Opinions

Degelijk.

Death Wish is een typische film die een actieheld moet introduceren en weet dat in deel 1 van de reeks best redelijk te doen. Paul Kersey is redelijk verschillend van de andere actiehelden uit de tijd van 1974, tegenwoordig zal de concurrentie het wel van hem winnen helaas.

Het is alleen jammer dat regisseur Winner Bronson heeft gekozen om de rol op zich te nemen. Uiteraard een iconisch acteur, maar waarom is me een beetje een raadsel. Heel goed acteren kan hij namelijk niet, alles wat hij doet komt vermoeid over en zijn uitstraling is ook niet bepaald memorabel. Ik vind hem niet bepaald zo'n cool personage neerzetten helaas.

Uiteindelijk is Bronson wel iets beter in vergelijking met zijn medecastleden. Die komen vaak maar heel beperkt in beeld of zijn gewoon relatief saai en eentonig. Schurken worden vaak na minuten al afgemaakt en de goedzakken zijn vooral standaardrollen die je in elke soortgelijke film tegen zal komen.

Film gaat wel leuk om met het concept verder. Gewoon een soort vigilante die al het gespuis van de straten knalt met zijn wapen. De film doet er ook best leuke dingen mee en zorgt ervoor dat er genoeg vee is om af te maken. Het tempo zit er daarom na een half uurtje wel goed in, het eerste half uur zelf wordt nog rustig opgebouwd.

Het eerste half uur geeft Bronson meer de ruimte om echt te acteren, maar dat wil niet echt lukken. Verder kent het 1 opvallend expliciete en schokkende scene in het begin maar dan heb je al het noemenswaardige van de inleiding weer gehad. In het tweede deel is het dan weer vooral afwachten op wat actie want het verhaal heeft verder niet zo veel om het lijf.

Prima doorheen te komen, en duurt met 93 minuten ook niet al te lang. Ik vind Kersey alleen niet echt een cool personage en is het vooral een afwachtfilm geworden. Eenmaal de wapens tevoorschijn worden gehaald is het allemaal erg interessant, verder is het allemaal niet erg boeiend maar wel net genoeg voor een voldoende.

Ja, mwa.

Het origineel nog nooit van gehoord/gezien. Ik ging dus eigenlijk blind de film is met de gedachte dat dit het origineel was. Het verhaal is nogal basic om heel eerlijk te zijn. Vrouw dood, wil wraak. Heb ik eigenlijk al te vaak gezien.

De film duurt ook te lang aan het begin. Het duurt te lang voordat het gevaar eindelijk is geweest en ook best lang voordat Willis echt doet waar hij zo bekend mee is, knallen. Emotie tonen ging niet goed, en ik heb sterkere films met Willis gezien, maar goed.

Soms is de actie ook lekker bruut en je verveelt je niet. Goed doorheen te komen.

Eh.

Een anthologiegebeuren dat me erg deed denken aan The ABCs of Death, maar dat is in mijn geval geen compliment. Het betreft dus een lange anthologie (145 minuten!) waarvan enkel 5 segmenten de moeite waard zijn. De overige stukjes zijn regelmatig ellendig om doorheen te komen waardoor de film na enige tijd vermoeiend is.

A Door Too Far (0,5*). Vreselijke opening, waarbij het enigszins creatieve einde amper bijdraagt aan de algemene ervaring. Ik vond het vooral een simpel segment waarbij het leek alsof ik het zelf binnen een dag ook had kunnen maken. Het appeal van dit soort stukjes ontgaat me volledig, evenals het includeren ervan binnen een anthologiefilm waarin ook professionele regisseurs hun duit in het zakje doen.

All Sales Fatal (2,0*). Leuk voor de slapstick en vlotter dan het eerste segment, verder wel ontdaan van enige wetenschappelijke logica. Een simpele klap met een kerstbel brengt bijvoorbeeld grote klodders aan bloed voort. Niettemin goed geacteerd en dankzij de absurde toon een makkelijk filmsnackje.

Aurora (1,5*). Als film zelf een erg indrukwekkend in elkaar gedraaid stukje sciencefiction. Het bracht echter een wrange nasmaak in mijn mond, aangezien het filmpje niets met het concept te maken heeft. Eerder een regisseur die dacht "Nou, is dat even makkelijke promotie". Snel het woord "December" in de opening plakken is in mijn ogen een te zwakke rechtvaardiging om het in Deathcember te stoppen. Punten voor de knappe worldbuilding en effecten.

X-Mas on Fire (3,5*). Leuk! Lollig geëxperimenteerd met het verhaal om zoveel mogelijk verrassingen teweeg te brengen in een zo kort mogelijke tijd. Met enige regelmaat natuurlijk goedkoop en niet altijd even sterk doordacht, maar het is verfrissend om een regisseur te zien die gewoon echt iets probeert. Het komt wat mij betreft oneindig veel verder dan de eerste twee segmenten.

Villanicos (4,0*). De winnaar van Deathcember als het aan mij ligt. Geweldig energiek geregisseerd, puik cameragebruik en vooral een hoop creativiteit. De fun druipt er werkelijk vanaf en de hele film lang was dit het enige segment dat mijn aandacht bijzonder sterk vast kon grijpen. Ik moet regisseur Isaac Ezban snel meer in de gaten gaan houden.

Joy to the Girls (2,0*). Lollige wending, maar verder een nogal vermoeiende opbouw. In principe is het niet veel meer dan kort opbouwen naar een zogenaamd verrassende ontknoping, maar ik vond het vooral grappig en daarmee is alles meteen gezegd. Geen van de leden beschikt over de benodigde charme.

The Hunchback of Burg Hayn (2,5*). Uiteraard grappig omdat het volledig in de stijl is geregisseerd van een stille film. Daarmee is het meteen een interessantere opzet dan een hoop andere segmenten, maar uiteindelijk is de inhoud niet veel meer dan een simpel en vooral uitgerekt grapje. Wat mij betreft hadden ze op dat vlak iets veel originelers mogen doen dan dat er nu is uitgekomen.

Family Matters (3,0*). De bodyhorror is bijzonder indrukwekkend en een absoluut hoogtepunt binnen Deathcember. Ik was zeer te spreken over vrijwel elke visuele invulling. Het verhaal lijkt via implicatie gebracht te zijn waar de kijker zelf enige betekenis aan dient te geven, maar de uitwerking mag er zijn. Het is jammer dat een segment als deze niet helemaal in zo'n concept als deze anthologiefilm lijkt te passen, want de korte duur weegt helaas wel. Ik was ook niet zo te spreken over het acteerwerk van de twee ouders.

Crappy Christmas: Operation Christmas Child (1,5*). Indrukwekkend op technisch vlak, maar ik vond de inhoud eigenlijk te uitbuitend. Het is een nogal zwaar onderwerp dat uitzonderlijk expliciet naar voren wordt gebracht en enkel omdat het kan. De komische en absurde toon verraadt namelijk dat het segment amper een aanklacht is tegen kindermisbruik en eerder een dekmantel om de kijker eens lekker te gaan choqueren.

Five Deaths in Blood Red (1,0*). Ik ben niet zo'n Giallo-fanaat, dus een complete verwijzing hiernaar doet het niet bepaald goed bij mij. Echter blijkt de tamme uitwerking de ultieme adder in het gras. Het erbarmelijke acteerwerk is daarbij een kers op een smerig stuk taart.

Kill Santa (2,0*). De opbouw profiteert van overtuigend acteerwerk, met name de twee dames doen het goed. Eenmaal de ontknoping wordt ingezet maakt de regisseur een (grote) fout door op goedkope CGI te leunen om het segment af te sluiten. Een enorme dooddoener voor een potentieel leuk filmpje.

Bad Santa (1,0*). Blegh. Goedkoop en flauw. De kinderen acteren gelukkig nog wel leuk, maar het appeal van dit soort raadselachtige verlopen ontgaat me volledig. Het redelijk open einde deed me volledig niets, evenals de beperkte en vooral weinig passievolle horroruitwerking.

Santa is Coming (1,5*). Bij vlagen creatief, maar het leunen op de typerende en clichématige evil children kent ondertussen vanuit mijn kant een aversie. Al helemaal wanneer het van die verwende nesten zijn zoals hier. Het acteerwerk is verder weinig overtuigend en zeker vanuit het kind eerder idioot dan doeltreffend.

A Christmas Miracle (1,0*). Hopelijk kan iemand Barbara Crampton spoedig even uitleggen dat dit soort prulletjes niet zo goed staan op haar curriculum vitae. Het is echt ongelooflijk hoe ze steeds in dit soort vuilnisfilms/segmenten komt opdagen. Punten voor de enigszins sfeervolle achtergrond. Ik was weinig te spreken over de inhoudelijke vaagheid.

Casetta Sperduta in Campagna (0,5*). Klaarblijkelijk kan regisseur Ruggero Deodato geen goede films maken zonder schildpadden te onthoofden. Wat een miserabele en vooral lelijke invulling was me dit zeg, met de slechtste geluidsbewerking van alle segmenten binnen Deathcember. En dat door iemand die toen 55 jaar filmervaring had. Echter, rust in vrede Deodato.

Milk and Cookies (2,5*). De volwassenen acteren goed en dit was het enige segment die me heeft laten lachen. Dat was echter onbedoeld, omdat ik dit vooral een algemeen klungelige indruk vond maken. Na het zien van meerdere segmenten die de plank sterk missloegen was dit echter een positief lichtpuntje. Erg idioot maar onbedoeld komisch. Bovendien acteert AJ Bowen natuurlijk bovengemiddeld.

Pig (1,5*). Gritty op het vlak van concepting, maar uiteindelijk niet veel meer dan een idioot uitgevoerde vergeldingsactie. Opgeleukt met agressief gebruik van kleuren, maar de ontknoping vond ik vooral dwaas. Het includeren van een seksueel getinte achtergrond had voor mij ook geen enkele meerwaarde.

They Once Had Horses (3,0*). Lucky McKee voorziet zijn segment van een geweldige opbouw waarbij ik voor het eerst een gevoel van spanning kon waarnemen, maar als het gevaar dan echt uit de hoek komt zadelt hij ons snel op met een teleurstellende afsluiting. De cinematografie binnen dit segment is bovengemiddeld goed verzorgd.

December the 19th (2,5*). Ietwat flauwe uitwerking maar een zeer leuke opbouw. Todorovic neemt de moeite om zijn segment te voorzien van wat praktisch geweld. Ik moet echter bekennen dat ik dit stukje al heel snel begon te vergeten na afloop.

Getting Away From it All (2,5*). Leuk als experiment en zelfs sterk wanneer het aankomt op de opbouw. Met rust gefilmd, maar ook snel weer afgesloten. Het concept dat wordt onthuld zit de mysterieuze opbouw namelijk erg in de weg, met uiteindelijk een ietwat flauwe afronding qua gore. De claustrofobische manier van regisseren is interessant, maar levert beperkte meerwaarde.

Family Feast (2,0*). Nog een film die van een degelijke opbouw kan genieten maar het overboord gooit met een redelijk idiote ontknoping. Het ontbreekt de film aan een cinematografische meerwaarde zoals McKee dat eerder deed, evenals een gepassioneerd team om de effecten te verzorgen. De humor was niet mijn persoonlijke smaak.

Before Sundown (2,0*). Veel moeite om er een 80s-vibe overheen te smijten, maar die vond ik persoonlijk niet uitzonderlijk geslaagd. Gelukkig loopt het een stuk energieker dan het gemiddelde segment in Deathcember, maar het uiteindelijke einde komt gehaast over. Sterker nog, uitermate onbevredigend om het inhoudelijke concept eer aan te doen.

Cracker (3,5*). Nice! Een lollige verrassing met een dikke knipoog. Redelijk miniem qua uitleg, maar in dit geval pakt het uitermate voordelig uit. De implicatie naar de bredere wereld werkt namelijk veel sterker als suggestie dan een directe uitleg. Uiteindelijk komt er wel (een soort van) uitleg, maar gelukkig niet genoeg om de rest van de film omver te smijten. De absurde toon werkt, alleen ietwat jammer dat het acteerwerk soms te wensen overlaat.

Operation Dolph (1,0*). Gewoon kut. Ik keek hiernaar met het idee dat er op vrijwel elk vlak meer uitgehaald had kunnen worden. De absolute dolk in het been is het gebruik van uitermate doorzichtige effecten. Elke indicatie die dit segment me gaf was dat ze het zo snel mogelijk wilde afronden om vervolgens gezellig met elkaar wat in de kroeg te gaan drinken.

Christmas Corp.se (2,0*). Ik snapte de ontknoping eigenlijk niet helemaal, maar de visuele invulling oogt verzorgd. De ietwat houterige effecten en matige acteerprestaties kunnen die invulling echter niet tegemoet komen. De keuze om dit in het midden van de aftiteling te laten afspelen vond ik merkwaardig. Ik neem aan dat de meeste kijkers tegen die tijd namelijk burnt out zijn.

They Used to Laugh and Call Him Names (1,5*). De correlatie tussen de titel en inhoud ontgaat me even. Verder een matige afsluiting van alle voorgaande segmenten. Nog enigszins voorzien van extra punten dankzij het agressieve camerawerk en hoge tempo. De effecten zijn te doorzichtig om de grafische ideeën ten volste te ondersteunen.

Het gemiddelde komt uit op 1.98*, afgerond naar een 2.0*. Het is altijd jammer dat anthologiefilms met enige regelmaat een combinatie vormen tussen garbage en fun. Voldoendes gaan uit naar regisseurs John Cook Lynch, Lucky McKee, Steve de Roover, Isaac Ezban en Florian Frerichs. Ik kijk uit naar wat alle heren nog in de business te bieden hebben en ik hoop van allen zo snel mogelijk een langspeelfilm. Mijn oprechte dank naar medegebruiker joolstein dat hij alle titels even op een rijtje had staan. Ik was ze zelf al helemaal kwijt na segment #5.

Lollig.

Een nogal bizarre film van Nieuw-Zeelandse afkomst. Het land heeft wel bewezen het horrorgenre wel op een lekker gore manier aan te durven. Dat liet Jonathan King o.a. zien in Black Sheep. Ook Deathgasm is op zijn gore totaal niet verkeerd.

Ook verrassend komisch op sommige momenten. De combinatie tussen Heavy Metal en Demonen pakt soms best lollig uit en mag de gore zeker aanwezig zijn. Op horrorgebied dus niks te klagen. Qua komedie is het ook redelijk geslaagd.

Jammer dat het einde wel te veel over the top gaat, het is allemaal wat stompzinniger en daarmee verliest je dus een beetje je aandacht. Zoals boven aangegeven, het tempo ligt er gewoon een beetje uit. Maar ja, voor de rest wel leuk.

Mwa.

Film die een concept kent dat leuker is dan de film zelf. Dit soort concepten, waarbij het hoofdpersonage steeds opnieuw sterft, zijn ondertussen niet erg origineel meer, maar niettemin wel leuk. Het is dus aan de regisseur om er iets verfrissends of leuks mee te doen. Iets waar regisseur Piana niet helemaal in slaagt.

De voornaamste verkeerde keuze die de film maakt is om het plezier dat met dit concept meekomt te laten vallen. The Deaths of Ian Stone is tegen verwachtingen een zeer serieuze film. Waar dit soort films normaal op plezier mikken en drama bijzaak maken, concentreert deze film zich voornamelijk op een verdrietige en sombere toon. Dit komt de film echter niet ten goede.

Zeker omdat je dit maar moeilijk serieus kan nemen door matig acteerwerk van de cast en een ridicuul uitgangspunt. De elementen die met deze film worden vermengt gaan toch wel echt grenzen over. Tenminste, hier, want ze worden onvoldoende uitgewerkt om ook echt leuk te zijn. Dan blijft het plot zelf dus vooral over.

Die weet nog wel aardig weg te kijken, maar ook hier is het jammer dat de film nooit uithaalt qua plezier en de gore of expliciete beelden van geweld veilig buiten beeld houdt. Het tempo zit er voor de eerste helft aardig in, maar een echt lekkere flow kent de film niet. Toch wel jammer, want deze films bieden een ideaal platform voor wat fun.

Nee, dit was een tegenvaller. Voor het concept kan je het meepakken, maar er zijn wel betere films van dit kaliber te bekennen. Vooral films met meer plezier, want Ian Stone is een serieuzere film die serieus genomen wilt worden, maar zodra de finale aanbreekt blijft er weinig ruimte over om deze film echt serieus te nemen. Jammer.

Mwa.

Qua sfeer en omgeving mag de film er zeker zijn, maar de horror waar je als kijker een beetje op wacht komt er echter nooit volledig van. Nergens kent de film memorabele momenten helaas en die hadden de film wel een beetje moeten redden.

Wel opvallend veel bekende gezichten. Had vooraf niet naar de cast gekeken dus was ik aangenaam verrast om best een aantal bekende gezichten te zien. Bell en Serkis zijn bijvoorbeeld 2 koppen die moeilijk te negeren zijn in deze film, zeker gezien het concept.

Origineel om een horror/oorlogsfilm te maken alleen komen beide elementen nauwelijks echt naar voren, wat wel zonde was. De omgeving is duidelijk oorlog, en de sfeer neigt duidelijk naar horror maar er ontstaat nooit echt balans en er wordt niet uitgehaald naar een bepaald genre.

Zo heb je regelmatig een toffe en mistroostige sfeer die spannende momenten heeft maar er gebeurd eigenlijk nooit wat. Het is dan vooral de sfeer die moet ontstaan tussen de soldaten zelf maar ook deze is wat kort door de bocht en echte druk voel je ook nooit echt.

In de opening krijgen we eigenlijk de enige echte vorm van oorlog te zien, de daadwerkelijke oorlog. Maar alles daarna is vooral de loopgraaf zelf die de oorlog moet voorstellen, plus de omgeving natuurlijk. De horror is vooral de sfeer maar deze komt nooit echt lekker los.

De horror komt ook nauwelijks naar voren en het ontbreekt de film aan echt goede memorabele horrormomenten. Zoiets als Serkis die opgegeten wordt door prikkeldraad bijvoorbeeld. Enige echte hoogtepunt van de film. En wellicht het zinkgat.

Maar het komt nooit echt lekker los, en dat is wat Deathwatch niet een echt geslaagde film maken. Leuk dat er een horror/oorlogsfilm is maar dan stelt dit helaas niet zo veel voor.

Nutteloos.

Ietwat vervreemdende film die een romantiekvorm belicht die onder velen onder ons nog als een soort verboden onderwerp wordt gezien. Deze film ademt vooral een machtspositie uit, die vooral duidelijk wordt omdat Estrada zich altijd in een dominante positie opstelt tegenover Umaña als het aankomt op romantiek.

Uiteindelijk kent de film wel intrigerende momenten, dat ik vooraf niet meteen had verwacht. Zowel de poster evenals de verhaallijn leken namelijk aardig ridicuul te zijn. Neemt ook niet weg dat deze film verder nogal een belachelijke bedoeling is, maar tussendoor wel aardige, soms zelfs absorberende momenten kent. Vooral omdat wat er wordt getoond soms te bijzonder voor woorden is.

Wat ik vooral problematisch vind binnen deze film is het gebrek aan echt gevoel voor romance. Het voelt regelmatig aan alsof je als kijker in de keel van de acteurs hijgt. De opdringerige camera zoomt voortdurend in op de personages (met name boobs en vrouwelijke gezichten) zonder de ruimte te nemen om de chemie echt beter in beeld te krijgen. Die rammelt dan ook aan alle kanten. Wat hier vooral doorbreekt, is hoe naïef het personage van Umaña is.

Ik vond het vooral een beetje creepy om naar de film te kijken, die het moraal soms in de compleet verkeerde hoek lijkt te hebben. Het neemt een wat dramatische wending richting het einde, maar het voelt nooit aan alsof we als kijker wijzer zijn geworden van de ervaringen van Anabel. Wat ik vooral meekrijg van deze film is dat sommige mensen niet veranderen en de romantiek daardoor een gevaarlijk concept is, maar de voortgang van Umaña wordt daarbij nooit gevoeld, waardoor ik haar net zo dom vond na afloop als begin.

Vermakelijke onzin.

Op z'n tijd zijn films als Deck the Halls de films die je nodig hebt om een zware dag door te komen. Erg onschuldige cinema die alleen gemaakt is om te vermaken en een goed gevoel over te brengen. Niet dat het als film daarom ook briljant is, maar ik vond het een gezellige, soms warme film waar ik me goed mee vermaakt heb.

Zowel Broderick als DeVito zetten rollen neer die ik best kan waarderen. Ze passen allebei heel goed in hun personages, vooral DeVito schmiert erop los. De bijpersonages zijn wat saaier maar zijn voor het moraal van het verhaal noodzakelijk. De inhoud is flinterdun. Het is een explosieve weergave van een burenruzie en niet veel meer, maar dat wordt vermakelijk uitgewerkt.

De grappen zelf slaan de plank iets te vaak mis om echt geslaagd te zijn, maar gelukkig kan de film wat kracht uit andere stukken halen. Zo vind ik de versiering geweldig met de lichtjes op het huis. Daar zullen vast miljoenen naartoe zijn gegaan. Tevens kon de vrolijke finale me smaken. Niet briljant of geweldig innovatief, maar het zorgt voor het juiste feelgood-gevoel.

Misschien dat het soms iets frisser gemonteerd gekund, want de regie laat het verhaal zelf het woord doen. Whitesell lijkt als regisseur niet zoveel toe te voegen, Broderick en DeVito hebben de film zelf ingevuld. Het resultaat is een gezellige film die zich goed kan aansluiten bij de andere kerstfilms. Niet briljant, maar ik zette de film met een glimlach af en daar lijkt het om te gaan. Jammer dat ik alleen geglimlacht heb en niet heb gelachen.

Wel lollig.

Vooral omdat ik Haaien leuke dieren vind, ook om naar te kijken in een niet erg hoogstaande horrorfilm. Al staat hier Actie/Thriller bij, vind ik het toch wel meer in de horror vallen. Deep Blue Sea is dus uiteindelijk gewoon een redelijke haaienfilm geworden.

Wat natuurlijk gelijk opvalt is de niet zo beste CGI. Met de haai vastgebonden in het lab om er iets uit te prikken zag er nog wel leuk uit maar de onderwater beelden waren natuurlijk alles behalve goed. Ook een en ander acteerwerk was wat stroef.

LL Cool J is wel een leuke toevoeging, vooral omdat zijn oneliners wel echt werken en echt wel een lollig charme uitstraalt. Jane heb ik beter gezien en Burrows was ook niet echt top. Maar het is uiteindelijk gewoon een vermakelijke maar toch wel een matige pulp geworden.

Aparte horrorfilm met een uniek uitgangspunt, maar spijtig genoeg nogal kortzichtig uitgewerkt. Zeker wanneer de film wat melodramatische toetsen richting de finale indrukt, beginnen de inhoudelijke minpuntjes steeds meer op te vallen. Het heeft er alles mee te maken dat de toxische relatie tussen Sean McGrath en dat gat wel heel plots overgaat in een oprechte relatie. Michael Medaglia stond in voor zowel het schrijfwerk als de regie en weet op z'n minst een concept uit te kiezen dat ik nog niet eerder heb gezien, waardoor het allemaal gelukkig wel interessant opent. De kunstwereld wordt verder op een iets te eenvoudige, maar niettemin komische manier te kakken gezet. Had Medaglia iets minder ingezet op karikaturen, dan had het zomaar uitzonderlijk geslaagd kunnen zijn. De korte speelduur is bovendien een absolute plus en de film boeit met gemak, maar stelt teleur op zowel dramatisch als atmosferisch vlak. De spanning wordt simpelweg nergens opgevoerd en dat is uiteindelijk wel waar ik een horrorfilm voor kijk, maar er zijn slechtere varianten binnen deze soort.

Regisseur Grégory Beghin komt op de proppen met een film die sterk leentjebuur heeft gespeeld bij The Descent. De ideeën die Beghin er zelf aan toegevoegd zijn van uiterst bedenkelijk niveau en komen uit het niets aanzetten, waardoor het niet bepaald verrassend is dat de overgenomen en bekende elementen het beste werken. Positief is de setting, waar goed gebruik van wordt gemaakt. Wat geëxperimenteer met lichtinval en wat inzet op claustrofobische thrillerscenes pakken vermakelijk uit en bovendien levert Sofia Lesaffre degelijk werk als protagonist af. De film valt echter van de trap wanneer de bedreiging in het donker naar voren wordt geschoven en die pakt dusdanig idioot uit dat alle spanning min of meer meteen volledig verdwijnt. Het verhaal schiet verder ook in een stroomversnelling waar alle gebeurtenissen er eventjes snel doorheen moeten worden gejast om er uiteindelijk een einde aan te breien. De zombienazi is wat mij betreft één van de meest abrupte horrortoevoegingen ooit, bijzonder dat de makers hun film eigenlijk nog zo serieus namen met zo'n concept.

Weinig boeiende overlevingsfilm waarin de haaien weinig aandacht krijgen en je als kijker vooral wordt opgezadeld met een slecht acterende Mãdãlina Ghenea die zich in een penibele situatie verkeert. Helaas gebruikt regisseur Marcus Adams wel eerstgenoemde (de roofdieren dan) om zijn film mee te promoten, waardoor de geïnteresseerde liefhebbers vooral op het verkeerde been worden gezet. Het opvolgende schouwspel is vervolgens totaal niet boeiend en uitzonderlijk slecht geacteerd. Ed Westwick is de enige met een zekere charme, maar wordt binnen Deep Fear gedegradeerd tot een ondankbare bijrol. De opening is niettemin aardig en sommige haaienaanvallen zien er bijzonder overtuigend uit, maar je zal helaas al bij al tot weinig nieuwe inzichten komen met dit filmmateriaal.

Indrukwekkend.

Hoe kan ik een horrorfilm in de tegenwoordige tijd nog een beetje bijzonder opzetten zonder al te veel geld uit te geven? Menig filmregisseur zal er waarschijnlijk even voor moeten zitten. Bustillo & Maury zijn ze in ieder geval voor met The Deep House, een horrorfilm die zich geheel onderwater afspeelt. Dat alleen al maakt de film goed.

Inhoudelijk is de film niet bijzonder, om dat alvast gezegd te hebben. Erg standaard verhaaltje met wat geesten die de twee vloggers benaderen, maar wel sfeervol ingericht. Soms aardig spannend en zelfs onderwater heeft het Franse regieduo de cinematografie volledig onder de controle. Knappe kleurtjes, sterke inrichting en zeer indrukwekkende onderwaterdecoraties. Richting het einde zelfs een volledige bioscoop.

Van het acteerwerk zal de kijker weinig meekrijgen. Het is niet zo dat Jagger en Rowe bijzondere acteerprestaties neerzetten, maar ze voldoen wel aan de norm en dat lijkt alles te zijn dat telt. Aardig uitgewerkt personages met net aan genoeg achtergrond. Eenmaal onderwater krijg je alleen niet veel meer van ze mee. En dat is ook niet erg, want de pracht die hier in beeld wordt gebracht vormt het centrale voordeel van de film.

Ik vind het simpelweg bijzonder indrukwekkend dat de makers dit voor elkaar hebben gekregen met in het achterhoofd het idee dat ze daadwerkelijk onderwater gedoken zijn. Bijzonder sterk ingerichte en sfeervolle film die van harte gebruik kan maken van zijn bronmateriaal. Films als The Deep House maken indruk door de aanpak maar ook door de uitvoering, een dikke bonus.

Misschien had het soms wat spannender kunnen zijn en de eerste 15 minuten zijn wat minder sterk, maar verder biedt deze film waarschijnlijk waar visueel gestelde kijkers naar op zoek zijn in horrorfilms. Ik kon er zeker van genieten en sloot de film met een blij gezicht af. Ik hoop dat Bustillo & Maury dit niveau nog wel even vol kunnen houden.

Heel aardig.

Ik keek lang uit naar deze film, vooral omdat het 1 van de weinige rampenfilms is die ik nog niet heb gezien. Ik heb er al veel gezien, maar nog niet allemaal. Nu wist ik al vooraf dat dit meer een dramakant zou kiezen, maar ik ben alles behalve teleurgesteld.

De film is vooral een vertelling van meerdere personages. Sommige zijn heel interessant, maar sommige hadden van mij ook weer niet gehoeven. Alhoewel elke rol best een aardige acteerprestaties neerzetten, was het verhaal rondom de kleine kinderen het meest interessant.

Wood en Sobieski waren veraf de interessantste rollen die de kindertijd wel af en toe boven doen halen. De volwassenen acteren allemaal best aardig, maar waren uiteindelijk niet heel interssant. Van het verhaal rondom Duvall bijvoorbeeld zie je al vanaf ver aankomen dat dit wel Amerikaans zou worden.

Qua drama hakt het er af en toe goed in en raakt het toch vaak wel de goede snoer hier en daar. Af en toe raakte het me namelijk echt, maar uiteindelijk is het soms net iets te lomp en soms net iets te voorspelbaar om echt goed te zijn. Dat de astronauten bijvoorbeeld toch de grote komeet weten tr vernietigen was bijvoorbeeld te voorspellen.

Wat wel ongetwijfeld de kers op de taart is is de slotfase. Fijn dat ze er toch voor gekozen hebben om de komeet in te laten slaan waardoor karakters plots toch verlorene gaan en niet in het einde als helden gehuldigd worden. Daarbij raakt het af en toe ook opnieuw de goede dramasnaar.

Qua drama is het dus af en toe goed. Het duurt allemaal niet veel tr lang voor een rameonfilm en er zit een pakkend tempo in. Toch wel 1 van de betere die ik heb gezien in het genre.

Vlotte monsterfilm.

Al moet je in het begin even doorbijten. Ik ben best een liefhebber van onderwater horror, al gaan de meeste over haaien. Toen ik hier "monster" en niet haai in de beschrijving zag staan heb ik dan ook gelijk meegepakt.

Hij is inderdaad best vermakelijk. De cast bevat een paar bekende gezichten, zoals onze eigen Janssen. Als ze ook eenmaal op het schip zijn aangekomen krijgt de film veel meer vaart en is soms best spannend. Maar ook niet te, want het idee blijft natuurlijk belachelijk en of het monster zo ongelooflijk dreigend is?

Maar gelukkig weet Sommers zijn film niet te serieus te maken. Vaak over the top momenten, lollige one liners en humor. Soms ook nog zeer bruut en goor, (uitgekotste Billy) en ziet het monster er gewoon grappig uit.

Veel actie, veel lol, maar verre van een hoogstandje. Krijgt een voldoende.

Niet zo boeiend.

The Deep kent enkele zeer bovengemiddelde momenten, maar in het algemeen blijft het toch een wat trage en saaie avonturenfilm die nergens echt los weet te borrelen. Het verhaal geeft genoeg aanleiding voor een portie avontuur maar kan dit helaas niet leveren.

Leuk om Nolte eens in zijn jongere jaren te zien, zoveel jonge Noltes heb ik nog niet gezien. Tegenwoordig zie ik hem vaak terugkomen als oude man in films van boven het jaartal 2000. Heel goed acteren doet hij verder niet, maar het voldoet. Ook Bisset doet het wel redelijk verder.

De film opent direct met enkele mooie onderwaterbeelden gevolgd door Nolte en Bisset die beide duiken in nogal aparte kleding. Daarna blijft de film zich voornamelijk bovenwater afspelen wat jammer is, want de onderwaterbeelden bieden het meest bewonderenswaardige materiaal. Boven water is het verhaal wat saaier en trager en dat werkt niet altijd even goed.

In het algemeen is de film gewoon niet erg interessant. Het avontuur wil niet echt op gang komen, de beelden worden te klassiek geregisseerd en enkel onderwater komt de film wat tot leven. Bovenwater kent de film enkele zeer bovengemiddelde scenes zoals het gevecht in de kraan en de opbouw naar het intimiderende voodooritueel maar verder biedt de film niet al te veel.

Veel meer hoef ik eigenlijk ook niet te schrijven. Enkele aspecten van de film zien er erg leuk uit en de onderwaterbeelden stromen scherp over het beeld heen. Verder is deze film vooral lang en oninteressant. Jammer, want The Deep had best een leuke film kunnen zijn. Onderwateravontuur zou meer te bieden moeten hebben denk ik zo.

Mwa.

Onderwaterhorror behoort al voor een aardige tijd tot mijn favoriete soort horror en daarom was het enkel een kwestie van tijd voordat ik deze DeepStar Six op zou zetten. Ik wist van te voren dat het niet al te geweldig ging worden, en dat werd het ook niet. Wel werd het net wat vermakelijker dan ik vooraf had verwacht.

Maar niettemin duurt het lang voordat de film opstart en in actie komt. Als kijker zit je uiteraard te wachten totdat er wat actie om de hoek komt kijken, en dat gebeurt ongeveer na de helft van de film. In de tweede helft heb je namelijk zat actie gecombineerd met een best indrukwekkende set waar ze gelukkig genoeg budget voor hadden.

Acteerwerk is niet geweldig ondanks dat er wel een hoop bekende gezichten in de film meespelen. De beelden onderwater zijn niet al te knap en vooral wazig, wat wel jammer is, want dit soort films kunnen geweldig scoren met onderwaterbeelden. Verder mis ik ook een klapje spanning die goed en effectief gebruik maakt van de situatie, deze film maakt er namelijk maar beperkt gebruik van.

Het monster ziet er leuk uit maar kent ook zijn wisselvalligere momenten. Cunningham brengt het wezen namelijk soms wat onhandig in beeld waardoor het toch wel een plastic indruk maakt. Verder is de decoratie wel goed en ziet het er lekker groot uit. Ze hebben er zichtbaar moeite voor gedaan, het is vooral de regie die het werk niet helemaal kan aanvullen.

Vermakelijk is het wel, maar spannend niet en het duurt ook ontzettend lang voordat de film eindelijk opgestart is. Wanneer dat wel gebeurt zit je met DeepStar Six goed, tot die tijd zal je je hoogstwaarschijnlijk vervelen omdat de film toch wel een gebrek aan sfeer en spanning kent. Verder niet heel slecht, maar ook niet heel goed helaas.

Spectaculair.

Berg is echt een regisseur die het actiegenre compleet onder de knie heeft, maar de films zelf die hij maakt niet. Zo gaat hij altijd heel goed met 1 genre, maar faalt een beetje met de andere. Hier wint hij met het actie genre, maar lijkt met het drama wat moeite te hebben.

Op voorhand dacht ik dat een olieramp niet echt iets spectaculairs kan hebben, maar Berg weet te verrassen. Hij neemt wel de tijd om het verhaal te vertellen, maar dat doet hij interessant genoeg. Wel iets te lang, maar interessant genoeg.

Wahlberg is prima in de hoofdrol, maar is uiteindelijk niet echt de hoofdrol. In deze film staat eigenlijk de ramp zelf centraal, en niet de karakters. Desondanks is er wel respect naar de gevallen tijdens de echte ramp, en dan zit je wel goed.

De effecten zijn niet van al te grote klasse, maar het is behoorlijk groots opgezet en de actie is soms behoorlijk intens. Het neemt zowat het gehele tweede deel in, waarbij het eerste deel vooral voor de inleiding en drama gaat.

Het verveelt ook absoluut niet. De inleiding komt wel in de buurt, maar gelukkig hebben we daar een goede Malkovich om zijn typische rollen weer te vertolken. Russell maakte wat mij betreft iets minder indruk, en Hudson is helaas ook een niet al te interessante bijrol.

De drama werkt in het algemeen niet bepaald, behalve helemaal in het einde. Wel verrassend, want zover ik weet is dat Berg nog niet eerder gelukt naar mijn mening. Voor de rest is het niet echt een dramafilm, want eens de actie zijn intrede doet is het vooral een spannende spektakelfilm.

De actie zelf is niet al te mooi, de brand ziet er niet altijd even realistisch uit en de CGI oogt soms wat houterig. Maar voor de rest is dit een spectaculaire film die nergens verveelt en wel boven de andere rampenfilms uitstijgt, al doet het genre zelf het al goed bij mij.

Goed.

Echter niet het absolute meesterwerk wat een hoop mensen uit deze film halen voor mij. Desondanks wel een bovengemiddelde film over de vietnam-oorlog. Waar uiteindelijk de daadwerkelijke Vietnamscenes beperkt zijn gebleven. Maar in die scenes heb je wel een ijzersterke film.

De Niro lijkt hier wat uit zijn comfortzone te stappen, alhoewel ik het zeker geen briljante prestatie vinden. Wel indrukwekkend wat de cast heeft meegemaakt tijdens het filmen. Het daadwerkelijk 10 meter vallen uit een helikopter zijn toch wel dingetjes die de film net dat extra weer een beetje meegeven.

Voor de rest ook solide acteerwerk van bijkarakters. Walken doet het sterk. Savage mag ook zeker genoemd worden, al vond ik die iets minder. Ook goed vond ik de klappenuitdeler bij de Russian Roulette, die daadwerkelijk een hekel had aan Amerikanen. Dat is dan ook wel te merken.

Wel een behoorlijke klim die je maakt, zo'n 3 uur durende film. Zo lang had hij niet van mij hoeven duren om eerlijk te zijn. Zeker aan de trouwerij had nog wel wat weggelaten mogen worden. Echter heeft het daarmee de impact van de abrupte schakel naar Vietnam vergroot, dus heel veel heb ik nou ook weer niet te klagen.

Sterkste stukken vond ik de stukken uit Vietnam. Mooie plaatjes, spanning ten top. Heerlijk. Boeiend en intrigerend stuk. Beetje jammer dat het eigenlijk na 40 minuten weer voorbij was. Het derde stuk had echter de minst interessante momenten. Drama wist me ook totaal niet meer te raken. Zo'n slotfase waarbij Walken verliest in het spel had ik ook al zien aankomen. Je weet helaas ook tijdens de Russian Roulette net iets te goed wanneer er daadwerkelijk iemand gaat sterven.

Wel, als geheel, best sterk. Inderdaad fijn dat de film de Amerikanen in geen enkele manier als helden in het licht zet. Het drama wist me echter niet te raken. Weinig vorm van verdriet gevoeld helaas. Daarvoor voelde de film toch net wat te geforceerd aan.

Het is geen slechte film, maar wat mij betreft niet een absoluut meesterwerk. In zijn genre echter wel 1 van de betere. Maar het lijkt alsof er net zo veel aandacht aan de trouwerij werd besteed dan aan de oorlog zelf.

Zwick slipper.

Ik heb nog niet zoveel van de man gezien, dit was mijn tweede, maar dit beloofd niet veel goeds voor toekomstige films die ik van hem wil zien. Defiance is geen slechte oorlogsfilm, maar helaas een film die erg tam is voor zijn verhaal.

Ook een beetje een bijzondere keuze om een acteur als Craig als hoofdrol aan te stellen. Hij is nu niet meteen de beste man voor dit soort rollen. Hij doet het wel aardig, maar ik heb zo'n idee dat vele andere dit veel sterker hadden gekund.

Ook Schreiber is een wat aparte keuze. Door hem krijgt de film een beetje een actiefilm gevoel en hij gedraagt zich voor de rest ook als actieacteur hier. Alhoewel hij wel voor 1 sterk dramamomentje weet te zorgen. Het huilen om zijn kind en vrouw.

Film opent wel goed en bruut. Maar nog steeds een beetje tam. Het harde gevoel heerst er wel, maar het laat de gebeurtenissen net niet lang genoeg zien. Ook enkele andere harde beelden, maar deze zijn er maar hooguit 2. Jongen die de lijken vindt, en het doodslaan van de Duitse soldaat.

De film bezwijkt echter met te veel Amerikaanse scenes. Zo krijgen we weer enkele typische "heldhaftige" speeches en ongeloofwaardige dialogen. Voor de rest blijft het ook aardig voorspelbaar en volgens mij is er zonder twijfel gerommeld aan het verhaal over deze 4 broers.

Het is een beetje bijzonder hoe Hollywood telkens denkt dat dit soort films te besprenkelen met dit soort onzin een geloofwaardige oorlogsfilm moet opbrengen. Hier krijgen we voornamelijk gewoon een onrealistische film te zien die wel aardig wegkijkt, maar de impact zeker mist.

Actie is vaak lellijk geschoten in een mooie omgeving. Die beverige beelden hebben weinig impact en brengen weinig schokkends. Bovendien voelen ze aan als actiefilm in een oorlogsfilm die een relatief zwaar stuk van de oorlog belicht.

Wel zijn de locaties sfeervol gekozen en vooral als het winter is is de film op sommige visuele vlakken indrukwekkend. Maar in het algemeen is er een te opvallend Hollywood-sausje overheen gegoten die de ervaring teniet doet gaan.

Zwick lijkt me voor de rest een beetje een braaf regisseur. De film is nergens heel intens en durft nergens ook echt genadeloos toe te slaan. De film is te tam en moet vele malen harder. Spielberg, hoe Amerikaans die naam ook klinkt, heeft laten zien met Saving Private Ryan hoe een oorlogsfilm aan moet voelen. Gemiste kans.

Aardig.

Redelijke komedie die zich netjes in onderhoudend niveau weet te plaatsen. Wel even slikken om Reynolds in dit soort rollen te zien. Voornamelijk omdat het meeste publiek onder ons hem wel vaker in andere films op ziet draven, zeg maar het soort waarmee hijzelf 60 miljoen aan zijn portemonnee kan toevoegen.

Het narratief is verder niet zo memorabel. Het feit dat het allemaal eigenlijk een verhaal in een verhaal is maakt het er waarschijnlijk wat sentimenteler op, maar veel toegevoegde waarde heeft het eigenlijk niet. Brooks kiest er namelijk voor om de voorrang nadrukkelijk op het vertelde plot te leggen, waardoor ikzelf na enige tijd al vergeten was dat er voor deze verhaalkeuze werd gegaan.

Verder best netjes naar de norm. Veel cliches maar zelden zijn ze echt vervelend. Dat gezegd te hebben is het plot ook weinig verrassend en kan maar weinig scenes echt uit laten blinken. Het is dat er gelukkig weinig echt vervelende scenes te bekennen zijn op het vlak van humor, anders was dit wellicht minder geweest. Mijn voornaamste kritiek is dan ook dat het allemaal ook te makkelijk weer te vergeten is.

Voor de liefhebbers kan het makkelijk werken. Wellicht dat ik gewoon te verwend ben geraakt als we het over filmmaken hebben. Definitely, Maybe oogt verzorgd en onderhoudend, maar kan qua regie niets doen dat het echt doet laten uitblinken. Ik ging met een leeg gevoel de film in, en ging met hetzelfde lege gevoel de film weer uit in principe.

Prima.

Ik weet wel zeker dat Scott tot meer in staat is dan dit qua verhaal. Deja Vu kampt dan ook voornamelijk met verhaalproblemen. Qua regie en visuele look ziet het er zoals verwacht weer helemaal prima uit met mooie cinematografie en een paar stijlvolle actiemomenten.

De opening alleen al schiet meteen raak. De ontploffing ziet er zeer stijlvol uit en zet direct een beetje de toon voor wat komen gaat. Nu heeft de film een kijkwijzer van 12+ dus heel expliciet komt het niet in beeld. Toch is het drama dat soms buiten beeld blijft best heftig te noemen, en dat zet Scott prima neer.

Het eerste uur kent ook een mooi tempo. Met veel vaart raast de film door zijn verhaal heen die net wat complexer is dan de gemiddelde actiefilm. Niet heel complex uiteindelijk, Scott lijkt niet geïnteresseerd te zijn in dat soort moeilijkheden, maar het vereist toch net een tikkie meer denkwerk in vergelijking met de algemene actiefilms afkomstig uit Amerika.

Washington zet weer een prima hoofdrol neer die we ondertussen wel van hem gewend zijn. Elke rol is voor hem een doelpunt. Bijrollen halen het niet bij die van Washington maar acteren verder best redelijk. Enkel Patton viel me tegen, maar krijgt ook een suffe rol. De personages zijn verder best karikaturaal wat te verwachten is, maar het is niet altijd beter.

Na een goed eerste uur valt de film wat in elkaar nadat Washington terug in de tijd reist om Patton te redden. Dat is gewoon lame en suf. Het rekt vooral de speelduur zelf en ik zie er ook geen meerwaarde van in. Gelukkig trakteert Scott nog wel op een aantal mooie actiescenes die allemaal knap in beeld worden gebracht. De cinematografie en look van de film zijn verder ook helemaal in orde.

De finale is tevens best leuk, maar na een uur kiest de film voor een aantal vervelende wegen die niet veel toevoegen. Het is allemaal net wat te heroïsch. Zaken zoals de gevolgen met verschillende universums en tijd worden ook niet behandeld. Niet heel erg verder, maar je kan het eigenlijk niet maken om er helemaal niks van te noemen. Verder een vlotte actiefilm die voor zijn best lange speelduur goed weet te vermaken.

Jeunet.

Als regisseur zeker interessant, maar ik heb echt te weinig van hem gezien. Ik heb erg geïnteresseerd in de overige films afkomstig van hem, maar het komt er vaak gewoon niet van. Delicatessen is pas de vierde die ik van hem zie, maar de tweede die een cijfer haalt van minimaal 4,0*. Voor mijn doen is dat al snel best hoog, maar deze film verdient het wel.

Zo gedetailleerd en compleet als een Amélie is het niet, maar vanaf het begin wordt de kijker overrompeld met een stijl die je van je sokken blaast. Zoals ik al had verwacht vult Jeunet de film erg sterk in en kent elke scene sfeer. Ik moest er eventjes inkomen, maar eenmaal de sfeer op je in begint te spelen loopt de film heerlijk vlot. Zo vormt deze film al snel 1 van de luchtigste komedies die ik heb gezien, terwijl het toch ook wel lugubere onderwerpen aanraakt.

Tot nu toe is dit de duisterste Jeunet die ik heb gezien, maar de film voelt nooit echt loodzwaar aan. De thriller uit zich vooral in zware onderwerpen en af en toe creepy scenes, maar deze momenten nemen enkel minuten van de film in. Verder is het namelijk best luchtig allemaal, maar vooral sfeervol en fantastisch ingericht. Geweldige cinematografie, ijzersterk camerawerk en heerlijke kleurtjes. Het is moeilijk om niet verliefd op deze film te worden.

Wel is het zo dat het eventjes opgang moet komen en het waarschijnlijk is dat je als kijker even aan de film moet wennen. Eenmaal je in de film zit, zit je er ook echt in. Jeunet, samen met Caro, blijven de kijker verrassen met allerlei stapjes extra die van deze film een heerlijk kijkbaar geheel maken. De humor zelf vond ik niet altijd even geslaagd omdat de film net wat te veel op flauwe en absurde humor leunt, maar aan de andere kant is het hier en daar zeker grappig.

Delicatessen kent een geweldige finale en duurt niet te lang. Het was een film die me bleef verrassen en na een halfuurtje volop geboeid wist te houden. De sfeer in deze film is werkelijk geweldig, knap hoe ze dit voor enkel een debuut al voor elkaar hebben gekregen. Charmante, amusante film, zeker een aanrader voor diegene die erg van sfeer gecombineerd met absurde komedie houden.

Slecht.

Ik dacht de hele film lang dat ik de verkeerde film had opgezet, maar niets bleek minder waar. Ik dacht namelijk dat Minogue op de poster in werkelijkheid Jovovich was. Daar zat ik dus de hele film lang op te wachten, totdat ik er na 70 minuten achter kwam dat Jovovich helemaal niet op de poster stond. Wat een vreemde wereld.

Wat de film zelf betreft, het is niet bepaald best. Het is niet veel meer dan twee acteurs die samen op avontuur gaan, wat romantisch tegenover elkaar doen en met de gewoonlijke problemen kampen die dit soort films vaker nodig hebben om het verhaal wat vooruit te duwen. Laat dat nou iets zijn dat een centraal probleem vormt, want ondanks de beste pogingen wil het verhaal nooit rollen.

Misschien dat sommige kijkers hun vermaak kunnen persen uit de ongemakkelijke verhouding tussen Minogue en Schlatter. Voor mij was het echter ongeveer net zo interessant om te kijken naar een witte muur waar een rode verfspetter vanaf druipt. Het kon me totaal niet bommen wat deze twee personages doen en niet doen, maar de film zelf vond het wel erg interessant zo blijkt.

Ik ken het nog wat punten toe omdat er onder de laag onzin nog wel een redelijk avontuurlijk gevoeltje door de film heen hangt waar ik wel wat mee kan. De film duurt daarnaast niet onmogelijk of vervelend lang, dus ik kon het allemaal na enige tijd weer lekker snel afsluiten. Ik denk dat ik echter wel begrijp waarom deze film zo lang onder de radar is gebleven.

Mwa.

Altijd leuk als je de 100ste stem mag uitbrengen, maar wel met een cijfer die het gemiddelde doet verlagen. Stage Fright vond ik nergens boven de gemiddelde slashers uitsteken. Wel speelt het zich af in een redelijk unieke setting om het op z'n minst een bijzonder laagje te geven.

Veel goeds heb ik echter niet te zeggen over deze slasher. Net als bij een hoop andere slashers is het acteerwerk en het schrijfwerk erg ondermaats. Hier lijken nog wat munten voor te zijn opgespaard dus hier is het dan extra hinderlijk, maar ook de wendingen en andere elementen in het verhaal zijn zelfs voor die tijd niet meer origineel te noemen.

Dat maskertje wat de moordenaar draagt heeft wel een bepaalde uitstraling, maar na een tijdje vond ik het toch wat klunzig allemaal. Hoe verder de film vordert, hoe meer het masker begint aan te voelen als een random voorwerp dat diegene op z'n hoofd heeft gezet in plaats van een oprecht enge verschijning.

Moorden zijn bloederiger in vergelijking met andere slashers, maar uiteindelijk qua effecten redelijk doorzichtig. Het volgt de bekende formule waarbij een voorwerp off-screen in iemand zijn lichaamsdeel wordt gestoken en vervolgens spat er een grote klomp bloed op de muur. Daarna valt er dan een neparm of nepbeen op de grond. Iets te simpel en bekend.

Verder wat bijzondere shots en mooi in elkaar gestoken scenes, maar geen spanning en weinig charme. Qua look wel net iets beter dan andere oude slashers, maar erg speciaal vond ik het eigenlijk niet. Vast een hele charmante slasher voor zijn tijd, maar voor mij niet veel meer dan een iets explicietere 80s slasher.

Oninteressante en rommelige horrorfilm waarin regisseursduo Cru Ennis en Lee Roy Kunz wel een aantal fraaie visuele beelden op het scherm toveren. Deliver Us is dan ook zeker niet ontdaan van positieve inslagen, want specifiek de dromerige stukken in de eerste helft komen sfeervol voor de dag. Helaas blijkt de algemene belichting daarna toch te donker, wat een onoverzichtelijke en chaotische indruk maakt op de kijker. Het verhaal is daarnaast niet bepaald boeiend en er worden te veel verschillende personages geïntroduceerd die een zeer minieme invloed hebben op de afloop. Eigenlijk ben je dit gebeuren binnen een mum van tijd vergeten, op een aantal aparte scenes na. De eindbeoordeling is er dan ook naar.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Scott Derrickson brengt altijd wel een zekere mate van kwaliteit, ondanks de overvolle inhoud van Deliver Us from Evil. Het vormt een thriller die wat problemen kent met het opstarten van het gebeuren, maar uiteindelijk op overtuigende wijze zijn draai vindt en daarmee een degelijke combinatie vormt tussen bovennatuurlijke inslagen, drama en thriller. Het acteerwerk is degelijk, de sfeerzetting is strak en het verhaal kent genoeg goede vondsten om niet te vervelen. Een speelduur van 118 minuten is wellicht wat lang en de realistische doelpogingen verwateren enigszins naar het einde toe, maar toch weet Derrickson het allemaal boeiend te krijgen. Laat zijn volgende griezelproject in ieder geval maar komen.

Matig.

Kan door het jaartal komen, maar dit was gewoon lelijk. Nergens had ik het idee dat ik oprecht naar iets spannends zat te kijken, of iets uitdagends of heel avontuurlijks. Het uiteindelijke resultaat van deze hooggewaardeerde film is me dus behoorlijk tegengevallen.

Acteerwerk is ondermaats. Voight speelt niet overtuigend, Reynolds had al iets meer charme. De film begint boeiend, al is het snel best lelijk. De kanoscenes waren dan nog het mooist ongeveer, voor de rest was dit soms zelfs vermoeiend om te zien.

Te weinig natuur ook vooral, op een paar vissen na zie ik graag meer wat er daar in de bossen nog leeft. De film wil graag spannend zijn, maar is dit echter niet. Na de beruchte scene is het zelfs saai en is het nog een lange zit richting het einde toe.

Acteerwerk had gewoon beter gemoeten, en het echte "avontuur" op de kanotocht na bleef eigenlijk ook wel een beetje uit. Het was nogal een lange zit zo. Nog wel extra punten voor het leuke begin, de banjo en Reynolds.

Fijn opgebouwde dramahorror met een beduidend zwakkere tweede helft, waarin de omslag naar griezelfilm definitief wordt gemaakt. Regisseur Lee Daniels komt echter sterk uit de hoek wanneer het op de rustigere momenten aankomt, met een subtiele spanningsboog, een sfeervolle muziekkeuze en doeltreffend acteerwerk vanuit de voornaamste castleden. De tragiek rondom het gezin is eerder en beter uitgevoerd, maar wordt niettemin boeiend uitgewerkt en krijgt een gezonde balancering vanuit de regie. Het feit dat The Deliverance zichzelf verkoopt als een waargebeurd verhaal raakt echter verwaterd eenmaal het eerste uur voorbij is, waarna toch nadrukkelijker wordt ingezet op de computer en schrikmomenten. Erg goed komen die echter niet voor de dag, wat toch jammer is als je een horrorfilm presenteert via de marketing.

Een tikkie saai.

Het verhaal klonk al niet bepaald als muziek in mijn oren, maar gelukkig viel de uitwerking nog best mee. Maar die poster was in ieder geval zeer lelijk, en meestal zegt dat weleens wat over de kwaliteit van de film, maar ook gelukkig dat viel mee.

Er zitten wel enkele geslaagde momenten in Dellamorte Dellamore. Vooral op het vlak van komedie en de horror die daar dan bij gaat mengen zorgen weleens voor wat droge momenten. Die momenten zijn de stukjes die de film overeind blijven houden.

Maar uiteindelijk kan de film niet meer verhullen dat het wat saai werd, ondanks nog enkele beste pogingen om het nog interessant te houden. Soms neigt het iets te traag te worden, en de beelden van het kerkhof overdag zijn veel lelijker dan de nachtelijke beelden van het kerkhof.

Als er wat horror komt kijken, die vrijwel altijd mengt met komedie, is de film erg hapbaar. Als de horror er niet is, is de film wat saai. Ik wachtte voortdurend voordat de horror weer zou gaan beginnen. De film mist ook wel wat over-the-top horror hier en daar maar het gaat wel qua lompheid nog een klein stapje verder dan de algemene film. Scenes als het busincident en het neerschieten van ziekenhuispersoneel zijn moeilijk te vergeten.

Maar de romance werkt niet bepaald en rekt de film vooral uit. Daarmee gaat het tempo ook voornamelijk teniet en daarmee is de film soms wel vermoeiend. Maar als de horror dan weer wederkeert, is de film in ieder geval weer hapbaar genoeg.