Opinions

Spijtig.

Melanie Martinez zit ondertussen ook al even in de muziekwereld en dat dergelijke "eigen" artiesten uiteindelijk overspringen naar een andere industrie is dan niet ongewoon. Ik heb haar een aantal keer op de radio voorbij zien komen en die nummertjes kon ik wel hebben. Jammer dat ze die niet kon herhalen voor haar eigen project.

K-12 is een film die duidelijk wat te vertellen heeft en dat op een aardig aparte stijl doet. Er zit vast veel in de film verstopt waar de liefhebbers en Martinez-fanaten wat aan hebben. Zelf kan ik er in mindere mate wat mee, zeker omdat de presentatie ervan het nogal verstoort. Er zit nogal wat poeha in deze film waardoor je de wat diepere laag minder snel serieus kan nemen.

Bovendien vind ik dit soort albumfilms nooit echt effectief. De nummers passen nergens echt in de film en de stilering werkt ook maar half. Aan de ene kant grenzeloos creatief en ambitieus, aan de andere kant ook wat karig. De extraatjes missen eigenlijk gewoon, maar in het algemeen is het ook de nogal vervelende acteerprestatie van Martinez die te excentriek is om de wat zwaardere laag beter te laten werken.

Ik vond de constante, nogal onstabiele mix van muziek, fantasy en drama maar matig samengaan. Er wordt veel ingezet op de presentatie en kleur, maar vrijwel alle elementen binnen de film werken elkaar op minimaal één vlak tegen. Het vreemde karakter werkt zoals eerdergenoemd de diepere laag tegen, de energieke ideeën zitten de rustige afwerking in de weg en de vrolijke en poppige kleurtjes zitten de duisterdere toonzetting in de weg.

Het zou me benieuwen als er nog een film vanuit Martinez komt. Ik hoop alleen dat ze voor die film qua stijl wat opgroeit. Niks mis met artiesten die in hun eigen wereldje leven en die ook graag willen laten zien, maar dan adviseer ik wel om je gewoon in die wereld te houden. Vervolgens kleine overstapjes maken naar allerlei thema's en genres werkt het al snel tegen. Ik kon er in ieder geval maar weinig mee.

Van de pot gerukte actiefilm waarin een aantal spierbundels elkaar de hersens inslaan met glazen flessen, kogelregens en blote vuisten. Regisseur Antoine Blossier toont dat hij over een aardig gevoel beschikt wanneer het op direct geknok aankomt en zet daarmee een aantal degelijke geweldsexplosies neer, maar het verhaal dat eromheen wordt gebrouwen komt veel te serieus en voorspelbaar voor de dag. Zelfs binnen een korte speelduur van 90 minuten lijkt het eindeloos te duren voordat de essentie uit de doeken wordt gedaan en heb je als kijker slechts twee actierijke momenten om blij van te worden. K.O. past al bij al perfect in het straatje van halfslachtig uitgewerkte Netflix-films voor wat snelle klikjes.

Best geslaagd.

Jammer dat deze film een relatief lage waardering krijgt want de inhoud is best indrukwekkend. Geen topper, maar wel 1 van de betere in zijn soort. Dat dit vervolgens uit het Scandinavische gedeelte van onze aardbol komt is me ook een verrassing, want ik had het ivm dat een stuk trager verwacht.

Het is moeilijk om Herdal als regisseur te beoordelen aangezien Kadaver een debuut is. En een erg geslaagde ook, vanaf de eerste minuten is het duidelijk dat je naar een not-your-average-horrorfilm zit te kijken en de visuele kwaliteit druipt er vanaf. Dat laatste is eigenlijk al reden genoeg bij mij voor een voldoende in dit geval.

Acteerwerk is niet al te sterk. De kinderen zijn zelfs licht irritant en factoren die er erg geforceerd een beetje bij wandelen. De volwassenen zijn overigens ook niet veel beter. Enkel Harr vond ik best goed, en daarmee zijn de goede prestaties weer zo'n beetje toegelicht.

Maar als je daar een beetje omheen kan kijken zit je een erg sfeervolle en knappe horrorfilm te wachten. Erg gave regie die volop op sfeer teert en daarmee met iets unieks komt. Er zijn maar weinig horrorfilms die zich zo in lay-out storten, en dat maakt van Kadaver een erg plezierige filmervaring die niet bepaald verveelt.

Ik vond het trouwens helemaal niet zo traag. De film duurt enkel 86 minuten en de mysterie wordt er volop ingehouden. Cinematografie en decoraties zijn erg geslaagd, het hele complex ziet er geweldig uit. De mysterie gaat uiteindelijk richting een hele lugubere uitkomst, en eentje die me best weet te smaken.

Kadaver is een film die bijna fantasierijk aanvoelt, alsof er een soort sprookje verteld wordt. Het deed me bij vlagen een beetje denken aan een Clive Barker-verhaal. Leuke film voor de rest. Matig acteerwerk en karikaturale rollen, maar waar het verhaal zelf heen gaat is best verrassend. Nogmaals jammer dat het een lage waardering scoort.

Niet iets voor mij.

Ondanks de Studio Ghibli ongetwijfeld mooie dingen neer kan zetten lag deze animatie me simpelweg gewoon niet. Zowel de animatie als het verhaal lag me niet, maar ondanks dat heeft deze film overduidelijk nog een hoop magie.

Het verhaal is opzicht leuk bedacht, maar vaak nogal flauw uitgewerkt waarmee de 137 minuten soms wel heel lang leken te duren. Sowieso is het al een hele flinke speelduur, maar de enige echte scenes die me zowel mee wisten te trekken was het slot.

En dat maakt het hem ook een voldoende, het einde was krachtig, maar het middenstuk lag me niet. Flauwe personages hier en daar waar ik geen sympathie mee kon hebben, en al helemaal geen sympathie voor de prinses. Zo wist het dus de overige 2 uur geen enkel moment emotioneel mee te trekken.

Voor de rest is het een mierzoete animatiefilm. De animatie is wel mooi, maar niet echt mijn ding. Geef me dan maar de kleurenexplosies, extra punten voor het einde.

Klassieke spookanthologie.

Voor een lange tijd zat ik erg op tegen de uitgesponnen speelduur van ruim 3 uur, wat me er toch van weerhield een film als Kaidan eerder op te zoeken. Uiteindelijk bood de horroruitdaging van 2024 een uitgelezen kans om hier tijd voor te maken en zo werd het geheel eindelijk toch gezien. Ondanks een aantal mooie beelden en verhalen heb ik al die tijd echter niet al te veel gemist.

The Black Hair (2,0*). Regisseur Masaki Kobayashi laat hier zijn kwaliteiten zien wanneer het op de vormgeving aankomt. De opgebouwde decors ogen sfeervol en het camerawerk is precies, maar het inhoudelijke gebeuren wil nergens opleven. De personages acteren dan ook niet al te best, waardoor enige vorm van chemie meteen verloren gaat. Naar het einde toe laat dit segment een aantal aparte beelden zien, maar veel verschil maakt het tegen die tijd niet meer.

The Woman in the Snow (3,5*). Zonder twijfel het beste segment van Kaidan. Prachtige decors die de sfeer optimaal bevorderen en mooi gespeel met kleuren zijn slechtst het begin van de pracht en praal die Kobayashi hier neerzet. Voordelig ten opzichte van het vorige hoofdstuk is dat het inhoudelijke verhaal ook daadwerkelijk boeiend voor de dag komt. Sprookjesachtig vormgegeven en goed geacteerd, met een finale die voor daadwerkelijke emoties weet te zorgen. Het tempo is ietwat traag en erg spannend wil het allemaal niet worden, maar de winnaar is dit stuk hoe dan ook.

Hoichi the Earless (2,0*). Met een duur die over 60 minuten heengaat, is dit segment duidelijk de meest epische deelnemer van deze anthologie. Wederom worden er mooie decors opgebouwd en gaat Kobayashi creatief om met zijn effecten, waardoor een aantal knappe en dromerige beelden tot leven worden gewekt. Het gebeuren gaat echter veel te lang door en na de fraai vormgegeven opening gebeurt er eigenlijk niets meer. Het mysterie is zelfs ronduit saai en de personages brengen daar weinig verandering in, waardoor je met enige vermoeidheid door dit stuk moet zien te komen.

In a Cup of Tea (1,5*). Tegen dit segment aan wordt de loodzware speelduur van 183 minuten ruimschoots gevoeld en aangezien Kobayashi niet heel veel weet te brengen met dit segment wordt het al relatief snel saai. Vervelende humor, lelijk vormgegeven gevechten en een gebrek aan stimulatie doen dit laatste hoofdstuk de das om. Toch jammer als je je bedenkt dat het tweede verhaal erg fraai voor de dag kwam, waardoor de indruk wordt gewekt dat hier een heel andere regisseur aan heeft gewerkt.

Een gemiddelde van 2,25*, naar boven afgerond vanwege mijn respect voor de klassieke status van Kaidan en de erg mooie decors. Het maakt de film tot op zekere hoogte sprookjesachtig, al snap ik de kritiek die enkele medegebruikers hierop uiten. Uiteindelijk is het toch de bijzonder lange duur die de voornaamste nadelen brengt, wellicht dat de makers zich er beter aan hadden gedaan de laatste twee segmenten in zijn volledigheid te schrappen.

Meh.

Ik kan veel tijd en moeite steken om mijn recensie te openen met een inhoudelijke "analyse" over wat ik niet goed vond aan de film, maar ik zou graag eerst gewoon willen zeggen waarom ik het werkelijk helemaal niks vond, dan draai ik daar niet in ieder geval niet omheen. Dat is dat ik deze film gewoon door en door oersaai vind.

Ik kwam er werkelijk niet doorheen. Deze trage, lange horrorfilm kent niettemin een interessant uitgangspunt die degelijk wordt uitgeplozen en een verrassend einde kent. In het begin hadden de onheilspellende en vervreemdende beelden nog wel mijn aandacht, maar zoals wel vaker met dit soort mysterieuze horrorfilms ging het verhaal me na enige tijd vervelen.

Vooral omdat ik de film audiovisueel niet te pruimen vond. Soms nog aardige camerabewegingen, maar in zijn geheel is het tegen oersaaie settings aankijken zonder maar een beetje kleur. Zelfs de prachtige Aziatische omgeving wordt nauwelijks gebruikt. Ze zijn waarschijnlijk steeds huizen ingelopen die pas net zijn gebouwd, want de deprimerende en lege sfeer maakt op mij de verkeerde indruk. In plaats van dat ik de verdrietige atmosfeer moet voelen, voelde ik vooral... niets.

Personages zijn ook niet interessant genoeg en de dreigingen niettemin. Het enige dat de geesten nog wat verontrustend maakt is dat de film erg goed knutselt met schaduw en licht, waardoor het feit dat je niet alles kan zien juist goed werkt. Soms wil de film onder je huid kruipen en de finale kon ik waarderen, daardoor krijgt de film ook nog een 2,0*.

Verder, tja, kwam ik er nauwelijks doorheen. Het verhaal mag dan misschien wel inhoud kennen, maar deze op een interessante manier presenteren is een andere taak. Erg saaie vormgeving, saaie settings en spanning die alleen optreedt tijdens vervreemdende beelden. Als het van de opbouw zelf moet komen valt de film namelijk ook gewoon plat.

Nou nou.

Film begint best sterk en blijft sterk, tot het laatste half uur eigenlijk. Ik was al snel compleet overdonderd met hoe goed de locatie zelf in beeld gebracht was. Volop een warm, zelfs bloedheet sfeertje met prachtige shots over de helblauwe rivier en prachtige bergen.

En met een sfeertje is het makkelijker om het toontje zetten. Toegegeven, de inleiding is wat lang, maar niet saai. Er gebeurd genoeg en anders heb je de mooie natuur nog om tegenaan te kijken. Na een klein half uurtje begint het verhaal en gebeurtenis zelf pas.

En die hakt er soms dan ook in. Katis maakt een goede keuze door de (meeste) ontploffingen onverwacht te laten gebeuren. Dit creëert enkele heel zenuwslopende, intense en spannende beelden waarbij je als kijker heel erg gefrustreerd raakt. In dat opzicht komt het gevoel perfect over.

De realistische creaties van de ledematen die bruut afgeknald worden zien er machtig uit en geven een goor, smerig charme eraan. Hiermee wordt de spanning ook best versterkt omdat het het er dus ook zo pijnlijk uitziet. Het is knap gedaan, beter dan een hoop andere oorlogsfilms.

Daarbuiten is het gewoon spannend. Alles is bijna een nagelbijter. Katis is er goed in om de onvoorspelbaarheid in leven te houden. Helaas wordt het naar het einde toe wat saai en verliest het die zenuwslopende spanning die het eigenlijk constant had. Dan is het vooral een drama tussen de soldaten en dat werkt iets minder.

Maar voor de eerste 80 minuten dus ook hulde.

Een leuk bedacht verhaal is het antwoord van regisseur Shinichiro Ueda om zijn budgettaire beperkingen te compenseren. Spijtig genoeg is een goed opgebouwde wending niet meteen het excuus voor een algemeen sterke film en in het geval van One Cut of the Dead levert het zelfs een uitermate taaie filmervaring op. Het eerste halfuur dient uiteraard als broodnodige ondersteuning, maar wordt bijzonder saai vormgegeven. Dat dit de bedoeling was maakt de filmervaring er simpelweg niet gemakkelijker mee. Vervolgens wordt het dan duidelijk hoe de vork in de steel zit en wordt ook dat eindeloos uitgerekt, totdat mijn persoonlijke geduld echt volkomen op was. Het acteerwerk is enthousiast en de finale schattig, maar het was een bijzonder vermoeiende ervaring om door de volledige inhoud van Ueda's debuut te komen. Op basis daarvan kan ik een ruime voldoende simpelweg niet rechtvaardigen.

Wow!

Basto als je je nog herinnert wat je tegen me zij bij Ichi the Killer over dat ik moeilijk over Miike zijn stijl kan oordelen na 3 films, dan wil ik je graag laten weten dat ik die woorden dan ook volmondig terugneem. Deze film was veel en veel leuker dan ik had verwacht en trapt met de eerste sequentie al direct de deuren plat.

Het is altijd een beetje kijken of dit soort films me echt gaan aanspreken, maar soms zit er dan plots die ene titel bij die echt geweldig is. Ik ben niet zo'n liefhebber van Aziatische cinema, maar het is moeilijk te ontkennen dat een hoop originele werkjes afkomstig zijn vanuit dit continent. Je kan me hierom bekritiseren, maar als dit een Amerikaanse film was geweest had het zelfs een 4,5* kunnen zijn. Tja, daar hou ik nou eenmaal iets meer van.

De trailer sprak me direct aan, al vond ik de animaties van die poppetjes riskant. Toen ik de film zelf zag wende het al snel. Het past er eigenlijk juist een beetje bij. Leuke, groots opgezette beestjes die op een bloederige manier een einde maken aan de "spelers". Ik mag het wel, en dit soort splatterfilms vallen dan ook precies in mijn rijtje.

Niet elk spel is even leuk, maar in het algemeen boeien ze allemaal. De eerste sequentie wordt nooit meer geëvenaard, maar het vermaak blijft er ten alle tijden in. Dit was echt genieten en achterover zitten. De 117 minuten die ik normaal aan de lange kant zou vinden maakte me dan ook helemaal niet meer uit. Geweldig hoe Miike elk spelletje weer anders weet te versieren.

Minder vond ik het slechte acteerwerk (het zal nooit mijn ding worden) en iets te veel pogingen om diepere lagen uit te werken. Hou het gewoon bij je punt, dan loopt het ook allemaal wat vlotter. Een echte band opbouwen met de personages gaat namelijk toch niet gebeuren, doe er nou geen moeite voor.

Erg gave film, dit wordt zeker een favoriet van me. Geweldig origineel concept, tegen deze creativiteit zijn toch maar weinig regisseurs opgewassen. Als Miike meer van dit soort bloederige en originele filmpjes heeft, dan wil ik ze graag weten, kan ik die ook nog opzoeken. Fijn om nu ook de goede kant van de beste man te ontdekken.

Half.

Bijzonder stukje film waarin we eigenlijk twee verschillende films zien. Het eerste gedeelte lijkt zich wat meer te focussen op de oorlog bovengronds, terwijl het tweede deel zich juist richt op ondergronds. In principe brengt dat ook een erg verschillende soort genre met zich mee.

Het eerste deel is dan ook vooral een oorlogsdrama dat een beduidend stuk beter uit de verf komt dan het tweede deel. Geweldig opgebouwde omgevingen waarbij de oorlog breed en compleet over de ruïnes in beeld wordt gebracht. Het levert zeker voor die tijd een aantal erg aardige en knappe beelden op. Jammer genoeg zitten er ook personages in die beelden.

Van vrouwen waarvan het haar altijd goed zit naar mannen die geen zinnige dialoog opgelezen krijgen, het is een wat verstorende factor voor het overzichtelijke beeldpracht. Zeker gedurende de tweede helft zit dit de film in de weg, aangezien de tweede helft toch wat meer psychologische thriller is waarbij we ons door een riool verspreiden. Dat weet alleen voor geen meter te boeien.

Al bij al is het knap gemaakt en verbijsterend goed zelfs voor die tijd. Een beetje een vergeten film verder zo te zien, maar als de film doorging zoals het in de eerste helft doorging had het makkelijk aan een voldoende kunnen komen. Wellicht is het dan niet het verhaal dat de film wilde vertellen, maar wel een film die beter werkt omdat de focus dan wat minder op personages ligt.

Het scenario van Mitchell LaFortune is zo uitgerekt en oninteressant als je ze maar kan maken binnen dit soort omgevingen, maar regisseur Ric Roman Waugh sprong er enthousiast bovenop. De eerste helft van Kandahar is op deze manier werkelijk geen doorkomen aan, ook niet met een best aardig geacteerde rol van Gerard Butler. De dreiging en ernst van de situatie is niet voelbaar, de dramatische zijverhalen leuteren eindeloos lang door en de regiebenadering van Waugh is te klassiek om op te vallen. Enkele actiescenes creëren wat leven in de brouwerij eenmaal de (broodnodige) tweede helft is aangebroken, maar er heerst een sterk gevoel dat de gevaarlijke wereld waarin de personages zich bevinden met vriendschap, roze eenhoorns en veel liefde volledig overwonnen kan worden. Een uiterst zoetsappige uitwerking van een brute en dreigende inhoud, waar enkel het goede acteerwerk en enkele spectaculaire kogelwisselwerkingen nog opvallen. Een speelduur van 119 minuten voor dergelijke materie simpelweg niet te vreten.

Bustillo & Maury.

Dit keer op een avontuur in het land van Shudder, een platform die door de jaren heen niet de meest kwalitatieve films heeft toegevoegd aan de wereld van cinema. Kandisha is ook zeker geen perfecte film en ik vraag me af of de makers wel creatieve invulling mochten geven aan het verhaal, maar verder is zit dit zeker op het niveau van de regisseurs.

Lekker grauw stijltje dat de wijken van Frankrijk degelijk in beeld brengt. Ondanks dat het verhaal voor het doen van Bustillo & Maury wat cliché en herhaald is zit het vol met sterke stijloefeningen en aardige sfeerzettingen. Visueel sterk en knap in beeld gebracht met aandacht voor cinematografie en details. Het blijft vanzelfsprekend kaal tijdens de buitenbeelden om de locaties eer aan te doen, maar ook dat voelt nooit lui aan.

Acteerwerk vond ik aan de matige kant en het is jammer dat de kinderen weinig meekrijgen om zich ergens mee te onderscheiden. Ze werken zichzelf in de problemen en proberen daar uit te komen. Dat is alles wat je met ze mee gaat maken, want een introductie zit er niet echt in en unieke persoonlijkheden zal je ook niet zien. Wel met enthousiasme en energie geacteerd maar dat weet onvoldoende te compenseren.

Qua gore kan de film best zijn tanden laten zien. Het gaat nooit ver over de top maar je krijgt hier wel een aantal nare beelden te zien met genoeg gore details. Soms jammer dat de film kiest voor off-screen, want eenmaal het wel in beeld komt steekt de narigheid zijn hoofd even om de hoek. Lekker bloederig en gruwelijk, al blijft een waar bloedfestijn uiteraard uit.

Leuke demon trouwens, jammer dat ze er zo weinig mee doen. Voor het werk van Bustillo & Maury zit dit net wat onder de middelmaat. Als ze echt hun eigen ding mogen doen komen er de mooiste dingen uit, maar als ze overduidelijk in een hoekje worden gedreven gaat de kwaliteit wat achteruit. Niet te veel echter, want het blijft een goed ingevulde en vermakelijke horrorthriller.

Niet bijzonder.

Voor kinderen is dit wat geschikter, deze boekverfilming. De boeken heb ik overigens wel liggen ergens, maar wegens gebrek aan interesse nooit opengeslagen. Daarom de film maar opgezet die me misschien toch wel weer kon overtuigen.

Römer speelt nogal saai maar niet slecht. Hij doet vrij weinig wat zijn personage echt grappig, bijzonder of sympathiek maakt. Schuurmans heb ik nooit goed gevonden. Gelukkig zijn Ederveen en Wouterse overduidelijk goede keuzes die hier en daar voor een komische noot zorgen.

Wel een verhaal dat boeiend klinkt, maar iets minder boeiend is gebracht. Duidelijk op kinderen gericht, maar in het algemeen best genietbaar voor elke leeftijd. Het is zeker niet top, maar om het nou zo slecht te noemen, nee niet echt.

Nog maar een Slee.

Opnieuw hetzelfde niveau, niets blijft er meer bovenuit steken. Maar in het begin dacht ik heel even van wel, want wat zag ik hier? Goed acteerwerk van de 3 jongens? Dat is ook lang geleden. Dat was dus een groot compliment, die Brauers zal het echt wel gaan maken denk ik.

Verhaal rondom Fokkens was een stuk minder overtuigend, vooral omdat het nogal geforceerd overkomt en er is geen moment waarmee ik met haar meeleefde. Schram wil graag haar cameratechniek verbeteren, maar pas richting een aantal tracking-shots naar de slotfase toe wil ik het goed noemen.

De slotfase verpest de film ook goed, dat kan ook aan het boek liggen, maar je verfilmt het alsnog. Om er een soort avontuur van te maken heeft nog nooit gewerkt en dus ook hier niet. Waarom ze er dan toch nog voor kiezen is me een compleet raadsel, want alle geloofwaardigheid wordt teniet gedaan.

Toch wel een goed gekozen onderwerp voor de kids, dat wel. Dit met overtuigende rollen van Brauers en Bossen ging het wel de goede kant op. Ze zijn nog onervaren, maar daar kan je wat aandoen. Fokkens is vooral tijdens de romantische scenes toch nog te zenuwachtig om van het scherm te spatten.

Eerste deel was dus veel sterker en boeiender, met wat betere montage had dit nog beter van het scherm kunnen spatten. De eerste minuten bijvoorbeeld is een stukje film zoals ik het graag zie. Het verhaal zelf rommelt af en toe iets te veel, sommige plotjes worden niet afgemaakt. Wat gebeurd er met de broer van Van Eer? Hoe komt die telefoon bij Kersloot? Altijd die vervelende schoonheidsfoutjes.

Uiteindelijk zie ik wel potentie in elk acteur hier, maar toch net niet om een voldoende uit te tekenen. Jammer, maar ik heb toch iets meer vertrouwen.

Regelmatig spectaculaire maar ook ietwat wisselvallige toonzetting binnen een film die helemaal niet zo verkeerd is. Normaal gesproken slik ik een Japanse film erg slecht vanwege een grote hoeveelheid aan overacting. Niet dat de personages zich in Re/Member zo normaal gedragen, maar het viel me hier gelukkig best mee. Regisseur Hasumi profiteert voornamelijk van een overschot aan gebeurtenissen. Zo is dat gedoe met de timeloop best aardig bedacht en schiet de film redelijk door qua bloederige taferelen, al hadden ze van mij gerust drie keer zo grafisch gemogen. Tegenvallend is de verschijning van de Rode Persoon. Het ontgaat me eigenlijk een beetje wat men ziet in (letterlijk) kinderlijke demonen, want ook deze vond ik regelmatig belabberd in termen van dreiging. De film blijft ook nogal lang hangen in sappige relatieontwikkeling, die echt werkelijk niet clichématiger kan en de speelduur oprekken naar een onnodige 102 minuten. De registers vliegen richting de finale open, maar Hasumi slaagt er ook daar niet in om een intense of spannende sfeer op te roepen, waardoor de film toch wat blijft hangen in middelmatigheid. Er gebeurt genoeg om niet verveeld te raken, maar kwalitatief sterk kan ik het absoluut niet noemen.

Verrast.

Ondanks het slechte beeldkwaliteit is deze film compleet verrassend. Ik heb altijd een beetje neergekeken op Nederlandse cinema, maar deze samen met De Marathon zijn misschien wel de beste Nederlandse films die ik tot nu toe heb gezien. Verdient zijn oscar ook.

Wat gelijk opvalt, is het uitmuntende acteerwerk. Fedja van Huet legt een van de beste Nederlandse prestaties ooit af. Ook de rest komt niet onnodig overdreven en menselijk over. De film blijft de hele speelduur van 2 uur boeien, maar dan ook echt de hele speelduur.

Toch wel een erg toffe film. Niet te moeilijk, niet te standaard en bijna geen enkel verkeerd element. Verdient een 8/10.

Tegenvaller.

Dat deze film in China zal plaatsvinden, was een goede maar tegelijkertijd ook slechte keuze. De landschappen en beelden van het land zijn natuurlijk prachtig, maar je kan een hoop houterige dialogen en andere dingen verwachtten.

Machhio doet het weer prima, evenals Pat Morita. Morita speelt hier nog steeds vrij sterk, al is het verhaal eigenlijk precies hetzelfde maar dan in China. Maar ook eigenlijk precies hetzelfde, waardoor het allemaal nog wat voorspelbaarder is geworden.

Bovendien vind ik dat Chinese meisje waar Machhio verliefd op wordt alles behalve een goede vervanger voor de toen snoezige Shue. Voor de rest blijft het lekker wegkijken, maar is de echte magie er wel zo'n beetje af gegaan.

Derde deel alweer.

En het is nog steeds niet heel veel beter geworden. Dit deel heeft eigenlijk voor mij ook een hele andere oorzaak om slechter gevonden te worden. Namelijk, de boodschappen zijn er niet echt meer. De levenslessen van Morita komen niet meer over.

Bovendien is het duidelijk te zien dat Morita hier ook een dagje ouder is geworden. De karakters zijn vrij standaard en het verhaal is een tikkeltje anders maar uiteindelijk nog steeds vreselijk voorspelbaar. Vrij ongeloofwaardig blijft het ook.

Een uitermate zwak moment was toen Morita zag hoe vervelend die paardenstaart knul was dat hij toen maar besloot Machhio te trainen. Dat is alles behalve een goede les voor hem. Voor de rest kijkt het nog steeds vrij lekker weg maar ze hadden eigenlijk geen vervolgdelen moeten maken. Ach ja, het heeft uiteindelijk wel flink geld gebracht.

Lief.

Beste deel van de trilogie en remake wat mij betreft. Deze film keek het lekkerst weg van allemaal en verveelde haast nergens. Verhaal is ook wel iets dat mij echt pakt. Ralph macchio speelt hier de beste rol van zijn leven denk ik.

Maar vooral Pat Morita is goed. Wat die man voor kalmte uitstraalt is simpelweg briljant. De film is duidelijk naar de jeugd gericht maar weet wel een aantal zware scenes te bevatten. Kijkt ontzettend lekker weg ondanks de 126 minuten.

Wat wel jammer was was dat het allemaal wat voorspelbaar en ongeloofwaardig was. Dit was on een gegeven moment wel heel erg aan het doorschemeren allemaal.

Mwa remake.

Nodig was deze remake absoluut niet, want het origineel was niet briljant maar naar mijn mening best prima. Dit deel is natuurlijk wat nieuwer en daarmee dus qua vechtscenes wat beter. Smith is wel redelijk gecast als het energieke ventje.

Chan is wel leuk als meester, maar speelt niet briljant. Hij heeft het Amerikaanse accent niet helemaal onder de controle. De beelden van China zijn best mooi. Jammer dat dit deel wat ongeloofwaardiger is, die kinderen springen over meters hoge muren heen bijvoorbeeld.

Daarnaast duurt de film ook echt wat te lang. 140 minuten voor een remake op deze film? Onnodig lang, en daardoor dus niet altijd even boeiend. Opzicht niet slecht voor de rest.

Goed geacteerde en enthousiast gefilmde vechtfilm met een gezonde verdeling tussen dramatiek en actie, ware het niet dat dit soort films in het verleden honderden keren zijn gemaakt. Regisseur Jonathan Entwistle brengt het allemaal gelukkig op een luchtige wijze en hoofdrolspeler Ben Wang kan een rake klap uitdelen, maar het jammerlijke is dat alles nogal voorspelbaar wordt opgezet en met Jackie Chan en Ralph Macchio te nadrukkelijk mikt op nostalgie. De gevechten zijn daarnaast rijkelijk aanwezig, maar vrijwel allemaal te kort om echt te beklijven. Sympathiek is het allemaal wel, maar lang bijblijven zal het daardoor niet.

Gewoonweg dom.

Op internet wordt deze film doormidden gezaagd omdat het racistisch zou zijn. Dat soort reacties zijn altijd wel aan de zware kant, maar ik snap na het zien van de film wel waar ze vandaan komen. Ik denk niet dat de film racistische intenties had, maar wel is geschreven (en geregisseerd) door een ontzettende domoor.

De manier waarop deze film zijn onderliggende boodschap duidelijk wil maken is dan ook vreemd. Denk ondertussen dat de Nederlandse cultuur ook nuchter genoeg is om hierdoorheen te happen. Het is echter niet de aparte manier waarop de personages handelen, het zijn alle elementen die de film hier eigenhandig om zeep helpen. Een consequentie van brakke regie.

De enige die de film nog wat overeind weet te houden is Manning wiens personage gestoord genoeg is om herhaaldelijk te blijven vermaken. Ook kon ik soms de kleurtjes best waarderen. Verder is deze film bijna de definitie van slechtheid. Zoutloos geregisseerd, zeer slecht geacteerd, oersaaie personages en vooral ontzettend slecht geschreven dialogen.

De domheid waarmee is geschreven laat de personages ook per minuut dommer worden waardoor het niet lang duurt voordat het allemaal gaat irriteren. Daarnaast gaat de terughoudendheid van de film na enige tijd ook aan de kijker knagen. Het gebrek aan sfeer en spannende beelden maken de film niet vlotter. Het sjokt allemaal naar een zo mogelijk nog oninteressantere finale die de kijker integraal in slaap weet te wiegen.

Het voelt aan alsof de film liever politiek correct wil zijn dan een goede film wil zijn. Of het allemaal klopt of niet laat ik even in het midden. Ik vond het vooral een onzinnige film die weinig tot niets kan uithalen. De makers hadden er tijdens het maken duidelijk geen zin meer in, en dat leidt tot een oersaai gebeuren met wat (hele) kleine lichtpuntjes.

True crime.

Veel over het Homolka-gebeuren heb ik nog niet gezien. Ik weet dat ze hebben bestaan en dat het uiteraard geen gezonde geesten waren die rondliepen over de aardbol, dus daarom leek deze film me wel een goede kans om wat meer te weten te komen. Uiteindelijk is het alleen vooral een vertelling van de daadwerkelijke gebeurtenissen.

Ik heb dan ook niet erg veel kennis mogen opdoen vanuit deze film. Ik weet nu dus vooral wat ze hebben uitgespookt en dat is best gruwelijk en naar, maar expliciet laat de film dat niet zien. Toch is een enkele implicatie meer dan genoeg om mee te krijgen wat voor zieke geesten dit wel niet waren. Dan voelt het alleen wel misplaatst aan dat Bender er nog wat sympathie doorheen probeert te smijten, want dat werkt voor geen meter.

Het gebrek aan echt interessante rollen doet deze film de das om. De twee hoofdpersonages moeten eigenlijk de drijvende kracht van de film vormen hier, maar dat wil niet lukken. Het zijn vooral enkele misdaden die ze daadwerkelijk uitvoeren die merkwaardig genoeg zijn om de film vooruit te blijven duwen. Als je dus geschokt wil zijn is de film het juiste adres voor je, op een wat leerzamer vlak niet echt.

Met een iets betere en minder TV-achtige stijl had ik dit nog wel een voldoende zien zijn, maar dat is met Karla niet echt het geval. Soms wat interessante scenes op een psychologisch vlak gelukkig, maar de focus daarop is minimaal. De rollen worden aardig ingevuld, maar het is geen verhaal waar je echt in mee wordt gezogen. Leuk om gezien te hebben, maar een film die makkelijker te vergeten is dan dat het wil zijn.

Met het idee heeft de Zweede regisseur Simon Sandquist al snel goud in zijn handen, want dit soort concepten worden met de huidige technieken en creatieve geesten veel te weinig uitgevoerd. Helaas wordt er nogal weinig geïnvesteerd in het opbouwen van een griezelig herfstsfeertje en oogt het attractiepark toch erg kaal en eenvoudig. Dat er vervolgens een evenzeer weinig boeiende moordenaar in rondloopt, kan je als kijker dan nog voor lief nemen als er een aardig atmosfeertje hangt. Helaas. Gelukkig doen de castleden het verder best enthousiast, duurt de film niet te lang en weet het nog wel te vermaken dankzij een verzameling aan lollige horrorscenario's. Het blijft allemaal uiteindelijk toch wat aan de brave kant, dus het is wachten totdat er een maker opstaat die écht wat met dit soort gegevens weet aan te vangen.

Niet mijn soort film, al deed de stopmotionopening me even serieus verbazen. Daarna kiest Miike echter toch voor de "echte" beelden. Het zou me niks verbazen als hij zich aan stopmotion voor een hele film had gewaagd, die man doet tenslotte ook alles. Echter is "alles" wat hij doet niet mijn ding, zo blijkt vaak uit andere projecten. Deze film is een stuk weirder en bombastischer dan de meeste Miike-films, alleen vond ik het allemaal maar armoedig en beperkt verzorgd. Vooral heel veel vervelende personages naast elkaar. Iedereen luider laten schreeuwen en debieler laten gedragen maakt voor mij absoluut geen leuk personage. Daarnaast slaat maar weinig in het algemeen echt aan. De nummers niet, de personages niet, de stilering al helemaal niet. Daardoor was de film voor mij geregeld een best lange zit, maar wel een zit met wat creatieve zijsporen en positief uitblinkende scenes. Miike kan voor mij echt wel meer dan degelijke films afleveren, maar is dit er niet eentje van.

Oké.

Amerikaanse regisseurs die naar Japan trekken, het blijft voortdurend een keuze die niet al te goed uitpakt. Ook in Kate is het niet bepaald de beste keuze geweest. Het geeft me vooral een nogal bemoeizuchtige indruk, omdat ze waarschijnlijk weten dat er veel geld te verdienen valt in Japan en er daarom maar gelijk heentrekken.

Geld of geen geld, ik kan nog wel appreciëren dat Nicolas-Troyan op z'n minst een poging doet om zijn film naar standaarden te versieren. Het pakt erg uit in kleuren en cinematografie, die ook nog best weten te lukken. De film ziet er keurig gestileerd uit met voldoende variatie in locaties, achtergronden, presentie en beweging. De camera doet nog wel eens leuke kunstjes en het hippe sausje pakt hier en daar leuk uit.

Jammer genoeg loopt er nogal een lomp personage door de film heen, vertolkt door Winstead, die haar eigen Amerikaanse clichés meeneemt naar Japan. Niet dat ik zo'n liefhebber ben van Japanse cinema, maar het voelt wel erg aan als Amerikaans schrijfwerk in het buitenland. De opening waarin er ernstige twijfels worden getrokken met het uitvoeren van een moord in het bijzijn van een minderjarige is daar een typisch voorbeeld van.

Actie is verder ook niet erg gaaf te noemen, omdat Nicolas-Troyan niet genoeg doorpakt op zijn kansen. Soms zitten er aardige momenten tussen, maar als het bijvoorbeeld aankomt op autoachtervolgingen of langdurige gevechten begin je get gebrek aan durf en lef op te merken, waardoor Kate als actiefilm de middelmaat niet kan overstijgen.

Niettemin ziet het er degelijk uit. Ze lijken erg direct naar het hedendaagse publiek te spreken, en dat zorgt voor wat hippe stijloefeningen in een film die last heeft van een ouderwetse kern. Tussen heel veel andere, opgeblazen films valt deze goed te doen, maar je hoopt wel op meer. Misschien toch wat meer ballen tonen qua actieregie in het volgende deel.

Indrukwekkende herziening waarin de directe bruutheid van het gebeuren, maar ook zeker de gewaagde en overtuigend neergezette personages vanuit Kôji Yakusho en Nana Komatsu opvallen. Geen gezellige en vooral erg gestoorde figuren om te spelen, maar het past goed in de wereld die regisseur Tetsuya Nakashima hier neerzet. Met veel visuele pracht in beeld gebracht en met een sterk oog voor intens camerawerk. Bij vlagen nogal verwarrend gemonteerd waardoor je zelfs met een hyperconcentratie niet altijd alles kan volgen, maar eenmaal het verhaal je begint te grijpen is het zeer sterk. Nakashima katapulteert zichzelf zonder twijfel tot het rijtje van beste regisseurs die Japan te bieden heeft.

Suf.

Tot nu toe de slechtste Miyazaki die ik heb gezien. Begon ooit goed in mijn boekje met Spirited Away. Maar naarmate de tweede, derde, vierde en nu vijfde op mijn scherm verschenen gingen mijn scores bergaf. Nu pakt Miyazaki de eerste wat strengere onvoldoende. Tevens ook 1 van zijn oudere animefilms, maar het jaartal is niet de reden voor mijn lage score.

Aan de andere kant wel jammer dat deze mij zo slecht is bevallen. Nausicaa was eigenlijk de enige anime van Miyazaki die ik vrijwillig wilde zien, niet alleen vanwege de notering in een top 250, wat bij de andere animefilms wel het geval is. Maar aan de andere kant is anime natuurlijk totaal niet mijn ding.

Wat mij betreft het slechtste hoofdpersonage in de films die ik tot nu toe van Miyazaki heb gezien. De voice-acting van Shimamoto is echt dramatisch om naar te luisteren. Irritant gekrijs, irritant gepraat. Eigenlijk geen enkel pluspunt kunnen ontdekken rondom Nausicaa.

Wat ook merkbaar is is dat deze anime ouder is dan de anderen (wat ook zo is). De animatie toont regelmatig een aantal haperingen. Personages in de achtergrond die stokstijf stilstaan, niet eens een oogwenk, en iets minder detail in de animatie. Later ging dit allemaal veranderen, of niet, maar dan is het me niet opgevallen.

Ander punt waarin de film zich verslikt is de soundtrack. Dat "la la la" van het 3-jarige kind sloeg echt volkomen nergens op. Vloekt ook in elk opzicht met de beelden. Zag in geen enkel opzicht een goed moment om dit deuntje toe te passen. Ook een paar karige geluidjes bij beelden die voor onbedoelde komedie zorgen.

Ik zie ook geen enkel degelijk karakter terugkomen, iets waar de films van Miyazaki vaker last van hebben. Alle leuke personages bestaan uit fantasiefiguren. De mensen zijn in geen enkele manier memorabel. Maar als de film uitpakt in fantasie, werkt het wel weer heel goed.

De designs van de grote insecten zijn erg geslaagd bijvoorbeeld. De verschijning van de Ohmu was ook de enige reden waarom ik daadwerkelijk zelf naar de film wilde kijken. Geweldige beesten. Film pakt ook regelmatig mooi uit in andere fantasiestukken en kent ook nog wel een geslaagde slotfase.

Beetje jammer dat de serieuze boodschappen erg door de strot van de kijker geduwd worden. Had daarbuiten ook meer impact gehad als Nausicaa dood bleef. En dan was ik zelf ook blijer geweest, is ze eindelijk van het toneel verdwenen. Maar goed, het blijft een kinderanimatie. Animatie zelf is wederom knap, film pakt gaaf uit op fantasiestukken. Daar geef ik de film nog veel punten voor, want daar scoren de meeste films dan ook wel op.

Regisseur Peter Atencio is vooral een tolk voor Keegan-Michael Key en Jordan Peele, die hier allebei min of meer hun eigen ding doen. De grappen en grollen kennen toevallig een misdaadachtergrond, maar veel voegt het allemaal niet toe. Het is dat met name Peele een behoorlijk komische uitstraling kent, anders was er geen enkele grap doeltreffend aangekomen. De humor is vooral de gebruikelijke komedie-door-drukte, met uiteraard wat verwijzingen naar wiet en seks om de Amerikaanse bingokaart in z'n geheel af te vinken. Je moet het als kijker enigszins kunnen slikken, anders zal Keanu snel een lange zit voor je zijn. Fijn is dat er af en toe een actiescene om de hoek komt kijken om het ietwat ongebalanceerde tempo vooruit te helpen, maar uiteindelijk liet Keanu me vooral koud. Ik had vooral iets meer verwacht van Peele's schrijfwerk, maar wellicht zullen enkel zijn horroruitstapjes me aanspreken.

Teleurstelling.

Het idee was erg leuk bedacht, en daarom begint de film ook best leuk. Het verhaal is vrij zwak, en de moordenaars zijn niet erg eng. Nergens eng eigenlijk. De cast was inderdaad wel herkenbaar, al heb ik The Walking Dead nooit gezien.

Bella Thorne in haar allerslechtste rol. Zij was het grote pijnpunt in de film, maar goed, kreeg ook een erg matig script. Evenals de andere karakters die ook niet al te best uitgewerkt waren. Riggs is best een goed acteur, maar krijgt een nogal bedenkelijk script waarbij hij 3x "I'm scared" zegt.

Spannend of een echte dreiging is er ook niet. Leuke twist aan het eind, toegegeven. De kills zijn eigenlijk off-screen en daarmee dus ook vrij matig. Soms zien ze er wel wat harder uit maar dat wil niet echt helpen. Punten voor het idee en de film door verschillende camera's heen. Voor de rest is het niet al te best.