Opinions

Trage, maar zeer sfeervolle horrorfilm vanuit regisseur Oz Perkins. Ondertussen is het even geleden dat hij het niveau heeft aangeraakt van February en zijn stilering is al enige tijd iets bekender, maar Keeper is nog altijd solide. De spanningsboog wordt op die manier subtiel opgebouwd, het mysterie blijft goed overeind en het acteerwerk vanuit Tatiana Maslany is netjes. Op die manier slaagt Perkins erin een aantal onbehaaglijke momenten op te bouwen die goed gebruik maken van de omgeving, ook al kent de onthulling eigenlijk een te bizarre uitkomst. Er had wat meer focus richting spanning gegaan mogen worden en de aanloop is iets te lang, maar Keeper ademt kwaliteit uit en rechtvaardigt de populariteit van Perkins.

Matig.

Deze film geeft eigenlijk toch wel het bewijs dat Seagal iets te oud is om dit soort rollen nog te spelen. Alles wat hij doet lijkt er nogal vermoeiend en moe uit te komen. Al zijn dialogen, maar ook zijn bewegingen die behoorlijk traag zijn geworden.

Niet iedereen zal het merken, maar onder de chaotische montage tijdens de actiescènes is voor mij duidelijk te zien dat de beste dagen van Seagal geteld zijn. Duidelijk moeite met de bewegingen, maar gelukkig doet hij niet veel meer dan schieten met af en toe wat bewegingen.

Vond het acteren overigens van Seagal helemaal niet zo dramatisch, al mompelt hij wel behoorlijk wat. Maar buitenom Seagal is het acteerwerk ook tamelijk houterig en saai, dus valt het niet erg op. Niets komt echt geloofwaardig of overtuigend op het scherm terecht.

De actie kan ik ook best kort over zijn, de actie zelf is best aardig gebracht, alleen te chaotisch in beeld gebracht. Moeilijk te volgen actie, terwijl de actie zelf best gaaf gedaan is, met veel knokken, schieten en moeilijke blikken. Het is dan ook eeuwig zonde dat ze Seagal moesten nemen, want met een simpelere actieheld had de montage minder chaotisch gehoeven en was de actie beter geweest.

Voor nu gewoon een matige film. Ik vind Seagal best een prima actieheld, maar hij moet wel weten wanneer het tijd is om op te stappen. Moet nog eens wat Seagal klassiekers zien ooit.

Flauwtjes.

Die Mottola weet zijn films wel uit te zoeken. Ik zie dat zijn TV-series stukken beter worden beoordeelt dan zijn komediefilms, maar niettemin heeft hij op dat tweede vlak wel wat degelijke films op zijn naam staan. Deze film behoort echter eerder tot de overige zooi vanuit Amerika waaraan veel geschreeuw en flauwe grappen worden toegevoegd.

Ik snap de casting niet zo, al is dat uiteraard eerder een subjectieve uitspraak. Je hebt een Fisher, altijd leuk om haar te zien. Je hebt een Galifianakis, een acteur die soms wel grappig uit de hoek komt. Je hebt een Hamm, een acteur die zijn charme voordelig kan gebruiken. En vervolgens wordt dit afgesloten met een Gadot, die niets heeft van eerdergenoemde voorbeelden en wederom een irritant lomp figuur slaat.

Verder is Keeping up with the Joneses het typische Peeping Tom-verhaaltje dat naarmate de helft aanbreekt omslaat in het narratief. De eerste helft is alleen uitermate ongemakkelijk en vervelend om doorheen te komen, mede door de compleet uitgekauwde inhoud. De film maakt eigenlijk al duidelijk waar het heen gaat met de poster, en vervolgens ook enkel een kwartier na afspelen. Waarom er dan toch zo lang over gedaan moet worden om er volledig te komen is me vreemd.

Grappen slaan zelden aan, maar ook de actiescenes worden nooit echt aantrekkelijk in beeld gebracht. Wat slecht geanimeerde explosies moeten de toon zetten, maar bijzonder is het niet. Misschien dat de soms korte scenes (die niet meer dan een seconde duren) waarbij een camera op de motor wordt geplaatst de beste beelden zijn op dat vlak, maar daar houdt het mee op. Ik gok niet dat de actie langer dan een dag heeft geduurd om te filmen.

Wel goed is het acteerwerk van bijna iedereen die niet Gal heet. Die typetjes komen soms nog wel uit de hoek en ook de chemie tussen de personages mag er zijn, ondanks dat het wel redelijk geforceerd is. Wat rest is het zoveelste komedie-gebeuren dat nergens echt in kan opvallen. Voor Mottola vind ik dit eerder spijtig, want je ziet een regisseur liever groeien, maar Mottola besloot echter om simpele onzin naar het witte scherm te dirigeren. Matige film.

Half.

Keith is een wat stuntelige film over middelbare scholieren met een serieus probleem. Geen probleem als in pesterijen, al worden die onderwerpen ook wel in de stoelen geworpen. Nee, Keith is wat dramatischer van aard, al is de ultieme wending niet de centrale focus. Dat is meer de worsteling met persoonlijkheden.

Het acteerwerk is wat halfjes. Tieners komen nogal nerveus over, al zijn de situaties waarin ze belanden interessant en weet de film erg goed wat het moet doen om de interesse redelijk hoog te houden. Dat heeft er vooral mee te maken met het feit dat het altijd wel zonnig en frisjes blijft, ondanks de zware ondertoon van het gebeuren.

Veel meer hoef ik er niet over kwijt. Er gebeurt genoeg, maar meeslepen of overtuigen doet het zelden. Ik denk dat ze toch wat meer eigen figuurtjes van de namen hadden moeten maken. Nu is Keith eerder een project dat overkomt alsof het er even snel uit is komen rollen. Ach, het vermaakt wel en wordt wat sterker richting de finale. Kwalitatief is het alleen beslist niet.

Niet te doen.

Het niet onaardige gemiddelde dat 't nog krijgt (hoewel onvoldoendes) vind ik simpelweg onbegrijpelijk voor zo'n goedkoop prulletje dat deze film vormt. Wellicht dat de charme een specifiek publiek nog een beetje aanspreekt. Ik wist van tevoren niet waaraan ik begon. Moest eigenlijk de hele trilogie zien, dat heb ik na deze film gestaakt.

Wat opvalt aan de film is dat er simpelweg amper doorheen te komen is. Saaiheid ten top. Er is maar weinig aan deze film dat als een beetje imponerend of indrukwekkend ervaren kan worden. Alles ziet er nogal makkelijk, simpel en droevig uit. Scenes die sentimenteel uit de hoek komen zijn te ridicuul voor woorden. Gecombineerd met acteerwerk dat echt niet in de film past bezorgde de film me al vrij vroeg een nogal ongemakkelijk gevoel.

Met het scenario is opzicht nog wel te spelen. Een kwestie van de juiste toetsen indrukken om er een vermakelijk, spookachtig geheel van te maken. Regisseur Jitnukul kiest echter eerder voor een nogal chaotische aanpak dat de film, heel direct verwoord, nogal kut maakt. Van sfeer wordt gehakt gemaakt. Een spanningsboog is volledig afwezig. Personages zijn ontzettend saai (en te sterk aangezet) en de stilering is gewoon niet vooruit te branden.

Kortom, een film waar ik moeite voor moest doen om er doorheen te komen. Omdat het verhaal nog wat te bieden heeft zal ik er niet het laagste cijfer aan geven, maar ik had het zeker overwogen. De film deed me denken aan de wat goedkopere, sterk aangezette producties van Miike maar dan zonder humor en edgy beelden. De levenloze, volstrekt kleurloze visuele invulling is echter een kenmerk dat beide films delen.

Herzien. Blijft een gestileerd, vermakelijk actiefilmpje van regisseur Matthew Vaughn en ik vrees dat hij dit niet meer te boven gaat komen. Kick-Ass vormt een ideale combinatie tussen geweld, komedie en superhelden, met een geweldig explosief laatste halfuur. Zeker de reddingsmissie van Nicolas Cage en Aaron Taylor-Johnson op de livestream is zo'n moment dat soortgelijke moderne actiefilms zelden zullen overtreffen. Geweldig voor de sfeerzetting is de muziekvoorziening van John Murphy, maar ook zeker de lekker sullige rol van Taylor-Johnson. Bij dit soort films is een herziening vanwege de nostalgische eerste indruk altijd nerveus afwachten, maar uiteindelijk blijft dit een absolute favoriet.

De combinatie tussen behoorlijk bloederige actie en vlotte komedie is best effectief, maar niettemin maakt regisseur Jeff Wadlow er een iets te nodeloos sentimenteel geheel van. Hierdoor delft Kick-Ass 2 toch het onderspit tegenover het eerste deel, vooral omdat het daarmee de sporen betreedt van een iets regulierdere superheldenfilm. De rol van Aaron Taylor-Johnson is bovendien wat minder enthousiast en moet de film het daardoor eerder hebben van de komische invullingen van met name Christopher Mintz-Plasse en Jim Carrey. Het scenario houdt zich zeker gedurende het eerste uur iets te veel bezig met randzaken die simpelweg niet zo heel boeiend zijn, maar eenmaal de actie wat prominenter naar voren treedt is het allemaal best genietbaar. Bruut, komisch en vermakelijk, maar het mist toch de gestileerde benadering van Matthew Vaughn om het memorabel te maken.

Bekende Jean-Claude van Damme klassieker met een volstrekt idiote inhoud die alle kanten op stuitert, behalve de goede richting. Regisseursduo Mark DiSalle en David Worth spenderen veel te veel tijd om één of ander misdaadplot te introduceren dat zich achter de schermen afspeelt, maar remmen er uiteindelijk vooral veel tempo en actie mee af. Kickboxer voelt aan als een lege film waaraan de makers in pure wanhoop nog wat minuten proberen te breien, helaas zonder al te veel succes. De absurde gebeurtenissen en dik aangezette personages hebben gelukkig wel een soort amusementswaarde en de finale is doeltreffend explosief, maar het is onbegrijpelijk hoe deze reeks nog zes andere films heeft voortgebracht. Lage kwaliteit.

Heeft niet al te veel.

Een film die ik al jaren wilde zien, maar toen ik hem mee wilde pakken was hij al weg op het aanbod van film1. Na een paar jaar kwam hij eindelijk dan op TV en toch maar opgenomen, al moest ik ondertiteling gebruiken. Sowieso toch wel een beetje een teleurstelling.

Ik ben niet zo'n fan van dit soort camerawerk. 0 beweging, waardoor het gelijk lui begint aan te voelen. Wanneer de camera eindelijk in beweging komt neemt de film je gelijk meer mee. Nu zat ik steeds met het gevoel dat Troch de camera neerzet en wegloopt. Vele shots voegen ook niks toe aan sfeer of verhaal en rekken de speelduur alleen maar. Als je dan op z'n minst interessante camerastandpunten kan kiezen zal het nog kunnen werken, maar dit doet het hem gewoon niet.

Sowieso zat het begin vol met beelden die werkelijk zo simpel waren dat ik geen enkel talent of potentie erin zag. Je zal denken dat je iets zou willen doen om het een beetje speciaal te maken, maar dit blijft allemaal te saai en onopvallend.

Maar na een tijdje, als de moeder wordt doodgeschoten, verrassend sterke scene overigens, loopt de film opeens vol met sfeer waardoor de aandacht weer volledig terugtrok. Het verhaal werd wat intenser, wat meeslepender. Emoties begonnen door te breken (eindelijk) al duurde het niet al te lang.

Soms had ik het gevoel dat de acteurs teleporteren, je hoort een deur opengaan en zonder voetstappen staat de persoon opeens midden in de kamer. Maarja, dat zal wel de stijl zijn. Acteerwerk is op het randje, te emotieloos maar soms wel pakkend in uitdrukkingen.

Enkele scenes zijn zeer sterk, maar Troch weet het op het hoogtepunt weer de grond in te duwen met belachelijk bombastische koormuziek erdoor heen te gooien soms. Rare, rare keuze. Terwijl zo'n scene als de moeder met haar 2 kinderen in het bos ligt waanzinnig sterk was, moederliefde droop er soms vanaf. En dan is de opvolgende scene gelijk een stuk zwakker.

Ach ja, heel laag zal ik het niet beoordelen. Film kent hoogte, en dieptepunten.

Oké.

Aardige komediefilm met wat dramatische invalshoeken, soms gecombineerd met thriller. Toch overheerst het meer luchtige sausje waardoor de film moeilijk aan te rekenen valt als puur genrewerk. Daar leek regisseur Morgan dan ook niet op te mikken, en het eindresultaat is daarmee gewoon een nette voldoende.

Waarom mijn cijfer niet zo hoog ligt valt eigenlijk simpel te beantwoorden met het feit dat dit mijn humor niet echt is. Komedie wordt op een redelijk platte manier gebracht en het zijn de licht excentrieke personages die het moeten afleveren. De vertelstijl is vlot genoeg, maar de humor kreeg me niet echt mee waardoor ik het allemaal met een redelijk stoïcijnse blik keek.

Acteerwerk is aardig te noemen. Brody doet het best leuk, past eigenlijk ook heel erg goed in zijn rol. Nélisse daar tegenover vond ik echter wat minder. Ondanks dat haar personage niet bepaald buiten de boot valt vond ik dat ze haar verschijning toch te weinig meegaf om het publiek herhaaldelijk te blijven boeien. Er zit gewoon te weinig persoonlijkheid in.

Speurwerk zelf is ook wat aan de simpele kant ondanks dat de uiteindelijke uitkomst (gelukkig) nog verrast. The Kid Detective is een film die voortdurend op hetzelfde niveau blijft zitten. Het is nooit echt sterk of hilarisch, maar ook nooit slordig of bagger. Het is een echt middelmaatfilmpje geworden die onderhoudend genoeg uitpakt voor een voldoende, dus bij deze.

Had goed kunnen zijn.

Deze film had ik eigenlijk vooral gekeken vanwege de drama-rol van Parsons. Van elke komische acteur vind ik het weleens leuk om diegene echt te zien acteren, en dit keer was dus Parsons aan de beurt. Hij stelt me ook absoluut niet teleur.

Deze film heeft best wel wat potentie om goed te kunnen zijn, maar de regie laat wat steekjes vallen. Het voelt zeker als het eindigt incompleet aan. Het is te kort, en te gehaast. Het voelt eigenlijk soms wat afgeraffeld aan, terwijl de uitwerking niet verkeerd is.

Parsons is sterk op dreef. Het blijft altijd wel een acteur met ergens een wat komisch charme, maar hij doet het ook in dramafilms heel redelijk. Van Danes was ik een iets minder fan, maar slecht doet ze het in ieder geval niet.

Het is spijtig om te zeggen, en niet iedere gebruiker zal er blij van worden, maar met dit soort onderwerpen geld vooral dat er meer de tijd en ruimte genomen moet worden. Deze films moeten eigenlijk naar speeltijden van 120-140 minuten gaan. Dan kan je het verhaal wat rustiger en completer vertellen.

Nu kijk je naar een goed, maar veel te kort drama, dat zeker als het eindigt abrupt en incompleet aanvoelt. Het is dan eigenlijk niet veel meer dan een "probleem, ruzie en happy end" filmpje geworden. Terwijl als je er meer de tijd voor neemt er mooiere dingen uit kunnen komen en meer impact zal hebben.

Redelijk geschoten en sterk acteerwerk, maar een te afgeraffeld verhaal. Veel kritieken zeggen dat de focus te veel op de ouders ligt inplaats van het jongetje, maar dat is ook wel te verwachtten. Je kan zo'n guppie niet snel op dit soort rollen laten leunen.

Half.

Bijzonder om te zien hoe een regisseur van een horrorfilm uiteindelijk 8 jaar later overspringt naar het maken van een kinderfilm. Nou ja, voor de iets oudere kinderen dan. Ik kan me voorstellen dat de allerkleinste onder ons deze film nog iets te eng zullen vinden. Dat neemt niet weg dat beide films van Cornish op hetzelfde niveau zitten.

Wat dit vooral tegenzit is dat het scenario van de film nogal zwakjes is. Misschien dat ze het omdat het op kinderen is gericht vol hebben gestopt met plotgaten, "want ze hebben het toch niet door", maar er zitten wel heel grote stappen in deze film. Vooral het avontuur naar het worden van een ridder gaat nogal vluchtig. Ook hoe ze alle medestudenten meekrijgen en in een enkele middag kunnen trainen om het op te nemen tegen demonen... het is toch wel wat simpeltjes allemaal.

Verder staat veel van deze film in het kader van avontuur. Kleine jongens hebben geen mooi leven en leren gaandeweg elkaar te waarderen en hun sterke eigenschappen naar voren te brengen. In dat opzicht is dit een best voorspelbare film, precies gericht om alle kinderen van hedendaagse tijd wat bij te brengen over het begrip van succes. En hoe bereik je die doelgroep? Door middel van het tonen van wat draken en tovenaars.

Acteerwerk is prima en de look van de film ziet er goed uit. Het mag er zeker fantasierijk aan toegaan hier en daar, vooral de speciale effecten lopen eigenlijk best vlot. Mooie bewegingen, lekker veel kleuren naar de achtergrond ook. De actiescenes zelf mogen dan niet al te spetterend zijn, ze zien er best leuk uit en tikken zonder moeite een middagje bankhangen weg.

Het duurt niet bepaald te lang, eigenlijk te kort. Dat klinkt vreemd voor een film als deze, maar de film neemt zulke grote stappen in het verhaal en denkt zo makkelijk na over het verloop dat je denkt dat ze er wel minstens 30 minuten uit hebben geknipt in opdracht van de studio. Het is leuk vermaak voor een keertje, maar veilig binnen de lijntjes, een beetje slordig en erg rondom de middelmaat.

Best wel dom gebeuren.

Had in een hoop opzichten een lekker doordenderende film kunnen worden, maar een hoop zaken laten dit helaas afweten. En dat is geloofwaardigheid. Nu hoeven dit soort films dit ook niet echt te zijn, maar ergens nog wel een lijn hebben. Dit was wel heel erg.

Berry zal nooit mijn favoriete actrice worden. Deze film bewijst waarom. Het is een nogal dramatische en overdreven rol die veels te sterk is aangezet en Berry die zichzelf iets te veel lijkt te willen bewijzen. Dat faalt genadeloos, ze zet vooral een oliedom personage neer. Vooral dat tegen haarzelf praten was idioot.

Het is wel duidelijk dat regisseur Prieto visueel wel vakkundig te werk kon gaan. Soms op de weg nog een aardige actiescene en zeker de achtervolging zelf is met veel tempo gebracht waardoor enige vorm van verveling gelukkig nooit toeslaat.

Tempo zit er in het algemeen ook wel lekker in, maar dat intense gevoel is er helaas nooit. The Call was een soortgelijke film met een ongelooflijk intense achtervolging. Niet via auto dan, maar via de telefoon. Deze film lijkt qua stijl (en qua hoofdrol) dezelfde richting op te gaan maar mist die spanning eigenlijk.

Maar het is voor de rest ook gewoon een domme loop van het verhaal waarbij de ene na de andere rare beslissing elkaar opvolgen. Op een gegeven moment is het wel heel erg ongeloofwaardig en kan je niets echt meer serieus nemen. Dat is vooral wat de ervaring teniet doet. En voor de rest is de film ook gewoon zijn kracht verloren eenmaal ze de auto zijn uitgestapt.

Wel nog enkele punten voor wat aardig geschoten actiescenes en een lekker tempo. Dat was eigenlijk wel alles wat deze film weet te bieden.

De betrokkenheid van regisseur Jason Eisener, die na 12 jaar (eindelijk) niet meer enkel een segment binnen een anthologiefilm regisseert, schept zekere verwachtingen. Het is een man die goed begrijpt wat pulpentertainment inhoudt en zich daar volop stort, maar de verfilming van zijn VHS-segment laat te wensen over. Met name het acteerwerk valt tegen, waarbij er veel pogingen worden gedaan om iedereen uniek te maken maar die niet effectief weten te zijn. Eisener vervalt al snel in een bijna constant geschreeuw, nodeloze drukte en stijve dialogen tijdens de algemene filmvormgeving. Het helpt niet dat er vervolgens ook wordt ingezet op bijzonder karikaturale typetjes die de dag moeten redden. Enkele effecten maken indruk en het tempo ligt hoog, maar het overkomt me niet vaak dat ik de opbouw beter kon waarderen dan de finale binnen een film als deze. Eisener had zich er beter aan gedaan de aliens zelf wat gaver vorm te geven. Ze deden me denken aan wandelende houten mannequins, in ieder geval niet bepaald figuren waarvan je denkt dat ze hele planeten over kunnen steken. Een serieuze tegenvaller, maar hopelijk herpakt Eisener zich snel met de volgende film.

Uitzonderlijk matig geregisseerde actiefilm met een random verwijzing naar de Balkan-misdaden. De waargebeurde slachtingen worden hier, tot m'n grote verbazing, gebruikt om het personage van Jean-Claude van Damme wat achtergrond te geven en daarna wordt weer vergeten dat het überhaupt heeft plaatsgevonden. De rest van de film vormt namelijk een redelijk voorspelbare aanpak voor een B-film, waarin de bijna constant warrige actiemontage en aaneenschakeling van oninteressante figuren ervoor zorgen dat de 96 minuten een serieuze zit blijken. Regisseur Peter Malota speelde een aantal keer mee in andere Van Damme-films en besloot zichzelf toen tot slim genoeg te kronen om nu het voortouw te nemen in zo'n film als main man, maar inhoudelijk maakt hij er een absolute puinhoop van. Het verhaal is saai en uitgekauwd, maar de wending op het einde slaat echt alles. Autumn Reeser zet daar namelijk haar eigen kapsel af en doet een pruik op. De film bedoelt het uiteraard andersom dat haar brunette coupe in dit geval niet echt was, maar dat blonde pruikhaar is echt zo'n goedkope look dat ik vanwege alle ellende met stomheid geslagen was. Eigenlijk was het de bedoeling dat ik de film uit 2012 zou kijken, maar toen verscheen deze op mijn scherm en ben ik daar maar akkoord mee gegaan. Ik ga mezelf er nog lang mee pesten, maar gelukkig is de film inmiddels afgelopen en klaar om vergeten te worden.

Vroeger beschouwde ik deze film als een absolute favoriet, maar de herziening bracht daar aanzienlijke verandering in. Regisseur Quentin Tarantino opent zijn film doeltreffend met een aardig geschoten actiescene, maar vervolgens krijgt het inhoudelijke verhaal voorrang en dat komt minder interessant voor de dag. De montage en het gebruik van felle kleuren ogen modern, maar de weinig boeiende personages en de voortgang van het plot weten minder te charmeren. Wanneer het op de geweldsdelicten aankomt valt het op dat de regie te statisch blijft om de kijker in de film te trekken, zelfs de bombastische finale kent duidelijke mankementjes. Niettemin is de wereld excentriek genoeg en experimenteert Tarantino degelijk voor een ruim voldoende, maar het meesterwerk dat ik er vroeger in zag staat ondertussen niet meer overeind.

Andere Bill.

Tarantino besloot zijn vervolgdeel totaal om te gooien. Voor mij verliest hij daarmee een hoop kracht. Aan het acteerwerk ligt het overigens totaal niet. Thurman komt soms weer leuk in haar gele pakje opdraven, en de schurken zijn wederom weer tof neergezet.

Het geweld is enorm verminderd, en de film lijkt zichzelf vele malen serieuzer te nemen. Daar ging voor mij de fout in. Sommige mensen waarderen het enorm, ik totaal niet. Sommige scenes zijn nog steeds goed in Tarantino stijl neergezet overigens.

Een filmpje dat nog steeds weet te boeien, maar al die creativiteit mis ik soms een beetje. Ik vond het soms maar wat leeg. Soms zit er dan nog wel een stijvolle scene in, maar ja.

Vreemde misdaadthriller met een goede opbouw en een teleurstellende pay-off. Regisseur Ken Sanzel zet in op de marketing van Nicolas Cage op de poster, ook al wordt zijn personage pas richting de tweede helft een daadwerkelijke meerwaarde voor de inhoud. Toch zijn het de eerste paar scenes die het meest weten te imponeren, met een fijne aanleiding en een kleurrijke sfeerzetting. Er wordt echter matigjes geacteerd en de personages lijken weggelopen te zijn uit een stripboek voor kinderen, maar Sanzel weet het allemaal best entertainend te krijgen en borduurt daar vrolijk op verder. De finale brengt vervolgens een fijne actiescene en degelijke cinematografie, maar daartegenover wordt er nogal krampachtig een poging gedaan om een intelligent verhaal neer te zetten. Dat wil helaas niet lukken en dan zijn alle extra minuten die dat met zich meebrengt een zware kost.

Leuk.

Eigenlijk helemaal niet verkeerd dit filmpje. Had er vooraf niet al te veel van verwacht aangezien de "B-film" verwijzingen weleens langskomen en daarom de effecten nogal houterig kunnen zijn, maar dat viel eigenlijk reuze en reuze mee.

Het zijn vooral de designs die vaak uitblinken. De robotjes kunnen wat houterig zijn soms, vooral de eerste "oefening" wanneer de kogels impact maken maar elke beweging is prima en de designs zijn leuk en creatief. Vooral de leider was erg leuk en was wel tamelijk een dreigende verschijning.

Qua effecten is het allemaal ok, ook het acteerwerk is gewoon in orde. Iedereen speelt gewoon goed, gaat op in zijn rol en hoeven vaak gelukkig weinig emotie te tonen, want daarin kunnen ze misschien makkelijker door de mand vallen.

Qua actie is er genoeg te beleven, maar echt spectaculair of heel gaaf is het dan ook weer nergens. Pas richting het einde is het allemaal wat pakkender, alles daarvoor, bijvoorbeeld in de bossen, is niet al te interessant maar het vermaakt allemaal wel dankzij de bots.

Mensen die een horrorfilm verwachtten zullen misschien wat bedrogen uitkomen, ondanks een paar spannende momentjes is het nergens echt heel eng. Dit is meer een Sciencefiction/thriller waarbij de actie en horror wat op de achtergrond blijft. Houd daar dus rekening mee als je dit wilt zien.

Eigenlijk gewoon prima mee vermaakt, ziet er allemaal goed uit en vermaakt. Duurt ook gelukkig niet te lang. 98 minuten is prima. Gomez mag wat mij betreft met een wat groter budget werken binnenkort, daarmee zal hij pas echt goed tot zijn recht komen.

Regisseur Steve Wolsh (inmiddels aangesteld als de naam die een herbewerking van Return of the Living Dead moet leiden) is hier amper bezig met het maken van een horrorfilm, ook al is de opening veelbelovend. In plaats daarvan ellenlange scènes tussen actrices die duidelijk niet op acteertalent zijn uitgekozen en af en toe een man met een geitenmasker die via droomsequenties kort van zich laat horen. Het slaat allemaal echt volkomen nergens op en Wolsh onderneemt verder ook niet de moeite om er enige vorm van spanning, expliciet geweld of eigenzinnigheid aan toe te voegen. Het laatste kwartier bevat niet veel meer dan het schaamteloos uitrekken van amateuristische beelden die willekeurig achter een halfbakken wending zijn gemonteerd.

Niet echt.

Begon beter met de lange aanloop naar mijn mening, waarbij het middenstuk ook wel leuk is, en richting het einde genadeloos de grond in gaat. Daardoor is mijn cijfer ook gelijk wat lager dan het gemiddelde, want ik vond het een geforceerd en lui einde.

Alles wat daarvoor komt is prima. De ruzies weten te overtuigen, en de acteurs zijn goed. Helaas valt al gelijk het bleke, amateuristische sfeertje op dat de hele film lang bezig is. Uiteindelijk wen je er wel aan, maar richting het einde is het toch ook wel behoorlijk lelijk.

Maskell is prima, hij weet zijn rol tijdens zijn echte emoties overtuigender neer te zetten dan in het algemeen. De film kent hier en daar een aantal brute momenten, die vrij lang doorgaan, maar uiteindelijk niet echt weten te choqueren. Het einde is zelfs geforceerd. Het kwam zo lui over als poging om te choqueren dat het eigenlijk niet serieus genomen kan worden.

Voor de rest is dit gewoon duidelijk een filmpje waar visueel maar weinig aandacht naartoe is gegaan, het cameragebruik is niks, locaties zijn simpel en de effecten vallen ook wat door de mand. Het hamer moment is wel het bruutst van de gehele film, maar dat er een pop ligt is eigenlijk behoorlijk opvallend.

Nee, dan vind ik deze Wheatley niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Maarja, later maakte hij het allemaal iets knapper en mooier.

Vermakelijke, originele horrorfilm die creatief omgaat met het desbetreffende idee, ook al duurt het met 108 minuten wat te lang. Regisseur Keith Jardine overtuigt bovendien niet met de griezelelementen, want spannend, goor of sensationeel is Kill Me Again spijtig genoeg nergens. Bijzonder is dat de makers altijd wel een manier vinden om de aandacht van de kijker naar het scherm toe te trekken en maken daarmee goed gebruik van het gegeven. De uiteindelijke uitkomst is echter nogal eenvoudig en lijkt er met de haren bijgesleept, daarnaast blijft de visuele regie wat plat en had de film meer praktische effecten mogen inzetten. Brendan Fehr zit verder goed in zijn rol en zet een aantal komische situaties neer.

Niet best.

Ik moest eigenlijk een Engelse review van mezelf lezen om deze film beter voor de geest te halen, want eerlijk is eerlijk, ik was deze film na afloop bijna helemaal vergeten. Dat verergerde ook nog eens naarmate de dagen voorbij tikten, en dat zegt eigenlijk al heel wat over de film zelf. Altijd jammer met dit soort films.

Kill or Be Killed gaat allerlei kanten op. Het wil aan de ene kant een brute actiefilm zijn met wat harde beelden tussendoor. De grens naar extreme explosiviteit wordt niet gemaakt, daarvoor zijn de meest harde beelden buiten beeld, maar je voelt wel aan dat de film ergens indruk mee wilde maken en tijdens de eerste helft doet het dus de poging om dat te doen via brutale scenes.

Naarmate de tweede helft dan aanbreekt kantelt de film meer naar een horrorfilm en verandert het plot naar een wat trager en mysterieuzer geheel die zijn voordeel trekt uit wat mooie landschappen en een sfeervol bos. De harde beelden verdwijnen, en de nog hardere implicaties zijn nergens meer te bekennen. In plaats daarvan krijg een wat intiemer stukje film te zien die helaas zijn clou heel duidelijk weggeeft.

Acteerwerk is niet belabberd, eigenlijk doen dit soort films het normaliter met veel slechtere acteurs en actrices, maar het mag niet baten. Deze film kan namelijk nergens echt een geheel vormen en op het visuele vlak is er buiten de mooie locaties weinig te ontdekken. Slecht camerawerk, weinig horror met passie en actie die niet weet te overtuigen.

Het feit dat ik mijn eigen review als geheugenstandje nodig had om deze film op een normale manier te recenseren zegt wat over de inhoud. Het betrekt veel in zijn verhaal, maar weet nauwelijks te boeien en ontstijgt het niveau van goedkoop rommeltje nergens. Het doet eigenlijk gewoon niks behalve proberen de kijker op sommige stukken van streek te maken, maar het voelt zeer goedkoop aan.

Vanuit een visueel perspectief gezien is dit project van regisseur Tim Smit interessant te noemen, maar de beperkte variatie in actiescenes probeert daar spijtig genoeg een stokje voor te steken. Er wordt duidelijk gemikt op een grootschalige aanpak en veel bombast, maar uiteindelijk blijft het min of meer bij talloze ontmoetingen met bewapende drones. De personages van Dan Stevens, Bérénice Marlohe en Tygo Gernandt zitten bovendien tegen het idiote aan en lijken regelrecht uit een soort stripboek te komen. De meeste aandacht is duidelijk richting de opleuking gegaan, want inhoudelijk slaat Kill Switch als een tang op een varken. De clichés stapelen zich in hoog tempo op en het achtergrondconcept wordt nauwelijks uitgewerkt, al is dat deels te wijten aan de vreemde keuze om het verhaal in een niet-chronologische volgorde te laten afspelen. Voor een Nederlandse productie is het allemaal erg onderscheidend, maar na enige tijd had ik al die onzin wel gehad en werd het vooral aftellen naar de eindcredits.

Weinig doeltreffende oorlogsfilm met een interessante kern, waarin een aantal belangrijke geschiedenispunten worden belicht. Het jammerlijke is dat regisseur Dan Krauss zijn documentaire niet kan overzetten in beklemmend beeldmateriaal, ondanks de visueel fraai ingerichte achtergronden. Nat Wolff en Alexander Skarsgård overtuigen niet binnen de hoofdrollen en de innemende scenes zijn op één enkele hand te tellen. Er zijn simpelweg te weinig noemenswaardige gebeurtenissen om het psychologische karakter van de film gepast te ondersteunen, waardoor je het geheel te snel weer vergeten bent.

Grote tegenvaller.

Het concept van Kill Theory was destijds iets dat me erg trok. Een moordenaar die een overlevingsspelletje speelt met zijn slachtoffers zijn altijd verhalen die ik kan waarderen, mits ze ook de juiste aanpak krijgen. Helaas weet deze film die aanpak niet te beheersen, en vervalt in een zeer tegenvallend resultaat.

Wat direct opvalt is dat het acteerniveau erg matig is. De enige die ik kon waarderen was Bruckner, een actrice die dan ook de nodige ervaring heeft binnen het acteergebied. Helaas weet ook Bruckner weinig aan te vangen met het beperkte script. Gelukkig doet ze het iets beter dan de overige castleden, want die staan er allemaal ongemotiveerd en verveeld bij.

Qua horror zitten er een aantal stijlvolle shots bij, vooral enkele nachtelijke omgevingen worden goed in beeld gebracht. Dat is dan ook mijn voornaamste compliment, want verder valt deze film op een hoop gebieden tegen. Ten eerste de horror zelf. Moore kiest voor een brave en veilige uitwerking die het resultaat niet ten goede komt. De moorden zijn tam en worden vaak volledig buiten beeld gelaten of op de minst creatieve manier uitgevoerd.

Qua spanning en opbouw is de film ook zeer ondermaats. De opbouw is saai en regisseur Moore geeft middelmatige of helemaal geen diepte mee aan zijn personages. Spannend is het nergens, mede door en iets te bombastische aanpak en weinig imponerende regie. Bovendien mist de moordenaar alle benodigde dreiging die dit soort films nodig hebben.

Kill Theory is een zeer middelmatige film met zwakke horror, geen spanning en enkel wat sfeervolle beelden tijdens de nachtelijke omgeving om het als geheel te compenseren. Dit is bij lange na niet genoeg om de matigheid die regisseur Moore hier toont boven water te houden, en het cijfer is er dan ook naar.

Een aantal jaar geleden kwam regisseuse Danishka Esterhazy altijd wel aanzetten met onderhoudend vermaak op een budget, maar met Killer Body Count levert ze echter haar slechtste werk tot nu toe af. Het vormt een ongeïnspireerde en licht satirische slasher met weinig scherpte en een bijzonder uitgesponnen speelduur. Het acteerwerk is gelukkig goed en de moorden weliswaar lekker grof (ondanks dat het vaak matig of vanuit een afstand in beeld wordt gebracht), maar het duurt allemaal veel te lang en slaagt er niet in door te pakken in de tweede helft. Esterhazy zit absoluut op de goede plek binnen het horrorgenre, maar doet zich er beter aan met meer fun te werken of de originaliteit op te zoeken. Dit soort werk gaat haar namelijk beduidend minder goed af.

Trashy.

Goedkope Italiaanse B-horror uit de jaren 80. Ook al is het bijna begin jaren 90 te noemen, de film voelt altijd aan als een erg oude film omdat het kwalitatief zeker niet de beste film is. Wat de film wel kan doen, is goed werken met wat het wel heeft. En met zo'n locatie is dat al snel veel.

De locatie is werkelijk prachtig en dat levert een aantal magische plaatjes op. Een echt avontuurlijk sfeertje mist alleen, want de film dobbert rond met het letterlijke beeld dat het heeft, en dat is troebel water met een nogal plantvriendelijke achtergrond. Niet dat je mij erover hoort klagen, ik vind het allemaal prachtig, maar toch had het inhoudelijk wat mooier mogen zijn.

Zeker omdat het cinematografisch niet de knapste film is. Er is geen filter te bekennen en de krokodil komt matig in beeld. Hij ziet er leuk uit, maar ook heel gemaakt. Het is vooral de charme die aan het dier vastzit die het hem doet. Alleen is het wel zo dat een film zoals deze niet perse profiteert van een dergelijke soort charme.

Het acteerwerk is slecht en het verhaal niet bestaand. Het is vooral rondvaren en tegen een krokodil aanlopen die de crew een voor een opeet. De kills zien er matig uit, waarschijnlijk vanwege budgettaire beperkingen. Je krijgt er maar weinig van te zien, ik denk dat niet alles daarvan te wijten is aan te weinig geld, maar ook aan luiheid.

De film krijgt vooral wat voordeel vanuit de locatie, die je als kijker net aan genoeg mee kan voeren om niet compleet saai te worden. De inhoudelijke ondersteuning mist, waardoor het vooral een slechte film is geworden verpakt in een keurige doos. Jammer, maar tevens te verwachten. Nu een film met veel geld en zo'n locatie.

Regisseur Gary McKendry regisseerde twee kortfilms en één enkele langspeelfilm, namelijk Killer Elite. Ik ben eigenlijk geneigd te zeggen dat ik die keuze begrijp, tot zover dit een keuze is, want het lijkt een nogal vermoeiende opgave om zo'n gedetailleerd verhaal in 116 minuten te proppen. Ik zou burnt out zijn. De rommelige indruk wordt al aardig vroeg bevestigd wanneer we als kijker van locatie naar locatie vliegen en er steeds meer personages in rap tempo worden geïntroduceerd die elkaar uiteindelijk fysiek moeten tegenkomen. Jason Statham, Clive Owen en Robert de Niro leveren meer dan degelijke acteerprestaties af, maar worden geen moment echt gave, interessante personages. De actiescenes worden strak geregisseerd mede dankzij vlug knip- en plakwerk, maar het jammere eraan is dat geen enkel actiemoment bij gaat blijven na afloop, het zijn allemaal snelle vechtpartijen of belegeringen van auto's. Zeker met zo'n cast hoor je als regisseur meer aan te vangen. Daarnaast las ik dat de film zich begin jaren '80 afspeelt, maar die sfeer proefde ik volkomen nergens. Dat komt omdat McKendry vooral moderne filters en stileringen gebruikt die de gepaste sfeer volledig wegnemen. Uiteindelijk steekt het inhoudelijk best redelijk in elkaar, als je het tenminste ten alle tijden kunt volgen.

Vermoeiende horrorfilm over een boosaardig oog dat de personages allerlei handelingen laat uitvoeren tegen hun wil in, al blijft zelfs dat voor een lange tijd onduidelijk door de volstrekt chaotische afwerking vanuit regisseur David DeCoteau. The Killer Eye gaat werkelijk helemaal nergens over, waardoor de makers hun personages daarom maar in het rond laten neuken en daar de meeste opvulling mee hopen te doen. De film kent goedkope decors, lelijke effecten, is barslecht geacteerd en totaal oninteressant om te volgen. Het duurt allemaal niet eens zo gek lang, maar toch heeft het geheel als een zit van 120 minuten aangevoeld. Enkel en alleen voor de liefhebbers van dit soort trashy griezelwerk.