Opinions

Saaie Craven.

Deadly Friend kende ik al voor een aardig lange tijd. Buiten het feit dat het door één van de meest iconische horrorregisseurs in elkaar werd gezet kan ik me niet voorstellen dat een horrorfanaat de bekende scene met de basketbal niet gezien heeft. Toch had ik de film zelf nog nooit gezien, en wilde daar graag verandering in brengen.

De film begint nog wel vlot. Het verhaal wordt voorspelbaar, maar vermakelijk opgebouwd. Swanson zet een aardige rol neer (in de eerste helft, daarna kan ze niet veel meer eenmaal de omslag naar horror voorbij passeert). Dat kan niet worden gezegd van de jongens die allebei nogal matig acteren. Het voelt allemaal nogal geforceerd aan. Een beetje kartonnetjes oplezen.

De effecten overtuigen hier en daar, maar het verhaal niet. Er wordt simpelweg te weinig mee gedaan, spanning is ver te zoeken en van innovatie vanuit de regie is geen sprake. Craven kiest voor een redelijk veilige aanpak voor zijn doen. Heeft als regisseur goede en mindere films afgeleverd, en Deadly Friend behoort toch wel echt tot zijn middelmaatwerk.

Het werkt zich toe naar een finale die iets te dwaas is. Gelukkig weet het kinderlijke en jeugdige gevoel dat de film met zich meedraagt nog een beetje te boeien, verder had ik gehoopt op meer. Het concept klonk veelbelovend, maar Craven doet er weinig mee behalve wat (gelukkig wel leuke) moorden en veel ongemakkelijke grapjes. Jammer.

Deadly Sorority vormt een ideaal beeld in wat er precies mis is met televisiefilms, want regisseur Shawn Tolleson levert echt het meest banale thrillergebeuren mogelijk af. Greer Grammer vertolkt daarbinnen een uitermate charismaloze, saaie hoofdrol die opvallend veel wegheeft van Nancy Drew. Haar arrogante houding blijft op het maximale volume staan voor de gehele duur, waardoor ze al vanaf de eerste minuut een redelijk onuitstaanbare verschijning vormt. Wie verder nog hoopt op een boeiend mysteriegebeuren komt van een koude kermis thuis. De meest lachwekkende onthullingen worden gedaan binnen onderzoek gebaseerd op social media, toevalligheden en structurele gatenkaas. Je verzint de manier soms gewoon niet waarop Grammer zich proactiever opstelt dan de politie en werk verricht dat door een professioneel team binnen enkele dagen al onthuld had moeten worden. Als kers op de taart komt er nog een onafgewerkte, lelijke stilering bij kijken om het geheel extra ondoenlijk te maken. De meest talentvolle actrice was overigens na 15 minuten alweer de pijp uit en dat zegt behoorlijk wat over de regiekeuzes van Tolleson.

Erg suf.

The Deadly Spawn? Eerder The Missed Chance. Deze film had zo leuk kunnen zijn en vervolgens wordt er geen enkele kans door de makers benut. In principe klopt de opzet voor wat camp namelijk helemaal. Leuke poster, lollige aliens, een uitermate simpel verhaal en weinig grenzen. Het had zomaar een toppertje kunnen zijn.

Dat is het alleen niet. De aliens zien er leuk uit maar eenmaal deze in beeld komen zien ze er een stuk belachelijker uit. Toch komt het vanuit deze beestjes dat de film nog enige vorm van charme kan dragen want hoe ze bewegen is verder aardig ridicuul. Het is dan ook vooral de look. Eeuwig zonde dus dat we ze de helft van de tijd in een of ander pikkedonker riool te zien krijgen.

Acteerwerk is brak en kwalitatief valt er altijd wel wat op aan te merken. Toch is het uiteindelijk vooral hoe serieus de film zichzelf neemt die al het plezier integraal van kant maakt. Nergens fun te bekennen, want de film duurt en duurt maar. Er is nauwelijks ruimte om het ook echt leuk te vinden, want tegen de tijd dat de film echt kan beginnen lopen de credits over het scherm. Letterlijk dan. Eenmaal dan eindelijk de gigant bovendrijft knipt de film naar de aftiteling.

Het had qua cijfer nog wat hoger kunnen eindigen, maar die kans werd misgelopen door een aardig saaie finale met een weinig bevredigende match. Ik kan de foutheid er eigenlijk niet van inzien, voor mij is het gewoon de zoveelste variant op trash die zichzelf maar al te bijzonder vind. Komedie is nauwelijks te bekennen, maar ook de andere elementen slaan gewoon niet aan. Ik zie dan ook echt niet waarom ik het hoger zou moeten beoordelen.

Het internationale uitstapje van de Nederlandse regisseur Ate de Jong pakt vooral zoutloos en ongemotiveerd uit. Het concept van een home invasion is bovendien al talloze keren overgedaan en het gebrek aan risico in het geval van Deadly Virtues zorgt ervoor dat het geen blijvende indruk zal maken tussen zijn concurrenten. Op inhoudelijk vlak proberen de makers te profiteren van de opgevoerde psychologie, maar dat komt eerder eenvoudig en onovertuigend voor de dag. De typetjes van de personages liggen er namelijk te dik bovenop en het acteerwerk oogt gemaakt en houterig. Enkele sporadisch gemene momenten zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar ik vond het verder vooral vluchtig en ongeïnteresseerd in elkaar gezet.

Ok.

Eigenlijk viel de film me erg tegen. Ik had het allemaal wat onzinniger en bloederiger verwacht. Ik ging ook juist met deze verwachtingen naar deze film kijken en dat was dus een klein nadeel. Gelukkig was de openingsscène wel erg geslaagd.

Deadpool is wel een leuk karakter, leuk gespeeld ook door Reynolds. Baccarin was al wat minder. Het verhaal was wel leuk om te volgen, al had er op sommige momenten wat minder intro in gemogen. Dat haalde vaak de vaart er wat uit.

De humor mocht er zeker zijn, en het geweld was ook heviger dan de normale Marvel film. Logisch dus dat de film 16+ was. Inderdaad zoals de gebruiker boven mij aangeeft, ik kon vaak mijn aandacht er niet helemaal bijhouden.

Fijn dat zo'n groot productiebedrijf als Marvel het nog altijd aandurft een zelfbewust project neer te zetten, want Deadpool & Wolverine is natuurlijk één groot schmierfeest waarin Ryan Reynolds ongeremd zijn gang mag gaan. De humor neemt alleen zo'n groot deel van de film in beslag dat het de actiescenes begint te overschreeuwen, dat constante gegein gaat in een speelduur van 127 minuten behoorlijk zwaar wegen. Als er vervolgens weinig actiemomenten echt weten te overtuigen weet je dat er iets ontbreekt aan je ervaring, maar gelukkig is de slotfase bijzonder meeslepend en mag de scene waarin alle Deadpools worden uitgeschakeld er zeker wezen. Ik vond Emma Corrin buitengewoon vervelend en een hoop komische momenten weinig effectief, maar kan het nochtans waarderen dat dit soort films nog worden uitgebracht. Voor een bepaald deel van het publiek zal het zeker een feestje zijn om het uit te zitten, voor mij is het niet veel meer dan simpel en vlot vermaak met weinig grootse hoogtepunten.

Halfje omhoog na herziening. Regisseur David Leitch weet binnen de Deadpool-trilogie het meeste raad met goed geschoten actie, ondanks de enorme hoeveelheid aan slecht geanimeerde computereffecten die daarbij komen kijken. De balans tussen komedie en actie is hier ook wat beter op orde, waar beide uitgangspunten genoeg ruimte krijgen en elkaar niet overschreeuwen. Acteerwerk is verder naar behoren, maar buiten Ryan Reynolds om zijn er op z'n beurt ook weinig castleden die bijzonder sterk opvallen. Het levert al bij al een vermakelijk vervolg op met genoeg zelfbewustzijn en gevoel voor adrenaline om boven de voorganger (en opvolger) uit te komen, maar nergens te ver boven het gemiddelde Blockbusterniveau uitkomt.

Het getrouwde koppel Joseph en Vanessa Winter besloten samen een film te regisseren waarin Joseph zelfs de hoofdrol mocht vertolken, maar het eindresultaat laat een hoop potentie in het midden liggen. Op het vlak van komedie en lichte satire scoort het geheel gelukkig best hoog (met name door de aardig accurate weergave van de hedendaagse streamcultuur), maar de horror daarentegen komt zelden effectief uit de hoek. Steeds wordt de spanning tot op zekere hoogte opgevoerd, maar wanneer het op de pay-off aankomt verzandt de boel in lachwekkend niveau. Met name de make-up oogt onovertuigend en kinderachtig, waardoor de film na enige tijd de vraag oproept over hoelang het allemaal nog moet doorgaan. De relatief beperkte speelduur voelt onnodig uitgesponnen aan en de personages verliezen uiteindelijk hun charme, maar op algemeen vlak kijkt Deadstream aardig weg en staat 't garant voor wat glimlachjes.

Weinig imponerende, flauwe horrorkomedie van regisseur Tony West, die met deze film zijn langspeelfilmdebuut maakt. Niettemin is het basisconcept leuk bedacht en spelen de acteurs en actrices hun rollen met veel enthousiasme, maar de uiteindelijk zeer tamme en beperkte conceptuele uitwerking doet de film de das om. De effecten ogen afgekeken, de horrorideeën uitermate ongemotiveerd en het gebrek aan sfeer is zeer hinderlijk. Als je de humor kan waarderen zal Deadtectives geen zware zit voor je zijn, maar dit is dan ook het enige dat de film je zal bieden. De spanningsboog wordt namelijk onzorgvuldig behandeld en eenmaal de geesten uit de hoek komen heb ik m’n best moeten doen om niet met mijn ogen te rollen. Het jammerlijke is dat de film gewoon nergens een beetje passie voor het horrorgenre uitademt en dan blijven enkel veel mislukte en vooral nodeloos overdreven grapjes over.

Dear David speelt zich af in een wereld waarin je binnen een paar uur volledig van verdieping kan verhuizen, inclusief meubilair, paperassen en huisdieren. Altijd handige motivatie, die Twittergeesten, want Augustus Prew harkt zijn eigen geest op een bijzonder makkelijke manier z'n huis binnen door enkel te reageren op één van zijn internettrolls. Het enorme gebrek aan logica in de tweede horrorfilm van regisseur John McPhail is bijzonder kwalijk, aangezien de meest verstandige oplossing bij het spotten van een geest klaarblijkelijk is door er veelvuldig over te posten op het internet. Gelukkig staat daartegenover een meer dan degelijke opbouw van sfeer en een aantal spannende scenes. De visuele decoratie van McPhail oogt verzorgd en daarmee toont hij als regisseur aan helemaal niet onbekwaam te zijn in z’n vak. Prew doet wat hij kan met zijn beperkte en oliedomme script, maar zijn personage is te stompzinnig voor woorden, laat staan sympathiek. Alhoewel de film lang kan drijven op sfeer en een redelijk klassiek spookverhaal doordrenkt met social media, gaat het tegen de slotfase aan echt finaal mis en verandert Dear David in een rommelige en ontspoorde genremix waarbij in principe niets samengaat. McPhail gooide voor mij persoonlijk hoge ogen met Anna and the Apocalypse, waardoor de teleurstelling van deze film er extra in wordt gewreven. Hopelijk herpakt hij zich snel met zijn volgende project.

Dear Evan Hansen is gebaseerd op een succesvolle musical, maar de verfilming werd vervolgens overladen met kritiek. Het is mij persoonlijk echter een raadsel waarom het bronmateriaal nog zo goed werd ontvangen, want de inhoud van dit verhaal is werkelijk te stuitend voor woorden. Het betreft 't personage van Ben Platt (die het ondanks zijn leeftijd erg goed doet) die zichzelf met een compleet belachelijke beslissing diep in de nesten werkt. Ondanks dat de mensen om hem heen steeds meer pijn lijden duurt het verschrikkelijk lang voordat hij zijn fout serieus begint te realiseren, waardoor het voor de kijker onmogelijk wordt gemaakt enige sympathie voor hem te voelen. De bijrollen vertolkt door Kaitlyn Dever, Julianne Moore en Amy Smart zijn verdienstelijk, maar de uiteindelijke translatie van musical naar live-action doet wenkbrauwen fronsen. Serieuze momenten worden geïnterrumpeerd door sentimentele nummertjes die nooit op hun plaats vallen, waardoor ze uiteindelijk alleen maar bijdragen aan de afkeer voor het gebeuren. Enkele muzikale deuntjes in het begin denderen lekker door, het acteerwerk is bovengemiddeld en regisseur Stephen Chbosky doet wat hij kan met dit haast onmogelijke materiaal, maar Dear Evan Hansen is een hoogst merkwaardige bedoening.

Suf.

Typisch voorbeeld van een film die een monstercast in de spotlights zet maar er niets mee kan doen. Het geeft zeker wat aardig geacteerde rollen aan de film vanuit acteurs die er duidelijk wat mee aan kunnen vangen, maar er lopen ook genoeg karakters rond die helemaal niets met diens rollen kunnen doen.

Het jammere aan de film is dat het voor 90 minuten erg weinig richting heeft. Er zit in zekere mate wel een verhaal in, maar dit is nauwelijks genoeg om een film van 45 minuten mee op te vullen, laat staan een film van 90 minuten. Al vroeg in de film komt er op die manier nogal een vermoeiend dingetje mee los die ondanks een relatief korte duur erg lang aanvoelt.

Visueel is het allemaal helder en scherp, maar ook erg saai. Ze hebben de camera in een enkele locatie geplant en daar wat mee geschoten, maar het voelt nooit aan als een normaal gestructureerde film. Meer een film die ze ter plekke hebben verzonnen, want het voelt constant aan alsof er geen enkele voorbereiding naartoe is gegaan, maar wel duur materiaal om het mee op te nemen.

Acteerwerk vanuit enkele rollen is nog wel aardig, maar in principe spelen de meeste namen een personage die ze goed kunnen spelen. Saldana en Hall zijn erg vervelend, maar de rollen van Morgan en Lawrence voelen bekend aan. Hart en Rock vallen tegen. Spelen erg duidelijk waar ze goed in moeten zijn, maar weten nooit echt grappig te zijn.

Het is aardig voor een avondje vermaak, maar inhoudelijk gezien vond ik het allemaal maar een rommelige en lege indruk maken. Als ook de grappen niet bijzonder goed aanslaan heb je al snel een film voor de kiezen die je hoogstwaarschijnlijk niet gaat liggen. Dat is het geval bij mij. Film die nog wel vermaakt maar verder niets met me heeft gedaan.

Niet echt.

Robert Zemeckis beweegt zich als regisseur naar allerlei uiteindes van de filmwereld. De ene keer is het een dramatische avonturenfilm, de andere keer juist een sciencefictionfilm. Dit keer onderneemt hij een poging om een fantasierijke film neer te zetten met een grote dosis camp. Helaas gaat dat hem minder af.

Bij de naam Zemeckis denk ik vooral Amerika, omdat hij duidelijk tot de bekendere namen behoort vanuit dit filmland. Ondanks dat ik weinig films van hem echt als absolute toppers zie moet ik zeggen dat hij redelijk consistent kwaliteit af heeft geleverd. Daar valt in deze film in mindere maten wat van te merken. Wat wel te merken valt zijn de bekende namen die zichzelf hier sullig presenteren.

Vooral aan Willis moest ik even opwarmen en met opwarmen bedoel ik vooral spotten, want het duurde lang voordat ik hem had herkend. Death Becomes Her is een film die het erg op lompheid heeft gericht, waarmee ik bedoel dat er soms best grappige scenario's inzitten, maar het grootste gedeelte van de film vooral een koude indruk achterlaat. Zeker de inleiding, waarin zelfs helemaal geen plezier zit, gaat veel te lang door.

Eenmaal de film wat wilder van aard begint te worden begint het zichzelf naar boven te trekken, maar tegen die tijd zat de verveling er al te zwaar in. Een film waar audiovisueel weinig aan te beleven is maar in het algemeen ook voor een film die zoveel bijzondere taferelen includeert nogal teleurstelt qua creativiteit. Sommige regisseurs kunnen het beter gewoon veilig zoeken. Zemeckis is daar eentje van. Film die me al bij al niet beviel.

Typisch TV voer.

Campbell is ook typisch een regisseur waarvan je zijn films in de middelbare school moet laten zien. Het is hier en daar duidelijk TV film, met nogal naturel acteerwerk, een vrij voorspelbaar verhaal dat realistisch moet klinken maar dit niet altijd is.

Daarvoor zijn sommige dingen nog steeds te ongeloofwaardig, is de uiteindelijke oplossing vrij voorspelbaar en ook heel simpel en gedragen sommige personages zich zeer achterlijk. Ivlev acteert het beste, die komt nog wel geloofwaardig over, maar Alyn Woods is al wat minder en Ainsworth is mwa.

Vooral de moeders spelen met weinig overtuiging en de karakters doen niets om het interessant te maken. Snel wordt de film ook saai en naar het einde toe zelfs ongeloofwaardig. Campbell probeert echte situaties op het scherm te toveren, maar daarvoor zijn de personages te standaard.

Blegh.

Dit soort "leuke" films zullen waarschijnlijk mijn dood gaan betekenen. Ik zie veel positieve reacties hierop terug, maar die zullen wel vanuit de aangesproken doelgroep komen. Al durf ik dat niet echt tot de primaire redenatie te rekenen in waarom ik deze film flut vond. Het charisma van enkele verschijningen weet zelfs wonderwel nog weleens te slagen.

Wat ik minder vind is vooral de statische regie. Je camera ergens neergooien en verder maar staan en ernaar kijken is niet de manier om me aan boord te krijgen voor een horrorfilm. Ik zie liever wat meer detaillering en flair, maar deze film is eerder geïnteresseerd om de meest saaie locaties in beeld te kragen. Kale muren, saaie bekleding en acteurs die constant falen zijn de norm hier. Dat er dan soms wel nog een aardige rol tussen zit is dan ook erg jammer.

De moorden zijn redelijk grafisch te noemen en dat weet wat te hebben, maar verder is dit ook erg schaars. Wanneer dit zelfs off-screen is hier en daar zit je al helemaal te zuchten. Verder betrekt de film soms wat moraal in het verloop, maar aanslaan doet dit zelden. Toen het bekend werd hoe de vork uiteindelijk in de steel zat kon ik enkel en alleen mijn schouders ervoor ophalen.

Nee, dit soort films vind ik eerder vermoeiend. Nooit echt grappig, lui geregisseerd en met weinig passie naar voren gebracht. Films als deze steunen erg veel op de personages en minder op de regie. Juist dat tweede was alleen hard nodig, want voor een film met het woord "Gorgeous" in de titel ziet het er niet bepaald beeldschoon uit. Film die ik snel hoop te vergeten, want ik vond er geen klap aan.

Matig.

Had wel verwacht dat dergelijke films als Death House niet zoveel om het lijf zouden hebben. Veelbelovend is het wel natuurlijk als een regisseur een hele rits iconische namen erbij lapt die allemaal achtergrond hebben in verschillende horrorfilms. Dat er vervolgens geen hol mee gedaan wordt is niet iets dat ik niet had verwacht.

Deze film profiteert ook niet perse van al die namen die vaak niet langer dan vijf minuten voorkomen, maar van de setting waarin het zich afspeelt. Lekker dom idee waar ze volop in geloven. De film is inhoudelijk ontzettend rommelig maar alle chaos weet nog best vermakelijk te werken, en daarnaast voegen ze ook genoeg creativiteit toe om het idee net wat meer in te vullen.

Niet bepaald best geacteerd maar op het gebied van horror eigenlijk wel aardig te noemen. Kleurloze personages bevinden zich in een omgeving die best potentie heeft. Daarnaast komt er ook genoeg expliciete gore in voor met en aantal uitmuntende scenes. De in ledematen gewikkelde kelder bijvoorbeeld. Wordt bijna niets mee gedaan en dwaas in het verhaal geschreven, maar het zijn wel die scenes die de kijker bijblijven.

Eigenlijk vind ik het altijd wel bijzonder te zijn dat veel horroriconen niet zoveel meer voorstellen als je de make-up van hun gezichten verwijderd. Goede acteurs zijn het namelijk beslist niet, met uitzondering van Moseley, maar die komt maar een aantal minuten in beeld. Harrison Smith zet een project op dat best potentie toont, maar de iconen zelf hadden zeker andere plannen want veel komen ze niet in voor.

Het is een matig werkje, er rammelt ook genoeg aan, maar als je daar een klein beetje omheen kijkt zit er een film achter die nog steeds slecht is maar wel enkele leuke ideeën kent. Het is alleen jammer dat een film elke keer hetzelfde trucje herhaald. Promoot de iconen volop maar laat ze enkel in 3 scenes meelopen. Blijft een vervelende marketingstrategie.

Oei.

Ik had nog nooit van de film gehoord en ik moest het dan ook kijken in kader van een filmspel, anders was deze film voor altijd onder de radar gebleven denk ik zo. In het kader van het thema 'Found Footage' moest ik de film een kans geven, maar na afloop weet ik in ieder geval dat de desbetreffend aanradende persoon niet serieus genomen kan worden.

Het verloop was namelijk behoorlijk ellendig. We volgen een aantal personages in het kader van een soort documentairegebeuren. Een documentaire waar ze nogal onkundig mee omgaan en er altijd in slagen precies de meest saaie locaties, mensen en gebeurtenissen op te sporen. Hierdoor is de film zelf ook een beetje wat je ervan kan verwachten en dat is dat 't oersaai is.

Uiteindelijk komt er conceptueel wel een gevoel van horror bij kijken maar tegen de tijd dat we echt die kant op gaan zitten we al zowat in de laatste minuten. Voor een heel lang uur kijken we namelijk vooral tegen een crew aan die zijn eigen ding doet. Wij zijn vooral getuigen daarvan, maar ik vraag me alleen wel af of elke documentaire dan op hun manier wordt gemaakt, want het sloeg redelijk nergens op.

Eenmaal de horror om de hoek komt kijken is het doorzichtig en vooral kort, waardoor de film zichzelf ook niet bevredigend kan afsluiten en evenmin zichzelf kan herpakken. Wie weet zat dat wonder er nog wel in. En voor diegene die denken dat de film enigszins de indruk volgt die bovenstaande poster afgeeft mag ik ook teleurstellen. Maar wie hou ik eigenlijk voor de gek? Ik denk dat niemand snel trek zal krijgen in een film met deze titel.

Slecht, maar ook vermakelijk.

Om te beginnen heb ik de originele Japanse tekenserie niet afgekeken, erger nog, maar 1 aflevering. Anime is niet echt waar ik van hou en daar zal ik ook niet van houden. Ik heb een idee dat de film heel laag scoort omdat het er niet op lijkt en dat wakkert teleurstelling op.

Ikzelf had dus geen idee hoe het verhaal liep, en dat was misschien ook beter. Hij is prima uit te kijken, het Ryuk wezen is een leuke toevoeging, maar heel slecht geanimeerd. Alsof hij uit een disney film komt.

Het acteerwerk is niet erg goed, vooral niet door de 2 "bezitters" van het boek. L ziet eruit alsof hij elk moment moet gaan huilen, waar ik me ook erg aan ergerde. De vader trok voortdurend vreemde gezichten. Dus voor mooi spel hoef je hem niet aan te zetten.

Waar ik wel van genoot, en dat was er gelukkig volop. Waren de over de top brute moorden, zoals een stuk waarbij een jongen wordt onthoofd met een ladder.
Ik heb me vermaakt met de film zelf, maar het is geen aanrader. ik zal hem een 5,5/10 geven.

Mengelmoes aan diverse genres wordt met een hoog tempo en veel overgave gebracht, maar helaas weet regisseur Alex Scharfman zijn eigen kwaliteiten niet al te overtuigend te vertalen naar het grote doek. Zeker de visuele effecten zijn houterig en de satirische humor is te makkelijk. Jenna Ortega, Paul Rudd en Will Poulter spelen gelukkig overtuigende personages, die uiteindelijk door het scenario te veel in een hoek worden geduwd. Hierdoor weten de originele ideeën van Death of a Unicorn nooit volledig te stralen, maar het kan niet ontkend worden dat die ideeën er wel degelijk zijn. De relatieontwikkeling tussen Ortega en Rudd is bovendien geslaagd en het gebeuren blijft onvoorspelbaar, maar uiteindelijk ook ietwat ongecontroleerd.

Niks.

Sowieso ben ik geen voorstander dat dit soort onderwerpen op deze manier in de zeik worden genomen. Het is al gedurfd, maar met dit soort humor werkt dit totaal niet, heb daarom welgeteld 1 keer moeten glimlachen, de rest was flauw en saai.

Een grote sterrencast, en haast allemaal weten ze vervelend te zijn. Buscemi was af en toe nog wel uit te staan, maar de rest was zo overdreven en flauw dat ik geen enkel moment heb moeten lachen erom. Zal vast wel met de satire te maken hebben, maar die is gewoon niet te doen.

Geen enkele goede, scherpe dialoog te bekennen. Alles is schreeuwerig en overdreven, daarmee ook heel irritant. Daarmee zijn de drama stukken ertussendoor niet helemaal goed aangezien het erg misplaatst aanvoelt en ik het geen moment serieus kan nemen.

Met al dat drukke gedoe de hele film lang was dit niks voor mij. Onzichtbaar en saai cameragebruik, weinig interessant sets en iedereen die heel Brits spreekt was nergens echt een meerwaarde. Normaal vind ik het niet zo erg, maar tussen de cast liepen ook enkele Russen rond, en dan zijn al die Britten (inclusief Stalin) geen goede mix.

Naar mijn mening ook een beetje raar waarom deze regisseur "de meester van de politieke humor" wordt genoemd, want dit soort humor is gewoon lomp en flauw. Wild gedrag met daartussen af en toe een verwijzing naar politiek is in mijn ogen absoluut nergens bijzonder.

Erg teleurgesteld, maar sowieso moeten er van dit soort onderwerpen niet worden gespeeld met dit soort satire. Althans, naar mijn mening.

Minder.

Branagh waagt zich nogmaals aan een verfilming van een Agatha Christie klassieker. Een opvallende keuze, aangezien de vorige film niet bepaald warm werd onthaald. Het voordeel is wel dat ik het verhaal en verloop niet ken van dit verhaal, waardoor ik me op z'n minst kon laten verrassen. Het verloop viel alleen vies tegen.

Het eerste uur wordt gebruikt om de personages in te leiden. Een opvallende keuze is eigenlijk daarbij dat de opening een scenario met oorlog betreft, waarin we een korte introductie van Poirot zien. Draagt dat verder echt wat bij? Niet echt. Het ziet er prachtig gestileerd uit, maar wordt uiteindelijk vergeten voor de rest van de film. Dan heb je toch een aparte keuze gemaakt, want het valt behoorlijk buiten de toon met de rest van de film.

Verder kenmerkend aan de film is de grote sterrencast vol met populaire namen. Vervolgens leveren alleen maar weinig een echt goede prestatie. Branagh zelf is soms nog wel overtuigend, maar wanneer zijn accent plots doorbreekt komt het ongemakkelijk over. De faalpunten waren verder Hammer, die niet in de rol past, en Gadot waarvan ik nog altijd niet begrijp dat ze überhaupt nog een populair actrice is.

Na het eerste uur dat werkelijk een aantal belachelijke momenten kent (Cleopatra, wat was dat nou weer?) volgt het tweede uur, waar het mysterie zelf begint. Eigenlijk houdt dat niet veel meer in dan wat ondervragingen waaruit een conclusie wordt getrokken. Iets meer actie dan het vorige deel en beter gestileerd (prachtig in beeld gebracht soms), maar uiteindelijk toch weinig om te ontrafelen.

Het is jammer, want de regie toont best potentie door alles geduldig en zonnig in beeld te brengen. Uiteraard zullen de greenscreens geholpen hebben, maar de regie faalt niet op alle punten. Het is vooral het narratief en de personages die niet overtuigen, waardoor je de twist eigenlijk eerder op slechte acteerprestaties kunt schatten. Ach ja, voor een keertje valt het mee.

Grindhouse Tarantino.

Het is een niet al te best filmpje geworden helaas. Tarantino is normaal meesterlijk in scenes met veel dialoog, maar hier zijn deze echter niet interessant genoeg. Het grindhouse sfeertje mag er zeker zijn, maar de film verliest van zijn andere Grindhouse film Planet Terror.

Er zitten genoeg meiden in om de boel soms wel op stelten te zetten. Echter zijn deze personages weinig boeiend en krijgen te weinig om interessante dingen mee te doen. Russell is zeker leuk als Stuntman Mike. Hij is het karakter dat wel weet te boeien.

De finale is leuk, maar de film is niet boeiend genoeg voor zijn te lange speelduur. Jammer, want Tarantino weet zeker het sfeertje over te brengen.

Vermaak ten top.

Maar voor de rest lijkt W.S. Anderson weinig zin te hebben om zijn actiefilm maar een beetje origineel te maken, buiten het idee zelf natuurlijk. Het idee zelf is ook de reden dat ik de film aanzet, en W.S. Anderson is wel iemand die een hersenloos actiefilmpje kan regisseren.

Statham blijft gewoon 1 van mijn favoriete actiehelden, ook hier weer prima op dreef. Martinez is ook een fijne toevoeging, McKellen was ook lekker bezig. Gibson speelt een wat andere rol, maar draait later (zoals verwacht) wel weer een beetje bij.

Jammer dat het allemaal wel weer standaard is, waarbij de film te vaak op actie clichés leunt die hier gewoon niet thuishoren. Zelf had ik Statham gelijk in de gevangenis laten beginnen, zodat we het wachten en de (te) lange aanloop eventjes wat in kunnen korten.

Gelukkig weet Anderson het wachten wel een beetje waar te laten maken, want eenmaal op de baan gaat het spektakel flink te keer met miljoenen kogels, veel ontploffingen, mooie vrouwen en snelle auto's. Zowat alle beelden, vooral "fase 1" en "fase 2" zijn de leukste stukken. De derde ontspoort weer eens.

Vooral de scene met de tank vrachtwagen was erg genieten en het spektakel is vreselijk over the top wat ik wel waardeer. Jammer dat W.S. Anderson het allemaal zo druk en chaotisch in beeld moet brengen waardoor het niet al te goed te volgen is. Hou de actie gewoon meer in beeld.

Ook de suffe standaard bijzaken hadden niet gehoeven. Het hele gebeuren waar Statham en Gibson ontsnappen bijvoorbeeld, maar ook de suffe standaard schurk Allen of Statham die alles natuurlijk doet om zijn baby weer te zien. Dit is allemaal iets te veel leunen op standaard zaken. Als W.S. Anderson gewoon bij het spektakel was gebleven, was dit ongetwijfeld leuker geweest.

Meer toffe locaties waren ook leuk geweest, alle locaties worden weggelachen door de snelle montage en drukke cameragebruik, maar voor de rest is dit hersenloos spektakel voor de liefhebber. Ideale film om met vrienden te bekijken met wat bier en borrelnootjes. Veel verder wil W.S. Anderson ook niet echt gaan denk ik.

Mwa.

Vervolg op de film van W.S. Anderson, maar geregisseerd door Reiné. Niet de meest hoogstaande regisseur verder die zich vooral laat beperken tot kleine en simpele actiefilms die allemaal meer willen zijn dan nodig is. Ook Death Race 2 heeft daar last van, want zoals gewoonlijk wil Reiné te veel.

Zo krijgen we hier weer een heel oorsprongverhaal en sterk aangezette achtergronden van de personages. Dat we soms mee moeten voelen met de personages ligt er erg dik bovenop aangezien de soundtrack soms naar volume 100 slingert en de slowmotionbeelden niet meer op 1 hand te tellen zijn. Allemaal onnodig, kom gewoon tot je punt.

Daarnaast duurt het erg lang voordat de film zijn titel ook daadwerkelijk waarmaakt. Het duurt zeker tot de helft van de film totdat we eindelijk wat autootjes zien racen. Wanneer dat gebeurt weet Reiné wel erg goed wat hij wil, want het wordt allemaal uitstekend in beeld gebracht met een lekker tempo en een aardige look. Het haalt het niet bij W.S. Anderson, maar doet toch een aardige poging.

Daarnaast trapt de actie soms lekker door met veel explosies, carcrashes en knokgevechten. Reiné brengt het allemaal aardig in beeld, maar buiten de actie heeft de film weinig te bieden. Het acteerwerk is niet briljant en de personages behoren tot het saaiste van het saaiste. In een film waar zoveel gekken in kunnen rondlopen is dat echt wel een probleem.

Duurt ook allemaal best lang met een speelduur van 100 minuten. Daar had wel wat in geknipt mogen worden aangezien het nu al zo ontzettend lang duurt voordat de motors aan mogen. Reiné weet die minuten te weinig op te vullen met leuke beelden dus knip het dan gewoon weg. Helaas moeten we toch door de hele rits heen van de oorsprong, die erg saai wordt uitgewerkt.

Maar eerlijk is eerlijk, wanneer de actie dan wel uitbreekt, dan is het ook echt leuk. Zodra de personages met elkaar op de vuist gaan ziet het er soms cringey uit, maar de tweede helft trapt best lekker door en kent een heerlijk tempo. Het cijfer schiet daardoor wel omhoog. Benieuwd wat Reiné kan doen met een groter budget en daadwerkelijk een script i.p.v. een dom standaardverhaal met veel onzin.

Minste deel.

Ik weet eigenlijk ook niet of dit deel echt deel uitmaakt van de reeks zelf of gewoon met de naam te koop loopt, want qua budget en al helemaal qua invulling is dit deel een grote stap terug. Het ziet er allemaal veel goedkoper uit, en bovendien is ook van alles aan de race zelf verandert, waardoor het toch wel een andere film is geworden.

Wat deze film vooral kenmerkt is dat het meer een komedie is dan een actiefilm. Dat snap ik ook wel, want er leek maar weinig budget te zijn voor actie. Vrijwel alles wordt opgelost met matige en houterige CGI. De omgevingen en achtergronden zien er goedkoop uit en echt veel gereden wordt er ook niet. De leegte moet opgevuld worden, en hier kiezen ze voor een vorm van komedie.

Wel is het een opvallend brutale manier van komedie. Deze film tackelt zeker in de eerste helft van de film op een opvallend verfrissende manier de actuele onderwerpen. Humor die je op de dag van vandaag niet zou verwachten komt hier gewoon in terug, en dat maakt de film wel leuk hier en daar. Daarna wordt de film steeds serieuzer en gaan de grapjes ook mindere vormen aannemen.

Daarnaast wordt de film uiteindelijk serieus vermoeiend omdat je voor een lange tijd tegen onzin zit aan te kijken. Naast wat brutale humor kent de film enkel wat flinke dosis gore om de boel op te vullen, verder zijn het allemaal nogal vervelende personages die nooit diepgang krijgen en nergens indruk maken op het vlak van acteren. Veel schreeuwen doen ze, maar veel goed acteren doen ze niet.

In het algemeen is dit vooral een hele goedkope toevoeging aan de reeks die wat leuke grapjes kent maar in zijn geheel te vervelend is. Het tempo ligt hoog, maar de race zelf neemt nooit leuke vormen aan. Door wat landschapjes rijden of steden, daar zal je het mee moeten doen. Geen extraatjes, alleen normaal gerace die constant wordt onderbroken door een geforceerde grap.

Dit vierde deel van de desbetreffende, explosieve actiefilmreeks wekt een donkerbruin vermoeden dat regisseur Don Michael Paul wellicht liever een pornofilm had geregisseerd. Dit soort ouderwetse onzin haalt het grote doek in ieder geval uiterst zelden en wat mij betreft is dat volkomen terecht. Dat neemt overigens niet weg dat er nog altijd een aardig gevoel voor actie heerst, met snel gemonteerde knokpartijen en bombastische autoachtervolgingen. Kijkers die niet al te veel criteria ophangen aan simpele actiefilms zullen dan ook ruimschoots aan hun trekken komen, want het geweld mag er behoorlijk zijn. Het spijtige is dat het op conceptueel vlak nogal weinig weet uit te halen, verdrinkt in uitgekauwde clichés en vooral een overdaad kent aan slecht, ongeïnteresseerd acteerwerk. Paul heeft duidelijk ingezet op de coolheid van de zogenaamde Frankenstein, maar ondertussen is het vooral een vermorzeld figuurtje geworden.

Kleine verbetering.

Absoluut geen hoogstaande actiefilm nee, maar Reiné weet zich hier net wat beter staande te houden in vergelijking met het vorige deel. Het is wel een beetje hilarisch hoe graag deze film een reeks wil worden door dezelfde groep personages te gebruiken, maar voor dit soort films wil ik dat nog wel door de vingers zien.

Vooral het feit dat deze film zich gelijk op de actie stort maakt het veel leuker om te zien. Het tempo en de snelheid van deel 1 en 2 worden niet meer geëvenaard, maar Reiné doet wel (weer) een aardige poging. De actie wordt nog steeds aardig en met veel gevoel in beeld gebracht, waaraan je kan zien dat Reiné wel degelijk vakman is binnen het genre.

Acteurs doen het nog steeds niet geweldig, maar het is bijna verfrissend dat Reiné dit keer niet te veel hooi op z'n vork neemt. Hierdoor is de film een stuk minder vermoeiend om doorheen te komen en kunnen we gewoon gelijk naar de actie kijken. Het is dan ook leuke actie. Duidelijk niet van de meest dure of kwalitatieve variant, maar het kijkt aardig weg.

Verder ziet het er degelijk uit en kent genoeg scenes met leuke autootjes, explosies en een regen aan kogels. Het is eigenlijk precies wat je kan verwachten van een film die enkel een paar miljoentjes tot diens beschikking heeft maar wel een volbloed actiefilm wil zijn. Bijna geen verhaal, maar wel een lekker tempo.

Nee, het is niet hoogstaand en ten alle tijden erg voorspelbaar, maar het kijkt best aardig weg. Tel daarbij nog een leuke locatie op en wat lompe explosies en dan kom je best een eind. Vermaak ten top. Absoluut niet hoogstaand, en van B-niveau, maar daarbuiten echt niet vreselijk. Wel zijn deze films films waar je van moet houden, want veel hersencellen vereist het niet.

Goed.

Film die juist niet cliché is in zijn genre en tamelijk wat verrassingen achter elkaar gooit. Hierdoor krijgt de film toch wel een eigenaardig tintje en bewijst Wan zichzelf weer eens waarom ik hem zo goed als regisseur vind. Tot nu toe weinig teleurstellingen.

Het is al snel duidelijk dat niet de normale wraakfilm is, ondanks sommige voetstappen die kant op. Het begin is toch wel voornamelijk drama met enkele thriller elementen die best werken. Spannende, lange scenes die niet vervelen.

Het is nergens echt een actiefilm. Een paar stunts, en dat is het dan ook wel. Veel explosies of iets dergelijks zal je niet tegenkomen. Wel een aantal verrassend harde scenes met soms flink wat bloed en rauwe beelden.

Bacon zet een prima rol neer. Hij voldoet eigenlijk wel gewoon aan de eisen. Daarbuiten zijn de rollen van Goodman en Hedlund ook heel prima. Grappige, overdreven schurken die toch wel heel wat charme hebben in hun belachelijke rol.

Wat ook goed is is het cameragebruik. Rauwe bewegingen soms maar knap geschoten. Vooral de autogarage was een hoogtepunt. Qua inhoud is het vooral rauw en blank. Weinig CGI of iets dergelijks, vooral een harde, rauwe film met enkele verrassende beelden.

Het beste aan de film zelf is ook misschien wel dat de drama ook echt wel werkt. Je voelt echt wel een soort binding met de karakters.

Idioot prulletje waarin een vampier zijn moorden opneemt door middel van een zonnebril en dit uitzendt voor bijna 100.000 kijkers, om daarna te beargumenteren dat de hoofdpersonages inbreuk plegen op zijn privacy met hun onderzoek. Regisseur Charles Band gooit alle mogelijke logica overboord en levert een korte film af die aanvoelt alsof het tegen de 180 minuten aanzit. Zelden heeft een dergelijk project zo saai en levenloos aangevoeld, met enkel de kleurrijke streams om het geheel te voorzien van enig entertainment. Een film om bij in slaap te vallen.

Shudder does monsters.

Veel geklaag over Netlix-originals die er steeds hetzelfde uitzien, maar van Shudder originals die vaak een aanzienlijk stuk minder zijn hoor je bijna niemand over. Gelukkig zijn er dan ook films als Death Valley die het tegendeel van dat argument bewijzen, al lijkt maar een klein deel van het publiek dat met me eens te zijn.

Het is ook geen geweldige film, om dat maar alvast gezegd te hebben. De actiescenes missen wat betrokkenheid en de spanning is doorgaans ver te zoeken, dat knap is met zo'n locatie en gegeven als Death Valley. Je hebt een aardig presterende cast, een originele locatie en een verhaal dat zich daadwerkelijk ergens heen werkt. Bovendien vliegen de kogels al na enkel een kwartiertje over je scherm waarna er aardig tempo wordt gemaakt.

Sterk ingericht op het visuele vlak met regelmatig knappe effecten. Er zit zeker wat vakwerk verscholen in deze film, alleen voelt het inhoudelijk wat rommelig aan. Er wordt nogal veel met de haren bijgesleept hier, maar de potentie was er zeker aangezien ze niet voor het makkelijke pad kiezen met deze film. Het vermengen van de diversiteiten gaat echter wat lastiger.

Het vermaakt van begin tot eind alhoewel een echt grote scene nog ontbreekt, maar dat liet het geld waarschijnlijk niet meer toe. Death Valley kan profiteren van de passie, want de inrichting van de bunker voelt oprecht aan. Alles ziet er concreet uit en Ninaber legt de nadruk op het vermaak. Dat weet best aardig te lukken, want het vermaak verdwijnt nergens echt. Death Valley is aardig in wat het doet, alleen niet betrekkelijk of spannend genoeg voor een ruimere voldoende.

Voor de fans is het wellicht leuk om te weten dat Ninaber PG speelde in de praktische horrorfilm Psycho Goreman. Leuk dat hij zich hier vervolgens in het monsterkostuum en de regiestoel plaatst.