Opinions

Matig.

Inderdaad zoals door wel meerdere gebruikers aangekaart gewoon een matige film. Eigenlijk scoren dit soort komedies juist op de menselijke inhoud die ze weten te verkrijgen, maar bij deze film wordt er ook nog wat van sport erbij gemengd. Dat maakt het alleen niet echt bepaald beter.

In ieder geval zou je denken dat de sportkant van de film het meest weet te boeien, maar toch is het eerder de dynamiek tussen Page en de andere personages die een dragende factor weet te vormen in de film. De sportscenes zijn eerder van matige kwaliteit, met nogal slap camerawerk en montage die nergens echt uit de weg gaat om er wat gevoel in te mengen.

Verder voorspelbaar en moralistisch, maar dat soort elementen moet je bij dit soort films maar even voor lief nemen. Wat mij betreft is een film als Whip It te snel opgebrand, waardoor het toch te weinig blijvende indruk achterlaat. Ik ben er zeker van dat deze film me binnen de kortste keren weer volledig door de vingers is geglipt helaas.

Goed.

Had deze film alleen gepakt aangezien hij goede ratings kreeg. Ook hoorde ik verhalen over "de beste film van 2014" dus ik gaf het maar een schot in de roos. En hij was ook goed.

Whiplash deed me erg denken aan Black Swan denken. Alleen vond ik deze wat realistischer, ondanks de soms erg strenge methodes van Simmons. Simmons speelt overigens ontzettend goed en Teller ook boven wat ik van hem gezien heb. Black Swan vond ik ook tegenvallen aangezien dat ook meer op waanbeelden had en deze blijft bij zijn verhaal.

Aan het begin vond ik hem een tikkeltje matig, een beetje basic. Maar als we kennis gaan maken met Simmons zien we opeens een heel ander deel. De film werd ontzettend boeiend en bleef boeien tot het eind. Overigens de eindscene vond ik wat kort, Is Nicole nog gekomen? krijgt Teller nu weer les van Simmons? misschien heb ik dit zelf gewoon gemist maarja

Goede film.

Ok.

Voor mij duidelijk een mindere aflevering en de gehele BM serie. Alhoewel ik er nog weinig heb gezien, is dit misschien wel de minste die ik tot nu toe heb gezien. Het voelde simpelweg niet echt meer aan als BM en meer als een soort klunzige, soms zelfs amateuristische thrillerfilm die maar weinig suspense heeft.

Het heeft er ook vooral mee te maken dat Crichlow zwak bezig is. Geen moment overtuigend en eigenlijk alleen maar theatraal bezig wat hier niet bepaald thuishoort. Diegene om haar heen zijn ook vrij onzichtbaar, behalve Smiley dan.

Ik vond het, ondanks een behoorlijk tempo, een beetje fut en adrenaline loos voor een film die zo voor de suspense gaat. Ik vond het maar wat futloos in dat opzicht, zeker omdat er nooit echt dreiging Joost en slechts enkele momenten heeft waar je eventjes wat spanning voelt.

Het is dan inderdaad de slotfase die het hem maakt. Daar herken je dan weer een beetje BM in, en dat is mooi, want anders was dit absoluut geen voldoende geweest. Jammer dat het eerste deel daarentegen totaal niet wist te overtuigen.

Goed.

Gemiddelde mag van mij gerust een stukje hoger, dit soort cinema doet het altijd goed bij mij. Ik had nog geen ervaring met deze Araki, maar ik zie nog wel een aantal films van hem die ik wil zien, vooral na het zien van deze film dan eigenlijk.

Acteerwerk van Woodley is sterk. Sterker dan een hoop andere rollen die ik tegenwoordig van haar zie. Heeft ook de perfecte look voor haar rol en weet daarmee een stuk overtuigender te zijn. Bovendien is ze ook helemaal niet vervelend om tegen haar aan te kijken hier. (Lang haar staat haar overigens veel beter dan kort).

Green speelt ook sterk, slaagt perfect in haar rol. Maar ook Meloni als sul mag er zijn. De film is wat afstandelijk, wat de drama beperkt maakt, maar het gaat er soms wel goed in. Een snaar weet het bij lange na niet te raken, maar het is wel goed in beeld gebracht.

Kleurengebruik perfect, camerawerk had wat opvallender mogen zijn maar dat even erbuiten. De sfeer mag er zijn, altijd wel een warm, Amerikaans zomersfeertje. Het is eigenlijk een pure dramafilm maar het blijft voldoende luchtig waardoor het tempo er net goed genoeg in blijft om niet saai te zijn.

Daarvoor is de film ook veel te leuk om te volgen, met felle kleuren en interessante dialogen. Het concept "zoek de moeder" is oersaai maar goddank weet Araki hier niet echt op in te gaan. In plaats daarvan krijgen we meer van Woodley's leven te zien, en dat werkt prima.

Goed gelukte film dit, beter dan de gemiddelde tiener drama's die er bestaan. Weet altijd wel de perfecte emoties te raken, zonder dat het je snaar raakt. Finale is spannender, en dankzij de goede regie weet dit nog spannend te zijn. Wel geinig, want dit verhaal had net zo goed een horrorfilm of pure mystery kunnen zijn. Maar Araki kiest gewoon voor tienerdrama.

Prima, ruim voldoende. Best genoten.

Meer dan redelijk.

White Boy Rick zag ik destijds ook voorbijdraven in de bioscopen, maar het onderwerp sprak me niet genoeg aan om er een kaartje van meer dan €10 euro aan uit te geven. Wachten totdat deze zich zal voortbewegen op televisie dus, en toen het zover was ook niet meer getwijfeld en de film opgenomen. Het was zeker een goede film.

Vooral de stilering heeft bij deze film meerwaarde en Demange is daarin duidelijk geen groentje. Hij heeft zijn film qua regie en aanpak helemaal onder de controle. Elke scene kent de juiste toon, het verhaal springt nooit uit de bocht en de sfeer van de wijken waarin het zich afspeelt is goed te voelen. Het verhaal klinkt waarschijnlijk niet origineel en op dat vlak mist er ook wat, maar bij een biografiefilm is dat geen onbekende zaak.

Wat wel jammer is zijn de acteurkeuzes. Nu vind ik het niet helemaal eerlijk om de cast te bekritiseren omdat deze te bekend zijn, maar dat gevoel heerst wel. McConaughey is ondertussen erg bekend met dit soort figuren en speelt naar behoren, maar hem echt in de film plaatsen lukte me niet. Merritt was ondermaats. Ik zie niet helemaal in waarom hij zoveel lof kreeg. Emotieloos en gedemotiveerd uitgevoerd. Kwam totaal niet over. Het feit dat ze hem van de straat hebben getrokken is zeker voelbaar.

Verder eigenlijk wel meer dan genoeg voor een ruime voldoende. Sterke stilering, goede sfeerzetting en een verhaal dat redelijk loopt. Wellicht dat de film zich soms te veel laat leiden door zijplotjes en daarmee de kern ontwijkt, maar dat zijn enkel kleine kritieken. Normaal ben ik sceptisch met dit soort films, maar Demange lijkt aardig te weten waar hij heen wil en dat valt er vanaf te lezen. Degelijk.

Lollig.

Ik zal bekennen, het verhaal is idd heel kinderachtig. Ik ben ook geen enorme Wayans fan, A Haunted House was verre van grappig. Scary Movie vond ik ok. Maar deze was wel leuk. Vooral omdat de Wayans humor hier een heel stuk beter is.

Inplaats van alleen maar flauwe grappen is hier meer ruimte voor realiteit, zoals een relatie die op de klippen loopt.

Ik vond de make up erg leuk gedaan. Ik dacht eventjes dat het allebei andere acteurs waren. Toen zag ik de cast en moest ik toch wel lachen

Ook zijn er sommige grappen erg geslaagd en vond ik dit een prima komedie. Opzich was het allemaal niet zo slecht als ik ervan had verwacht. Leuk, maar geen hoogvlieger. Voor Wayans fans is dit zeker een aanrader.

Juist!

Veruit de beste Black Mirror aflevering tot nu toe. Van tevoren had ik mijn twijfels omdat ik 73 minuten wel heel lang vond voor een Black Mirror aflevering, maar ik kwam er pas later achter dat het een special was voor de kerst destijds.

En daarbuiten is het gewoon een hele sterke aflevering in de reeks. Deze aflevering heeft het gewoon wat sommige andere afleveringen niet hebben. Deze aflevering is zonder geweld te gebruiken en zonder enge beelden te gebruiken nog heel verontrustend.

Acteerwerk is niet bijzonder memorabel, maar het voldoet hier gewoon. Het is niet zo dat de andere aflevering fantastisch acteerwerk bevatten, dus hier is het ook geen uitzondering. Maar het voldoet wel aan de film zelf en doet geen afbreuk aan de beleving.

De aflevering had ook eigenlijk iets langer moeten zijn, maar ik vond het fantastisch bedacht. Meerdere leuke ideeën in 1 aflevering gestopt en ze dan toch zo briljant samen weten te brengen. Het is gewoon knap schrijfwerk en regiewerk. Notabene van dezelfde regisseur die naar mijn mening ook de slechtste Black Mirror (tot nu toe) aflevering heeft geregisseerd.

De verhaaltjes zijn boeiend, donker en interessant. Vooral de "cookie" vond ik gewoon briljant bedacht. Vergezocht, natuurlijk, maar o zo leuk bedacht. Het hele proces van zo'n "installatie" laat mij als kijker al snel denken dat zelfmoord uiteindelijk de enige optie lijkt te zijn.

Voor de rest is het vlot, de film ziet er netjes uit en is boeiend. Het schrijfwerk is fenomenaal en de regie is pakkend. Vond het een prachtige aflevering. Jammer dat hij op een gegeven moment weer voorbij was.

Genrecombinatie tussen thriller, horror, drama en maatschappijkritiek werkt voornamelijk goed in het eerste halfuur, waarin het nog niet helemaal duidelijk is waar White Dog heengaat. Eenmaal de kaarten op tafel worden gelegd komt er toch een beduidend minder sterke film naar voren, waartussen regisseur Samuel Fuller vooral een herhaling van zetten, scenes en gebeurtenissen neerzet. Het acteerwerk is daarbinnen best redelijk en het concept nodigt uit om te blijven kijken, maar de spanning van de eerste akte verdwijnt als sneeuw onder de zon en het einde wordt er redelijk met de haren bij gesleept.

Matig.

Geen bijzondere film dit, die wel erg bijzonder wil zijn. Je hebt ook al een beetje een voordeel als je zelf als regisseuse al enige ervaring met de omgeving hebt. Helaas komt het hier niet veel verder dan een zeer lege dramafilm die wel een rauw randje kent maar daar houdt het weer op.

Wel lof naar Saylor, die toch wel goed staat te acteren. Nu moet ze alleen vooral hetzelfde trucje herhalen en dat is er vooral dronken of verloren bijlopen. Iets meer variatie of achtergrond was wel welkom geweest, maar verder doet ze het erg sterk en speelt daarnaast ook een best gedurfde rol dus er valt wel wat te prijzen.

De rest van de cast is oké. Het blijft een beetje wisselend tussen geloofwaardig en leeg. Realistisch voelt het allemaal wel aan, maar niet altijd even naturel. Dat kan er ook vooral mee te maken hebben dat de omgeving zelf erg naturel aanvoelt, en dat versterkt die vibe misschien een beetje.

Verder voelt de film realistisch aan en regisseuse Wood lijkt er alles aan te doen om dat zo te houden. Het voelt wel aan alsof het allemaal echt is, maar het verhaal zelf dan weer totaal niet. Een cliché romanceplotje vermengd met een grauwe setting. De romance wil alleen nooit echt aanvoelen of raken. Het is vooral erg leeg en opvallend expliciet.

Richting de tweede helft leken de schrijvers er geen zin in meer te hebben en besloten de film in een lineaire lijn te laten eindigen, wat resulteert in een hoop afgeraffelde scenes. Alles wordt plots geëindigd eigenlijk en het gaat de personages wel heel makkelijk af. Het einde heeft daarom ook geen meerwaarde meer.

Verder heeft de film niet bepaald impact. Gewoon niet dom zijn lijkt de boodschap een beetje. De seksscènes zijn gedurfd maar voegen weinig toe, de romance is leeg, het verhaal is zeer matig en enkel de setting en het acteerwerk helpen het als geheel een beetje naar boven. Matige film.

Die Emmerich.

Niet iedereen vind hem leuk, maar ik vind hem geweldig in zijn simpele ideeën. 2 van zijn films staan in mijn top 100 omdat ik er eindeloos naar kon kijken, dus ook maar beginnen aan de filmpjes van de beste Roland die nog een stem moeten krijgen van mij.

Jammer dat dit uiteindelijk toch wel een beetje tegenviel. Emmerich heeft altijd wel de neiging zijn filmpjes heel simpel en Amerikaans te houden, en zo dus hier ook. Dit brengt wel een hoop voorspelbaarheid met zich mee en met een aantal overdreven typetjes. Gelukkig niet al te overdreven irritant, waar Emmerich's Pro-Amerikaanse collega Michael Bay weleens de fout in wil gaan.

De actie is prima, niet heel opwindend uiteindelijk, en dat was het gene dat me een beetje tegenviel. Ik kijk Emmerich omdat zijn actie meestal wel een kick kan geven, maar die bleef hier een beetje uit. Al zitten er enkele spectaculaire scenes in met veel kogels en natuurlijk explosies, ik had het allemaal wel nog een tandje hoger willen hebben.

Effecten vallen af en toe ook een beetje door de mand, wanneer die helikopters neerstorten bijvoorbeeld. Actie is wel goed in beeld gebracht, niet al te nerveus en beverig waarmee Emmerich zelf ook wel lijkt te beseffen dat hij het allemaal niet te serieus moet maken, en daarmee bleven de 131 minuten wel boeien.

Enkele toffe scenes gelukkig en een verhaal met genoeg tempo gebracht, en de slotfase was toch wel een adem-inhouden momentje. Voor de rest bleef de kick uit en is het allemaal wel een beetje voorspelbaar gebracht. Toch blijft Emmerich wel een beetje mijn favoriet, maar de echt leuke actie van de beste man is hier niet helemaal maximaal te beleven.

Toch maar een voldoende, want het was allemaal wel lekker vermakelijk.

Hm.

Een ietwat aparte momentopname en vertelling van twee heren die op het eerste gezicht totaal niet bij elkaar lijken te passen. Met de aparte titel die de film draagt maakt regisseur Shelton ook meteen duidelijk dat hij dat zelf maar al te goed weet. Vervolgens krijgen we dus een film die meer op de humor inspeelt dan op de dramakant van de buurt.

Probleem is dat er ook romantiek aan de orde komt, dat nogal een remmer is voor het verhaal. Dat de personages absoluut niet sympathiek zijn door de hysterische rollen die ze spelen kan ik nog wel deels vergeven, maar het gezanik dat met de romance meekomt niet. Uiteindelijk is de film ook eerder een misdaadfilm dan een komedie, en dan is het een stuk stroever om doorheen te komen.

Harrelson en Snipes zitten gelukkig wel goed in hun rollen. Dat kan in mindere mate gezegd worden over Perez, die vooral vervelend is. Ook als personage gewoon moeizaam om tegenaan te kijken. Lijkt wel een 12-jarige in een vrouwenlichaam, erg hinderlijk. Gelukkig wordt dit gedeeltelijk gecompenseerd door Harrelson en Snipes die zeker op het sportveldje zelf de nodige chemie hebben.

Uiteindelijk kijkt de film door zijn luide karakter nog wel aardig weg, maar het gevoel dat de film meer wil zijn dan dat het hoeft te zijn heerst sterk. De film is op z'n leukst met de hysterische komedie en personages die elkaar afzeiken, en minder als misdaadfilm met serieuze onderwerpen en achtergrondproblemen. Zodra dat tweede de film overneemt is het stroef, maar dat neemt niet weg dat de eerste helft van de film best goed wegkijkt.

Best tof.

Helemaal geen verkeerde film, waar ik vooraf weinig van had verwacht. Des te meer verrassend dat dit 1 van de leukere paranormale thrillertjes zou zijn die ik ben tegengekomen. Dat ligt vooral aan een staaltje knappe regie tussendoor.

Keaton is altijd wel een prima acteur geweest. Hij heeft wel altijd een beetje een boze, sarcastische uitstraling. Het feit dat hij hier een wat serieuzere rol heeft, is dus soms wat moeilijker serieus te nemen. Ook McNiece maakt best indruk hier.

Maar wat de film vooral naar boven helpt is de regie. En dan vooral op visueel gebied. Er is duidelijk veel aandacht naar enkele leuke trucjes gegaan. Vooral sommige shots zijn heel gaaf, cameragebruik is in het algemeen erg top.

Maar ook de scenes met EVP zijn allemaal best sfeervol. Er is soms wel wat onschuldig gegriezel aanwezig, dat natuurlijk beperkt blijft (met de kijkwijzer) maar uiteindelijk best sfeervol uitpakt. Het is vooral te danken aan de regie dat de boosaardige poppetjes vaak maar heel even in beeld zijn.

Het had allemaal wel wat enger en uitdagender gemogen, maar Sax houd het vooral op kwaliteit hier. Dit zorgt voor enkele zeer sfeervolle scenes, en in het algemeen een erg vermakelijke thriller, dat soms even tegen de horror aan ketst.

Tegen het einde lijkt de film even de rust te verliezen en daarbij een wat stijve landing te maken, maar uiteindelijk in de allerlaatste scenes weet de film zich weer even te herpakken. Enkele sterke keuzes met de regie helpen hierbij. De film had soms wel net iets enger gemogen, maar in het algemeen is dit best een tof filmpje.

Regisseur Noah Baumbach wijkt af van de ingetogen tragikomediepaden en komt dit keer op de proppen met een experimenteler werkje. White Noise is echter geen beste stap om zo'n vooruitgang mee te boeken, al heeft de film zeker wat potentie om mee te werken. Het duurt even voordat de film opgang komt en Baumbach heeft enkel de sterk spelende Adam Driver en Don Cheadle als boeiende factoren. De wisselwerking tussen deze twee namen levert enkele noemenswaardige scenes op, maar over een tijdsperiode van 40 minuten is dat wel wat weinig. Eenmaal de grootschalige scenes na die duur uit de verf komen (de treinexplosie) wint de film wat tempo en komen de eerste echt sterke maatschappijkritische scenes tevoorschijn. Het zorgt voor de nodige onvoorspelbaarheid, maar eenmaal het laatste uur arriveert, heerst er toch een gevoel dat de film weinig te vertellen heeft voor zo'n speelduur. Het dunne gezever neemt teveel van de film in beslag en het acteerwerk van Greta Gerwig is te ondermaats voor haar gewicht binnen het verloop. De scene gedurende de credits is leuk, maar voegt naar mijn inzien weinig aan de inhoud toe.

Niet best.

Film over een jongen met een problematische achtergrond die door een hoop mensen over het hoofd is gezien. Na het daadwerkelijk zien van de film is me ook meteen duidelijk waarom, White Rabbit is niet de beste film die dit onderwerp hanteert.

Wel bijzonder dat je nog een aantal best bekende koppen kan zien, waaronder Robertson in 1 van haar minder bekende rollen. Ze doet het dan ook best leuk. Ze krijgt een rol die niet makkelijk is, maar lost het goed op. Ook de vader acteert verder redelijk, maar dat kan helaas niet van Krause gezegd worden.

Krause acteert erg ongeloofwaardig en gebrekkig, waardoor je nooit echt mee kan leven met zijn personage. McCann doet op de meest krampachtige manier zijn best om van hem een uniek personage te maken maar faalt hier behoorlijk in. Harlon weet nooit een intrigerend of realistisch personage te worden, eerder een vervelende verschijning die soms een parodiepersonage lijkt te zijn.

Het is allemaal verder wat standaard dramagebeuren die op een brave manier wordt ingevuld. Erg zielig allemaal, maar zonder impact. Dat Krause uiteindelijk met een wapen naar school trekt lijkt zelfs random te gebeuren. Er zal vast wel (genoeg) aanleiding voor zijn, maar de switch valt nogal plots uit de lucht. Hij is gewoon opeens gek.

Wat wel werkt is de visuele stijl verder. Aardig geluid en cinematografie ziet er ook naar behoren uit. Zeker de finale krijgt er een surrealistisch tintje mee dat wel werkt. Verder duurt de film ook niet lang en kijkt goed weg, maar bijzonder is het niet. Met dit soort onderwerpen zijn er veel betere films gemaakt, en McCann kan zich nergens in onderscheiden, behalve met zijn mistige cinematografie. Jammer.

Pfff.

White Zombie is het bewijst dat Lugosi ook in zijn wat eerdere projecten in complete pulp op kwam dagen. In de iconische karakters kan hij geweldig charmant zijn, in dit soort films wordt hij daarvan volledig ontdaan. Ik snap ook niet echt goed waarom personages in deze film er compleet debiel uitzien.

Zo'n nep baardje kan bijvoorbeeld echt niet. Toen niet, nu niet. Het ziet er werkelijk niet uit. Hierdoor is het van de get-go al moeilijk om de film maar een beetje serieus te nemen. Als vervolgens de bijrollen ook verschrikkelijk zijn om tegenaan te kijken (die Bellamy is wel erg makkelijk) wordt de film al snel hellish om nog doorheen te komen.

Ik kon er domweg niets mee. White Zombie mag dan wel één van de allereerste films zijn die het concept van een zombie hanteert, maar of het daarmee ook een goede film is; dat is een ander verhaal. Slecht acteerwerk, ridicule karakters en een enorm taai verloop. Domweg niet doorheen te komen. 67 minuten hebben nog nooit zo lang geduurd.

De Zwitserse regisseur Baran bo Odar komt op de proppen met een uiterst moderne hackerthriller, die dankzij de frisse regiesnufjes voortdurend aanvoelt als een originele film. De uiteindelijke inhoud is echter allesbehalve origineel, maar vanwege de aparte structuuropbouw gaat dit voor enige tijd langs de kijker heen. Waar Who Am I voornamelijk van profiteert is de interessante weergave van de visuele wereld, specifiek de Dark Web, die de film net dat extra toefje meegeeft om boven de middelmaat uit te steken. Jammerlijk is de wat voorspelbare vormgeving van de personages, evenals het te makkelijk aangrijpen van clichés zoals de inmenging van de Russische maffia evenals de uitwerking van de politie-interventie. Het scenario van Odar en medescenarist Jantje Friese raakt richting de slotfase te zelfzeker en voegt allerlei nodeloze plotwendingen toe, maar Who Am I staat eigenlijk stevig genoeg zonder allerlei geklooi met het plot. Een interessant, vlot en vooral enthousiast uitgevoerde thriller die voor lange tijd lekker gefocust blijft en het einddoel (pure entertainment) nooit uit het oog verliest. Leuk voor een late avond.

Veel nostalgieverwijzingen, hordes aan slapstickhumor en consistente inzet op de combinatie tussen live-action en animatie moeten de relatief dunne inhoud en vooral hysterische karakterinvulling enigszins verbloemen, maar uiteindelijk overwint Who Framed Roger Rabbit voor mij persoonlijk de tekortkomingen niet. Dat heeft vooral te maken met de vormgeving van de hoofdpersonages, waarvan Bob Hoskins onvoldoende charisma draagt en Roger Rabbit zelf behoorlijk vervelend is. De enige rol die de wereld van regisseur Robert Zemeckis enigszins kan laten opleven is Christopher Lloyd, die een opvallend duister (en daardoor intrigerend) figuur speelt voor een kinderfilm. De film geeft zichzelf prijs als een soort mysteriegebeuren, maar de karikaturale vormgeving van Zemeckis verraadt de clues al na een halfuur en kan je als kijker vervolgens nog een uur wachten op de onvermijdelijke slotfase. De droge humor werkt gelukkig redelijk aanstekelijk om datzelfde uur vermakelijk te houden en op visueel vlak wordt er op los geëxperimenteerd, maar uiteindelijk liet de afloop van Who Framed Roger Rabbit me als kijker volkomen koud. Wellicht dat ik het allemaal op te late leeftijd zie, maar ik denk wel dat ik hier als kind flinke nachtmerries van had gekregen.

Prima.

Typische thrillerfilm die omhoog wordt gehouden door het acteerwerk zelf. Soms hebben films conceptueel niet veel meer nodig dan een aantal acteurs die er ook echt zin in hebben en dan kan je al een heel eind komen. De titel maakt verder ook redelijk duidelijk waar het allemaal heengaat, dus je weet wat je kan verwachten.

Dat wordt dan ook degelijk uitgevoerd. Vooral Granaderos valt op als dreigende, maar gezellige en charmante gast. Ik heb hem een paar keer eerder in films langs zien komen, maar nog nooit vielen zijn talenten me dusdanig sterk op. Ook Hansen maakt indruk als gastheer en een wat naïeve man. Tang en Mattfeld mogen zichzelf ook gelukkig prijzen binnen hun rollen. Eigenlijk heb ik er qua acteerwerk niets op aan te merken.

Ondanks het gebrek aan een echt beklemmende sfeer creëert de film zelf nog weleens een akelig momentje die wat onderhuidse spanning opwekt. Deze zijn wel maar op een enkele hand te tellen, maar eenmaal ze verschijnen loopt de film goed. Verder is het vooral wat te tam en loopt het wat te langzaam van stapel. De acteurs hebben je aandacht wel makkelijk te pakken, maar na enige tijd begin je toch wat af te tellen naar een finale die totaal niet bevredigend is.

Ik had liever dat de film het bij ongemakkelijke thriller had gehouden en ik denk dat het zelfs voordelig had gewerkt om de horrorelementen volledig thuis te laten. De film werkt namelijk beter als psychologische thriller. De film werkt zich nu toe naar een climax die je met een wat zure nasmaak achterlaat door het weinig bevredigende karakter, maar verder is het een entertainend, charmant gebeuren waar ik niet veel over te klagen heb.

Haha!

Ja natuurlijk kan je dit niet goed noemen. Op YouTube gekeken omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet meer in kon houden. Ik wist waar ik aan zou beginnen, en ik ga het dan ook echt niet hoger maken dan 1,5* Lijkt me een fair rating.

Het is zo slecht dat het eigenlijk vermakelijk en hilarisch wordt. Er zit een "Video Joker" die continue grappen maakt door de film heen en de helikopters zijn ook hilarisch. Het is duidelijk te merken dat hier mogelijk maar 200$ is ingegooid, want het zag er niet uit.

Je krijgt waar je naar zoekt. Heb wel moeten lachen, maar het blijft natuurlijk erg slecht. Commando!

Combinatie.

Who's Watching Oliver mag zich bij de wat apartere titels voegen die ik recentelijk heb gezien. Aan de ene kant is het namelijk een erg gemene, perverse en soms zelfs zieke film. Aan de andere kant is het juist een heel subtiel en traag romantisch verhaal. Twee totaal verschillende dingen, die op een gekke manier wel bij elkaar komen.

Alleen spat de chemie er aan de andere kant niet echt vanaf door een iets te haastige uitwerking. Gezien de totaal verschillende aard van beide kanten is het een opgave om deze bij elkaar te krijgen. Moore komt daarbij wel een eind, maar is er niet helemaal. Vooral op het vlak van chemie dus te kort door de bocht, maar ook de echt vonkende en schattige momenten ontbreken nog. Er had wat meer focus moeten zijn.

Aan de andere kant een hele vuile film, die alleen wel een hoop van zijn gruwelijkheden maar half in beeld brengt. Banks is een geschikte seriemoordenaar, maar gaat wel zo ver binnen zijn typetje op dat je het koppeltje evenals hem als personage zelf maar moeilijk serieus kan nemen. Lane gaat daartegenover ook wel erg ver op in het zijn van een onschuldig figuurtje. Misschien hoort dat bij het absurde karakter van de film, maar het is toch wat te onwerkelijk.

Leuk gegeven, maar te verschillend om echt te werken. Moore kapt het allemaal steeds te vroeg af. Op het visuele vlak redelijk gemonteerd, maar matig versierd. Het horrorhuis krijgt nooit een eigenzinnige of brute sfeer, ik denk dat Moore als regisseur qua passie zelf gewoon tekort schiet. Alles wordt ingezet op het absurde karakter van de film, maar daar echt iets omheen bouwen gebeurt niet. Toch wel degelijk geacteerd en het kijkt goed weg. Een groot voordeel is dat het constant onvoorspelbaar is en wel een zekere flow kent. Daar kunnen soortgelijke goedkope films al niet aan tippen, dus dat doet Moore wel weer goed. Het resultaat is daarmee vooral half.

Toch wel goed.

Ondanks het vak me weinig interesseert, interesseren rechtbankfilms me op een wonderbaarlijke wijze behoorlijk. Zo is ook deze heel makkelijk uit te kijken, vooral omdat hij voor 90% dan ook in de rechtbank afspeelt en daarmee leuker is.

Goede rollen van Reeves, Basso en Belushi. Alle 3 de heren acteren keurig en geloofwaardig, met sterke charme en een eigen smoel met de karakters. Er zitten helaas ook wat zwakkere rollen in die wat overbodig waren, zoals Zellweger (onherkenbaar) en Mbatha-Raw.

Film is best vlot, de rechtbank heeft geen heel opwindende zaak en hoe hard Hunt dan ook probeert het allemaal donkerder en intenser te maken, het blijft allemaal hetzelfde niveau, maar daarmee niet veel minder vermakelijk eigenlijk.

Film is best goed, begon me al snel af te vragen waarom het gemiddelde hier op MM nog zo laag voor is, dit was best interessant om te volgen. Geloofwaardige prestaties en een prima script. Visueel niet al te bijzonder, maar dat hoeft hiervoor ook niet echt.

Richting het einde bereikt de film eigenlijk ook zijn hoogtepunt en dieptepunt. De afwachting voor de resultaat was een nagelbijter, maar de twist die daarna volgt was onnodig en wat suf. Het had van mij allemaal niet gehoeven om de film zo nog wat "moeilijker" te maken.

Interessante film die dan best slaagt in wat het moet doen, ik kwam er makkelijk doorheen. Duurt niet overdreven lang (soms willen ze weleens richting de 150 minuten gaan) maar deze houd het meeste wel simpel. Cijfer is dan ook bovengemiddeld.

Perry's hoogtepunt.

Als regisseur toch te veel bezig met zijn eigen Madea-universum, waarmee hij zichzelf vooral van de kaart haalt. Die films zijn namelijk allemaal hetzelfde en aan de gemiddelde scores te zien ook niet erg gewaardeerd. Het zorgt ervoor dat films als deze, die eigenlijk stukken beter zijn, onbedoeld worden genegeerd. Of zo lijkt het vooral.

Een verloop dat zichzelf voortduwt door middel van conflict, eigenlijk wel een type film waarvan ik erg hou. Daarbij kiest Perry voor de meest makkelijke zijwegen, maar de intensiteit en de woede zijn regelmatig voelbaar. Regie is niet super bijzonder, maar het zijn dan ook vooral de acteurs die de film dragen. Daar hoort Perry overigens zelf ook bij, al is Scott de ultieme showstealer.

Leuk hoe de verhaaltjes bij elkaar komen met zoveel gemak terwijl ze tegelijkertijd ook hun eigen pad blijven volgen. Het levert een film op die de situaties vanuit meerdere perspectieven bekijkt. Misschien zelfs een onbedoelde meevaller voor Perry, want hij lijkt er zelf niet zo bewust van te zijn, maar de film is toch wel een stuk slimmer dan je zou denken.

Ik kan er wel waardering voor opbrengen en toen het me verrassend genoeg emotioneel ook wist te raken kon een ruime voldoende niet meer van de baan. Iets te Tv-achtig voor een hoger cijfer, maar emotioneel, meeslepend en vermakelijk genoeg. Ik hou er stiekem wel van, van films waarin bekende acteurs hun mond tegen elkaar opentrekken. Perry mag zichzelf trots maken met deze film.

Alhoewel het eerste halfuur een zeer goedkope indruk maakt, weet regisseur J.S. Cardone dit uiteindelijk goed te kantelen. De bosachtige omgeving en het algemene griezelsfeertje zitten er namelijk goed in en ogen lekker spookachtig. Daarbij komen nog wat opvallend grafische moorden kijken om de eigenzinnigheid er extra dik bovenop te leggen, alhoewel het jammer is dat de uiteindelijke bedreiging weinig charisma uitstraalt. Ik heb kinderen nooit een goede match gevonden in de rol van antagonist binnen de horrorwereld en Wicked Little Things vormt daar geen uitzondering op. Ook het acteerwerk is niet bepaald geweldig en de dramatiek kent weinig effect, maar uiteindelijk heb ik een prima avondje gehad met dit relatief korte werkje.

Oersaaie horrorfilm vanuit regisseur Tory Jones, die een aantal jaar later met amusanter werk op de proppen kwam. The Wicked One valt daar echter niet onder en dat heeft vooral te maken met het feit dat Jones er niet vies van is om een overdaad aan volstrekt oninteressante dramatiek toe te voegen. Heel boeiend zijn de personages namelijk niet en het duurt werkelijk een eeuwigheid voordat er wat noemenswaardigs aan de hand is. In de synopsis staat een fenomeen genaamd Wicked Fest omschreven, maar dat bestaat uit niet veel meer dan één enkele band op een goedkoop podium. Verder snijdt de moordenaar geen hout en wil de sfeerzetting niet echt doorbreken, maar de acteurs doen wat ze kunnen en zijn daardoor best sympathiek.

Regisseur Jon M. Chu neemt ook het fantasierijke vervolgdeel voor zijn rekening dat korter duurt qua lengte, maar dit opvult met een nog zwaardere laag aan sentiment. In Wicked: For Good valt vooral op hoe saai het personage van Cynthia Erivo wel niet is in vergelijking met een Ariana Grande, ook al krijgt ze qua onkunde nog concurrentie van een schmierende Michelle Yeoh (haar populariteit is me persoonlijk dusver volledig ontgaan). Chu legt de emotie er soms zo dik bovenop dat het geheel een onbedoeld komisch effect teweegbrengt, ondanks een aantal slimme manieren om op het bekende Oz-verhaal in te spelen. Een aantal wat spectaculairdere scenes zien er qua animatie verder niet best uit en de finale is zwakjes, maar toch komen de makers met een aantal verrassingen aanzetten samen met epische, grootse decors om in ieder geval niet te vervelen.

Grootse productie met een uitgesponnen lengte en een miljoenencast, waar deze film waarschijnlijk een aanzienlijk deel van zijn populariteit aan te danken heeft. Toch komen regisseur Jon M. Chu en scenarist Winnie Holzman aan met een relatief bekend en clichématig gegeven, dat enorm inspeelt op de hedendaagse trends en daarmee soms meer een kritische boodschap lijkt dan een fantasiefilm. Het acteerwerk van Ariana Grande is echter uitmuntend (werkelijk perfect neergezet), de decors zijn knap in elkaar gestoken en een aantal sentimentele momenten worden wel degelijk gevoeld. Je zult open moeten staan voor een aantal zeer stevig aangezette momenten en liedjes die niet altijd even handig erin worden gemonteerd, maar toch ziet het er kwalitatief uit op visueel vlak en brengt ook inhoudelijk net aan genoeg om zijn bestaansrecht te garanderen.

Oei.

Ik dacht dat het origineel in ieder geval beter zou zijn dan de remake, maar dat is ie dus tot mijn verbazing totaal niet. Vond het van hetzelfde. Een saaie, lege en vermoeiende boel. Kent zowat 0 degelijke momenten door de film heen.

De film heeft wel de inleiding geskipped. Dat was niet erg, want zo kan je gelijk in het verhaal zelf komen. Echter hadden ze net zo goed gewoon een inleiding kunnen doen want de tour die Woodward maakt door het eiland had me niet eerder genoeg kunnen eindigen.

Ook Lee komt opdraven in een wat aparte rol, en bovendien ziet hij er behoorlijk cheap uit. Die pruik is bijvoorbeeld best idioot. Maar wat verwacht je dan eigenlijk van een eiland met alleen maar idiote bewoners?

Het is vooral dat de film veels te leeg en langdradig is. Zeker 70 minuten krijg je eigenlijk mystery dat totaal niet weet te boeien, wat liedjes met aparte lyrics en uiteindelijk een impactloze slotfase. Het is echt een behoorlijke misser.

Acteerwerk is ook niet erg bijzonder, en zelfs Lee weet eigenlijk niet eens te overtuigen. Het moet dan vooral van de sfeer zelf komen, maar deze valt ook nog wel mee. Op een aantal creepy scenes na en wat geinige liedjes door de film heen is de film nergens erg beklemmend of spannend.

De film was overigens wel snel voorbij, gelukkig. Op 1 of andere wijze weet de speurtocht op het eiland nog wel te boeien, en dat is toch wel weer fijn. Zo gingen de 90 minuten tenminste nog wel vlot om, maar de leegte erin kon niet bepaald gevuld worden.

Richting het einde wel iets beklemmender, maar een beetje knullig uiteindelijk. Het is vooral een beetje gedurfder.

Matig.

Ik wou deze jaren eerder zien, maar het was er niet van gekomen. Door de recensies wou ik er geen geld aan verspillen, dus was het wachten tot hij op TV kwam. Toen hij dan eindelijk weer op TV kwam toch maar meegepakt.

Cage speelt ondermaats. Heel soms weet hij nog wel te overtuigen, maar alleen bij zijn boze aanvallen. Daarnaast is het gewoon een vrij cliche karakter. Maar hij speelt beter dan iedere bewonder van "Summerisle". Burstyn in een van haar meest belachelijke rollen, Beahan flopt ongelooflijk en de rest loopt er maar wat zwak bij.

Veel gaten opengelaten, waarom kunnen de mannen niet praten?, en slechts bij het offer aan het einde komt de film wat tot leven. Totaal niet spannend, mysterie is zeker aanwezig maar vrij zwak uitgewerkt. In een remake kon hier veel meer inzitten als de acteurs tenminste zin hadden.

2,0*

Kinderachtige familiefilm over een betweterig kotertje dat op een dag besluit om naar God op zoek te gaan voor wat antwoorden. Een merkwaardig concept dat echter wel educatief kan uitpakken wanneer het aankomt op de combinatie tussen kinderen en religie, maar het scenario van M. Night Shyamalan gaat er verder amper op in. In plaats daarvan een redelijk halfbakken familiedrama met een gros aan sentimentele momenten die door de melige muziekkeuze amper serieus te nemen zijn, bovendien is het acteerwerk van Joseph Cross niet van het soort om over naar huis te schrijven. De film is verder niet compleet ontdaan van aardige momenten en enkele bijrollen acteren meer dan degelijk, maar in principe omtrent de boel niet veel meer dan een ingewikkeld concept dat een betere uitwerking had verdiend. Shyamalan blijft overigens in zijn inhoudelijke benadering redelijk neutraal met betrekking tot religie, dus gelukkig wordt de kijker een prekerige toon bespaard.

Goed.

Ik heb de samenvatting van het boek na de film gelezen, en dat blijkt het al snel dat hier een verhaal speelt dat wel wat aandurft. Daardoor moet de film dus ook best hard en expliciet worden, en is dit dan ook wel. Alleen niet allemaal met impact.

De film ziet er best netjes uit. Sommige camerastandpunten zijn knap en de film verveelt niet. Hier en daar wil de film een dromerig scenetje, maar deze voegen uiteindelijk niet al te veel toe. Soms vraag je je wel af waarom de focus soms zoveel op expliciete seks ligt.

Enkele zeer expliciete beelden, het komt echt wel een beetje in de buurt van porno. De pornofilm scene, het ziet er echt uit dat er daadwerkelijk seks is tussen de acteurs en actrices. En voor de rest liggen er nog wel meer expliciete beelden in die soms wat oncomfortabel zijn.

Het is uiteindelijk een beetje moeite om een band met 1 van de tieners te krijgen, omdat ze zich allemaal als een zak hooi gedragen en het "experimenteren" is niet altijd even geloofwaardig. De manier hoe ze om gaan met het veroorzaken van de kettingbotsing is ook gewoon dom.

Maar de film kijkt goed weg. De soundtrack is soms aardig akelig en de film durft echt wel wat aan. Je kan niet zeggen dat het de meest verontrustende film van het jaar is, maar de film is akelig hard soms en de 100 minuten gaan best vlot over.

Niet de gezelligste film, maar voor de rest wel een prima film.