Opinions

Mwa.

Bijzonder om te zien dat Schwarzenegger ook dit soort rollen heeft aangenomen, maar klaarblijkelijk was het voor actiehelden erg leuk om af en toe een compleet andere rol aan te nemen. Dat blijkt verder ook vooral de tegenkracht van de film te zijn, want het voelt erg aan alsof de regie door twee tegenstrijdige namen wordt verzorgt.

In dit geval zijn die namen Reitman en Schwarzenegger, want de ene naam wil vooral een actievolle kant op terwijl de andere naam juist wat kinderlijker wil zijn. Deze twee tonen lopen elkaar voortdurend in de weg, zoveel dat je na enige kant plots een hele andere film te zijn krijgt dan dat je 5 minuten daarvoor zag. Beide kanten krijgen nogal wat aandacht, waardoor het toch moeilijk is om het als een enkele film serieus te nemen.

Erg grappig is het allemaal niet maar het kijkt goed weg, mede door de verrassend sympathieke personages verder. De relatie tussen de kinders en Schwarzenegger weet het vermaak goed te trekken, en bovendien zijn er maar weinig personages echt irritant. Zelfs de romantiek, een uitgangspunt dat ik normaal juist vermoeiend vind, komt hier vooral luchtig over.

Je moet ervan houden, ik denk vooral dat de Arnold fans hier wel wat mee kunnen. Anderzijds zal je jezelf vooral afvragen waarom namen als Schwarzenegger nou in hemelsnaam meespelen in dit soort films. Het is een erg typische film voor zowel hem als Reitman zelf, maar dat werkt elkaar vooral tegen in deze film omdat je in principe twee hele verschillende dingen in een enkele film te zien krijgt. Een ietwat voorspelbare finale weet daarbij niet voor het duwtje naar een voldoende te zorgen helaas.

Matige Ritchie.

Als regisseur maakt hij naar mijn opinie afwisselende films. Zijn regiekwaliteiten liggen uiteraard hoog, maar z'n klassieke debuutfilms hebben me nooit enorm overtuigd. Later, toen hij wat meer voor de commercie van Hollywood ging werken, heeft hij zeker aardige films geregisseerd. King Arthur behoort helaas tot zijn mindere werk en voorbeeldig voor een commerciële Ritchie-uitglijder.

King Arthur is de eerste 20 minuten goed te pruimen. Ik moest even mijn verwachtingen bijstellen toen er gigantische monsters op kwamen dagen gedurende de opening, maar daarna neemt het verhaal enige tijd afstand van fantasy. Uiteraard is het bronmateriaal niet waargebeurd, maar om er een soort mythologisch spektakel van te maken lijkt me onhandig. Zeker omdat het nooit echt goed met het directere verhaal wordt vermengt door Ritchie. Normaal gesproken ben ik een voorstander van groots monsterspektakel, maar in deze film zit het vooral in de weg en vloekt het met de setting.

In het begin pakt Ritchie een aantal keer uit met flashbacksequenties die lollig gemonteerd zijn en een eigen sfeertje hebben. Een sfeer die soms dromerig van toon is. Diezelfde toon wordt uiteindelijk echter overgezet naar het tegenwoordige tijdsverhaal, maar dan in de vorm van ellenlange herhalingen waarin Hunnam keer op keer kennismaakt met de magische krachten van dat zwaard. Tegen de finale aan had ik uiteindelijk niet eens meer door dat we al in het eindgevecht zaten omdat de film steeds als een soort flashback blijft aanvoelen.

Niettemin is de aankleding van de film kundig, maar dat had ik wel verwacht van Ritchie. Bovengemiddelde filters, fraaie decors en scherp geschoten actiescenes. Wanneer fantasy bij de actie wordt geploft verliest het wat focus, maar de normalere actiescenes schieten lekker door met de raid op Londinium als hoogtepunt. Aan een kleine moderne touch links en rechts heb ik me niet gestoord. Ik mag het wel dat een regisseur zo'n oud verhaaltje verfilmd en daar een moderne regiestijl aan toekent. Zeker het camerawerk is daardoor verrukkelijk.

Structureel is King Arthur een behoorlijke rommel en uit een hoop andere elementen wordt nauwelijks de potentie benut. Ik vond Frisbey stiekem wel een gaaf personage spelen, maar Ritchie maakt er een soort prinses die uit de toren gered moet worden van. Nauwelijks komen haar krachten aan bod. De overige ridders moeten we ook kennen, maar eigenlijk zag ik ze vooral achter Hunnam aan huppelen zonder dat ze bekend bij me werden. In dat opzicht had de film waarschijnlijk langer moeten duren, maar 126 minuten is eigenlijk al heel ruim voor een spektakelfilm als deze, dus het moet er maar mee door. De film zelf is gelukkig lekker vermakelijk. Ritchie zal in de toekomst nog weleens een klein meesterwerkje afleveren.

Tegenvallende Bates Jr.

Als regisseur lijkt hij zich erg goed te beseffen waar hij wil zitten en hoe zijn films eruit moeten zien. Het droogkomische dat hij altijd in zijn films stopt is een herkenbaar element als je zijn vorige projecten hebt gezien. King Knight is daar niet bepaald anders in, maar hier is het eerder het concept dat de film integraal weet tegen te werken.

De eerste 15 minuten zijn echter makkelijk te behappen, vooral door de sterke regiestijl die daar hangt. Het betreft namelijk een uitgebreide introductie, maar zoals wel vaker met dit soort films knalt de flow eruit eenmaal de film aan zijn kern begint. Het voornaamste probleem is dat de kern niet zo indrukwekkend is. Een plot over heksen in een moderne setting, het is al niet bepaald het meest interessante gegeven.

Verder leunt de film redelijk op zijn audiovisuele kwaliteit en in de eerste helft kent het daarmee wat degelijke beelden. Opgefleurd met wat leuke rollen (Gubler lijkt zich helemaal thuis te voelen bij Bates Jr.) en aardig acteerwerk zit de film hier wel op de juiste plaats, maar richting de helft maakt het een draai en werkt de humor het geheel plots juist tegen. Waar eerst nog een leuk verhaal werd opgebouwd, wordt uiteindelijk toch wat haastig en gemakkelijk opgelost en afgesloten.

De finale vond ik eigenlijk al helemaal afgeraffeld, al is die indruk niet altijd makkelijk te wekken omdat de film zich uitgebreid focust op z'n humor. Humor die alleen na ongeveer 30 minuten helemaal is opgebrand. Wanneer er wat sentimentelere momenten tussen zitten poppen die er nooit tussenuit, maar ook het audiovisuele aspect laat de film in de finale erg in de steek. Daar voelt het plots namelijk aan als een film waarvan de regisseur was weggelopen met een achtergrond die veel te kaal wordt ingericht.

King Knight is apart en kort, en daardoor nooit een vervelende opgave. Niettemin moet ik dit wel bestempelen als het zwakste project waarmee Bates Jr. is komen opdagen. Heeft in zijn vorige films toch een wat consistentere toon aangehouden met iets beter uitgewerkte verhalen. Zeker dat tweede knalt er bij King Knight uiteindelijk uit en kijk je naar een film die op geen enkel vlak meer kan charmeren. Zonde van het vlotte begin wel.

Leuk avontuur.

Ik verkies wel de remake uit 2005, puur omdat ik daar ook echt in volledige spanning zat. Hier kwam die eigenlijk pas in het tweede deel, maar de gehele film is dan ook eigenlijk opvallend boeiend. Zo zie je maar dat stop-motion ook vroeger leuk was.

Zo spectaculair als de 2005 is het (zoals verwacht) bij lange na niet, maar deze is op sommige stukken nog heel leuk eigenlijk. Vooral eenmaal het avontuur een beetje op gang komt gaat de film in een hoog tempo aan je neus voorbij.

Stop-motion is erg grappig. Heel serieus kan je de grappig kijkende aap niet nemen, maar het heeft toch wel een bepaald soort charme hier. Het zorgt er ook voor dat ze de grote dino's en andere beesten wel neer kunnen zetten ermee.

Voor de rest is het cameragebruik opvallend statisch, zeker omdat het wel flink los gaat bij aap op gebouw. Het zorgt er wel voor dat het avontuur niet heel intens, maar vooral vermakelijk gebracht is uiteindelijk. En dat is hier wel goed genoeg.

Acteerwerk is niet heel bijzonder. Dat geschreeuw ging me wel een beetje in de weg zitten op een gegeven moment. Maar het is vooral de actie die hier dan centraal staat, en dat is dan ook het element dat het best geslaagd is.

Erg leuke actie en avontuur, zeker voor die tijd. Heb je goed vermaakt, en bovendien duurt de film precies lang genoeg om te blijven boeien. Lekker tempo, kom ik weinig tegen in films uit de jaren 30.

Leuk!

Na de LOTR trilogie waagde Jackson zich aan een remake. Van de goede oude splatterfilms heb ik nooit meer wat vernomen. Wat ik wel jammer vind, maar ook niet erg omdat Jackson vrolijk verder gaat met zijn lange en epische verhalen.

Het origineel heb ik nog nooit gezien, en daar heb ik vrij weinig behoefte aan. Films van 1930 heb ik nog erg interessant gevonden. Ze liggen me gewoon niet. King Kong is een film die veel indruk op me maakte. Vele scenes waren lekker spannend gebracht en aan creativiteit qua monsters ook geen gebrek.

Top deel. Heb me niet verveelt, begint wat traag maar daarna is het plezier pas echt aan het beginnen. Wel is het gebruik met greenscreens soms wel heel duidelijk, en daar verliest de film wat schoonheid puntjes. Voor de rest leuk.

Scorsese goes comedy.

Ik had het niet snel verwacht, al is er wel ooit met dezelfde aanpak één van mijn favoriete films ooit mee uitgekomen. De hoop dat deze film eenzelfde effect zou bereiken was dan ook groot. Ik denk alleen dat ik me er nu wel echt bij moet gaan neerleggen dat Scorsese niet snel aan mijn smaak zou kunnen voldoen.

De Niro is vanuit het perspectief van Scorsese een erg logische keuze voor de rol. Toch had ik nogal moeite om hem als acteur serieus te nemen hier. Zelf heeft hij er zichtbaar lol in om een doorgeslagen en energiek personage te spelen, voor mij was hij vooral vervangbaar. Wellicht dat de focus ook gewoon teveel op zijn personage lag, al heb ik liever de lampjes op hem dan wat Bernhard hier aan het doen was.

De regie is soms knap. Het camerawerk was ik zeer over te spreken, al helemaal wanneer er met wat chaos gewerkt moet worden. Het verhaal zelf loopt, maar kent geen verrassingen. Wellicht dat het naar het einde toe wat meer opgeblazen is, maar ik kon geen elementen bespeuren die me echt hebben weggeblazen. De komedie zelf ook niet, en dat was voor mij het grootste gemis. Het is te druk en in-your-face om echt leuk te zijn. Een iets te wanhopige poging om wat gelach uit het publiek te persen.

Klaarblijkelijk was de film goed genoeg om een hele status te krijgen evenals een absurd hoog gemiddelde voor een film. Voor mij is het eigenlijk niet veel meer dan een doodnormale komedie die soms net wat drukkender overkomt. Ik kan net zo goed een cartoon kijken met eenzelfde soort opzet en er precies dezelfde reactie uitkrijgen. Ach, slecht was het niet. Alleen ook niet bepaald de banger die ik had verwacht.

Het concept klinkt veelbelovend, maar regisseur Kevin Grevioux lijkt te regelmatig geïnteresseerd te zijn in de vlakke uitdieping van de hoofdpersonages. Het ontgaat me elke keer weer waarom dit soort vechtfilms zoveel tijd moeten spenderen aan achtergrond en bijkomende dramatiek, aangezien het zelden een toegevoegde meerwaarde vormt. Eenmaal de actie in beeld wordt gebracht leeft de film op, zeker aangezien de technieken van Grevioux als regisseur niet onaardig zijn. Snel geknipt, prima gemonteerd en kleurrijk opgeleukt, King of Killers maakt een lekker moderne indruk. Ik heb daarnaast altijd een zwak gehad voor Frank Grillo en blijf het jammer vinden dat hij zich enkel laat zien in B-films. Dit geheel is binnen Grillo's loopbaan net wat beter, maar de onzinnige uitrekking van de plot zorgt voor een onevenwichtig tempo waardoor de film geregeld vervalt in saaiheid.

Degelijke misdaadfilm met een taai middenstuk, wat toch een teleurstellende indruk achterlaat na een goed begin en een sterk einde. Christopher Walken is echter uitstekend gekozen voor de hoofdrol en regisseur Abel Ferrara kleurt deze gewelddadige wereld doeltreffend in, met een aardige balans tussen actierijke gebeurtenissen en stillere spanningsopbouw. Alhoewel de gebruikelijke clichés zoals opbloeiende romance en allerlei dramatische poeha het gebeuren geregeld in de weg zitten, wil King of New York daardoor altijd wel boeien. Toch is de tweede akte wat zwaarder en kan Ferrara niet veel meer buiten de luidruchtige momenten om, waardoor de volledige potentie niet wordt benut.

Prima.

Het blijven altijd aparte keuzes om comedians in de hoofdrollen te plaatsen van gedeeltelijke dramafilms. Ik had iemand als Pete Davidson niet snel in dit soort rollen kunnen zien. Ik weet wel dat hij een verleden draagt dat goed bij deze film aansluit, maar niettemin had ik hem altijd als iemand geschat die vooral op het podium blijft staan.

Ondanks het hoge tempo van de film dat door middel van wat snelle editing gaat kon de film me op een emotioneel vlak niet echt pakken. Er zitten genoeg momenten in de film waarbij ik vanuit ga dat je als kijker sympathie moet kunnen opbrengen, maar in mijn geval bleef dat achter. Naar mijn optiek moet deze film het eerder hebben van de onderlinge chemie tussen personages.

Verder mis ik wat extra regie op de momenten die je echt bij moeten blijven. Op dat vlak laat de film me best koud. Gelukkig valt er tussendoor in het algemeen wel genoeg te beleven. Tot echt lachen kwam het niet, maar het acteerwerk is bovengemiddeld en het verhaal gaat wel degelijk ergens heen. De speelduur, die relatief lang is met 136 minuten, wordt nergens echt gevoeld.

Al bij al mis ik wat betrekking. The King of Staten Island kreeg me toch niet helemaal mee en dat is jammer, want Judd Apatow is wel een aardige naam in het bij elkaar krijgen van drama en komedie. Bij deze film is het vooral of drama of komedie lijkt het, maar het resultaat daarvan is een film die me niet zo bij is gebleven als dat ik zelf had gehoopt.

Overtuigende en boeiende dramafilm die door het wangedrag op de Oscars van hoofdrolspeler Will Smith spijtig genoeg met een negatief effect de geschiedenisboeken in zal gaan. Dat neemt niet weg dat regisseur Reinaldo Marcus Green een interessant portret schildert van de familie Williams zonder te veel hooi op de vork te nemen. Zo wordt de periode niet onnodig uitvergroot en worden voornamelijk enkele doeltreffende hoogtepunten ertussenuit geplukt. Over de grote lijn is het acteerwerk overtuigend en zijn de stijlkeuzes effectief, maar de personages worden spijtig genoeg geen moment sympathiek. De tenniswedstrijd gedurende de finale vond ik bovendien weinig overtuigend door de nogal jonge indruk van Saniyya Sidney, waardoor dat gehele stuk ontdaan is van de nodige spanning.

Mwa.

Had de film links laten liggen als Scodelario niet mee deed, want ik vind haar als actrice steeds leuker worden. Ondanks dat ze niet echt de juiste rollen kiest en haarzelf te vaak in basic dingetjes plaatst lijkt er altijd een drijfveer te zijn die haar overtuigender maakt. Misschien dat ze binnenkort wel echt een project moet kiezen waarin ze meer ruimte heeft.

The King's Daughter is een erg ouderwets sprookje overgoten met een modern sausje. Alleen vergaten ze tijdens het schrijven van de film een aantal gaten in het verhaal, want het springt iets te vaak van de hak op de tak. Rommelig, soms ook te makkelijk. De eerste helft kent dankzij de humor en verrassend genoeg verwijzingen naar volwassen onderwerpen nog een pass, maar de serieuzere tweede helft crasht te veel.

Jammer dat het uiteindelijk verzandt in een verhaal dat volledig ouderwets is en daarbij de modernere inslag dropt. Het is behoorlijk zonde, want NcNamara leek daadwerkelijk plannen te hebben voor zijn film. Het ziet er mooi uit met een goed oog voor detail. Regelmatig loopt de film over van een vrolijke sfeerzetting en de effecten zijn tevens niet mis.

Het verhaal kent genoeg tempo en ik vond de rol van Brosnan best grappig. Het leuke is dat het zich een aantal keer op leuke manieren weet te onderscheiden. Het jammerlijke is dat het zeker naar de finale toe vergeet dat het onderscheidend was. Ik wilde het een voldoende toekennen, maar het toch wat rommelige verloop zorgt ervoor dat ik de film op een 2,5* laat bungelen.

Zonde.

Overigens ook meteen de minste film die ik vanuit de hand van Matthew Vaughn vind komen. Altijd een regisseur geweest die mij zeer kon charmeren, al heeft hij hier vooral in het nadeel dat hij vergeten lijkt te zijn wat zijn Kingsmanfilms eigenlijk voor uitwerking hadden. The King's Man lijkt namelijk nergens op een Kingsmanfilm.

Wel op een film die de gewoonlijke extraatjes van Vaughn includeert. Dat betekent stilistisch wat mooie beelden, lollig camerawerk en meerdere trucages. Eerst moet je jezelf echter door een uur bestaande uit saaie personages, onnodig veel sentiment en een verhaal dat niet echt past binnen een Kingsman-universum heen worstelen. Wellicht dat dit laatste wat oneerlijke kritiek is, maar dat verwacht je wel als je aan een Kingsmanfilm begint, namelijk een luchtige film die sentiment negeert en lekker tempo aanhoudt. Daar is in The King's Man nauwelijks sprake van.

Overigens weet ook het acteerwerk maar matig te overtuigen. De enige die goed in de film past is Fiennes, de rest kon ik maar moeilijk slikken. Dickinson is vooral te braaf, net als Arterton. Hounsou wordt altijd te veel in een wat ondankbare bijrol geplaatst en om over Ifans maar helemaal te zwijgen. Aan vreemde personages zeker geen gebrek, aan leuke personages echter wel.

Dan komt het aan op actie, altijd een belangrijk onderdeel geweest binnen Vaughn-films. Ook hiervoor moet je dik een uur wachten voordat de eerste echt degelijke scene om de hoek komt kijken. De finale kan er ook zeker wel mee door, maar voelt niet echt aan als een echte finale, eerder een actiescene die je normaal gesproken in het midden van de film aantreft. Voor een film die 131 minuten duurt is dat wel zonde.

Uiteindelijk is het wel vakkundig in elkaar gestoken, dat zeker. Er worden mooie details in scenes gestopt, de versiering is goed en de cinematografie is sterk. De camera danst vrolijk met elke scene mee, maar het voornaamste probleem dat ik met The King's Man heb is dat ik het ook regelmatig gewoon lame vond. Dit soort films zijn altijd wat karikaturaal en deze is daarin niet anders, maar vervolgens worden er ook best zware scenes aan toegevoegd en dat is waar het misgaat. Vaughn krijgt sentiment en luchtigheid namelijk maar moeilijk bij elkaar, en zeker het eerste uur is daardoor maar moeilijk te slikken. Niet slecht, maar wel een serieuze teleurstelling.

Doorsnee Oscarwinnaar.

Dat klinkt misschien wat vreemd, maar ik vind dit soort films wel echt de typische soort films die de oscars winnen. Meestal gebaseerd op een waargebeurd verhaal, met een grote namen cast en een dramaverhaal. Deze is ook zeker niet anders.

Firth is best prima bezig desondanks. Echter, ondanks dat hij soms best sterk bezig is, is de Engelse humor (vast wel zo bedoeld) soms iets te geforceerd en sterk aangezet. Het is iets te awkward om echt grappig te zijn en te sterk aangezette Engelse humor ligt me nooit volledig.

Rush is ook bovengemiddeld bezig, maar krijgt voor de rest verrassend weinig om zichzelf een beetje mee te bewijzen. Het is vooral de typische "bijpersonage" waarbij je de chemie en band tussen Firth en Rush al vanaf het begin kan uittekenen.

Bovendien rook ik weinig chemie tussen de twee. Nergens is het meeslepend, ontroerend, grappig of met enige impact. Wel tamelijk entertaining, er gebeurd net genoeg om het boeiend te houden, maar voor een Oscarwinnaar met zo'n gemiddelde verwacht ik simpelweg gewoon meer bijzondere materialen.

Wat wel goed gelukt is is de sfeer. Er hangt duidelijk een oud sfeertje dat goed is neergezet en sommige scenes zijn ijzingwekkend sfeervol in beeld gebracht. Denk maar aan de eerste speech in het stadion maar ook zeker de laatste "King's Speech". Qua regie zit het dus allemaal wel goed.

Maar voor de rest vooral niet al te bijzonder naar mijn mening. Je komt er wel snel doorheen en de sfeer is correct gedaan, maar voor de rest is er weinig vonk in de chemie en dan heb je gewoon acteurs die goed acteren. Misschien ook beter geweest als de wat dommige humor even wat minder geforceerd aangezet was.

Saai.

Ik kan het niet mooier maken dan dat. Ridley Scott is zonder meer een erkend regisseur, maar zijn regiestijl heeft me nooit volledig gecharmeerd. Soms pakt hij krachtig uit met zijn cinematografie en dat kan zijn film(s) redden. De klassiekers uit het begin van zijn carrière brachten een wisselende reactie uit me voort. Ook deze vond ik tegenvallen.

Kingdom of Heaven lijkt wel te steunen op een accuraat verhaal. Veel interne detaillering naar de personages. Zullen qua persoonlijkheid wel wat sterk aangezet zijn, verder voelt het best 'echt' aan. Helaas voor Scott ben ik geen topper in geschiedenis, dus daar zal je nooit punten bij of af kunnen laten trekken bij mij. Misschien was dat ook wel goed, want het had zomaar een grote dosis onzin kunnen zijn.

Acteerwerk viel sterk tegen. De acteurs vervagen letterlijk zowat in de stof die in de woestijn naar boven trekt. Bloom is compleet onzichtbaar als onze held en geen enkele dialoog komt er overtuigend uit. Green maakt een wat betere indruk maar Scott geeft ook haar maar weinig ruimte om deze goed los te laten. Verder veel bekende acteurs in rollen die groot moeten zijn, maar nergens indruk achter laten.

Ik vond vooral de gevechten nogal rommelig gefilmd met matig camerawerk. Veel oplaaiend stof, veel geschud, maar geen enkel moment waarvan ik dacht "dat vind ik cool!". De derde akte staat vol met actie, dus mij overtuigen dat Scott zich niet richtte op de presentatie daarvan gaat niet lukken. Groots is het wel, en gelukkig ook praktisch, maar verder eerder een saaie en droevige boel die ze laten zien.

Dit was mijn film helaas niet. Qua verhaal nog wel aardig, maar de uitwerking vond ik eerder doodsaai. Waar het moet scoren faalt het. Richting het begin zag ik echter nog wel stukjes die ik er mooi uit vond zien. Toen ze in de woestijn aankwamen verdween dat als sneeuw onder de horizon. Wel vreemd, want je hebt een ervaren regisseur in een jaar waar de techniek echt niet zo ver achterliep dat je een woestijn niet tot leven kan brengen. Toch lukt het Scott niet. Extra punten voor praktische elementen, wat aardige vormgevingen en daadwerkelijk rauwe beelden van geweld. Verder kan de film me gestolen worden.

Regisseur Wes Ball mag na drie films binnen een filmuniversum dat hij zelf heeft opgestart eindelijk een overstap maken naar een andere wereld. Een wereld die weliswaar al volledig is ingekleurd met een boel voorgangers, maar gelukkig krijgt Ball genoeg ruimte om er zijn eigen draai aan te geven. Heel opvallend wordt die kans verder niet benut, maar hij mag met een boel extra centjes spelen en dat levert bovengemiddelde wereldschepping op. De productie wordt bijgestaan door goed acteerwerk, waartussen specifiek Freya Allan opvalt binnen een rol die oprecht moeilijk te spelen is maar overtuigend wordt neergezet. Kevin Durand stelt echter teleur, voornamelijk omdat het scenario zijn rol te weinig voorziet van kleur. Kingdom of the Planet of the Apes ondervindt minpunten met het gebrek aan sensatie, een te lang uitgesponnen speelduur en een uitgekauwde inhoud, maar profiteert van mooie visuele beelden, een aandoenlijk tempo en een leuk in elkaar gestoken finale.

Half geslaagd.

Peter Berg staat bij mij in het boekje als een regisseur die eigenlijk gewoon snelle actiefilms maakt met een hoog budget. Zo heeft deze film ook weer eens 70 miljoen gekost, en dat is nog niet eens dichtbij de 200 miljoen van zijn latere Battleship .

Het is gewoon half geslaagd uiteindelijk. Dit soort films mag ik altijd wel, al moet er dan wel wat te beleven zijn uiteindelijk. Berg wil zijn film graag realistisch maken, maar dit is niet helemaal gelukt. Want meneer Berg maakt zijn personages onnodig arrogant waardoor je dat allemaal niet meer serieus kan nemen.

Foxx is wel een cool personage hiero, altijd leuk om Garner weer te zien. Bateman is prima, Cooper is te Amerikaans en arrogant voor mij. Maar diegene die er echt bovenuit stijgt voor mij is Barhom als Al Ghazi. Hij een Foxx zijn een interessant duo de hele 110 minuten lang.

De opening zet wel degelijk de donkere toon, maar zo zwaar als dat is de film daarna niet echt meer. Richting het einde is het weer even spectaculair, en herken je de snelle actie van Berg weer een beetje terug. De spanningen tussen de 2 culturen is best goed versterkt door het wat nerveuze gebruik van de camera.

Jammer dat de personages een beetje te Amerikaans en heldhaftig zijn. De Arabieren worden soms onnodig dom neergezet, en de Amerikanen zo ook onnodig intelligent. Scenes zoals Garner die dat kleine meisje een lolly geeft en Cooper die zo nonchalant bezig is hadden van mij niet echt gehoeven.

Kortweg, het resultaat had sterker gekund, maar Berg komt wel een eind. Ik ga nog eens wat meer van zijn werk bekijken.

De herziening rechtvaardigt een stijging in het cijfer, ook al kan The Gorden Circle zeker niet tippen aan het voorgaande hoofdstuk. The Secret Service had het voordeel gebaseerd te zijn op daadwerkelijk stripboekenmateriaal, terwijl dit vervolgdeel een geheel ander verhaal vormt. In bepaalde mate zie je als kijker de krampachtigheid waarmee regisseur Matthew Vaughn en zijn team leven proberen te geven aan het gecreëerde bombast, maar het beklijft een aanzienlijk stuk minder. De inhoud kent een ongekend melige vormgeving en er zit veel te veel ruimte tussen de actiescenes. Wanneer de kogels in het rond vliegen weet Vaughn echter goed wat vermaak moet inhouden en haalt door middel van modern camerawerk en vlotte effecten strak uit. Het acteerwerk is bovendien overtuigend en de lange speelduur verveelt geen moment, maar de kracht begint met dit deel toch uit de reeks te kruipen. Het opvolgende deel zat zelfs onder de middelmaat.

Geweldig vermakelijke actiefilm. Films zoals Kingsman zijn toonaangevend voor de kwaliteiten van Vaughn. De opvolgende delen in deze reeks waren van mindere kwaliteit, maar waar het allemaal begon blijft heerlijk vermaak. Een film waarin Egerton echt goed paste. Veel heb ik niet van hem gezien, maar hij kiest altijd de wat excentriekere, geschiktere projecten. Bijrollen zoals die van Firth, Boutella, Strong en Cookson mogen er ook absoluut wezen. Het personage dat ik in mindere mate geslaagd vond was die van Jackson. Zeker voor zijn doen eigenlijk gewoon te flauw, dat accent had ook achterwege gelaten mogen worden. Qua actie loopt de film heel lekker. Van de vechtpartij in de bar naar de iconische slachting in de kerk. Het zijn juist die momenten die films als deze naar een hoger niveau tillen. Daar helpt de energieke en zeer vlotte regie van Vaughn uitstekend aan mee. Passend camerawerk, gelikte montage en een tempo waar je u tegen zegt. De film duurt 129 minuten wat normaal erg lang is voor een actiefilm, maar Vaughn slaagt erin om het allemaal aan te laten voelen als minder dan 80. De film kijkt als een trein. Eeuwig jammer dat Vaughn dit niveau niet vast kon houden, want zijn latere films halen het niveau van zijn regie tussen 2010-2014 bij lange na niet.

Regisseur Amos Gitai baseerde Kippur op zijn eigen militaire ervaringen gedurende de daadwerkelijke Yom Kippur-oorlog. Gitai maakte deel uit van een reddingsteam dat in een helikopter door een Syrische raket werd geraakt, waardoor hij gewond raakte. Deze ervaring bracht uiteindelijk een oorlogsregistratie terecht, maar helaas is de invulling weinig interessant. Kippur vormt een combinatie tussen artistieke schilderijbeelden en uitgesponnen oorlogsscenes die zeker in de tweede helft treurig lang aanslepen. Imposant zijn de naderende raketinslagen wanneer de soldaten zich door het slagveld benen, ondanks dat je weinig van de daadwerkelijke oorlog ziet. Dat zijn echter de meest atmosferische beelden die je zult krijgen, want de opvulling is allesbehalve. Gitai introduceert meerdere, oersaaie personages die allemaal qua persoonlijkheid heel erg op elkaar lijken. De reddingsacties die het grootste gedeelte van de tweede helft innemen raken daarnaast dusdanig snel repetitief dat het voor de kijker een hele klus is om erdoorheen te banjeren. Kippur is het resultaat van een maker die een zo realistisch mogelijk beeld hoopt te schetsen van de oorlog, maar geen idee heeft hoe hij zo'n film moet laten verlopen. Het levert een gebeuren op dat werkelijk niet te behappen is.

Oké.

Nakashima is een regisseur die films maakt die ik niet per definitie leuk vind, maar wel steengoed zijn. Volgens mij zet hij veel van zijn recentere films ook niet op aarde om van te genieten, maar meer om te beleven. Memories of Matsuko is echter anders, want deze geeft me juist de indruk dat je er voor een deel wel van moet genieten.

Deed ik dat dan ook? Niet echt, maar het is geen slechte film. Ik denk dat ik wat voorzichtiger moet zijn met zijn oudere films. Deze film is een stuk vrolijker namelijk, en dat brengt een hoop onderbroekenlol met zich mee. Dat was van een soort die me niet echt ligt. Ik kan het moeilijk afkraken aangezien alles binnen deze film wel een betekenis heeft, maar toch vond ik details zoals dat trekje met het gezicht waanzinnig irritant.

Verder de soort film die je kan verwachten van Nakashima. Visueel bijna tot in de perfectie uitgewerkt met prachtige montages en decoraties. Ik vond wel dat de voortdurende felheid van de film nadelig was, aangezien de kleuren regelmatig leken te vloeken met elkaar. De helderheid naar 250% zetten pakt niet altijd even mooi uit, hoe mooi je je camera ook positioneert.

Acteerwerk vond ik ook 3x niks. De personages worden ontzettend goed uitgediept, maar het is de vorm van acteren die me keer op keer niet ligt. Toch was dat voorheen met Nakashima anders, maar in deze film vind ik het weer ouderwets vervelend waardoor ik moeilijk sympathie kan hebben voor de personages. Het is me te overdreven, ook al is dat duidelijk een intentionele stijloefening.

Nee, dit viel me toch wat tegen. Vlotjes, regelmatig sterk op het visuele vlak en een pakkend einde. Memories of Matsuko was echter een film die ik erg haat, maar ook een film die ik prachtig vind. Met elkaar verbonden komt dat op een middelmatig cijfer aan, maar een regisseur als Nakashima is eigenlijk te goed om een onvoldoende te krijgen. Ik kijk uit naar zijn nieuwe project. Ik hoop eigenlijk niet dat hij terugkeert naar zijn oude roots.

Mysterieuze dramathriller die zich veel te snel in de kaarten laat kijken en daarnaast geen profijt kent van de oubollige regie-aanpak van Gary Fleder. De opgebouwde spanning komt zelden los door de nogal dramatische montage en sterk aangezette muziekkeuzes. Morgan Freeman en Ashley Judd doen het aardig, maar de chemie tussen deze twee castleden slaat als een tang op een varken. Specifiek Judd krijgt als "buitenbeentje" dingen voor elkaar die in de normale wereld nooit mogelijk zouden kunnen zijn, maar in deze nogal serieus opgezette omgeving blijkbaar wel. Verder pakt Kiss the Girls een aantal keren goed door met de sfeerzetting en wordt er over de grote lijn goed geacteerd, maar het was voor mij als kijker zelden interessant om met de protagonisten binnen de zaak mee te denken.

Leuk!

Deel 1 was destijds simpel vermaak, en kreeg dan ook een simpele voldoende. Is deze film dan iets groters/beters/anders? Nee, hihi. Maar The Kissing Booth 2 is verrassend genoeg een film waarvan de langere speelduur eindelijk wel meerwaarde heeft. Althans, voor mij. Want in dit geval was het een half uurtje langer vermaak.

King en crew lijken veel plezier te hebben op de set. Ik vraag me ook een beetje af in hoeverre Marcello de ruimte krijgt om zijn crew te begeleiden. Want als ik dit zo zie, is het vooral een feestje onder de jongeren. Verpakt in een fris en zomers sausje waarbij wolken in de lucht niet aan de orde zijn.

Vervelen doet de film in ieder geval niet. Mede omdat het tempo zo hoog ligt en de sfeer voortdurend fris en zomers aanvoelt. Zonnige cinematografie, veel warmte en creativiteit in de locaties. Het ziet er allemaal best redelijk uit. Charmante details, fris gefilmd. Ik heb er eigenlijk maar weinig op aan te merken.

Je kan er uiteraard rekening mee houden dat de karakters soms iets te luid en kinderachtig zijn. Het zijn wel erg actieve tieners in deze film. Maar het helpt wel mee aan het tempo. King doet het erg leuk, net als de rest van de crew eigenlijk. Uiteindelijk neemt King wel alle ruimte in, maar weet wel op veel vlakken te scoren.

135 minuten aan pure entertainment. En het werkt ook nog, op een gekke manier. Na al die minuten zou je denken dat de gemiddelde kijker er wel klaar mee is. Of dat ook zo is, mag de kijker zelf weten. Ik vond het helemaal niet zo erg om nog een half uurtje langer door te kijken. Als entertainment is het namelijk uitzonderlijk geslaagd, en visueel ziet het er ook best degelijk uit. Dus ik heb eigenlijk weinig om te klagen.

Voor de rest uiteraard een hoop boodschappen en moralisme. Maar het gaat allemaal zo vlot dat er weinig ruimte is om je eraan te storen. De humor is niet altijd even leuk, en gaat regelmatig wat te lang door. Maar het tempo ligt hoog en qua vermaak kom je er zeer makkelijk doorheen. Tja, dan maken de 135 minuten me niet zo heel veel uit. Deel 3 ga ik dan ook maar zien.

Matige afsluiter.

In Amerika klaarblijkelijk gehate films, maar ik kan er om eerlijk te zijn nog wel plezier uithalen. De vorige twee delen vond ik anders ideaal entertainment om doorheen te komen. Deze film werd direct en in het geheim opgenomen na het tweede deel. Klaarblijkelijk hadden ze er minder zin in, want dit deel is een beduidend stuk minder geworden.

In het algemeen zijn de The Kissing Booth-films altijd wel een beetje kinderachtig geweest en gericht op jonger publiek. Deze film is echter nog een stuk kinderachtiger. Het lijkt wel dat naarmate hoe ouder de personages worden, de kinderachtiger ze zich gaan gedragen. Na twee films waarvan er eentje 130 minuten lang was hebben ze nog steeds niet geleerd hoe ze zich tegenover elkaar moeten gedragen.

Bij deze film viel het me ook meteen op hoe kinderachtig er wel niet wordt geacteerd soms. King blijft echter wel een geschikte vondst voor de rol en geeft alles wat ze heeft. Courtney en Elordi blijven in dit deel wat achter, ik meen dat het van Elordi kwam omdat de relatie tussen hem en King uitging in het echte leven. Dan is het wel ongemakkelijk om met elkaar te acteren, en dat lees je er vanaf.

Wel blijft de film verder erg goed vermaken en begrijpt regisseur Marcello heel goed wat entertainment betekent. De zonnige uitstraling is er nog steeds, de stunts die in de film zitten zijn erg vermakelijk en de montage is fris genoeg om de opnieuw lange speelduur nooit te lang te laten aanvoelen. Dit soort films staan er dan ook enkel en alleen in het kader van vermaak.

Het is misschien geen geweldige afsluiter omdat het uiteindelijk een voorspelbaar slot kent, maar Marcello is er wederom in geslaagd om me van begin tot eind geboeid te houden. De vorige delen trok ik echter beter, want dit deel was me bij vlagen iets te kinderlijk. Maar ik kan het toch niet lager geven dan een 2,5*, omdat ik best plezier heb beleefd.

Luchtige Netflix.

Geen idee waarom ik deze eigenlijk heb opgezet, ik had zin in een simpele high school komedie en dus is dit de keuze geworden. Ik wist dat het geen echte 'topper' zou worden maar ik heb er toch wel redelijk van genoten.

King speelt leuk en speelt ook iedereen eruit, want de andere prestaties zijn niet slecht, maar tippen niet aan het enthousiasme dat King hier uitstraalt. Verhaal is niet zo boeiend, en zeker niet origineel, maar is dusdane (vooral in het begin) luchtig dat je er al snel doorheen bent. Later duurt het inderdaad iets te lang maar dat is niet erg.

Niks boeiends qua visueel niveau, gewoon een gezellige film die lekker wegkijkt. Niks mis mee.

Tegenvallend gebeuren.

The Kitchen leek op papier nog wel een aardige film te zijn. Ondanks dat ik de slechte bui al voelde hangen tijdens de trailer had ik nog goede hoop op een lekker verfrissende misdaadfilm die vrouwen dit keer als grote boosdoeners in de misdaadwereld neerzet. Een logische keuze rondom deze periode, maar een matig resultaat.

Het acteerwerk is het bijna cruciale element dat deze film op de been houdt. McCarthy speelt hier zonder twijfel een van haar betere personages, maar ik denk dat de gemiddelde kijker die films met haar heeft gezien wel kan vertellen aan anderen dat ze tot meer in staat is dan enkel vervelende en flauwe types te spelen in middelmatige komedies van Amerikaanse bodem.

Visueel begint het allemaal nog best fris. De cinematografie is aardig, de inrichting en decoratie met veel enthousiasme gedaan, en daarop scoort de film natuurlijk. Wat de film mist is luchtigheid, en ook frisheid naarmate het verhaal vordert, en dat krijgt de regie nooit voor elkaar. Zeker de editing, maar ook de montage, voelen erg ouderwets en gedateerd aan. Niet vanwege het tijdperk, gewoon vanwege de regie zelf.

Ook mis ik de echt overweldigende beelden, de speciale momenten die van The Kitchen een echt bovengemiddelde film maken. Je hebt drie erg sterk acterende dames in de hoofdrol, maar je kan er nauwelijks wat mee doen. Het verhaaltje stelt weinig voor, de uitwerking kent ook geen verrassingen. Het gaat in het begin nog wel naar een redelijk uitgangspunt, maar het pad verwaterd na een tijdje.

Het kijkt redelijk weg en duurt niet te lang, maar heeft zijn cijfer vooral te danken aan de sterke rollen die worden neergezet door de dames. Het mist de regiekracht, die het als geheel tot een visueel competente film hadden moeten maken. Niet fris en luchtig genoeg, waardoor de film eerder taai is dan vernieuwend. Jammer, want deze film was voor veel belangengroepen een unieke kans geweest.

Flut.

Aziatische cinema. Je moet er maar vriendjes mee leren worden. Ik ben er in het algemeen geen liefhebber van, en het is dan ook niet verrassend dat deze film zo slecht scoort. Niettemin was er wel een zekere mate van hoop tussen, aangezien niet elke film van dit kaliber een misser is.

Deze film is vooral sterk als het aankomt op achtervolgingen, die met agressieve camerabewegingen in beeld worden gebracht. Dat zorgt ervoor dat er enkele momenten tussenzitten waar de film opleeft, maar in het algemeen blijft het een wat terughoudende komediefilm. Een komedie waarbij zowel het narratief evenals de komedie zelf nooit echt aanslaan.

Acteerwerk is ook van een soort waar je van moet houden, maar al dat drukke en expressieve gedoe is niet iets waar ik rustig van kan genieten. Ik vond deze film vooral een ongemakkelijke ervaring en tevens een resultaat waarvan het visuele bijna compleet mist. Erg veel kan ik er eigenlijk niet mee, dus waarom zou ik het dan waarderen? Ik ben het verloop vast uitermate snel vergeten.

Sterk.

Somber is het uiteraard, maar dat is dan ook wel passend bij het genre. Dit soort films worden eigenlijk zelden niet-serieus gebracht en Klass gaat dan ook aardig ver in het sombere. Qua pesterijen is dit ook direct 1 van de betere films die ik heb gezien. Een film die voor de volledige speelduur intrigerend blijft.

Tevens is Klass mijn eerste kennismaking met de cinema van Estonia. Een land waar ik sowieso nog maar weinig kennis van heb, maar als er soortgelijke films zijn zoals Klass hoor ik dat uiteraard graag. Ondanks dat deze film duidelijk niet te duur was is het erg sterk uitgevoerd, en Raag kiest eigenlijk precies de juiste toon uit om deze film mee in te vullen.

De sombere cinematografie en kale inrichting van de film hebben een aparte en nare sfeer. Dat Raag zich verder bijna uitsluitend op de pesterijen concentreert maakt de film er ook niet vrolijker op. Veel intense scenes die allemaal uitstekend opgebouwd worden, en in principe de volledige film opvullen. Het is niet makkelijk om dit te laten werken, maar Raag doet dit erg goed.

Acteerwerk is ook zeker goed. Onbekende acteurs en actrices, maar allemaal doen ze het naar behoren, zeker gezien diens leeftijd. Er wordt wel karikaturaal geacteerd, maar dat nemen we voor nu maar even voor lief. Het gaat overigens ook allemaal qua gebeurtenissen erg ver, waardoor het niet altijd realistisch aanvoelt, maar dit eigenlijk wel is.

Visueel is dit niet de knapst uitgewerkte film, maar Raag lijkt zich te beseffen dat te veel focus op visueel vlak ook niet nodig is. Alles wat hij nodig heeft is de koude toon en die weet hij uitstekend te benutten. De scenes blijven keer op keer inhakken op de kijker en per scene wordt de druk steeds erger, om uiteindelijk op een harde finale neer te komen.

Het is geen plezierige zit, maar eigenlijk precies goed uitgevoerd. Juiste toon, juiste setting, het klopt eigenlijk allemaal. Het is jammer dat het voor mij niet altijd even geloofwaardig was, maar het zal vast ergens wel gebeurd zijn. Volgende keer misschien iets meer "echte" personages gebruiken, maar verder is dit een erg sterke film die je voor de volledige speelduur in diens greep houdt.

Knight and Day vormt zowat de minst ambitieuze film van regisseur James Mangold, die voorheen en hierna altijd veel hooi op z'n vork nam. Bij deze film is dat absoluut niet het geval, waarin de (komische) wisselwerking tussen Tom Cruise en Cameron Diaz voornamelijk centraal staat. Zeker die tweede speelt erbarmelijk, maar ook Cruise haakt zich klem op de automatische piloot. Mangold slaagt erin om een redelijke flair binnen het gebeuren te verwerken, mede dankzij de hoge afwisseling tussen locaties en scenario's, maar als het op de uiteindelijke actie aankomt stelt de film enigszins teleur. De greenscreens worden onnauwkeurig en vooral slordig toegepast en vanwege de bijna constante meligheid slaan een hoop over-the-top momenten regelmatig dood. Uiteindelijk kijkt Knight and Day aardig weg, maar een genietbare film is dit allerminst. Sommige regisseurs komen het best tot hun recht bij de echt ambitieuze, grotere films en Mangold is daarbinnen zowat een ideaal voorbeeld.

Ik heb de eerste drie films van regisseur Terrence Malick gezien en die bevielen me allemaal goed, dus op basis daarvan dacht ik al de overstap te kunnen maken naar zijn wat experimentelere werk. Ik heb me helaas vergist, want met Knight of Cups kon ik maar weinig. Een zoekend hoofdpersonage die lang verbinding probeert te maken met geluk, een doel en wellicht zelfs liefde wil ik als gegeven nog wel omarmen, maar wat Malick ook met deze film wilde bereiken, hij valt nogal in herhaling. De film vervalt hierdoor in eindeloze ontmoetingen tussen Bale en zijn vrouwen, filosofisch geleuter en cameo's van bekende acteurs die even snel mogen opdraven om vervolgens weer van het witte doek te verdwijnen. Er wordt in geslaagd om een dromerige sfeer op te roepen met bovengemiddelde editing en knap gespeel met geluid, maar die was voor mij na enkel 20 minuten volledig uitgewerkt. Het feit dat Malick uit vrijwel elke lelijke omgeving iets moois weet te filmen is ook een goede kans voor een absorberende indruk. Het absorberende aspect van deze film deed me echter volledig niets, na enige tijd vond ik het een stuk geschikter als relaxende achtergrondambiance. Ik ben nog altijd van plan de rest van het werk van Malick af te gaan, maar met deze film kon ik weinig aanvangen.

Anders dan verwacht.

Johnson, een regisseur die het wel probeert, maar tot nu toe is het voor mij echt een net-niet regisseur. Star Wars vond ik dan wel weer leuk, maar dat is nu niet echt een film waar je Johnson zijn stijl in kan herkennen. Ik denk dat hij vooral een echt verhaal wil vertellen.

Knives Out is dan ook een film die het wel wil proberen, maar uiteindelijk neemt de film een aantal vreemde wendingen die ervoor zorgen dat het lijkt alsof er meerdere films afspelen in 1 film. Dit kan wel combineren, maar aangezien Johnson hier diverse stijltjes gebruikt, valt het iets te veel op.

Wat mij vooral trok, was de cast. Het vorige moordmystery dat ik zag in de bios had ook al zo'n enorme cast. (Murder on the Orient Express). Maar deze cast wordt uiteindelijk niet helemaal benut, het zijn vooral enkele personages die hier in de spotlight staan, en dat had ik van tevoren ook niet bepaald verwacht.

Enkele actrices/acteurs springen er behoorlijk positief uit. De grootste opvaller was duidelijk De Armas. Die heb ik nog nooit met zo veel charme zien spelen. Normaal zag ze er gewoon goed uit. Maar nu acteert ze plots een stuk hoger dan haar algemene acteerwerk.

Ook Curtis (kan haar toch beter smaken in haar wat oudere rollen), Johnson en Shannon vallen op. De rest was minder. Zeker Craig viel vies tegen. Doet wel zijn best, maar kan niet tegen de eerder genoemde leden op. Ook Evans probeert het iets te hard. Voor de rest een hoop andere rollen die gewoon verbleken tegen enkele andere acteurs of actrices.

De beelden in het huis zelf zijn best charmant. Het voelt een beetje aan als een beginnend Anderson. Alleen Anderson speelt Johnson er met gemak uit. Maar Johnson doet wel een aardige poging. Het huis blinkt uit van details en het cameragebruik is zeker charmant.

Maar er speelt uiteindelijk ook een hoop af buiten het huis. En die zijn beduidend minder. Iets grauwer en normaler. De film verliest de charme en valt niet meer op. Craig begint niet meer aan te voelen als meester detective en de focus begint steeds meer en meer op enkele personen te liggen, terwijl de andere relatief grote namen toch wel een beetje verwaarloosd worden.

De film duurt ook behoorlijk lang en de mystery kent te weinig charme. Het is gewoon niet interessant, en de grote onthulling op het einde, hoe amusant en leuk bedacht ook, is niet bepaald passend meer nadat de focus totaal niet op het moordmystery leek te liggen.

Desondanks is het een redelijke film geworden. Beetje jammer dat je niet echt kan raden wie het gedaan kan hebben aangezien de moord zelf al redelijk snel onthuld wordt. Dat gaat ten koste van het charmante puzzelwerk. Alhoewel de clou toch nog wel een beetje verrassend weet te zijn.

Charmant, maar niet perfect. Het biedt in ieder geval wel genoeg vermaakt en Johnson mag vrolijk de volgende film in zijn loop toevoegen. Het ziet er wel uit dat hij steeds iets anders doet. Dus benieuwd naar zijn volgende project.