Opinions

Regisseur Tim Mielants maakt er een sfeervol werkje van, maar tegen de helft aan verliest Wil de meeste pluspunten. De regenachtige straten, het harde geweld en het onvoorspelbare verloop houden niettemin voor enige tijd stand, maar uiteindelijk willen de scenaristen er iets teveel een overduidelijk verzonnen verhaal van maken. De onderlinge ontwikkelingen, toevalligheden en karikaturale vormgevingen van de personages zorgen ervoor dat de film als geheel een ongeloofwaardige indruk maakt, bovendien is het romantische zijplotje oersaai te noemen door het slechte acteerwerk van de protagonist. De finale kent een aantal indrukwekkende momenten, maar tegen die tijd zat ik me al behoorlijk te vervelen. Een wat strakkere spanningsopbouw had wonderen kunnen verrichten, maar uiteindelijk is Wil onderhoudend genoeg voor een voldoende.

De combinatie tussen actie-icoon Jason Statham en ervaren actieregisseur Simon West belooft een sterk uitgewerkte film, maar in het geval van Wild Card is niets minder waar. Met name het verhaal zelf hangt als los zand aan elkaar en lijkt het script tijdens het transportatieproces een aantal pagina's te zijn kwijtgeraakt. Met name de slotfase heeft eronder te lijden, maar gelukkig kijkt het overige gedeelte verdienstelijk weg. De rol van Statham is overtuigend, de setting heeft een zekere charme en het zijplot rondom Dominik Garcia levert ideale actiemotivatie op. West concentreert zich in deze film wat minder op over-the-top scenario's en hoopt vooral met geloofwaardigheid te scoren, maar die keuze pakt weinig verstandig uit. Dat neemt niet weg dat de 92 minuten in vlot tempo voorbijrazen en de visuele opmaak van West overtuigend is. Typisch kijkvoer dat je binnen een week of 2 weer bent vergeten.

Mwa.

Niet een al te bijzondere tienerfilm dit. Emma Roberts is perfect gekozen voor haar rol als irritante en verwende tiener die richting het einde natuurlijk een belangrijke boodschap leert. Het is allemaal weer heerlijk voorspelbaar.

Het verhaal is niet vervelend om te volgen, en Roberts speelt met veel overtuiging. Ze wordt echter niet geholpen door de rest en het verhaal doet weinig zijn best om origineel te zijn. De film is vaak wat flauw qua humor, zeker in het begin.

Voorspelbare film, die door volwassenen al snel overgeslagen kan worden. Punten voor Roberts en de vlotte vertelstijl, maar daarna heb je het ook weer snel gehad hiermee.

Huh.

Was deze productie serieus? Dit ziet er toch wel heel nep uit. Waarschijnlijk wel een hint naar de Texas Chainsaw Massacre films en Grindhouse films. Al haalt deze film het daar bij lange na niet. Daarvoor is het gewoon te nep.

Dat monster, of de wilde man, draagt gewoon een vloerkleed. Hier hebben ze dus echt niet hun best op gedaan. Misschien wat knippen hier en daar, maar het zag er nogal belachelijk uit. Toegegeven, er waren dan wel enkele leuke scenes met het beest. De longen die uit de man gescheurd waren was lollig.

Het amateurisme spat er vanaf, ondanks dat de wilde man er nep uitziet, weten de scenes met hem nog wel leuk te zijn. Voor de rest suf gedaan, slecht uitgevoerd, geen origineel verhaal en beeld dat niet met het geluid gelijkloopt.

Ok.

Wel een ok thrillertje. Apart dat rondom het internet de twistjes worden geprezen, terwijl het me logischer lijkt dat deze film bekend is geworden wegens de meer erotische scenes. Alleen valt erotiek in een film niet direct aan mij op en classificeer mezelf dan ook liever als liefhebber van een verhaal.

Dillon in een weer wat jongere rol, volgens mij zelfs de jongste die ik tot nu toe van hem heb gezien. Hij doet het heel degelijk. Hij beloofde later in ieder geval prachtig te kunnen stralen in The House That Jack Built, maar je kan zeggen dat dit dan in ieder geval een goed "opwarmertje" is.

Over Richards ben ik wat minder tevreden. Meer een typische "knappe" verschijning die veel lacht en straalt, maar qua acteren is het vreselijk nep. Heb veel betere rollen van haar gezien, apart dat deze dan bij mij in het verkeerde keelgat valt. Campbell is voor de rest ook aardig. Bacon op automatische piloot.

Het verhaal kent gelukkig een hoog tempo, iets wat deze film zeker nodig heeft. Saai is het dus in ieder geval nergens aangezien er inderdaad een hoop gebeurd. Visueel is het ok. Het knapste camerawerk zit echter in de eerste scene. Visueel is het daarna niet heel opvallend meer. Wellicht nog enkele sfeervolle cinematografie hier en daar.

Ik heb wat trivia lopen snuffelen over Wild Things en zag dat acteurs en actrices / crewleden moeite hadden met het verhaal te volgen. Dan vraag ik me af of ze niet gewoon erg dom zijn, want de twists stellen echt niet heel veel voor. Behalve dat ze elkaar in rap tempo opvolgen. Maar dan denk ik dat je gewoon niet zo goed op aan het letten bent.

Redelijke film. Maar lijkt mij vooral bekend geworden vanwege de iconische zwembadscene. De erotisch getinte scenes vond ik overigens erg nep en overdreven. Kan er dus niet zo van "genieten" als enkele anderen. Maar het verhaaltje boeit wel, en dat doet het hem weer.

Eigenlijk nog best degelijk.

Ik had eigenlijk vooral een pijnlijk ongrappige film verwacht waar ik niet mee kan lachen en vooral maar even uit moest zitten. Gelukkig zegt score niet gelijk alles en heb ik nog best genoten, vooral van het tweede deel dan, eerste leek nergens op.

Smith & Kline zijn geen memorabel duo. In de eerste helft van de film is Smith vooral niet grappig en Kline zelfs pijnlijk soms. Kline heeft echter wel charme dus waarom hij met een rol aankomt die behoorlijk flauw is is me een beetje een raadsel. Als de president was hij ook niet al te briljant.

De regen van grappen die op de kijker worden afgevuurd is soms hinderlijk. Vooral omdat het in het eerste deel niet echt raak slaat. Ook knap hoe de film letterlijk de twee slechtste actrices erbij haalt en toch nog met een voldoende weg weet te komen. Hayeks enige goede rol was als stripper in From Dusk till Dawn . Bai Ling is echt het slechtste van het slechtste maar gelukkig verlaat ze het toneel al snel.

Waar de film vooral op raak slaat is het visuele vlak waar het nog regelmatig weet te verrassen met knappe designs, gave designs en degelijke special effects. Apart dat de film uit 1999, is zijn tijd wel een beetje vooruit. Budget is dan ook wel goed benut.

Die designs doen het hem vooral. En heb toch wel kunnen lachen om de extreem domme slapstick in de finale van de film. Dat ik toch nog heb kunnen lachen zegt wel wat want dat gebeurd niet vaak bij komedies. Maar zodra ze dom genoeg zijn moet ik eigenlijk toch wel meegaan. Beetje een guilty pleasure dus.

Geen hele goede film, maar dankzij een aantal toffe designs, visueel degelijke beelden en bij vlagen grappige slapstick zorgen ervoor dat ik een voldoende moeilijk kan ontwijken. Geen hoge echter, want het eerste deel was wel redelijk vermoeiend.

Pff.

Toch wel een echt oersaaie dramafilm die zichzelf als eerste indruk verpakt met een avontuurlijke indruk. Die indruk wordt echter al snel achterwege gelaten, want we volgen eerder het leven van Purnell die het zichzelf eigenlijk steeds moeilijker maakt hier dan dat haar leven daadwerkelijk moeilijker wordt. Greenwood mag daar een wat ondankbare bijrol aan toevoegen.

Vooral het tempo legt deze film integraal om het leven, want ik kwam er nauwelijks doorheen. Misschien ligt dat eerder aan een subjectieve blik, maar deze film kwam gewoon niet opgang. Het drama hebben we al honderden keren gezien en het enige dat de film op de been weet te houden zijn wat intrigerende shots van moeder natuur, die eigenlijk korter zijn dan je zou denken aangezien de film zichzelf wel promoot als een soort survivor-gebeuren.

Al bij al kent het richting het midden wat interessantere stukken en de acteurs doen hun best, maar het is dan ook vooral regisseur Green die de film zelf achterlaat. Hij laat vooral het verhaal doen door de beelden en de achtergrond, maar kan dit op geen enkel moment interessant naar voren brengen. Het voelt allemaal makkelijk, maar vooral oer en oersaai aan.

Apart, maar wel pakkend.

Het is dan ook met dank aan Powley, die hier een overtuigende titelrol neerzet. Ik heb nog weinig met haar gezien, The Diary of a Teenage Girl was de andere, maar het is duidelijk dat ze toch wel het beste scoort met wat vreemde, onmenselijke rollen. Iets waarbij ze iemand anders mag zijn.

Powley draagt de film dan ook wel redelijk. De rest van de acteurs en actrices maken helaas weinig indruk. Ook Tyler, met een redelijk grote carrière, maakt geen indruk. Opzicht is dat ook bij een horrorfilm niet erg, maar je zou het altijd beter kunnen doen.

Qua horror is er eigenlijk behoorlijk weinig. De film moet het vooral van zijn aparte, soms bijan komische verhaal over de ontwikkeling van Powley. Richting de slotfase doet de film een poging voor wat gore, maar valt vooral terug in brave thriller.

Het verhaal is wel leuk bedacht, maar als kijker heb je al snel door hoe het allemaal in elkaar steekt. Eenmaal je het doorhebt heb je als kijker weinig verrassing, en de eerste 10 minuten lijken me echt een poging om wat mystery neer te zetten.

De poster belooft een sfeervolle horror, maar van sfeer is er eigenlijk alleen de eerste 10 minuten wat van te merken. Voor de rest blijft het een best normale thriller in dat gebied. Wel opmerkelijk voor een Fantasy, maar die zit hem dan blijkbaar vooral in het verhaal.

Kort samengevat is dit een vermakelijke horrorfilm die veel potentie toont in het verhaal, maar waarbij de uitwerking onvoldoende is. Powley draagt de film en het kijkt goed weg, en dan heb je het meeste wel genoemd.

Een film met soms mooie natuurbeelden en wat apart geconstrueerde scenes, maar verder kijkt alsof je naar een steen staart die langzaam maar zeker van de berg afrolt. Regisseur Panek probeert duidelijk zo esthetisch mogelijk te werk te gaan met een beperkt budget, maar wat mij betreft duurde het vooral erg lang en kende een vermoeiend effect. Het is ook niet de meest handige keuze om een film als deze te laten steunen op kinderlijke hoofdrollen. Er slaagt dan ook geen enkel personage in zich onderscheidend te presenteren, iedereen leek vooral erg op elkaar. Wat waarschijnlijk het meest stoorde is wat De filosoof zelf ook aangeeft, dat een hoop acties die best potentie tonen voortdurend eindigen in een anticlimax. Het was een moeizame zit, terwijl 88 minuten niet eens een onredelijke duur is voor een horrorfilm.

Vroege Howard.

Ze liggen me iets minder, dit soort oudere fantasiefilms. Maar met een beetje status wil ik ze nog weleens een kans geven. En zo bleek Willow eigenlijk nog wel mee te vallen. Was vooraf vooral benieuwd naar Davis in de hoofdrol. Leuk om hem nog een keertje zonder make-up te zien.

Films zoals deze liggen me niet altijd even goed. The Princess Bride vond ik erg matig. Deze was gelukkig wel beter. De rollen en karakters zijn vooral beter dan in TPB. Bovendien lijkt Howard over stukken meer fantasie te beschikken dan Reiner, en dat is hier wel voelbaar eigenlijk.

Davis doet het goed. Krijgt een beetje een saaie rol, maar doet het heel redelijk. Begrijpelijk dat hij later grotere rollen kreeg. Davis overstijgt wel de rest van de karakters, maar eigenlijk doet iedereen het wel goed. Vooral Kilmer speelt hier waarschijnlijk 1 van zijn betere rollen. Alleen Marsh als boze koningin was wel heel erg slecht.

In het begin had ik mijn twijfels. Sommige sets zien er twijfelachtig kaal uit. Enkele toepassingen van effecten en CGI (bij de brownies lijkt het zelfs op Birdemic). En de sets van het dorp van Davis ziet er wat simpel uit. Pas richting het tweede deel, waar we enkele kastelen te zien krijgen, beginnen we pas een idee te krijgen dat het met fantasie wel wat voor kan stellen.

Duurt met 2 uur relatief lang, het verhaal doet weinig unieks om origineel te zijn binnen het genre maar het vermaakt allemaal wel. Enkele gave momenten van stop-motion en creature designs. En het tempo ligt relatief hoog dus erg vervelen doet het absoluut niet.

Degelijke fantasy. Beviel me opvallend goed. Goed acteerwerk, een erg gaaf ingericht boosaardig kasteel en een aantal momenten die wel relatief memorabel weten te zijn.

Het origineel dus.

Een film waarvan ik het origineel eerst zag. Eigenlijk een beetje dodelijk aangezien ik ze dan niet kan vergelijken en de verschillen ook niet bepaald kan opnoemen. Bovendien was de remake ook redelijk verzakt, had er vage herinneringen van.

Wat ik in ieder geval wel weet, is dat ik Wilder een veel beter Willy Wonka vind dan Depp. Ik vind Depp vaak wel goed, maar als ik deze twee naast elkaar leg, krijgt Wilder zeker mijn voorkeur. Opvallend, want de twee lijken totaal van elkaar te verschillen als ik naar de persoonlijkheden kijk.

Zo is Wilder bij vlagen iets opvliegender en vooral energieker, zo lijkt het. Depp zag er meer uit als een sulletje die niet bepaald bijzonder was. Maar Wilder vind ik in ieder geval een stuk leuker en dat draagt weer bij aan de ervaring zelf.

Het blijft wel een geinig verhaal dat behoorlijk wat creativiteit en originaliteit vergt qua regie. Dat is deels gelukt. Genoeg fantasy in ieder geval, maar soms ook wel een beetje knullig. Zo is de film wel erg kleurrijk, maar valt het vaak op dat bijvoorbeeld de chocolateballonen daadwerkelijk ballonen zijn.

Ook soms opvallend "eng" voor een kinderfilm. Een kip die onthoofd wordt? Waar komt dat nou vandaan. Maar voor de rest vind ik de versie van Burton dan in het algemeen iets frustrerender voor een kind. Deze is in ieder geval bij de "pechgevallen" iets vriendelijker en minder grof.

Voor de rest een leuk filmpje dat bij vlagen wat onnodig materiaal erin stopt. Zo is de dans van de Oompa-Loompa's na de pechgevallen echt heel knungelig en iets te slecht in elkaar gezet. Ook de editing is soms niet heel bijzonder.

Film die voor de rest nog wel leuk is om te zien en niet te lang duurt. Soms iets te klunzig alleen. Ik vind hem ongeveer net zo goed als de remake. Maar de remake is iets minder klungelig, maar deze kent een veel betere Willy Wonka. Cijfer komt dus op hetzelfde uit.

Wel leuk.

Maar toch wat mij betreft de grootste teleurstelling van het jaar, aangezien dit de film was waar ik het meest naar uitkeek. Cage lijkt op horrorgebied steeds de beste projecten uit te kiezen, en toen het bekend werd gemaakt dat hij het tegen animatronics op zou nemen kon mijn geluk niet meer stuk.

Helaas laat het resultaat het wel afweten, maar het valt wel goed in het rijtje met andere Cage-films. De echte Cage Rage blijft hier alleen uit. Hij speelt bij vlagen wel wild, maar wie echt over-the-top Cage verwacht komt toch bedrogen uit. Dit is nog steeds bij vlagen een hilarische rol, maar op een andere manier. Niettemin weet Cage dit bijna perfect te doen.

Visueel ziet het er ook goed uit, op een aantal CGI-slippertjes na. De cinematografie en look zien er schitterend uit. Er zweeft een paarse gloed door de film heen die het als eindresultaat best bijzonder maakt, en daarnaast zijn de actiescenes ook prima opgenomen. Ze vallen wel in de ik-schud-zoveel-mogelijk-met-de-camera-omdat-mijn-budget-niet-zo-hoog-ligt categorie, maar die kan ik prima slikken.

Verhaal is compleet van de pot gerukt. Je kijkt eigenlijk letterlijk 88 minuten tegen Cage aan die in een restaurant werkt en zijn ding doet. De robots komen vervolgens plots tot leven en vallen Cage 1 voor 1 aan. Nog wat zijplotjes daarbij, maar in principe is dat alles wat je krijgt. Lewis maakt het zichzelf er wel iets te makkelijk mee.

Er zit genoeg lol in om het allemaal vermakelijk te houden, maar Willy's Wonderland stort zich spijtig genoeg wel enkel op 1 richting, en dat is de komedie. Op horrorgebied zal je bedrogen uitkomen namelijk. Spannend of dreigend is het nergens, en de gore valt al helemaal tegen. Voor de echte gorehounds zal dit dan ook een behoorlijke domper zijn. De kills zijn tam en het meeste bloed komt in de vorm van olie. Verder is het ook erg bombastisch waardoor enige vorm van subtiliteit of spanningsopbouw teniet gaan.

Deze film maakt eigenlijk qua toon ook de verkeerde keuze. Je zou denken dat deze film een behoorlijk lompe en bloederige horrorfilm gaat worden, maar het is uiteindelijk vooral een snelle en opgepoetste film geworden. Een compleet van de pot gerukt verhaal en barslecht acteerwerk buiten Cage om. Het is uiteindelijk allemaal ontzettend onbevredigend omdat de film niks lijkt te durven. Het concept wordt niet tot in de volle potentie benut en de gore is serieus tam. Het is gewoon wachten op de volgende gekke actie van Cage, die de film toch wel heeft gered. Een voldoende voor Cage en de visuele look, verder toch wel een serieuze teleurstelling.

Voor diegene die een iets meer geslaagde animatronicsfilm willen, ik raad je The Banana Splits Movie aan. Deze film bevat veel meer gedurfde gore, is lomper en de fun is wat beter gelukt.

Vlot en simpel.

Heb niet zo veel met tennis. Voetbal is de sport die ik eigenlijk in het algemeen kijk, nu ook vaker het WK dan een nieuwe film. Toch deze maar meegepakt omdat hij me wel een lollig filmpje leek. Bovendien kan ik meestal wel genieten van Sportfilms.

Dunst is schattig en Bettany doet her best leuk als de Peter Colt die zijn laatste jaar op Wimbledon gaat spelen en inspiratie krijgt van Dunst. De chemie is er niet echt en de humor is erg plat en soms flauw, maar de film is toch wel erg vlot.

Beelden op de tennisbaan zijn leuk gedaan en mooi verfilmd. Visueel is deze film dan ook dik in orde, het ziet er zonnig en simpel uit. Best een leuke uitkijker.

Flauwtjes.

Had het ook niet echt anders verwacht van deze regisseur na zijn film hiervoor, maar ach. Topher Grace zat erin, de film duurt niet te lang en wellicht tikt het weg als aardig vermaak. Ik besloot het op basis van die criteria toch maar een kansje te geven, maar erg veel voordeel heb ik er achteraf niet bepaald aan gehad.

Het acteerwerk is beter dan ik had verwacht. Van Grace had ik wel een aardige rol verwacht, maar het is soms de chemie tussen Duhamel en Bosworth die echt verrast. Weet zeker tijdens de eerste helft wel wat uit te halen, waardoor dat gedoe met Grace als de stiekeme "ware" evenals het uit elkaar gaan tussen de twee totaal niet passend aanvoelt binnen het kader van de film. Vond dat toch wel een merkwaardige uitkomst.

Verder is het allemaal maar wat flauw. De film is een typisch geval van een geheel dat komedie en romantiek vermengt. Niet dat het hier niet zo goed samengaat, maar je hoopt doorgaans toch eigenlijk wel dat de film eindelijk iets doet dat niet mijlenver van tevoren gevoeld wordt. Films binnen dit genre die vaak een zelfde lijn aanhouden is natuurlijk geen groots probleem, maar wel als je er zo veilig inblijft als dat deze film dat doet.

Uiteindelijk ontbreekt het vooral aan impact. Deze film gaat me absoluut niet bijblijven. Ik kan niet zeggen dat ik dat jammer vind, maar ik vind het wel jammer dat Grace wat wordt afgedankt. Als er dan een personage tussenzit die wat leuker is dan Bosworth en Duhamel, is het Grace wel. Maar uiteindelijk wordt hij best ver teruggedrongen, waardoor de uitkomst zelf niet echt bevredigend aanvoelt. Ach, ik heb het in ieder geval gezien denk ik maar.

Toch maar herzien, maar eigenlijk verandert er niks aan de uitkomst. De eerste helft was niettemin kundig in beeld gebracht en met zo'n huis als van Sarah Winchester is het niet moeilijk om wat spanning op te bouwen. Wanneer de film enkel de mensen tegenover geesten bevat is het goed te doen en kent het meerdere geslaagde scares. Zodra dan het achterliggende concept uit de doeken wordt gedaan stort de film in elkaar. "Ben" had wat mij betreft volledig uit de film geschrapt mogen worden. De focus wordt dan ook ineens verlegd van Mirren en Clarke naar een oninteressante antagonist. Het is een regiekeuze die ik als merkwaardig acht, maar de film kijkt goed weg en de cinematografie is meer dan degelijk. Een film over dit huis mag wat mij betreft makkelijk opnieuw gemaakt worden.

Solide.

Best aardige en lekker mysterieuze film vanuit Amerikaanse bodem. Wind Chill kwam ik tegen toen ik door een lijstje liep te bladeren die de beste kersthorrorfilms op een rijtje zette. Deze film straalt dat alleen niet bepaald uit. Er spelen wat kerstliedjes op de radio, verder is het eerder een roadtripje door de sneeuw die uiteindelijk tot stilstand komt.

Het fijne aan de film is dat regisseur Jacobs het gevaar voor een lange tijd weet te verhullen door middel van een redelijk mysterieuze en trage aanpak. Misschien was dat ook maar beter, want eenmaal duidelijk is wat er precies speelt buiten de auto van Blunt en Holmes kakt de film snel in. Hoe langer de verhulling in het midden wordt gelaten, hoe beter de kwaliteit van de film is.

Dat is dan ook een van de weinige echte kritiekpunten die ik heb voor Wind Chill. Eenmaal de bal aan het rollen is ziet de sfeer er namelijk goed uit en krijg je het als kijker spontaan koud van de beeldvorming. Acteerwerk dat wordt verzorgd vanuit Blunt en Holmes is meer dan aardig. Leuk om te weten dat beide personages geen namen krijgen maar wel wat achtergrond tonen. Vast bewust gedaan, maar leuk om even aan te kaarten.

Erg spannend wordt het niet maar het kan rusten op een redelijk onheilspellende en sfeervolle aanpak die de film moeiteloos aan je voorbij laat gaan. De beelden waarin je buiten iets ziet lopen intrigeren, en de machteloosheid van de situatie heeft wel degelijk impact. Misschien dat de film voor de gemiddelde kijker wat te onlogisch is, maar ikzelf kan alleen maar genieten van een film waarvan ik niet weet waar het heengaat.

Lekker koude en vermakelijke thrillerfilm met genoeg horrorelementen om zijn plek in de kerstlijsten te verdedigen. Fans van mysterieuze horror kan ik de film van harte aanraden, maar ook de fans van een jonge Emily Blunt. Leuk hoe je kan zien dat bepaalde namen het echt hebben verdient om naar de grotere producties te trekken, want als Holmes brak had gespeeld (wat hij niet doet) had Blunt de film makkelijk op de schouders kunnen nemen.

Jammer.

Ik ben altijd wat sceptisch tegenover hoog beoordeelde films. Wind River heeft zo een behoorlijk hoog gemiddelde, en ik snap niet helemaal waarom. De film is in mijn mening helemaal niet veel beter dan een algemene thriller.

Het wil ook niet opschieten als je Renner als 1 van de hoofdrollen neemt. Het blijft toch wel meer een echte actieacteur en in een traag thrillertje komt hij dan wat minder goed tot z'n recht. Olsen is voor de rest ook wat te doorsnee om indruk te maken.

Opvallend weinig bijzondere dingen in een film met een 7,4 gemiddeld op MovieMeter. Toegegeven, de finale is wel goed gedaan. Maar daarnaast krijgen we maar weinig spanning in een toch wel sfeervol landschap. Hier had meer mee moeten worden gedaan.

Voor de rest een hoop stukken die veel te lang doordraven. Het "ach wat een zielig verhaal" gevoel zat er bij mij absoluut niet in. Alles gaat te lang door en de dialogen zijn soms een killer. Allemaal sip gedoe dat weinig indruk weet te maken op mij.

Het is dan toch pas richting het laatste half uur dat de film langzaam uit z'n schulp komt. Laatste schietpartij en de verkrachting waren best sterk. Maar voor de rest is het allemaal tergend traag en sip gedoe waar ik echt moeizaam doorheen kwam. Daarbij brengt het trage tempo alleen maar mooie landschappen met zich mee.

Aardig.

De redelijk negatieve geluiden rondom deze film deden me geloven dat er eigenlijk geen potentie in de film zat. Daar zat ik verkeerd in, The Wind bleek namelijk een erg competente horrorfilm te zijn die zijn zaken atmosferisch aanpakt. Dat betekent wel dat de nodige traagheid eraan verbonden zit, maar dat is niet perse slecht.

Het begint allemaal erg mysterieus, en de sfeer die de film uitstraalt is rustig te noemen. Ik was vooraf erg verrast om te zien dat de cast die hierin meespeelde vooral in slechte films heeft meegespeeld. Gerard en Telles in dit geval, maar ze laten hiermee zien dat ze wel degelijk thuishoren in de acteerwereld. Goede, beheerste rollen die de nodige charme bevatten.

Visueel ziet de film er aardig uit. Er wordt goed gebruik gemaakt van de sound editing, die een onheilspellende setting mogelijk maakt. Camerawerk had iets minder statisch mogen zijn, en ik mis ook wat kwalitatieve cinematografie tijdens de spannende scenes. Spanning probeert de film regelmatig op te bouwen, maar het komt er niet echt van.

Verhaaltje is ietwat verwarrend en dat is soms jammer, want dit soort films hoeven niet perse zo ambitieus mogelijk te werk te gaan. The Wind kent wat taaie scenes tussendoor en het gebrek aan lef tijdens de horrorscenes is jammer. Het leunt nu op een redelijk droevige sfeer die wel zijn werk naar behoren doet, maar niet genoeg om de film echt sterk te maken.

Aparte film, ik vond hem wel beter dan dat ik had verwacht, maar een erg sterke film is dit dan weer niet. Plak er een A24-etikketje op en het online publiek gaat helemaal los. Ikzelf kon er in beperkte maten van genieten, maar de sfeer en het acteerwerk waardeer ik. Ik mis alleen de spanning, dreiging en horror. Verder best te doen dankzij de aparte sfeer die door de film heen wordt gecreëerd.

Mak.

Het is niet de eerste keer dat Netflix er een film uit kaatst die gebaseerd is op een erg oude film. Eerder werd ditzelfde trucje bijvoorbeeld ook uitgehaald met Rebecca. Waar die film echter een erg knappe en verfrissende sfeer wist neer te zetten die wat wegheeft van deze film, komt dat in Windfall absoluut niet uit de velden.

Al vanaf de eerste paar scenes verwacht je als kijker dat de film zich langzaam maar beklemmend zal opbouwen. Dat eerste is absoluut waar, dat tweede juist niet. Windfall is een soort verhoudingsfilm waarin onderlinge relaties onder druk komen te staan door de komst van Segel. Een aparte nieuwe rol voor een acteur als hem. Hij past er dan ook niet geweldig in. Nogal een lomp figuurtje.

Plemons en Collins doen het dan wat beter, maar ook niet geweldig. De sfeer is voornamelijk voelbaar door de communicatie van het warme weer. Locatie is overigens ook erg goed gekozen. Ideaal zowat voor een opbouwende thriller als deze. Wel jammer dat het genre wat het moet voorstellen zelf niet zo goed uit de mangel komt. Het voelt toch echt terughoudend en simplistisch aan voor een thriller.

Wat verrassende wendingen tegen het einde aan, verder vooral een iets te makkelijk geregisseerde film die punten denkt te halen door langzaam te zijn en de muziek zowat volledig weg te nemen. Genoeg wordt er duidelijk gemaakt dat deze film op ouder materiaal gebaseerd is, maar daarmee beperkt regisseur McDowell zich klaarblijkelijk in zijn artistieke vrijheden. Mak gebeuren met wat verrassingen en een redelijk gevoel voor cameraplaatsing.

Vlot.

Ik heb de serie nooit gekeken, maar gelukkig staat het volgens sommige recensies vrijwel los van de film, en ik had ook geen moeite met het verhaal te begrijpen. Eigenlijk keek ik de film door Janssens, die ik overigens goed vond in een van mijn favoriete films, Revenge.

Door onze buren gemaakt, en dat hebben ze niet slecht gedaan. Natuurlijk was het niet enorm spectaculair zoals je bij de naam kan verwachten, maar dat heeft me uiteindelijk niet gestoord. Ik wist dat met een budget van 4.5 miljoen geen grote spektakels zouden komen.

Cast acteert redelijk, visueel in orde. Verhaal is wat cliche en hebben we veel vaker gezien, en dat is jammer, maar geen stoorzender. Krijgt van mij gewoon een mooie voldoende, prima film van België

Mager.

Niet een al te beste horrorfilm van eigen bodem, maar tegelijkertijd voor eigen bodem nog wel leuk gedaan. Met een titel zoals The Windmill Massacre schep je ook niet bepaald hoge verwachtingen en die kan je dus ook beter thuislaten bij het kijken.

Het verhaal was opzicht nog wel leuk om te volgen. Beaumont acteert redelijk evenals de rest die het beslist ook niet slecht doet. De killer zelf is nogal een lompe gast, die nergens dreigend overkomt. Opzicht is de zeis nog wel leuk bedacht, maar jammer dat de killer zelf nogal een zak aardappelen is.

Gore mag er wel zijn, maar het had eigenlijk allemaal nog wel een stuk lomper en hartelozer mogen zijn. Het verhaal zelf is voorspelbaar en alles behalve origineel. Gelukkig door de vlotte vertelwijze is de film nog wel vermakelijk.

Woo op oorlogspad.

Nooit echt mijn regisseur geweest, zat dan ook niet te popelen om een oorlogsfilm van 2 uur afkomstig van hem te bekijken. Toch geef ik films binnen dit soort kader wel vaker een kans en bovendien kan een volbloed actieregisseur middenin de oorlog vast wel wat betekenen. Voor mij tikt het alleen eerder de standaard van Woo aan.

Cage blijf ik als acteur waarderen, maar dan in de rollen waarbij hij wat energieker en losbandiger is. Dit soort films beperken hem in zijn kwaliteiten. Logisch ook, want uiteindelijk moeten er mensen van vlees en bloed staan, maar de aparte uitstraling van Cage past daar niet echt in. Overige rollen zoals die van Stormare en Ruffalo ben je ook zo vergeten. Via Beach komen er op cultureel vlak wat thema's samen, maar ook dat wordt nogal onsubtiel uitgewerkt.

De oorlogsscenes wisselen vaak. De omgevingen worden aardig nutteloos naar voren gebracht. Lelijk camerawerk vooral, een Woo die alles om zich heen laat ontploffen maar alles vervolgens van afstand bekijkt. Toch wordt het explosief en bombastisch genoeg neergezet, waardoor je het vermaak in het lawaai wel makkelijk kan vinden. Aangezien er ook genoeg sequenties van zijn, is het verder geen probleem om de film uit te zitten.

Jammer genoeg is de film wel lang en weet inhoudelijk niet veel meer te bieden dan wat vermakelijke oorlogsmomenten, maar voor een film die toch vooral de verkeerde kant moet laten zien krijg ik hier eerder de indruk dat het allemaal wel gezellig is in de rimboe. Van Woo heb ik ze minder gezien, maar dat dit vervolgens wat mij betreft één van zijn betere films is zegt voor mij ook genoeg.

Relatief onopvallende horrorfilm waarin Brande Roderick zowel voor als achter de camera staat. Wat er direct aan Wineville opvalt is de lage productiewaarde, veroorzaakt door een verrassend groot gebrek aan financiële middelen. Een moeder en zoon trekken daarbinnen naar het platteland om een nieuw leven te beginnen, waar meteen opvalt dat beide leden over weinig acteertalent beschikken. Daarbij komt kijken dat de moorden evenzeer weinig om handen hebben en er nergens de tijd of ruimte wordt genomen om een stabiele sfeerzetting op te bouwen. Wat rest is een mate van oprechtheid vanuit de makers en een poging om plotwendingen ertussen te krijgen, maar verder is dit vooral een project om te vergeten.

Wellicht dat de zeer lage verwachtingen hebben geholpen, maar deze opening van het aanstormende Pooh-universum viel me in elk opzicht mee. Regisseur Rhys Frake-Waterfield voorziet de film van genoeg aantrekkelijke moordpartijen en grappige insteken, al is het maar omdat ze hun voordeel hebben kunnen doen vanwege het concept. Jammerlijk is de vormgeving van de moordenaars, die eigenlijk fantasiewezens moeten voorstellen. Veel verder dan opgeblazen maskertjes komen de makers niet, zelfs wanneer er wat CGI aan te pas komt om ze bepaalde gezichtsuitdrukkingen te geven. Geregeld valt het op dat het geheel met budgettaire beperkingen te kampen had, waardoor het extra fijn is dat er niet wordt teruggedeinsd voor wat lomp geweld. Specifiek de genadeklap met de voorhamer is een weergaloos moment. Aangezien dit zo is meegevallen denk ik dat de aankomende bioscoopfilm zeker te genieten valt.

Een stuk dwazer dan de voorganger. Vanuit een objectief standpunt kan je het eerste deel natuurlijk geen goede film noemen, maar ik kon de uiterst directe benadering van slasher-elementen goed waarderen. Regisseur Rhys Frake-Waterfield beschouwt die film echter als media en bouwt het verhaal opnieuw op, waardoor je dit keer langs een afgezaagde legende moet zien te komen. De dramatiek is ook rijkelijker aanwezig en de personages krijgen meer diepgang, maar binnen een wereld waarin Winnie de Poeh zijn slachtoffers de hersens inslaat zit ik daar niet zo op te wachten. Het duurt aanzienlijk lang voordat de boel losbrandt en de spaarzame slachtpartijen tussendoor zijn niet grafisch genoeg om dat enigszins interessanter te maken. Gelukkig wordt de horror dan eindelijk opgevoerd richting de finale, met een geslaagde aaneenschakeling van bloederige taferelen. Poeh is bovendien een leuke beul (in tegenstelling tot de karikaturale verschijning van Uil) en oogt opvallend intimiderend voor zover zijn verschijning dat mogelijk maakt. De sfeerzetting is verder best aardig en de opening hakt lekker door, maar voor het volgende deel (dat zo te zien wederom van een groter budget mag genieten) mogen ze het verhaal terugschroeven en meer aandacht besteden aan het griezelwerk.

Herzien.

Omdat ik een aantal films had gedownload op Netflix besloot ik tijdens mijn vlucht van Tenerife naar Amsterdam een aantal films te herzien. Wish Upon was daarvoor een keuze vanwege het gemak waarmee het gezien kon worden en omdat ik me een redelijke indruk kan herinneren van mijn bioscooptripje destijds.

Helaas heeft de film niet bepaald meer stand kunnen houden en dat is jammer, maar wellicht dat de bioscoopervaring de film versterkt heeft zoals wel vaker. Wish Upon is een erg duidelijke tienerfilm, ook al is de regisseur dit zelf allang niet meer. Toch heeft Leonetti zich aardig in de horrorwereld weten te nestelen tegenwoordig, ondanks dat het gas al een beetje wordt teruggenomen. Producers zijn waarschijnlijk teruggeschrokken door zijn resultaten die nooit bovengemiddeld zijn geweest.

Het concept is nog wel aardig ondanks de relatief rommelige uitwerking. Dat wensdoosje is leuk gevonden. Erg origineel is het niet, maar onderscheidend genoeg van de gewoonlijke spookhuisfilm waardoor de film snel pakt. Het helpt ook dat het tempo hoog ligt omdat de film zeker tijdens de eerste helft van wens naar wens springt, en dus ook van horrorscene naar horrorscene.

King past nagenoeg perfect in deze rol. Beschikt over de juiste onschuldige uitstraling om de rol goed uit te kunnen voeren. Het mag duidelijk zijn waarom ze op de dag van vandaag zo vaak wordt gecast voor tienerrollen, ze is eigenlijk het schoolvoorbeeld van een tiener. Gelukkig dat ze haar rollen net wat enthousiaster uitvoert waardoor het ook werkt. Overige leden zijn wat zwakker maar doen het zeker niet verkeerd.

Waar het fout gaat is het verhaal en de horror zelf waar iets te makkelijk over wordt nagedacht. De PG-13 uitwerking is domweg geen goede keuze om dit soort horrorfilms mee in te vullen. Matige horrorscenes met een povere pay-off. Het blijft jammer wanneer films als deze nergens echt op kunnen uithalen, waardoor het wel vermaakt maar geen echte indruk achterlaat. Jammer van de mooie herinnering die terug dateert naar 2017, maar vervelend is het zeker niet.

Vrolijke en fantasierijke horrorfilm met een talrijke hoeveelheid aan leuke effectjes. Andrew Divoff schittert bovendien als de hoofdschurk, zeker zijn stemgebruik past er gewoon perfect bij. Regisseur Robert Kurtzman weet precies hoe je een goede dosis aan vermaak in elkaar steekt en levert een geheel af dat vanaf begin tot eind lekker wegkijkt. De computeranimaties mogen dan erg gedateerd zijn, het staat de lollige humor totaal niet in de weg. Had niet verwacht zo vaak te mogen lachen bij een film als deze, maar het was 90 minuten lang amusant. Links en rechts wel wat kale momenten en matige kostuums, maar niettemin verbaast het me dat Wishmaster nooit een echt grote bekendheid verwierf. Wellicht dat het vooral te laat uitkwam, maar ik heb er in volle toeren van genoten.

Zoals wel vaker binnen horrorreeksen kan dit vervolg niet tippen aan het eerste deel, maar regisseur Jack Sholder levert niettemin een vermakelijk tussendoortje af. Andrew Divoff draagt de film wederom met gemak en past perfect in de rol die hem wordt toegeschoven. Zeker de eerste helft van Wishmaster 2 is erg leuk, waar ook de beste praktische effecten uit de kast worden getrokken. Het acteerwerk buiten Divoff om is echter beroerd en naar het einde toe wordt het allemaal wel heel dwaas, maar niettemin kijkt de boel van begin tot eind goed weg. Het vorige deel had een wildere en creatievere finale, maar Sholder maakt er hier allemaal een wat veiliger geheel van, al kan dat te wijten zijn aan het gehalveerde budget. Vermakelijk is het in ieder geval zeker, maar op kwalitatief vlak toch wat kaler en ineffectiever. Divoff steelt echter nog altijd de show en alleen voor zijn verschijning verwerft deze film een welverdiende voldoende.

Enkele stunts en achtervolgingen redden dit derde deel van de laagst mogelijke score. Het blijft jammerlijk wanneer studio's niet meer in een reeks geloven en het daarom voor een laag budget op dvd dumpen, Wishmaster 3 is er in ieder geval het slachtoffer van geworden. Andrew Divoff vond het script erbarmelijk en weigerde mee te werken met dit deel, daarin geef ik hem zeker geen ongelijk. Wishmaster 3 betreft een werkelijk oersaaie bende, met acteurs die van straat geplukt lijken te zijn. De vervanging van Divoff mist elke vorm van charisma, de creativiteit met de moorden ontbreekt volledig en het sentimentele plotje raakt kant noch wal. Het is serieus moeilijk om je door de volledigheid van deze film te zetten, maar het is me uiteindelijk gelukt. Een grootse teleurstelling, aangezien de voorgaande delen erg goed begrepen wat vermaak is en daar dubbel en dik op in wisten te zetten.

Niet zo rampzalig als het vorige deel, maar regisseur Chris Angel dirigeert nog altijd een brak vervolg op het witte doek. Dit vierde deel springt vooral iets creatiever om met de moorden en de nieuwe (menselijke) Wishmaster is wat charismatischer, maar de inhoud gaat werkelijk nergens meer over. Je moet natuurlijk wat nadat je hetzelfde gegeven voor de vierde keer uit de kast trekt, maar dat volledige romancegedoe slaat als een tang op een varken. Hoe komen ze er eigenlijk toch op. In ieder geval zijn de hoofdpersonages (klaarblijkelijk volgens de norm) nog altijd oersaai en oogt het merendeel op visueel vlak onverzorgd. Het is deze reeks trouwens nog geen enkele keer gelukt om een noemenswaardige protagonist neer te zetten, dit vierde deel zet die trend mooi voort. Het blijft jammer hoe het met Wishmaster afgelopen is, maar ik heb goede hoop voor een fijne reboot. Een regisseur als Steven Kostanski zal er vast en zeker geweldige dingen mee kunnen doen.