Opinions

Het leidinggevende stokje voor dit vervolg wordt overgenomen door regisseur Charles Band, iemand die wel vaker met lage budgetten heeft gewerkt en zich hoogstwaarschijnlijk niet lang bezighoudt met productie. Killer Eye: Halloween Haunt is een typisch werkje dat zo snel mogelijk afgemaakt moest worden met zo min mogelijk inspanning, waardoor het resultaat geregeld niet uit te zitten valt. Slecht geacteerd, nog slechtere effecten en een verwaarloosbare inhoud zijn de voornaamste kernbegrippen waarmee dit brolwerk te omschrijven is, enkel het Halloween-thema vormt een positieve toevoeging aan deze nogal karige reeks. Helaas wordt er verder niet al te veel mee aangevangen en bestaat een goed kwartier van de film uit materiaal van 12 jaar geleden, veel reden geeft Band je dus niet om deze film te bekijken.

Wel geinig.

Geen hoogstaande cinema dit, maar een stuk frisser dan de meeste horrorfilms die recent uitkomen nu. Bijzonder eigenlijk dat dit niet heel bekend is want dit voelt nergens heel goedkoop of amateuristisch aan. De regisseur levert hier volgens MM zijn eerste film af maar hij zal vast ergens de ervaring vandaan hebben gehaald.

In ieder geval is Killer High best vlot, maar ik had de verkeerde verwachtingen. Ik dacht dat het echt zou gaan om een high-school en geen reünie. Het maakt uiteindelijk niet uit want de cast doet het erg goed en ik betwijfel of tieners in een relatief onbekende film hier bovenuit gekomen waren. Er liep hier niemand rond die ik echt middelmatig vond acteren.

De horror is redelijk bloederig maar van het simpele soort. De soort die alle moorden niet expliciet in beeld brengt en vooral bij impact wegknipt naar een grote emmer bloed die ergens tegenaan spat. De aftermath is soms wel weer redelijk grof, maar vergeleken met een hoop andere horrorfilms is het nog steeds tam.

Beestje ziet er verder ook totaal niet uit, maar het is fijn dat de film dit zelf ook doorheeft. Boar had dat bijvoorbeeld niet. Killer High is daardoor wel een stuk vlotter en een horrorkomedie die self aware is kan ik op zijn tijd wel waarderen. Het is alleen jammer dat de film daarnaast op te weinig gebieden uitpakt.

Visueel verder best fris. Leuke montage, enkele geinige vondstjes zoals de slowmotion scenes. De FPV vanuit dat beest is ook best grappig. Cinematografie en decoraties zijn verder ook zeker in orde. Het blijft toch echt eeuwig jammer dat ze niks qua practical effects hebben gedaan en het vooral bij off-screen slachting hebben gehouden. Het zat dicht tegen een echt foute horrorfilm aan.

Verder is de montage wat traag en de scenes knippen vaak te laat weg. Hierdoor krijg je regelmatig het gevoel dat de mensen volslagen achterlijk zijn als ze niet aan dat zwijn kunnen ontsnappen. Dat zwijn neemt echt alle tijd om naar ze toe te sjokken, en zo voelt het allemaal een beetje klunzig aan soms.

Wel een vlotte wegkijker verder. Niet heel bijzonder en toch wel heel veel potentie die niet is benut, maar in zijn soort zeker niet 1 van de minste. Frisse regie hier en daar maakt veel goed. Killer High mag best wel wat meer bekendheid hebben als je het mij vraagt.

Weinig steekhoudende horrorfilm die enkel wat kracht weet te benutten vanuit de setting (een themapark langs de weg), maar regisseur Marty Thomas vangt er verder niet heel veel mee aan. Een enkele versierde gang en wat attracties in de achtergrond zijn dan ook alle vondsten waar je het als kijker mee zal moeten doen, een vervelende ontdekking als de overige elementen niets anders doen dan vervelen. Het acteerwerk is op die manier voorspelbaar matig, de visuele opmaak maakt een uiterst gedateerde indruk (zeer lelijke filters en ongecontroleerd camerawerk) en de moordenaar komt opdagen in een zomershirtje. In alle opzichten drukt Killer Holiday een uitwisbare stempel op het genre, met een betrekkelijk zielloze invulling en een groots gebrek aan kwaliteit.

Tsja.

Eerste Winterbottom, en ik moet zeggen, volgens mij is hij geen voorstander van het feminisme. Veel hard geweld tegen vrouwelijke karakters en dat kwam toch de hele tijd bij me naar boven. Ook is de film redelijk traag maar wel boeiend.

Affleck acteert erg goed, straalt veel uit en komt uit vaak geloofwaardig over. Alba en Hudson lopen er wat achteraan, maar spelen niet ondermaats. De rest had weinig interessante dialogen om echt te kunnen overtuigen.

Redelijke trage film die niet altijd weet te boeien, maar boeit gelukkig wel een groot deel van de film. Soms moest ik me er even doorheen slepen. De harde scenes vallen wel op, ik zie zelden zo'n onprettige scene in een film, en is het ook hard in beeld gebracht.

Redelijke film, die misschien nog te lang duurt en een beetje een teleurstellende finale heeft, maar geen hele slechte film is.

Matig.

Een nieuwere film afkomstig van Friedkin, onder de filmliefhebbers uiteraard geen onbekende naam. Friedkin bracht ons bijna 50 jaar geleden klassiekers zoals The Exorcist. Killer Joe valt echter moeilijk te vergelijken met films zoals The Exorcist, maar is nog steeds als geheel een aardig aparte film met enkele goede scenes.

Jammer dat de film verder vervalt in matigheid. Het voornaamste probleem waar de film mee kampt is het ontbreken van scherpe en intrigerende dialogen. Friedkin leunt tijdens de eerste helft van de film erg veel op dialoog, maar de acteurs kunnen deze dialogen niet echt afleveren. Ondanks dat het acteerwerk niet echt slecht is, ontbreekt de gave om echt iets goeds neer te kunnen zetten.

Charisma mist ook een beetje. De enige die een beetje in de buurt komt van enige charme is McConaughey. Hij speelt voor zijn doen een bekende rol, maar iets dreigender. Jammer dat hij zichzelf hier niet weet te overstijgen. Zijn rol geeft er zeker de ruimte voor, maar het wil niet echt lukken. De rest speelt hij er wel uit, ondanks dat niemand een echt slechte rol neerzet.

Verder mist Killer Joe ook een echt sterke bijdrage qua cinematografie. Het camerawerk, de filters en de manier van alles in beeld brengen zijn weinig interessant. Friedkin maakt nooit echt een mooie beweging met zijn camera en ondanks dat alles overzichtelijk in beeld staat wil het nooit echt een wow-gevoel afleveren. Ook de timing en de editing vertonen wat problemen met scenes die niet echt lekker in elkaar overgaan.

De finale maakt wat goed en de gewelddadige scenes zijn ook echt wel in-your-face, maar het ontbreekt de film toch aan wat kwalitatieve meerwaarde. Een eigen gezicht heeft het zeker, maar weet er niet genoeg mee te doen om daar ook een goede film mee te worden. De dialogen weten te matig te boeien, het verloop is weinig bijzonder en het ontbreekt de film ook aan echt memorabele sequenties helaas. Jammer. Extra punten voor wat scenes die voor Amerikaanse begrippen best hard zijn.

Nee.

Dit was hem niet, maar ik had deze titel wel al langer op het oog. Ik wist al dat wat me te wachten stond niet bepaald hoogstaand was maar af en toe zit er die grootse verrassing bij. Killer Kate komt echter niet in de buurt van een grootse verrassing.

Nog zo'n film die erg kort duurt maar het toch nodig vind om meer dan de helft van zijn speelduur uit opbouw te laten bestaan. Die 4 dames konden me gestolen worden, allemaal zijn ze nogal oninteressant en vooral niet al te best geacteerd. Feld zelf lijkt het nog wel te proberen maar haar dialogen komen er gewoon niet overtuigend uit.

Spanning komt pas later opdagen, maar wanneer deze komt is het alles behalve indrukwekkend. De gore is slap en off-screen, en dat is jammer als je er ongeveer 45 minuten op moet wachten. Dan hoop je dat de film eindelijk een keertje uithaalt, maar spijtig genoeg gebeurd dit dan weer niet.

Het vervolgens gaat richting een saaie finale toe waar regisseur Feld (de man van de hoofdrolspeelster nog wel) het personage van de andere Feld heel cool wil maken maar ook hier niet in weet te slagen. Deels omdat de pay-off afwezig blijft en Feld zelf de dialogen er gewoon niet uit kan rollen. Die Killer Kate oneliner was ook behoorlijk cringey.

Visueel verder ook behoorlijk leeg. Ze hebben meer werk van de poster zelf gemaakt dan van de film. Tussendoor nog wat luchtige komediescenes gelukkig en het duurt niet te lang. Het is niet zo slecht dat het een 1,0* moet krijgen, maar ook absoluut niet goed genoeg voor een 2,0*. Zwakke film die nergens in weet op te vallen of uithaalt. Je denkt vooraf een harde film te gaan zien, maar niets is minder waar. Voor de liefhebber van harde horror, deze kan je gerust skippen.

Cult classic.

Alleen wel een klassieker die ik ondanks alle rare snufjes en technieken snel weer ben vergeten. Ik heb de film vaak voorbij zien komen in plaatjes, video's en andere media. Toch heeft het ontzettend lang geduurd voordat ik de film daadwerkelijk in z'n gehele vorm bekeek. Uiteindelijk viel het ook best tegen, maar een slechte film is het niet.

Het is een film die vooral veel includeert en dat op een zo overdreven mogelijke manier doet. Het jammere is dat de film wel kansen in handen heeft, maar vervolgens toch niet all the way wil gaan. Zo zijn de hoofdpersonages veel te saai voor het verhaal en wordt er te weinig uitgehaald op het vlak van horror, gore en smerigheden. Niet dat een film als deze dat expliciet nodig heeft, maar deze Killer Klowns from Outer Space was er wel heel braaf mee.

Wat rest is een film die genoeg includeert om je op het moment van kijken geboeid te houden, maar eigenlijk direct weer vergeten is eenmaal deze is beëindigd. Een aantal dingetjes zullen wel op mijn netvlies blijven, maar ook hoe saai de personages zijn, hoe weinig innovatief de regie is en hoe de gadgets toch te weinig imponerend worden laten zien. Leuk om eens gezien te hebben voor de status, maar absoluut geen hoogvlieger.

Tja.

Veel kan je ondertussen niet echt meer over dit soort films zeggen. De titel maakt eigenlijk voordat je überhaupt op play kan drukken al aardig duidelijk in welke rit je zit. Killer Mom is niet veel meer dan een ordinaire televisiefilm, die van de meest ongeloofwaardige gegevens een pakkend geheel probeert te maken.

Hier is het echter nadelig dat het nog wat flauwer is, zeker omdat het gebeuren met zo'n titel maar weinig gedurfds onderneemt. Weinig geweld of confrontatie, vooral een soort onderzoeksfilm die het weliswaar van een psychologische kant moet hebben. Het probleem is dat geen enkel personage goed acteert of leuk wordt ingericht, waardoor deze zoektocht totaal niet boeit.

Visueel lijkt het op een begrafenis en het verloop is herkauwd tot op het bot. Het valt regelmatig op hoe weinig deze film eigenlijk kan, en ik kan dan ook niet zeggen dat ik er van genoten heb. Misschien dat het kort genoeg is om niet volledig vermoeiend te zijn, maar dit soort films kunnen ondertussen makkelijk verdwijnen. Ze zijn dan ook redelijk verdwenen (gelukkig maar), maar de titel is altijd irritant verleidelijk om het toch aan te klikken.

Slecht.

Killer Movie leek op voorhand wel interessant te zijn omdat dit soort films waarin killers het gemunt hebben op een Tv-crew ideaal voer kan zijn voor wat stevige satire. Deze film doet daar wel een poging naar, maar het valt genadeloos in elkaar na een tijdje. Het begon echter al niet te briljant, dus een dalende lijn was het niet.

Opvallend aan deze film is dat er wel nog flink wat namen te herkennen zijn, zoals Cuoco die ook meteen de beste prestatie aflevert. De rest van de cast bakt er niet veel van, maar lijkt er ook weinig zin in te hebben. Ik bespeur nogal wat luie en ongemotiveerde prestaties, waarschijnlijk wisten ze zelf al dat deze film zou gaan floppen.

Visueel weinig boeiend. De moorden zijn niet al te grafisch en enkel de humor levert de vlotte beelden op. Standaard regie, erg veilig binnen de lijntjes. Een compleet verkeerde aanpak voor een film die juist de randjes op lijkt te willen zoeken. Hierdoor is Killer Movie niet alleen matig, maar ook rondom onbevredigend, want als kijker lijkt het me dat je op de gedurfde beelden wacht.

Uiteindelijk geeft de film het concept ook een beetje op en gaat over in een volbloed horrorfilm. De luchtigheid verdwijnt per scene, waardoor de film ook steeds taaier wordt om doorheen te komen. De luchtigheid was namelijk het element dat de film wist te redden in de eerste helft. Het was toen al niet best, maar kon nog wel ergens op steunen.

Goddank duurde deze film niet lang en kende degelijke filters tussendoor. Er zit op bepaalde punten duidelijk wat geld in en om een relatief bekende naam (Meester) al snel het toneel te zien verlaten levert wat onvoorspelbaarheid op. Killer Movie is een teleurstellende film geworden, maar goed, ik had er ook vooraf niet al te veel van verwacht.

Hm.

Wat is de beste film om als eerste over te schrijven wanneer de site een nieuwe lay-out krijgt? Een goedkope horrorkomedie over vleesetende borsten natuurlijk. Killer Rack stond al een aardige tijd op de kijklijst, maar was tevens ook onvindbaar voor een aardige tijd. Onlangs toch weten te bemachtigen en gekeken.

Ik had me vooraf niet zo goed ingelezen over deze film, en het lijkt me ook geen film waar dat handig voor is. Dat de film uiteindelijk erg goedkoop en amateuristisch bleek te zijn was daarom ook even wennen, maar aan de andere kant ook te verwachten aangezien dit niet het soort onderwerp is waar grotere studio's veel geld voor willen uitdelen. Wel een project waar natuurlijk Lloyd Kaufman in voorbij komt huppelen.

Net als het concept en de titel is deze film ten alle tijden oliedom en kent veel karikaturen en bizarre grappen. Allemaal echter met dramatische timing uitgevoerd. Zwolak probeert het wel in de hoofdrol maar is totaal niet opgewassen tegen de goedkope aard van de film en kan geen grap afleveren. Haar pogingen zijn vooral wat ongemakkelijk, zeker wanneer ze accenten probeert op te zetten.

Veel andere grappen komen ook niet bepaald aan en voelen best ongemakkelijk aan. Toch zitten er een aantal droogkomische momenten tussen die het als geheel af en toe nog behapbaar maken en een lachje weten te scoren, want voor geweldige horror hoef je deze film niet op te zetten. Als je hoopt op een praktisch indrukwekkend filmpje moet ik je teleurstellen, want Lamberson lost het allemaal maar makkelijk op. De kills zijn buiten beeld en de praktische effecten worden vrijwel altijd kundig vermeden. Tegen het einde wordt het zelfs opgelost met Sharknado-CGI, maar dan zelfs nog ietsje slechter.

Qua regie is het verder best lui. Het camerawerk is saai en de decoraties en locaties zelfs nog saaier. Ik krijg nooit de indruk dat Lamberson ergens maar enigszins de moeite heeft gedaan om er een lollig projectje van te maken. Ze steunen nu vooral op het concept zelf, en vergeten daarbij de uitwerking ook leuk te maken. Jammer, want daar had de film goed op kunnen leunen.

Ik vond het passieloos overkomen en erg amateuristisch, verwonderlijk dat de regisseur dan ook bijna 30 jaar ervaring heeft in het vak, hoewel in het trashgenre. Tussendoor zitten er nog wel enkele zeer genietbare scenes tussen zoals een tietenliedje en wat droge humor. Dat, het acteerwerk en de typetjes zijn eigenlijk de enige elementen die de film nog een beetje rechttrekken. Leuk om gezien te hebben vanwege de bizarre aard, maar verder is deze film niet zo leuk als je zou denken. Voor de liefhebber.

Het laatste deel van de (niet zo) befaamde tomatenreeks, waar ze dit keer richting een ander land trekken om daar hun ongein naartoe te verplaatsen. De gedachtegang dat het een slap excuus was om gewoon naar Frankrijk op vakantie te gaan hangt in de lucht, maar het levert wel een iets kijkbaarder geheel op in vergelijking met het vorige deel. Het acteerwerk is nog steeds niet om aan te zien (met uitzondering van Angela Visser) en de effecten zijn weliswaar belabberd, maar er wordt met iets meer creativiteit gewerkt wat betreft de humor. Het oogt allemaal wat grootschaliger en frisser, dus wellicht dat regisseur John De Bello zelf ook wel heeft ingezien dat het vorige deel echt de bottom of the barrel was. Het blijft goedkope prul en het verbaast me dat de makers hier nog zoveel delen uit hebben weten te krijgen, maar het voordeel is dat er hierna geen nieuwe film meer werd gemaakt. Dat hadden ze eigenlijk al na 1988 moeten doen.

Bijzonder om te bedenken dat het nog altijd regisseur John De Bello is die de leiding op zich nam voor alle delen binnen de reeks, vooral als je dit prutswerkje weerziet. Het zal vast te maken hebben gehad met een kleiner budget waardoor de makers minder ruimte hadden voor hun ideeën, maar het is echt niet om aan te zien. Het acteerwerk is ver onder de maat, de effecten zijn slordig en de grapjes zijn allesbehalve effectief. Strike Back is min of meer een complete herhaling van de voorgaande delen en kent eigenlijk geen enkel grapje meer dat op onbekend terrein ligt. Ik werd helemaal gestoord van al dat drukke en chaotische gedoe dat ook nog eens geen moment aanslaat, het waren echt de zwaarste 87 minuten die ik in tijden heb meegemaakt. Mijn halve punt extra gaat uit naar de look van de tomaten, die hier voor het eerst een daadwerkelijk gezichtje hebben gekregen.

Erg slecht.

Killer Under the Bed is de film die je eigenlijk krijgt als je een regisseur voor een project aanschrijft die zich nooit echt heeft kunnen ontwikkelen. Bovendien is de studio die achter dit soort films zit ook nooit pretentieus geweest en deze film is daar een goed voorbeeld van. Erg passieloos gebeuren allemaal.

Het idee is al vaker gedaan en deze film in specifiek springt daar maar matig mee om. Het verhaal is uit te tekenen, en dan is het eigenlijk wel droevig om te zien hoe een concept dat nog best origineel is zo voorspelbaar wordt uitgewerkt. Dat dit soort verhalen op deze manier worden geschreven kan dan ook gewoon niet meer, en dat had regisseur Hare, die zelfs een filmdocent is, als geen ander moeten weten.

Verder wordt de film zo kaal mogelijk geregisseerd en ontbreekt het als geheel aan een grote dosis spanning. Dat popje is verder ook alles behalve dreigend, en de film kan er op geen enkele manier een spannende scene mee creëren. Daar werken de kale regie en voorspelbare uitwerking goed aan mee. Het is gewoon zo bekend dat het maar moeilijk spannend kan worden.

Qua tempo is het nog wel redelijk, en het acteerwerk kan er net aan mee door. Dat zijn de enige redenen die deze film van een regelrechte 0,5* redden, een cijfer dat ik doorgaans eigenlijk niet geef. Deze film zat er af en toe echter dichtbij. Ik vind het gewoon zo'n zonde dat dit soort films niks durven. Het camerawerk is saai, het kleurgebruik bedroevend en de cinematografie stelt niets voor.

Het ontbreekt de film aan talent. Dat zorgt er ook meteen voor dat het kwalitatief geen briljante film is. Het ontbreekt echter ook aan passie. Het voelt nergens aan alsof de makers maar een beetje hebben geprobeerd om dit resultaat tot een goed einde te brengen. Jammer van Bassinger verder, ze had een aardige carrière voor de boeg, maar deze film is waarschijnlijk het teken dat ze voorlopig haar beste jaren gehad heeft.

Regisseur David Fincher keert terug met een verfrissend directe benadering, want The Killer kent verrassend weinig plot voor zijn doen. Gelukkig toont hij zich binnen z'n vak ook bekwaam als het exclusief neer moet komen op de sfeerzetting en dat levert een uiterst boeiende misdaadthriller op. Michael Fassbender is daartussen ideaal gekozen als zwijgzame moordenaar, waar ik persoonlijk wel de stille kant beter van vond werken. Een aanzienlijk deel van de film wordt namelijk opgeleukt met een voice-over van Fassbender, maar die werkt beduidend minder. Een completere inzage krijg je wel, maar bijzonder relevant of interessant is het niet. Het maakt uiteindelijk gelukkig maar weinig uit. De film springt van moord naar moord en heeft de opbouw elke keer weer strak in handen. Op cinematografisch vlak mogen we wederom kwaliteit verwachten vanuit de kant van Fincher, die elk shot op gedetailleerde en kieskeurige wijze heeft gepland. In principe is er dan ook weinig mis met een film als The Killer, buiten het feit dat het een wat minder ambitieuze benadering kent dan gewoonlijk. Een typerende genrefilm met een frisse focus wordt tegenwoordig erg gemist, waardoor een film als deze sneller opvalt.

Ongebalanceerde actiefilm met een lollig verloop, maar een boel genres die niet helemaal lekker samengaan. Regisseur J.J. Perry mikt in ieder geval niet op een nodeloze hoeveelheid ambitie, waardoor The Killer's Game op geen enkel moment uit de bocht vliegt door middel van vreemde plotwendingen of andere bijzaak. Dave Bautista vormt verder een betrouwbare hoofdrol en de bombast volgt elkaar degelijk op, het grootste nadeel van deze film is het vervelende personage van Sofia Boutella. Het voegt een laag van dramatiek toe die dit geheel absoluut niet kan gebruiken, waardoor het tempo voortdurend onevenwichtig oogt en dode momenten veroorzaakt. Het volledige middenstuk wordt er nogal traag en uitgesponnen mee, maar de finale strijkt een aantal plooien weer fijn glad.

Middelmaat.

Killerman was een film die ik gewoon voor een luie actiethriller op een avond meepakte. Ik was moe en had geen zin om lang te zoeken, dus de film die als eerste op mijn band stond kreeg de eer om gezien te worden. Ik verwachte er niet bepaald veel van, en er is ook niet veel uitgekomen behalve een avondje aan redelijk vermaak.

Hemsworth lijkt zich met deze film duidelijk in wat volwassenere rollen te willen plaatsen. Zeker een hunk om te zien, maar als actieheld of grimmige misdaadmuis is het niet de beste keuze. De looks heeft hij wel, maar de uitstraling nauwelijks. Zijn personage wil net als de andere personages nergens tot leven komen om het beeld naar behoren te vullen.

Visueel half. Aardig rauw filtertje en cinematografisch bovengemiddeld, maar je mist toch wel een extra duwtje. De montage en het gebruik van de camera zijn van middelmatig niveau die de redelijk sterk versierde beelden nauwelijks kunnen ondersteunen. Daarnaast wordt het geweld ook nogal gewoontjes in beeld gebracht, waardoor het geen blijvende indruk achterlaat.

Verder vond ik dat het verhaal voor een film die zo uit de hoogte doet over zijn verhaal maar weinig om het lijf hebben. Richting het einde wat korte verrassingen, verder een thrillertje dat aardig veel binnen de lijntjes kleurt. Veel actie bleek er achteraf niet in te zitten, de misdaad bleef herhaald en qua thriller is het allemaal ook niet spannend genoeg buiten de rauwe uitstraling.

Als film zelf niet perse slecht of ver onder de middelmaat, maar kan je helaas ook niet meer bieden dan een aardige look en wat intrigerende beelden tussendoor. Schiet op de vlakken die dergelijke films als deze boven de middelmaat kunnen brengen of kunnen leiden naar uniek terrein tekort. Altijd jammer, maar dat was dan ook te verwachten van een film als deze helaas.

Regisseurs Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto vormen een uitstekend duo die goed beseffen wat amusement moet inhouden, maar vertillen zich met Killers enigszins. Vooral de grote toevoeging van dramatiek kent gevoelsmatig een vertragend effect, met name door de nogal uitgekauwde invulling hiervan. Hierdoor wordt het grootste gedeelte van de 137 minuten besteedt aan twee niet al te interessante personages die nergens op kunnen leven, ondanks dat specifiek Kazuki Kitamura het meer dan behoorlijk doet. De plotse bruutheid van de gewelddadigheden tussendoor zijn opmerkelijk en de film ziet er op visueel vlak goed uit (met uitzondering van de lelijke computereffecten), maar Stamboel en Tjahjanto hadden zich er beter aan gedaan wat te knippen in de achtergrondzaken om er zo wat meer tempo in te krijgen.

Bruce Robinson stond in voor het scenario en naar eigen zeggen was regisseur Roland Joffé de enige die zijn materiaal leek te begrijpen, waardoor hij het project mocht uitvoeren. Een erg moeilijke taak, aangezien de macht van de Rode Khmer slechts 5 jaar voor deze film ten einde was. Joffé levert uitstekend werk af wanneer het gaat om de setting. De verwoeste stad op de achtergrond oogt indrukwekkend en de experimentele maar doeltreffende soundtrack geeft een goed gevoel van chaos weer. Zeker het eerste uur waar de oorlog wordt geopend kent enkele spannende en drukkende momenten, het gaat dan ook pas bergafwaarts wanneer dat uur om is. Haing S. Ngor levert een sterke prestatie af, maar Sam Waterston daarentegen oogt kleurloos waardoor de relatieopbouw tussen de twee heren amper uit de verf komt. Het scenario van Robinson zet echter sterk in op het sentiment rondom die twee, maar effectief is het nergens. The Killing Fields wordt per minuut melodramatischer en raakt na enige tijd steeds de verkeerde noten. Het ontzettend opgeblazen einde levert de kers op de taart van een (uiteraard naar mijn persoonlijke opinie) half geslaagde en half mislukte film.

Solide.

Toch wel een leuker filmpje dan ik op voorhand dacht, die na een iets te lange inleiding wel echt goed op gang weet te komen. Ik ben sowieso wel een fan van horrorfilms die het allemaal net een tikkie bruter en genadelozer aanpakken, al komt dit niet in de buurt van extreem.

Het begint in ieder geval bij het acteerwerk, die toch wel opvallend goed is. De meeste namen hebben nog niet bepaald een indrukwekkend CV, maar dit is in ieder geval een goede warm-up. De bad guys zijn lekker vies, en Dyer & Coupland weten wel goede prestaties neer te zetten.

Visueel misschien niet de meest opwindende film, maar in het genre is het keurig uitgevoerd. Bij vlagen mooi intens opgebouwde scenes, en relatief genadeloos geweld dat ook wel nodig is bij dit soort films. Hier en daar wat voorspelbaar, maar nog steeds best hard.

Bossen zijn voor de rest goed in beeld gebracht. Qua spanning niet het meest spannende gebeuren, maar door wat gespeel met de tijd en geweld dat toch net wat onvoorspelbaarder uit de hoek komt hier en daar blijft het allemaal wel mooi boeien.

Leuk filmpje dit, kwam er snel doorheen. Het eerste half uur is voor inleiding weggelegd, maar daarna krijg je best een vermakelijk staaltje horror voor je kiezen. Het verveelt niet, en heeft misschien qua inhoud net wat meer te bieden dan een algemene slasher.

Vreemd maar goed.

The Killing of a Sacred Deer is in de eerste helft een beetje vreemd. De karakters zijn zo neergezet waardoor ze allemaal bijna geen emotie lijken te hebben. Tenminste, dat kwam op mij over. En dat maakt de film erg mysterieus.

De eerste helft is opnieuw zoals ik al zei, wat vreemd. Veel mysterie, je weet nog niet echt waar het verhaal heengaat. Dan zie je inderdaad na uitleg van de jongen dat de vader van het gezin een erg nare Griekse vloek over zijn gezin heeft gekregen. vanaf hier begint de tweede helft, die erg naar en op sommige stukken ook erg spannend is.

De soundtrack die soms erg vervelend is, maar op goede manier weet de film ook erg spannend te maken. En dan zit er aan het einde een onheilspellend spannende scene in.

Wat ook erg moeilijk was om naar te kijken, waren de kinderen die de liefde van de vader probeerde te winnen voor een bepaald doel. welk doel? dat ga ik niet verklappen. Een aanrader voor artfilm liefhebbers

Ok.

Film die een goed begin kent, maar daarna flink afzwakt. Dat Dominik een regisseur is die zomaar een meesterwerkje kan afleveren staat vast, maar voor nu is deze Killing Them Softly niet zonder zijn zwakke punten. Die verschijnen echter pas na 20 minuten, alles daarvoor is goed.

De intense sfeer wordt namelijk in het begin goed neergezet. De soundtrack is zo goed als afwezig en de koude sfeer is voelbaar. Het zorgt voor de nodige dosis spanning, en aangezien Dominik ook op realisme mikt wordt het alleen maar mooier. Jammer dat de film daarna wat trager en oninteressanter wordt.

Want eenmaal het plot zelf van gang gaat daalt de lijn. Pitt doet zijn intrede, maar buiten het feit dat hij het wel aardig doet is het totaal geen interessant personage. Geen enkel personage is overigens interessant, wat tot een hoop tergend saaie conversaties leidt. Ook hier mikt Dominik op realisme, maar toch werkt het niet. De conversaties voelen niet naturel en compleet van de pot gerukt aan.

Visueel daalt het niveau ook snel, op een aantal stijlvolle schietpartijen na. Toch is de cinematografie niet altijd even passend en het camerawerk behoorlijk "normaal". Camerastandpunten zijn niet interessant en ook de details zijn niet helemaal on-point in de settings. Hierdoor krijg je nooit een gevoel dat je je in een bepaald tijdperk moet bevinden.

Verder kabbelt het wat voort, en komt uiteindelijk bij een relatief saaie finale terecht. Dominik mikt op de juiste sfeer, maar toch wil het nooit helemaal overkomen. De eerste 20 minuten waren sterk, maar wanneer het dan op het verhaal zelf aankomt is het stukken minder interessant. Dat Killing Them Softly daarnaast af en toe behoorlijk grof en hard uit de hoek komt kan de boel niet echt redden. Al bij al is het wel genoeg voor een voldoende, maar deze film had veel meer potentie.

Op technisch vlak voor dat tijdperk zeer indrukwekkend, maar deze klassieke noir van regisseur Stanley Kubrick weet niet genoeg te beklijven. Zo maakt de introductie van de personages in de eerste akte een inwisselbare indruk (mede door onnatuurlijk acteerwerk) waardoor de tweede helft minder spannend voor de dag komt. Wel fijn dat er wordt geëxperimenteerd met chronologie en het einde een originele invulling kent, daar uiteraard bonuspunten voor. Het komt er uiteindelijk op neer dat deze film een uitdaging vormde om doorheen te komen, ondanks dat het onmogelijk een matige film genoemd kan worden.

Een lange aanloop is binnen dit soort griezelprojecten niet altijd een verkeerde of onoriginele keuze, maar regisseurstrio Mark Dudzinski, Frank Perz en Matt Vita rekken het wel héél erg uit. Killington duurt bij elkaar circa 80 minuten, waarvan slechts de laatste 10 enigszins naar het horrorgenre luisteren. Alles daarvoor dient als opbouw en de actrices doen het daarbinnen helemaal niet onaardig, maar kunnen echter niet verbloemen dat het maar een saaie meute is. Oninteressante verhalen, ineffectieve spanningsbogen en een uur dat eindeloos lang lijkt te duren vormen de meest opvallende punten om dit geheel voor af te keuren. Daar komt bij kijken dat de uiteindelijke finale veel te braaf is om zo'n lange wachttijd te rechtvaardigen.

Bijzonder slecht.

Killjoy is een film die toch wel een status heeft opgebouwd, maar dan als cultfilm en voor een beperkt publiek. Als het aan mij ligt verdient het die status alleen niet, want als je alle slechte films cultklassiekers gaat maken wordt het plots wel heel makkelijk om een beetje bekendheid te werven.

Deze film doet eigenlijk helemaal niets goed, maar is soms ook zo slecht dat het juist een komisch effect heeft. Dat komische effect creëert een best vlotte film en enkel en alleen daarom krijgt de film niet de laagste score mogelijk. Ik vind de film namelijk niet het slechtste dat ooit gemaakt is, maar het zit er aan de andere kant ook niet ver vanaf.

De horror is van ridicuul niveau. De clown ziet er verschrikkelijk uit en Vargas probeert met alle wanhoop wat toe te voegen aan de clown. Het wordt er echter alleen een komiek mee, want de clown komt verder erg veel over als mens in pak in plaats van een krachtige demon. Het krijgt bovendien ook geen deur plat, dus eng of dreigend is het nergens.

Het acteerwerk is van slecht niveau en de dialogen zijn werkelijk beschamend. Stoere praat die maar niet stoer wil overkomen. De personages zijn pijnlijk cliché en de actrices krijgen het niet eens voor elkaar om een goede schreeuw los te laten. Bovendien zit de film vol met plotgaten en gebrek aan logica, die het als resultaat nog net wat dommer laten overkomen.

Bijzonder slechte film die eigenlijk niets goed heeft gedaan. De geluidseffecten zijn overdreven, de filters afwezig en de cinematografie wordt zowat genegeerd. Hierdoor is de film niet bepaald een schoonheid om naar te kijken, maar dat was al vooraf te verwachten. Ik vraag me af wat de intentie was van de makers, want zoiets slechts als dit afleveren is bijna onmogelijk om voor elkaar te krijgen.

Oké.

Redelijk boeiende wraakfilm vanuit het Aziatische continent. Ik had van tevoren niet het idee dat dit uit Zuid-Korea kwam, ik dacht namelijk even dat dit uit Indonesië kwam. Dat maakt in de eindbeoordeling niet uit, maar zo zie je dat je na het kijken van een film door compleet andere redenen ook nog verrast kan worden.

Het acteerwerk binnen deze film is half. De voornaamste kritiek die ik op deze film heb is dat de personages niet "echt" aanvoelen, terwijl de rauwe stijl van de film wel vraagt om die perceptie. Daarvoor zijn alle bewegingen net wat te theatraal, en die keuze leidt tot wat onevenwichtigheid binnen deze film. Dat zal echter makkelijk te negeren zijn als de rest van de film top was.

Maar daar is hier helaas geen sprake van, want Bedevilled kan nooit volledig bevredigend uitpakken. Het is me niet volledig duidelijk waar regisseur Jang voor wilde gaan met deze film. Op bruutheid en expliciete beelden van geweld niet helemaal, want Jang lijkt niet geïnteresseerd te zijn om daarin de competitie aan te gaan met soortgelijke, veel grovere Koreaanse thrillers.

Visueel is het aardig. De eerste helft is vooral opbouw om wat personages te haten. Het is wel een behoorlijk ouderwets eiland daar, maar goed, het hoort bij de film dat je de neiging hebt om sommige personages te gaan slaan. De tweede helft vond ik vooral onbevredigend, de wraak kon me niet overtuigen en kan de eerste helft die duidelijk richting een harde tweede helft wilde gaan niet compenseren.

Ook vond ik dat ze richting het einde te hard diens best deden om er een extra kwartiertje aan te breien. Veel voegen de beelden buiten het eiland niet meer toe, dus doe het dan ook lekker niet. Ik snap de intentie van Jang om ergens met deze film in uit te blinken, maar de manier waarop deze film het in het laatste kwartier wil doen lijkt me niet de goede manier. Vermakelijke, boeiende film die de rauwe vormgevingen in zijn voordeel kan trekken. Aardig stijltje, soms confronterend in beeld gebracht, maar niet genoeg om de film een 3,5* te geven.

Eh.

Disney laat zichzelf van z'n zwakste kant zien. Met de cartoons was ik vroeger nog weleens bekend, maar die pakte me nooit echt. Daar een film van maken was best een bijzondere zet gezien het complexe karakter van de cartoons. Vooral gadgets en explosieve actiescenes dus, en zoals verwacht kan deze film er maar weinig mee.

Het enige positieve aan de film is dat de castleden er nog proberen om er wat van te maken. Stanley past qua looks zo bijvoorbeeld ideaal in de hoofdrol. Giambrone komt er wat mij betreft als winnaar uit. Theatrale rol uiteraard maar zijn charme is duidelijk de koploper. Wilson is ook nog wel enthousiast, maar verdrinkt haarzelf wat in stereotyperende trekjes.

Verder is de film nooit bepaald groots en het leven van deze Kim Possible is niet bepaald interessant ondanks de grote hoeveelheid aan gadgets. Het voelt vooral aan als een zeer mak geschreven highschoolfilm die als excuus heeft dat het op een sciencefictionconcept gebaseerd is, maar geen idee heeft hoe het met dat excuus moet omgaan. De grapjes zijn tenenkrommend, de situaties vervelend en de stunts te simplistisch.

Overigens kunnen rollen als de schurken hier ook echt niet meer. Je zou denken dat een film voor kinderen boven de 9 jaar wat volwassener is, maar de poppenkast die hier wordt ingezet is wel heel merkwaardig. Kinderachtige boel die alleen kan profiteren van wat enthousiaste vertolkingen. De rest is tamelijk matig, met brakke effecten, oncreatief schrijfwerk en gewoon vervelende personages. Snel vergeten.

Tussenin.

Dat is voor mij het ultieme woord om dit te beschrijven, want het zit er voor mij enorm tussenin. De animatie is wederom schitterend, beter in dan zo'n beetje elke andere animatie die ik heb gezien, maar aan de andere kant vliegt dit soms behoorlijk de bocht uit.

Mooie animatie, de hele film lang, met adembenemende beelden boven het geanimeerde Japanse landschap en stad. Helaas vond ik de humor weer wederom in het eerste deel vreselijk suf. leuk zeg, elke ochtend als jongen in een vrouwenlichaam aan je kogels zitten en sommige klanken die uit de keel kwamen van Mitsuha bezorgen me regelmatig hoofdpijn.

Slechte muziekkeuze ook, veels te bombastisch en luid op een gegeven moment waarbij ik er regelmatig uit het verhaal werd gezet. Vooral richting het einde is dit vervelend. Gelukkig is het einde zelf extreem pakkend en wint een heleboel kracht, ik had nooit verwacht dit te zeggen maar ik had het graag nog wat langer door zien gaan.

Momenten waar je stil van wordt dus, maar ook momenten waarbij je met je ogen begint te rollen. Japanse cinema en ik zullen nooit compleet vrienden worden, maar als je begint te wennen, is het allemaal zo slecht nog niet.

Mwa.

Uiteraard begrijp ik dat men hier een meesterwerk inziet, ik zie het er zelf niet in. Ik heb me er soms echt overheen moeten zetten. Niet vanwege de meerdere taboeonderwerpen die hierin voorkomen, maar vanwege het verhaal eromheen. Ik weet niet precies waarom, maar het kon me allemaal niet zo boeien.

Om te beginnen was ik wederom geen fan van het acteerwerk in Strange Circus, zoals wel gewoonlijk bij Aziatische films. Ik kan niet zeggen of dit gewoonlijk is bij Sono, want dit is pas de derde film die ik van hem zie. Er zullen er nog meer komen, maar ik moet zeggen dat ik elk personage, of ze goed of slecht waren, strontvervelend vond.

De regie is verder uiteraard sterk. Mooie sets, enkele geweldige shots en knappe versieringen. Sono heeft er voor gezorgd dat elk decor passend is. Toch was ik geen fan van het camerawerk, ondanks dat enkele scenes sterk in beeld worden gebracht. Het voornaamste probleem dat ik had was dat ik geen enkel shot echt strak geschoten vond. Alles lijkt te veel handheld, alsof iemand gewoon probeert de camera zo recht mogelijk te houden, maar daarin niet slaagt.

Verhaaltje duurt ook even voordat het opgang komt. Richting het einde staat de kijker garant voor wat verrassingen, maar dat neemt niet weg dat Sono erg veel op shock focust, tot op het irritante af. Zeker in het eerste halfuur, of het er nou bij hoort of niet. Enkele beelden zijn ook niet bepaald nodig, zoals het trappen van de vader zonder ledematen, en hierdoor komen de nodige irritaties naar boven.

Niettemin een aparte film met een apart verhaal. Je zal zeker in het begin nog niet alle knopen aan elkaar kunnen knopen. Het verhaal ontrafelt zich vanzelf en kent meerdere verrassingen. Jammer dat er naar mijn mening te veel focus is op bepaalde elementen en het acteerwerk niet aan mij besteed is. Qua regie sterk, de ondersteunende elementen trekken dit echt te veel naar beneden om een voldoende vanuit mijn kant te krijgen.

Ok.

Film die er wel leuk uitziet, en wel enige charme heeft, maar daar eindigt het dan ook gelijk weer mee. Kin is vooral een beetje een ode aan andere films van hetzelfde genre, waarvan er duidelijk een aantal naar James Cameron zijn films gaan.

Het beste aan de film is het visuele niveau. Dat wapen is best leuk en als kijker krijg je soms bijna zin om het zelf eventjes af te vuren. Bovendien zijn de explosies er ook erg overtuigend uit. Jammer dat de actie zichzelf voor de rest best inhoudt.

Acteerwerk kan ermee door. Niemand maakt echt indruk. Truitt doet het best prima, Reynor en Kravitz blijven wat achter maar doen het niet slecht. Franco doet het ook leuk, maar had gerust meer screentime mogen hebben. De rollen zijn niet erg knap uitgewerkt voor een film die verder streeft dan een standaard actie/sci-fi.

Film ziet er wel leuk uit. Leuke belichting en setting. Wanneer er actie is, maakt het redelijke indruk. Jammer dat de slotfase in het politiestation een domper is. Je verwacht een tamelijk grootste slotfase maar dan maakt hij uiteindelijk toch te weinig indruk.

Charmant filmpje, saai is het nergens, maar ergens moet je er meer uithalen. In sciencefiction is het geslaagd, in actie en drama veel minder, en daar ligt de stoorzender dan ook eigenlijk.

Intelligent geschreven en soms komische genremix die allerlei uitgangspunten kiest en daarmee zonder twijfel een ambitieus eindresultaat op tafel zet. Dennis Price zet daarbinnen een overtuigende, alhoewel soms ietwat gespeelde hoofdrol neer. Hij houdt zonder moeite de aandacht vast, maar wekt links en rechts toch de indruk dat zijn personage te nadrukkelijk van papier komt. Het verhaal zelf bevat verder genoeg inhoud om een speelduur van 106 minuten volledig te vullen, alhoewel het tempo soms onevenwichtig oogt. Vanuit regisseur Robert Hamer wordt er namelijk veelvuldig gekozen om allerlei verschillende ideeën, genres en invloeden in hoog tempo bij elkaar te voegen, maar die gaan niet altijd even goed samen Wellicht dat Kind Hearts and Coronets ook enigszins is ingehaald door moderne techniek, maar het blijft zeker kwaliteit.