Opinions

Aardig.

Toch niet heel slecht dit. Het idee is wel wat vergezocht, maar dat kunnen we eigenlijk wel bij elke animatie film zeggen die DreamWorks nu uitbrengt. Jack Black is voor zijn personage als drukke panda en best goede vondst.

Ook de " Vurige Vijf" karakters zijn vrij leuk bedacht. De film is bets leuk om te volgen waarmee het allemaal best boeiend is. De animatie actie mag er ook best zijn en is ook leuk geanimeerd. Net als bij zijn vervolg zijn alleen de grappen weer iets te flauw.

Aardige animatie/actie/komedie die kinderen wederom goed kunnen kijken. Het vervolg is wat minder, deel 3 nog niet gezien.

Vrij flauw.

Die panda is langzaam wel een beetje een DreamWorks icoon geworden zo langzamerhand. De drukke stem van Jack Black past ook best goed in zijn personage. Al zijn hierdoor natuurlijk veel grapjes wat aan de flauwe kant.

Qua animatie is het allemaal prima. De Chinese cultuur is soms mooi geanimeerd en de film verveelt zeker aan het einde nergens. De actiescenes mogen er ook best zijn, die soms lekker stijlvol op het scherm getoverd zijn en daarmee best geslaagd is.

De grappen vond ik toch wat flauw. De film leunt erg op de panda (Dus op Black) en dat levert niet bepaald humor op die elke volwassenen nu kan waarderen. Kinderen zullen dit wederom goed kunnen kijken, althans, denk ik.

Lol.

Blijkbaar een grootse hit geworden via kickstarter, maar sinds gister had ik er eigenlijk pas voor het eerst van gehoord. Maar toen ik de speelduur, poster en het plot zag wilde ik hem gelijk zien. Dat is ook makkelijk als de film op YouTube te vinden is.

De eerste 3 minuten vond ik in ieder geval hilarisch. Volop 80's sfeer en een hele hoop random gebeurtenissen die in noodtempo op de kijker afgevuurd worden. Knap ook van Sandberg dat hij zoiets episch en groots met zo'n beperkt budget heeft weten neer te zetten.

Al is het niet moeilijk te zien dat de effecten heel erg gemaakt zijn. Greenscreens ten top, en toch zit het hier bij vlagen beter in elkaar dan bij grootse blockbusters. Maar zodra het misgaat gebruikt deze film dat uiteraard in zijn voordeel, dus veel valt er niet te klagen.

Sandberg zijn typetje vond ik echter wat minder. Met volle overgave uitgevoerd, maar wat mij betreft had het niet langer dan een kwartier hoeven duren. Op een gegeven moment gaat zijn type wat vervelen. De sneltreinvaart aan absurditeit die daarbij komt kijken verzacht die plek echter weer een beetje.

Maar uiteindelijk, na de hilarische eerste minuten, wil het nooit meer echt heel grappig worden. Tuurlijk zitten er een aantal geslaagde stukjes bij, maar toen het weer richting de Nazi's ging had ik het wel gezien. Jammer ook dat zo'n filmpje als deze, die zo'n beetje alles uit de kast trekt de focus toch weer daar op moet leggen.

31 minuten is een ideale speelduur voor zoiets als dit, en de ongein is zo over-the-top en absurd dat het blijft boeien. Maar ik lees dat de volgende Kung Fury een langere speelduur krijgt en daar vrees ik voor, omdat ik denk dat de magie niet tot zo lang uitgestrekt kan worden.

In ieder geval vermakelijke onzin, die soms net iets te veel zijn best doet om zo dom mogelijk te zijn. Maar het is natuurlijk leuk voor een keertje om weer iemand te zien die echt een aanwinst in de filmwereld kan vormen.

Waar Død Snø nog aanvoelde als een volmaakte en enigszins professionele horrorfilm, voelt dit eerste deel van Kurt Josef Wagle als een lolletje onderling. Regisseur Tommy Wirkola blijkt dus tot geweldig entertainment in staat te zijn, maar ook tot catastrofale toilethumor. Deze parodiefilm is in principe niet veel meer dan een aantal heren, allemaal met de meest krankzinnige achtergrond, die met elkaar een heks pogen op te sporen. Als je droge komedie zoals op elkaars hoofd poepen en dat aanzien voor heksendrek kan appreciëren, dan zal deze film weinig moeite voor je zijn om doorheen te komen. Als je daar echter weinig mee hebt zit je helaas als een rat in de val. Toegegeven, de film opent redelijk vlot, maar eenmaal de tweede helft is aangebroken voelt elke minuut steeds langer aan. Welgeteld één enkele keer moeten lachen en verder voornamelijk m'n best moeten doen om niet uit ongemak weg te kijken.

Sterk.

Voorlopig ook even de laatste Nakashima die ik ga kijken. Wat een harde klappen kunnen zijn films uitdelen zeg, al kan ik in volle blijdschap concluderen dat van alle films die ik van hem gezien heb deze de minst staalharde is. Dat kan ook zijn omdat dit toch eigenlijk meer een horrorfilm is, en de serieus zware onderwerpen wat meer achterlaat.

Als je bekend bent met regisseur Nakashima zal het niet als een verrassing op je neerkomen dat zijn films er visueel serieus sterk uitzien. Heerlijke montage en geweldige kleuren volgen elkaar goed op. Cinematografisch tot in de puntjes verzorgd. Eigenlijk is deze film op visueel vlak tot in de perfectie uitgewerkt. Ik kan er gewoon niets op aanmerken, Nakashima weet precies wat ik leuk vind.

Verder is het acteerwerk wel matig. Die Kuroki kan er maar weinig van, maar ook het kind zelf had beter anders gecast kunnen worden. Ik heb altijd wel iemand in dit soort films die ik irritant vind omdat ze gewoon niet kunnen acteren, en dus hier ook weer. Andere rollen worden wel naar behoren ingevuld, maar ik vond er niet echt iemand ver bovenuit steken helaas.

Voor de volbloed horrorfan is dit misschien niet de ideale film. Deze film kent namelijk ook een grote hoeveelheid aan dramatische scenes. Nakashima vind het geloof ik leuk om met onderwerpen als rouw en bedrog te spelen. Zijn andere films hadden deze thema's ook al, en It Comes zit er tevens vol mee. Het begint voor hem wel te bekend terrein te worden, maar niettemin aardig uitgewerkt.

De spectaculaire finale is de kers op de taart voor deze visueel briljante film. Het verhaal is wat minder knap en de vork steekt hier wat makkelijker in de steel dan bij andere Nakashima-films. De beste man kan prachtige en intelligente verhalen schrijven, deze film is op dat gebied wat terughoudend. Verder een vlotte, sterke en soms spectaculaire film waar ik erg van heb kunnen genieten.

Nou.

Kuso doet me wat denken (bij vlagen) aan Where the Dead Go to Die. Beide films delen een beetje hetzelfde, hallucinante stijltje die af en toe voorbij komt. Niet dat Kuso daar op scoort echter, want ze zagen (beide films) er redelijk beroerd uit. Visueel schiet Kuso ook net wat te kort.

Was al bekend met David Firth. Bijzonder mannetje. Maar Flying Lotus kende ik nog niet, maar die ken ik nu zeker wel. Maar of ik heel geïnteresseerd ben in nog zo'n film als Kuso? Ik weet het niet. Flying Lotus bewijst soms het zeker te kunnen maken als eigenaardige regisseur, maar de samenhang van deze aaneenschakeling van kots, poep, plas, abortus, nog meer poep en gigantische kontgaten is wel erg dun hier.

Desondanks spat de originaliteit en creativiteit van Kuso af, waardoor ik moeilijk kan zeggen dat ik niet geboeid heb gekeken. Het ene na het andere grappige idee komt voorbij en af en toe komt er ook nog een snelle, gitzwarte humorscene voorbij die het eigenlijk wel erg goed op mijn lachspieren deed.

Er zit ook lekker veel detail in de film en veel kleurtjes. Soms komt het visuele zelfs op een goed hoogtepunt terecht. Dat vliegende object boven Los Angeles was echt geweldig. En kent de film ook degelijke designs en geinige inrichting van enkele sets en locaties.

Animatie is echter spuuglelijk, cameragebruik, alhoewel charmant soms, mak en de editing laat het soms ook wel afweten. De samenhang van de verhaaltjes bespeur ik ook eigenlijk niet, behalve dat er af en toe een karaktertje voorbij loopt in een ander verhaal. Flying Lotus denkt soms iets te makkelijk na en probeert dat dan weg te spoelen met gekkigheid.

Desondanks was het wel een bijzondere trip. Visueel soms wel erg geslaagd, maar soms ook compleet brak. Als Flying Lotus toch een nieuwe mocht maken, hoop ik wel dat het iets meer een lijn kent en samenhang kent. Grappig (en goor) voor een keertje. Maar ik hoop dat bij zijn volgende film de focus op poep en uitwerpselen wel voorbij is gegaan.

Hm.

Een regisseur die wellicht heeft gekeken naar Amerikaanse horrorfilms die op dit gebied wel gelukt zijn. Alleen heeft hij dan niet de talenten overgenomen, want deze film had zeker meer moeten zijn. Het verhaal klonk in ieder geval oprecht grappig.

Aparte rol voor Herbers. Heb haar nog niet eerder in dit soort rollen gezien. Ze doet het voor de rest redelijk. Voor Nederlandse standaarden is ze een bovengemiddeld actrice. Maar Herbers blijft moeite hebben met dreigend en brutaal te zijn. Ze is te netjes en simpelweg net wat te geforceerd tijdens de moorden.

Voor de rest moet ik helaas zeggen dat de opvallende titel geen opvallende film kan waarmaken. Ik had eindelijk even hoop. Een gedurfde titel moet tenslotte wel een gedurfde uitwerking hebben, toch? Maar helaas ben ik teleurgesteld op dat gebied.

Zo zitten er wel een aantal moorden in de film, maar geen weten echt te boeien of zijn wat te tam. De meeste kills zijn gewoon te braaf of zelfs off-screen. (Dodelijk voor elke horrorfilm, off-screen kills). Slechts enkele kills zijn ietswat brutaler. Zoals de moord op Tarik en de kerel die van het dak is afgegooid.

In het algemeen ontbreekt het de film aan detail, memorabele scenes en horror. De komedie is wat afstandelijk en heel erg subtiel. Iets te geforceerd om echt leuk te zijn. De leukste grappen zijn dan nog waarschijnlijk de compleet stompzinnige comments, maar dat lijkt me niet bepaald de bedoeling bij deze film.

Wel redelijk camerawerk. Iets te kaal in elkaar gestoken op visueel gebied helaas. Het is allemaal iets te simpel en zeker de moorden hadden echt brutaler gemogen. Het is allemaal zo tam, waarom? Dialogen missen vaak ook een beetje scherpte.

De boodschap is wel overduidelijk, en dat is ook wel geinig gemixed met de film zelf. Acteerwerk is heel degelijk en visueel is het wel net een tandje beter dan de algemene Nederlandse film. Ik wilde hem eerst een 2,0* geven, maar besloot toch net wat hoger te geven omdat het voor Nederlandse standaard wel iets anders is en dat is dan wel weer leuk. Zie de regisseur graag bezig in een nieuw project. Mocht dat een horrorfilm zijn, brutaler zijn!

Lanthimos.

Als regisseur zeker een van de vreemdere regisseurs die we hebben gekregen. Dogtooth stamt nog af van zijn Griekse cinema, maar staat niettemin bekend als een zeer verontrustende film in Amerika. Na het zien van de film kan ik concluderen dat het vooral een vreemde film is geworden die enkele taboeonderwerpen aanraakt.

De Amerikaanse bijdrages van Lanthimos konden me best smaken, en daarom is het jammer dat het werk dat juist bekender is van hem tot nu toe mijn minst favoriete Lanthimos-film is. Dogtooth kent in principe dezelfde opzet als de andere films van deze regisseur, maar de uitvoering is wat minder strak en vooral gefocust op de weirdness.

Verder zal je zelf een beetje invulling moeten geven aan Dogtooth, want Lanthimos laat vooral zien en vertelt weinig. Hierdoor zal je regelmatig met wat vraagtekens staan tegenover enkele scenes. Het is zeker geen aaneenschakeling van weirdness, want elke scene heeft wel een betekenis, maar of dat de film zelf meteen beter maakt? Ik vind van niet.

De uitvoering is niet echt strak genoeg en de statische beelden van rust weten niet voor de volledige speelduur te boeien. De keuze voor een nogal kale inrichting kan ik best begrijpen, maar weet niet aanhoudend intrigerend te blijven voor de volledige speelduur. De gitzwarte humor tussendoor wisselt ook een beetje van oprecht grappig naar iets te geforceerd.

Het acteerwerk is wisselend. Enkele rollen zijn erg sterk, maar rollen zoals die van Papoulia kan ik wat minder waarderen. Zeker die gefrustreerde dansscene richting het einde had vooral een irritant effect. Verder blijft deze film voor de volledige speelduur apart en de taboeonderwerpen worden ook daadwerkelijk getoond waardoor deze film zeker als schokkend ervaren kan worden. Ik kan er zelf alleen niet al te veel mee. Jammer.

Amper doorheen te komen. Het was ook zeker niet mijn keuze om deze film te bekijken, maar ik moest wel vanwege een filmspel. Had ik uiteraard kunnen weigeren, maar dat heb ik niet gedaan. En dus moest ik door elke minuut van deze volkomen onzinnige film zitten. Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Over de vreselijk opdringerig geacteerde personages, of toch liever over de krampachtige pogingen om van elke scene iets controversieels te maken. Ik heb niks tegen wat controverse, wel als je er zo nadrukkelijk naar zoekt dat de film uit de mind van een edgy 14-jarige lijkt te komen. Over het bloedvergieten ben ik ook nauwelijks enthousiast. Het is in principe altijd hetzelfde, een rode bloedfontein die het scherm in sneltreinvaart rood kleurt. Het verhaal eromheen is natuurlijk wel creatief, maar dat is ook niet zo moeilijk als je van alles in een enkele film pleurt. Ik kon nauwelijks door de film heen komen, het zijn echt mijn dingen niet. Nu zijn er best nog wat Japanse concepten binnen J-Splatter die me interessant lijken, komt nog wel een keer. Dit soort films maken me echter steeds minder enthousiast, maar ik ken mezelf langer dan vandaag en ooit gaat er nog vast weleens zo'n film op.

Saaie, krakkemikkige animefilm met een best interessant verhaal. Ik kan ook moeilijk zeggen dat de film niet creatief is, alleen doen regisseurs Ashida en Macek er amper wat mee. Alle ideeën worden er vooral snel tussen verwerkt en correleren nauwelijks met de synopsis. Dan rest er nog de hoofdpersonages. D moet een cool figuurtje voorstellen, maar ik vond hem vooral zwak en kwetsbaar overkomen. Zodra hij dat kasteel belegerd wordt hij zowat direct buitenwesten gezet door sirenes. Doris Lang is al helemaal schrijnend. Dit soort huilebalken zijn domweg te ouderwets voor een film als deze, die naar mijn inzien ondanks de setting toch redelijk modern wil ogen. De beperkte animatie is natuurlijk vanwege de tijdsperiode, maar het zorgt er wel voor dat geen enkel actiemoment aanslaat. Over het kleurgebruik ben ik dan wel weer te spreken en er zitten best aardige momenten tussen, maar dit soort films zullen nooit m'n ding worden.