelijk cijfer geef is omdat ik de onthulling erg kon waarderen. Misschien wat flauwtjes, maar kloppend is het wel. Ik had het allemaal niet aan zien komen en Mathis laat ook net genoeg vraagtekens in de lucht die te maken hebben met interpretatie. Dat soort keuzes mag ik altijd wel, en dat zorgt ervoor dat Where's Rose geen al te teleurstellende indruk achterlaat.

Merkwaardig.

Ik vraag me met dit soort films altijd af wat de makers in gedachte hadden als ze het eindresultaat zelf terugkijken. Ik kan me totaal niet indenken dat er iemand van mening is dat zoiets als dit echt indruk op het publiek gaat maken. Cube 2 was ook geen briljant stukje film van deze naam, maar aanzienlijk veel beter dan While We Sleep.

Regisseur Sekula is cinematograaf van beroep, maar de cinematografie van deze film werd door iemand anders verzorgd. Wellicht dat Sekula het stokje zelf beter had kunnen overnemen, want de film ziet er werkelijk niet uit. Alleen de beelden door het aquarium (en dat zijn maar twee shots) ogen verdienstelijk, de rest is saai en ontdaan van creativiteit. De inhoudelijke invulling overigens ook. Ze komen aanzetten met een derdehands variant op The Exorcist, maar dan gehaaster en krakkemikkiger.

Ik moet zeggen dat ik de finale stiekem wel komisch vond, maar dat is niet iets waar de film zelf voor lijkt te gaan. Dat gedoe met de demonenstem en de koter die bezeten de trap afloopt bijvoorbeeld. Je kan het eigenlijk gewoon niet verzinnen en toch zet Sekula dubbel en dik in op dit soort momenten. Het is zo ongelooflijk knullig dat je spontaan in de lach schiet, maar dat maakt de finale van de film een aanzienlijk stuk boeiender dan de opbouw. Puur daarvoor eigenlijk nog mijn cijfer. Het acteerwerk is uiteraard bedroevend, al probeert Trevena als Andrey nog oprecht wat neer te zetten. Ik hoop dat Sekula niet met trots terugkijkt op dit project.