Opinions

Fijne, aparte film vanuit regisseur Jean-Marc Vallée die veel steun krijgt vanuit de sterk neergezette hoofdrol door Jake Gyllenhaal. Hij kiest de laatste tijd erg treffende en excentrieke personages uit, die hij met veel gevoel weet te vertalen voor de cameralens. Demolition vormt daar geen uitzondering op en brengt daarnaast een aantal sfeervolle sequenties. Zeker de droombeelden en flashbacks worden opvallend tastbaar neergezet, maar helaas wordt er daaromheen ook een regulier verhaal opgebouwd dat wat minder sterk voor de dag komt. Wanneer Vallée zich bezighoudt met aparte taferelen scoort Demolition goed, vanuit een breder perspectief oogt het alleen wat kaal. Wat mij betreft had de hele aanwezigheid van Naomi Watts geschrapt kunnen worden, aangezien Gyllenhaal zich prima alleen redt in deze film.

Intrigerende, sombere thrillerfilm met griezelige insteken, waarin regisseur Marcin Wrona bij vlagen een overtuigende escalatie in beeld brengt. Het spijtige binnen Demon is dat de hoofdpersonages niet erg onderhoudend zijn en het moeilijk is om er empathie voor te voelen. De aanloop is namelijk kort en voor die tijd geeft Wrona je weinig reden om überhaupt een naam te onthouden, maar hij zet de essentiële zaken niettemin boeiend in gang. Een aantal sterk geacteerde confrontaties en het stabiele mysterie alleen al garanderen makkelijk een voldoende, ondanks de ietwat vreemde ontknoping. Helaas betekende dit beknopte, maar ambitieuze project de laatste film van Wrona. Hij beroofde zich kort na de productie van het leven.

Best leuk.

Demon Seed is geen nipte nipte voldoende. Het zat erg dicht tegen een 3,5* aan. Deze film had ik al op het oog sinds het horrorevenement uit 2019 van MovieMeter, maar het is er pas recentelijk van gekomen. Ik vond het een best leuke film en zeker leuker dan dat ik vooraf had verwacht.

Waar deze film voornamelijk zijn voordeel uit kan trekken is het personage van de computer, die bijna eigenhandig een leuke film mogelijk maakt. Robert Vaughn is ideaal gekozen als stem van deze computer, en komt intimiderend over. Ook wat de computer kan en doet kon me erg interesseren. Het huis waar een slecht acterende Christie in gevangen zit is op deze manier ook erg leuk.

De horror verschijnt vooral pas richting de finale. Een groot deel van de film is namelijk gewoon sciencefiction die bouwt op wat gave designs en lollige effectjes. Het voelt voor een lange tijd aan als een best dure film, het is pas de finale zelf die door alle cheese pas weggeeft dat deze film ook wat B-gehalte verborgen heeft gehouden. Erg suf einde van een leuk centraal stuk.

Het acteerwerk binnen deze film is niet top en de personages evenmin, maar de chemie tussen de computer en Christie vond ik nog wel aardig uitgewerkt. Het is niet het acteerwerk dat dit mogelijk maakt, maar wel de dialogen. Scherpe teksten ondersteunt door wat leuke beelden tussendoor. Het kon me best smaken.

Leuke film waar ik vlot doorheen ben gekomen. De leuke ideeën tussendoor bieden genoeg voedsel voor wat vermakelijke beelden. Ondanks het slechte acteerwerk en het middelmatig balancerende tempo ging de film nog wel af op een 3,5*. Het is de finale zelf die me minder kon smaken, en het realisme van A.I. waar de film nog op kon steunen verdwijnt daar ook gewoon. Een tegendraadse sequentie trekt 0,5* af. Jammer.

Bijzonder.

Demoni is een relatief aparte film binnen het genre, die eigenlijk meerdere horrorconcepten met elkaar verbindt en uitwerkt. Of dit ook goed werkt is een andere discussie, maar in ieder geval heb ik er geen spijt van gekregen deze film gezien te hebben. Tijdens de eerste helft zat het zelfs tegen een hoog cijfer aan.

Erg duur zal Demoni niet zijn geweest, maar het talent straalt er regelmatig vanaf door middel van een aantal sterke gore scenes. Het bloed mag rijkelijk en grafisch vloeien in deze film, in grotere en vuilere maten dan ik vooraf had verwacht. Ik wist wel dat enkele 80s horrorfilms behoorlijk konden uithalen qua grafisch geweld, maar toch wist Demoni me in dat opzicht een aantal keer te verbazen.

Het acteerwerk is van enkele leden best aardig te noemen en de setting waarin de film zich afspeelt, een theater, is zeker een geslaagde locatie. Ik vond deze setting in Popcorn echter beter uitgewerkt, waar nog meer plezier, maar wel minder grafisch geweld, in te bekennen was. Toch verkies ik Popcorn boven deze film, omdat Popcorn toch wat meer afwisseling in de film kende, mijn voornaamste punt van kritiek voor Demoni.

Uiteindelijk verandert deze film in een lang partijtje wegrennen voor demonen die zich in cirkels gaat herhalen. Na de eerste ontsnappingspoging kan ik er nog wel naar kijken, daarna wordt de film al snel eentonig en de andere wending richting de finale weet hier geen verandering meer in te brengen. Eenmaal de chaos een grotere dosis gaat innemen worden de personages ook steeds saaier.

Ondanks dat enkele actiescenes tussendoor nog steeds leuk zijn, heeft deze film niet veel meer te bieden dan een aardige setting, wat aardige personages en veel bloed. Dit houdt echter niet stand voor de relatief korte speelduur van 88 minuten, maar begon na ongeveer 40 minuten al te vervelen, en dat is jammer. Niet slecht, maar richting de tweede helft een ietwat vermoeiende zit.

Mwa.

Ik keek het vooral omdat de naam die op de productenstoel zit ondertussen mijn favoriete regisseur genoemd kan worden. James Wan heeft uiteraard niet zoveel te maken met de regie zelf, maar wie weet kan hij wat passievolle conceptjes afrekenen. Demonic zit daarvoor echter voornamelijk op de middelmaat.

De sterkere punten komen duidelijk tot stand vanuit de horrorscenes, waarmee een aantal leuke dingetjes worden gedaan. Zeker de filters van de camera's maken indruk en dat weet het middenstuk van de film best op weg te helpen. Niet dat de film verder geweldig eng is, maar eenmaal de wat griezeligere beelden om de hoek komen kijken loopt het wel echt lekker.

Acteerwerk is aardig maar niet geweldig, het is wellicht vooral de pay-off die herhaaldelijk blijft ontbreken. Het schiet dus vooral tekort in de bevrediging maar dat mag wat interessante en aardige horrorscenes zeker niet wegdrukken. Zonder hoge verwachtingen een project dat best te doen is, maar verder weinig kan uithalen met het materiaal dat het heeft dus.

Herzien door een gebrek aan actieve herinnering aan het verloop en het belandt op exact hetzelfde cijfer. Regisseur Neill Blomkamp leek dit vooral te dirigeren om zijn creativiteit niet stil te laten staan gedurende de coronapandemie en brengt dan ook enkele interessante concepten naar voren. Technologie wordt vlekkeloos gecombineerd met griezelwerk, ondanks dat Demonic nergens heel spannend weet te worden. Spijtig is de veel te grote dosis aan dramatiek die het verloop nodeloos vertraagt, evenals een nogal kleurloze finale. Blomkamp regisseert een professionele film die gevoelsmatig te weinig biedt om memorabel te blijven, maar naar mijn optiek niet de huidige lage scores verdient.

Belachelijk concept wordt bij vlagen doeltreffend campy neergezet, maar regisseur Rhys Frake-Waterfield betrekt niettemin een hoop ongewenste dramatiek en slecht acteerwerk. Het onhandige is dat de makers ervoor kiezen de boom van een stem te voorzien, die vooral heel geforceerd probeert om humoristisch uit de hoek te komen. Dat wil niet echt lukken, bovendien zijn de moorden niet grafisch of opvallend genoeg om het idee eer aan te doen. Wel pakt Demonic Christmas Tree (wat een naam ook weer) een aantal keren uit met lollig camerawerk en spaarzaam grappige momenten. Uiteindelijk blijft het echter niet veel meer dan een bijzonder concept met een zeer goedkope aankleding.

Mwa.

Braaf slashertje met een aantal opvallend donkere zaken als extra's. Vooral in de vorm van thema's, want het thema 'zelfmoord' wordt meerdere malen toegepast. Apart om dat te vermengen met slasher, maar als het werkt dan heb je als regisseur natuurlijk goud in handen.

Jammer dat het dus niet (maximaal) werkt. Na afloop dacht ik eigenlijk dat het beter was om het zelfmoordthema en slashergenre in aparte films te laten. Vooral omdat de twee niet echt mixen. De ene kant is voor het sentiment en de ander voor het vermaak. Regisseur Rose kan er helaas niet al te veel mee doen.

Er lopen een hoop herkenbare gezichten rond in wat jongere rollen. Sheehan zien we tegenwoordig wel vaker in de grotere bioscoopfilms, Contostavlos is ondertussen erg beroemd en wellicht kennen enkelen Jacques ook wel van de Vikings-serie op Netflix. Geen slechte cast dus, en het acteerwerk is ook zeker solide.

Visueel is het oké. Het is wel een beetje kaal allemaal, maar de cinematografie is sterk en enkele scenes kennen een visuele duw in de rug. Denk maar aan de skype-call helemaal in het begin. Erg bijzonder of speciaal is het niet, maar er is dus wel op z'n minst wat aandacht naar gegaan en dat is fijn.

De slasher stelt niet zo veel voor. Zeer braaf steekwerk met minimale bloedspetters. Spannend is het ook niet echt, de enige sequentie die een kleine spanningsboog kende was de night-vision sequentie. Qua horror is er dus weinig te beleven. Het zijplot met al het sentiment en drama zorgt voor een unieke toevoeging, maar was uiteindelijk beter als eigen film geweest. Het mixt gewoon niet zo lekker.

Ondanks die unieke toevoeging is de film best voorspelbaar en zeker niet vies van clichés. Het kijkt wel aardig weg en de regie is best degelijk. Met enkel 93 minuten op de klok heeft de film ook de juiste speelduur te pakken, want veel werd er niet gedaan met de zware thema's vermengd in het plot. Een beetje een gemiste kans.

Regisseur Christian Gudegast dirigeert een combinatie tussen tough guys action en bankovervallen, die gelukkig best aanstekelijk weet te werken. Het problematische is vooral de haast absurde drang om van iedereen een gevaarlijk, stoer figuur te maken. Deze druk ontneemt elk personage namelijk van een greintje sympathie, waardoor de ietwat emotionelere scenes voor geen moer werken. Liefhebbers van pure actiefilms zullen bij Den of Thieves ook bedrogen uitkomen. Er worden kogels uitgewisseld in het begin en einde van de film, de rest is vooral opbouw naar wat komen gaat. Het gebeuren is afwisselend (maar nergens uitzonderlijk) spannend en er spat nergens echt een bepaalde dreiging van de film af, maar het acteerwerk van Gerard Butler en Pablo Schreiber is uitstekend. Een goed uitgedachte bankoverval en spectaculaire schietpartij op de weg tillen de film haast eigenhandig naar een hoger niveau, maar ook daarbuiten biedt de film genoeg inhoud en materiaal om niet te vervelen.

Wel geinig.

Zeker geen slechte film dit, dat weet te scoren door middel van de manier van vertelling. Dit soort filmpjes zie ik eigenlijk graag nog meer opduiken, alleen ik wacht nog tot er eentje in het horrorgenre ook echt iets origineels ermee weet te doen.

Want nu hebben we een film dat een leuk maniertje van filmen heeft, maar eigenlijk leunt op een relatief slap verhaaltje. Het concept van The Den zelf is wel erg geinig, en zeker in het begin heeft het veel humor, maar voor de rest heeft het niet zo veel.

Een hoop beelden van mensen die recht op het beeld afspringen is in mijn ogen een beetje een luie manier om angst op te wekken. Want de film zelf mist wel wat spanning en dat komt omdat het verhaal zelf ook gewoon nooit echt uitdagend is.

Acteerwerk is wel redelijk en de film blijft wel boeiend uiteindelijk. De laatste minuten zijn wel de redding van de film, anders had ik het een onvoldoende gegeven. Het is een interessant concept met enkele nare stukjes, maar iets te basic daaromheen.

Veel meer heb ik ook niet te zeggen. Vermakelijk horrorfilmpje, maar wanneer komen de echt enge filmpjes in dit soort manier van vertellen?

Ok.

Toch niet helemaal de film die ik ervan gehoopt had, al is de stijl van Scorsese wel behoorlijk te herkennen. Gelukkig is dit niet een al te saaie misdaadfilm, en dat was nodig want normaal ben ik niet zo dol op dit soort films. Gelukkig blijft het allemaal vlot.

Dingen en trucjes zoals de draaiende camera en interessante camerastandpunten maken het dan ook wel een beetje af. Ook de achtergronden en locaties zijn soms echt top in beeld gebracht. Acteerwerk, van zo'n grote cast, viel me dan toch een klein beetje tegen.

De wat overdreven emoties die ze tonen (DiCaprio) weken hier en daar wat irritatie op. Ook die typische, onnodig grove dialogen van Scorsese passen vaak ook niet helemaal. Al dat geraas, getier en gevloek is soms zo opvallend dat het simpelweg niet grappig of leuk meer is. Alleen kinderachtig.

Nicholson is wel leuk, al had ik net iets meer van zijn rol verwacht. Als dat gevloek even opzij mocht, was er meer ruimte voor echt goed acteerwerk van Nicholson. Damon en DiCaprio spelen ook wel voldoende, al soms net iets te overdreven zoals ik al eerder zei. Wahlberg is verkeerd gecast, vooral omdat hij gewoon niet heel dominant is. Ook Farmiga weet niet heel veel van haar rol te maken en deed me denken aan een reality TV-ster.

Het blijft allemaal boeien, dat wel. Enkele geweldsuitbarstingen en meer detail doen de film dan ook behoorlijk goed. De finale en shootout trekken de film dan toch nog wel even over de streep heen, waarbij Scorsese er weer in slaagt toch een voldoende van me te krijgen.

Ook de opening van de film was weer erg leuk, vanaf het moment dat de barman en zijn dochter/bediende afgemaakt worden begint de film dan toch wel een beetje gas terug te nemen. Daar acteerde Nicholson ook echt goed. 151 minuten is een beetje veel voor een verhaal zoals dit, maar gelukkig zijn ze vrij snel om.

Het vermaakt, en enkele onverwachte momenten en plot twists zijn er gelukkig ook, al zijn de twistjes vaak een beetje voorspelbaar. Toch kan ik dit onmogelijk een onvoldoende geven. Leuk dat Scorsese iets 'hipper' is met dit filmpje.

Bepaalde DVD-exemplaren van Dersu Uzala gaan voor minimaal €60,00 de laan uit, dus ik was persoonlijk erg blij dat ik het gewoon in zijn volledigheid op YouTube kon bekijken. Ik had het er bij nader inzien ook absoluut niet voor over gehad. Iconisch regisseur Akira Kurosawa dirigeert met deze half Russische film een geheel af dat erg ongewoon voor zijn doen lijkt, maar zich uiteindelijk wel redelijk raad weet met z'n materiaal. Maksim Munzuk acteert ter ondersteuning erg sterk als Dersu en juist daardoor valt het meteen op dat de film het dan ook zowat exclusief van zijn personage moet hebben. Ondersteunende rollen zoals Yuriy Solomon als de kapitein voelen kleurloos aan, maar de brigade van achtergrondfiguren maken al helemaal een oersaaie indruk. Daarnaast wordt de bosachtige achtergrond niet bepaald mooi naar voren geregisseerd door Kurosawa, waarbij ik denk dat een Andrei Tarkovsky daar geweldige dingen mee had kunnen doen. Merkwaardig, aangezien de ijzige winterlandschappen juist wel heel mooi worden weergegeven. De grootste troef is waarschijnlijk de te ruime speelduur van 144 minuten, waarbij vrijwel geen enkele minuut me gevoelsmatig een stap dichter bij de relatie tussen Munzuk en Solomon kon zetten. De uiteindelijke afwisseling van bos naar stad is logisch voor de vertelling, maar voelt qua totale duur zo onevenwichtig aan (We spenderen namelijk twee uur in de natuur en enkel 20-30 minuten in de stad) dat het me achteraf niet bepaald heel erg nodig leek. Het eerste uur daarentegen is boeiend en het interessante figuur van Munzuk intrigeerde me met gemak, maar dat een film als deze binnenkort waarschijnlijk in de top 250 te vinden is maakt me niet bepaald gelukkig in tegenstelling tot de liefhebbers.

Eh.

Nogal een bijzondere film, die duidelijk totaal niet naar volwassenen is gericht en een hoog tiener-kindergehalte heeft. Het verhaal is een beetje simpel, de kinderen van disney schurken gaan naar een school voor alle andere disneykinderen.

Gelukkig is het allemaal wel wat vlotter en verveelt het zo goed als nergens. Acteerwerk en zang is ook prima in orde. Jammer dat het allemaal dan ook zo gruwelijk voorspelbaar is. Het lijkt alsof de script schrijvers geen enkele moeite hebben gedaan in het script.

Simpele film die wel weet te vermaken. Als disney film nogal wat vreemd en ook nergens bijzonder. Als musical is het echter wel wat geslaagder en daar scoort de film dan ook op. De cast lijkt er ook vaak wel zin in te hebben.

Een Oscarnominatie nog wel.

Blijkbaar heb ik eerder films gezien van regisseur Payne, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik helemaal niets meer weet van die andere projecten. The Descendants kwam vooral onder de aandacht vanwege het binnenharken van de nominatie. Positief is dat ik deze film moeilijk een prijzenvanger kan noemen. Daarvoor voelt het te persoonlijk en afwijkend aan, terwijl de inhoud allesbehalve is.

Clooney is ouderwets sterk, maar toch ben ik geen liefhebber van hem in deze specifieke film. Vooral omdat ik de rol nauwelijks onderscheidend vind van andere Clooney-personages, waardoor ik de indruk krijg dat dit heel erg op de automatische piloot is geacteerd. Typisch het werk van een professional die eigenlijk helemaal niets geeft om het project en gewoon doet wat hij moet doen. Om die redenering vind ik Woodley en Miller een stuk sympathieker, maar tot een nominatie mocht dat dan weer niet komen.

De eerste helft van de film vond ik niet erg sterk. De balans tussen drama en komedie is stabiel, maar de ietwat opzichtige en geforceerde pogingen om de film luchtig te houden via humor zit de toonzetting in de weg. Dat zorgt ook voor toevoegingen zoals Krause als Sid, die in het begin onuitstaanbaar is. Wel handig dat dit soort wietventjes in de tweede helft automatisch een IQ-stijging van 60 krijgen. Wat mij betreft had het personage achterwege gelaten mogen worden, maar voor nu is het zoals het is.

De tweede helft vond ik mooier. De dramatiek wordt ook meer naar voren geschoven en Payne laat het allemaal persoonlijk en oprecht aanvoelen. Ik voelde het gezin niet echt naar elkaar toe groeien zoals waarschijnlijk wel bedoeld was, maar de acteerprestaties zijn sterk en de toonzetting nooit te zwaar. Ik voelde niets bij het afscheid, maar ik vond het wel lief. Wat me wel raakte was toen Miller het nieuws van overlijden voor het eerst hoorde. Hawaii als locatie zelf is ook geweldig gekozen en levert fraaie sfeerbeelden op. Ik ben ooit op 4 van die eilanden geweest en de sfeer van deze film komt aardig overeen met die ervaring.

Sympathieke en soms mooie film. Nominatiewaardig vond ik het niet, maar het is toch net wat stabieler en vlotter dan een hoop soortgenoten. Ook eens fijn om een film te zien die niet enkel en alleen op de zware toonzetting voortborduurt, maar gewoon een geheel creëert dat oprecht aanvoelt. Ik heb dan ook best genoten en de speelduur van 115 minuten vloog in een mum van tijd voorbij. Fijn filmpje voor een keer.

Altijd onzeker om een film te herzien die vooral vroeger een spannende indruk maakte, maar het viel allemaal dubbel en dik mee. Regisseur Neil Marshall heeft dit niveau nooit meer kunnen evenaren en maakt tegenwoordig zelfs slechts B-filmpjes, maar dat neemt deze mooie prestatie niet weg. Het is allemaal heerlijk claustrofobisch en beklemmend, ideaal voor een omgeving die zich in grottengangen moet afspelen. De opmaak van de monstertjes en visuele invulling van de decors doen hun werk naar behoren en het acteerwerk draagt daar aan bij, jammerlijk is wel dat de aanloop iets te lang is. Je zult als kijker even geduld moeten opbrengen voordat de actie om de hoek komt kijken, maar na een halfuurtje krijg je gegarandeerd een intens uurtje aan vermaak voor de kiezen.

Minder, maar prima.

Eigenlijk gewoon een herhaling van deel 1, alles lijkt zo'n beetje hetzelfde te zijn, maar dan net een iets ander begin. Alles in de grotten verschilt totaal niet met de verhaallijn van deel 1, alleen dat het in deel 1 was beter uitgevoerd is allemaal.

Maar eerlijk is eerlijk, de horror is volop aanwezig eenmaal in de grot en gaat ook behoorlijk los op sommige stukken. Brute horror, waar ik dan weer van hou. Alleen is het allemaal niet meer zo intens en beklemmend als in deeltje 1, en dat is jammer.

Slechts de scene waarbij ze met de lift naar beneden gaan vond ik iets beter qua spanning, voor de rest is dit gewoon pure horror waarbij een aantal schrikmomenten voor wat spanning moeten zorgen. Hierbij veel bloed in het rond vliegt.

Acteerwerk is eigenlijk nog wel ok, maar wat standaard qua typetjes. Het is allemaal weer een beetje hetzelfde, de eikel, de final girl en de grappenmakers mogen er soms ook weer zijn. De crawlers zelf vond ik ook een stukje enger in deel 1, hier zijn ze eigenlijk gewoon grappig.

Vooral een aantal schrikmomenten vallen compleet door de mand door hun wat dommige aanpak, zoals de laatste, in de laatste minuut. Maar voor de rest is dit gewoon een lekker horrorhapje waar ik me goed mee heb vermaakt een weinig brute horror schuwt. Daar hou ik dan wel weer van.

Niet bijzonder.

Een film die voor de periode waarin het is gemaakt vast de randjes opzocht, maar de uiteindelijke uitwerking is alles behalve controversieel. Deze relatief veilig geregisseerde film zal de meeste schok waarschijnlijk uit de implicaties halen en het achterliggende idee. Zelf is het gewoon een redelijk reguliere kat-en-muisfilm geworden.

De meeste kracht waar de film gebruik van kan maken is waarschijnlijk de locatie. De droge woestijn wordt best degelijk gebruikt en de film voelt lekker authentiek aan. Spannend wordt het nergens, maar de geflipte rol van een goed acterende Morgan compenseert dat mindere puntje uitstekend. Tenminste, voor de eerste helft dan, daarna gaat het toch wel stevig aan de kijker knagen.

Bloederig, grof of hard is de film nergens, tenzij je vind dat het neerschieten van illegale immigranten met een klein beetje bloedvergieten als geweldig bruut kan worden beschouwd. Ik vond van niet. De expliciete detaillering wordt vermeden en de voornaamste focus ligt meer op het overleven en het wegrennen van Morgan. Vermakelijk is het wel, maar dreigend of spannend is het nergens.

Ik miste vooral wat intrigerende beelden en goed acteerwerk tussendoor, want ik vond de regie van Cuarón net iets te gewoontjes. Het maakt goed gebruik van wat het heeft, maar daar houdt het eigenlijk meteen ook weer zo'n beetje op. Na enige tijd, als de film richting zijn climax werkt, is de kijker hoogstwaarschijnlijk niet meer betrokken in het verhaal, en dat is jammer.

Degelijke film met een mooie locatie, wat aardige scenes en genoeg gebeurtenissen om niet compleet saai te worden. De productie mag waarschijnlijk wel een dankwoord schrijven richting Morgan, die ondanks zijn beperkte rol de film eigenhandig naar een hoger niveau tilt met zijn charmes. Desierto is niet de slechtste film in zijn soort, maar moet over zeeën steken om bij het betere werk te horen.

Rodriguez.

Als regisseur in staat tot geniale films, maar toch blijven de meeste films vanuit zijn hand toch rondom de middelmaat hangen. Er zitten niet vaak serieus slechte films bij tenzij Rodriguez richting kinderfilms kijkt, want als het op volwassenfilms aankomt weet hij best zijn mannetje te staan, op een beperkte manier alleen.

Vooral omdat Rodriguez heel goed weet wat entertainment is en weet dit regelmatig tot de max uit te werken. Desperado zit er wat tussenin, omdat het werkelijk geniale sequenties kent, maar ook wat slechte keuzes. Het had makkelijk een bovengemiddelde film kunnen zijn, maar de slechte keuzes worden door Rodriguez hier soms wel heel bond gemaakt helaas.

De slechte keuze was in dit geval om het personage van Hayek zo prominent in de film te includeren. Niet alleen kan ze totaal niet acteren, maar haar serieuze en dramatische personage zuigt alle fun uit de film die het voorheen wel had. Niet dat Banderas een echt geweldige rol staat te spelen, maar hij was op z'n minst een stuk genietbaarder dan wat Hayek hier presteert.

Verder valt het camerawerk tijdens de actiescenes wat tegen en profiteert de film vooral van het feit dat het allemaal lekker groots en over de top wordt aangepakt. De finale is zo al een lekkere scene, maar in het algemeen gaat de actie in grote mate en lekker lang door. Lekker lomp, lekker fout. Er wordt een hoop aan flarden geschoten en het feit dat de film dit op een zelfbewuste manier doet maakt de boel alleen maar leuker.

Het is een film die na een tijdje alleen wat sleept en iets te lang doorgaat. Ik mis wat lompheid qua bloed en geluid, en ook goed acteerwerk. De actie is hetgeen dat de film compleet maakt, en daar weet de film ook goed van te profiteren. Desperado is soms memorabel, maar in het algemeen ook leeg en een film die enkel en alleen achter het entertainment kan schuilen. Vermakelijk voor een keertje.

Goed.

De poster hier op MovieMeter geeft een wat andere indruk dan wat de film daadwerkelijk is. Daarboven lijkt het op een snelle, vlotte pestfilm die modern oogt. Wat het resultaat uiteindelijk is, dat is een wat tragere, intiemere en hardere pestfilm met een aantal weerzinwekkende scenes.

Bijzondere aanpak vooral, die niet voor iedereen in de wieg gelegd is. Lange, statische takes en een slakkentempo tijdens de eerste helft van de film. Die helft is wat standaard opgezet verder waardoor het niet altijd even interessant is. De problemen en situaties hebben we weleens eerder gezien, maar worden verder redelijk neergezet.

Toch is het wat trage tempo niet altijd even interessant tijdens de eerste helft. De look is wat leeg en kaal met bijna afwezige cinematografie. Veel budget zal er niet geweest zijn. Gelukkig wordt het wel ondersteunt door goed acteerwerk van zowel de vader als dochter die daarmee de boel nog wat omhoog kunnen houden.

Tweede helft is wat anders (en voor mij beter) dan de eerste helft. Het pesten wordt redelijk genadeloos gebracht en vooral op een heftige manier. De situatie escaleert net iets te snel, maar verder worden de scenes hard neergezet. De gemene aard van de pesterijen maken deze film wel, waardoor het een bepaalde impact achterlaat.

Het werkt ook toe naar een uniek einde die ik niet zag aankomen, wat de film alleen maar beter maakt. Film duurt verder niet te lang en draaft niet te ver door op minder interessante onderwerpen. Eerste helft is soms wat taai, maar de helft weet dit goed te compenseren. Een goede pestfilm, niet al te mainstream opgezet maar wel eentje die een sterke impact achterlaat. Een goede film.

Absurdistische horrorkomedie die vooral niet werkt door het matige acteerwerk. Zeker Alex Winter moet één van de minst grappige komieken ooit zijn, met een tenenkrommende weergave van pure karikatuur. Het acteerwerk van Jonah Ray is daarentegen gewoon ouderwets ondermaats en hij slaagt er dan ook niet in om de fun die regisseur Josh Forbes hoopt mee te geven enigszins te realiseren. Leuk is dat de finale redelijk over-the-top gaat en er veelvuldig gebruik wordt gemaakt van praktische horroreffecten, ook al had er best dubbel gekeken mogen worden naar de make-up. Kijkers zullen er, zoals de gebruiker boven me terecht aangeeft, rekening mee moeten houden dat Forbes vooral een komisch pad hoopt te bewandelen en weinig ruimte toelaat aan daadwerkelijk gegruwel en/of spanningsopbouw. Extra punten voor het enigszins onvoorspelbare verloop.

Regisseur Shûsuke Kaneko profiteert ruimschoots van het voorgeschreven bronmateriaal, dat best netjes wordt verwerkt in een geheel van 126 minuten. Het blijft altijd een uitdaging om een serie te verwerken in een film, maar de makers laten het hier geen moment rommelig en/of chaotisch aanvoelen. Helaas vertalen sommige getekende ideeën zich niet zo best op een live-actiongebeuren, waardoor een aantal personages belachelijk voor de dag komen. Vooral Ryuk ziet er onbeschrijfelijk lelijk uit en de karikaturale verschijning van Ken'ichi Matsuyama maakt ook allesbehalve indruk op het grote doek. De hoofdrol van Tatsuya Fujiwara vormt evenzeer een wat onbenullige verschijning, maar werkt niet bepaald met de meest interessante trekjes. Een boeiende inhoud doet een hoop van het werk en het concept blijft natuurlijk onderhoudend, maar de vormgeving van Kaneko is kaal en geregeld bijzonder afstotelijk waardoor het uiteindelijke cijfer aanzienlijk daalt.

De herziening beviel me een aanzienlijk stuk beter, vooral omdat ik dit keer wist wat ik kon verwachten. Regisseur Joseph Kahn mag dan met een chaotische inhoud bezig zijn, hij maakt er uiteindelijk een brouwsel van dat hem eigen is. Een vlot lopend, bomvol verhaal met talloze verwijzingen en visuele hoogstandjes, waardoor het zeer moeilijk is om je er als kijker mee te vervelen. Uiteraard gericht op de zogenaamde ADHD-generatie, maar het levert voldoende humor, grafisch geweld en snelheid op. Daartussen werkt het acteerwerk prima, al had Kahn regelmatig de rust mogen nemen om de personages naar behoren uit te werken. De nodeloos complexe richting in het laatste halfuur had ook zeker niet gehoeven, maar een ruim voldoende zit er zeker in.

Niet verkeerd.

Maar ook niet top. Deze veel te lang durende dramafilm over de rellen in Detroit wil maar op enkele momenten wat leuker worden. Het begin is alles behalve interessant, al is de setting er wel. Je merkt niet echt de dreiging van de rellen.

Als ze in het appartement zijn leeft de film weer wat op en is het ook een stuk spannender. Poulter heeft een perfect gezicht voor zijn rol en ziet er ook duivels uit. De andere agenten en slachtoffers spelen hun rol ook met best veel overtuiging.

Het einde is weer eens te langdradig en verliest de film weer wat kracht. Voor de rest krijgt het een voldoende, maar het had allemaal best wel wat korter mogen zijn. Zeker voor drama/thriller zoals dit mochten bepaalde stukken eruit gelaten worden en minder Amerikaans aangepakt gehoeven.

Flauw vervolg.

Het eerste deel vond ik destijds een vermakelijke, lekker vlotte komedie. Geen film echter waar ik ooit een vervolg op had verwacht, aangezien het maar weinig aanlevert om echt een vervolg mee te maken. Die wordt dan in 2005 toch gemaakt door iemand die bijna dezelfde naam draagt als het hoofdpersonage. Opzet?

In ieder geval is het een erg mak vervolg geworden dat het niveau van het eerste deel, dat al niet bijzonder hoog lag, op geen enkel moment echt kan aantikken. De grapjes zijn ook wat minder scherp dit keer. Opmerkelijk, want het niveau van de humor lag bij het eerste deel al niet hoog, en hier is het eigenlijk al helemaal nog kinderachtiger. Niet omdat het niveau zo ver is gedaald, maar omdat het allemaal nog wat moralistischer is.

Schneider is dan ook een figuurtje dat vooral een karikatuur van zichzelf geworden is. Slaat hier nergens echt meer aan, behalve dat hij veel riedeltjes richting de finale opleest over wat wij als mensen allemaal verkeerd denken wanneer het op romance aankomt. Het is eigenlijk allemaal nogal vermoeiend om tegenaan te kijken.

Toch moet ik zeggen dat er nog een leuk gevoeltje van avontuur hangt. Een echte Deuce Bigalow-film is het niet meer, maar de locaties zijn leuk waaronder sequenties in ons eigen landje. Zeker de finale levert nog wat beelden op die je als kijker best naar het scherm toetrekken. Daaruit blijkt dat de film dan ook echt alleen als vermaak bestaat en dat weet nog best aardig te werken. Kwalitatief is het alleen zeer sterk achteruit gegaan.

Wel leuk.

Ik heb de laatste tijd een hele horde aan komedies gezien die me verrassend genoeg nog best wisten te vermaken. Ik had het niet snel gedacht want ik ben nou eenmaal niet iemand die komedies altijd geweldig vind. De humor bij deze komedies is alleen vooral lomp en dom genoeg om mij voor een middagje aan de buis gekluisterd te houden.

Dit keer komt het wederom neer op Schneider. Het is zeker niet zijn allereerste typetje, al is hij tegenwoordig (waarschijnlijk vanwege zijn controversiële standpunten) naar de achtergrond verdwenen. Dat betekent dus wel dat rollen als Deuce Bigalow de hoogtepunten zullen vormen van zijn carrière. Het is vervolgens subjectief aan ieder persoon inclusief hemzelf om daarmee te bepalen of dit zijn ultieme rol was of niet.

Wat mij betreft is het wel de meest oprechte rol van Schneider waar hij ook zijn wat menselijkere kanten laat zien. Dat is moeilijk te zeggen uiteraard met een film als deze, maar toch weet het moraal dat uiteindelijk in het verhaal wordt vermengd nog wel wat effect te hebben. Het past er niet bepaald lekker in, maar het is begrijpelijk. Het is vooral dat de film de switch die het maakt van complete lompheid naar wat subtieler schouwspel niet lekker valt.

Wie daar wat omheen kan kijken zit met deze film uiteindelijk wel goed. Veel tempo, aardig wat vermaak en vooral een hele stoot aan bijrollen die eigenhandig voor het nodige vermaak weten te zorgen. Briljant is het allemaal absoluut niet en het verloop kan je volledig uittekenen, maar dat neemt niet weg dat het qua vermaak doet wat het moet doen.

Prima.

Na het zien van No Escape destijds vond ik Dowdle een uitstekend regisseur op het gebied van spanning opbouwen en vasthouden. Dan zou je denken dat horror voor hem geen probleem moet zijn, maar dat blijkt het achteraf toch wel zo te zijn, want hij heeft me op het gebied van horror nog niet weten te overtuigen.

Het is allemaal desondanks best aardig opgezet. Ik ben altijd al zenuwachtig rondom liften, dus een horrorfilm die zich in een lift afspeelt zou geen probleem moeten vormen, zou je denken. Toch voelde ik maar weinig spanning, en dat is het voornaamste probleem waar Devil mee zit.

Het is allemaal gewoon niet zo heel spannend, Dowdle weet de spanning niet op te wekken en/of vast te houden. De film mist dreiging, pit en vooral spannende scenario's. Sprake van claustrofobie is er ook niet echt, ondanks een enkele poging.

Waar de film wel zijn kracht uit weet te halen is het mysterygehalte, acteerwerk en vaart. Er wordt solide geacteerd, en het who-is-it plot werkt erg goed. De vaart zit er bovendien al vroeg in, en met een speelduur van enkel 80 minuten zit je gegarandeerd goed voor een klein anderhalf uur aan goed vermaak.

Visueel is het oké. De CGI kent mankementen, maar de film is prima geschoten en ge-edit. Het feit dat de film voor horrorbegrippen niet erg lang duurt weet de vaart er goed in te houden waardoor de film erg makkelijk uit te kijken is. Het is alleen jammer dat de uiteindelijke twist waar het toch die oude vrouw blijkt te zijn die de duivel is een beetje flauw is.

Leuk vermaak die blijft boeien. Het is niet erg spannend of uniek, maar wel met lekker veel vaart geregisseerd. Er had uiteraard veel meer ingezeten, maar het uiteindelijke resultaat is op z'n minst vermakelijk genoeg.

Leuk.

Een typische film die gebaseerd is op een goed verhaal. Niet dat ik dat verhaal heb gelezen, maar als ik deze film zo zie lijkt het me een goed, apart verhaal. Hopen dus dat de film het nog een beetje bij het bronmateriaal heeft gehouden, anders zijn mijn woorden snel ongedaan gemaakt.

De film is voor Amerikaanse principes opvallend duister en hard. Je ziet het niet vaak dat Amerikaanse films met zo'n cast toch nog best kunnen uithalen qua hardheid en gruwelijkheden. Honden die bijvoorbeeld gekruisigd worden. Nog niet vaak gezien in Amerikaanse Netflix-films.

Regisseur Campos heeft er een grote cast bijgehaald, en ook de juiste cast wat mij betreft. Holland doet het erg goed en maakt hiermee duidelijk niet alleen sullige types te kunnen spelen. Ook Skarsgård, Clarke en Melling spelen erg goed. Maar in het algemeen wordt er heel netjes geacteerd door de hele cast.

De film blijft boeien en het tempo zit er lekker in. Er gebeurt vooral heel erg veel, en enkele harde stukken vereisen vaak genoeg je aandacht. De film doet wel erg slim, maar het uiteindelijke plot is makkelijk te ontrafelen. Het had soms ook iets spannender gemogen, nu was het vooral boeiend.

De personages zijn op hun eigen manier leuk, vooral leuk dat er een hoop daadwerkelijk een eigen smoel hebben. Nog steeds zijn het bekende types, maar allemaal apart genoeg uitgewerkt om niet te irriteren. Vooral Pattinson verraste me, maar hij wil zich uiteraard graag losmaken van zijn vampierenpersonage.

Visueel toch een beetje teleurstellend. Soms wel aardige beelden, maar er had meer uitgehaald kunnen worden. Ik mis een beetje betrokkenheid in het camerawerk of claustrofobische regie hier en daar. Cinematografie had ook een klein toontje scherper gemogen.

De toon van de film, het goede acteerwerk en het boeiende verloop maken The Devil All the Time een geslaagde Netflix-productie. Dat zie je niet zo vaak meer, maar het kan dus toch. Jammer dat het visueel helaas niet zo geslaagd is als de film zelf, maar voor de rest valt er niet heel veel te klagen. Een goede film dus.

Matig.

Friedkin mag dan wel een talentvolle regisseur zijn, als documentairemaker is hij duidelijk te gebrekkig. Niettemin is het idee van de film best leuk. Eerst een klassieker regisseren met demonen in de hoofdrol, en vervolgens een echte uitdrijving bijwonen. Of het vervolgens allemaal echt is of niet mag volledig aan de kijker overgelaten worden.

Ikzelf vond het allemaal maar ongeloofwaardig. De priester is dan wel geloofwaardig, dat vrouwtje vond ik bijna een actrice. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of dit allemaal wel of niet echt was, maar het feit dat Friedkin een geluidseffectje onder het geschreeuw monteert versterkt het gevoel dat het allemaal maar een toneelspelletje was geweest.

Verder kan Friedkin wel erg goed vertellen en is het een intrigerend persoon. Als interviewer valt hij wederom wat door de mand en filmt alleen maar de antwoorden die hij zelf wil weten. Alle andere mogelijke opties worden uiteraard buiten beeld gelaten, net als de finale die daarom ook maar enkel in verhaalvorm toegankelijk blijft.

Het blijft een kort en vermakelijk filmpje die je vlot door z'n speelduur heen weet te leiden, maar heel veel inhoudelijks voegt deze documentaire niet toe. Toch slaagde de film erin om me voor de volledige en korte speelduur geboeid te houden en weet Friedkin uitstekend de aandacht op te wekken en vast te houden.

Geen briljante en inhoudelijk matige documentaire. Er zit genoeg in deze film om te bekritiseren, en de erg lage recensies zijn dan ook niets minder dan volledig terecht. Toch vond ik het geen moeizame en toch best boeiende zit over een onderwerp die wel een veel betere aanpak had moeten hebben om echt geslaagd te worden. Friedkin speelt de kaarten wel heel erg open hier. Jammer.

Matige thriller.

Deze film kent een leuk concept en een zeer intrigerende poster. Het lijkt een film te beloven die zich afspeelt in een ijzig bos, waar ook een monster zijn thuis heeft gebouwd. Ik ben persoonlijk best liefhebber van films die zich maar op een enkel genre storten, in dit geval had dat dus thriller moeten zijn, maar eerst moet je toch door wat drama.

Niet meer de meest originele vorm van drama ook. Films van dit kaliber lijken zichzelf nu al eeuwen te introduceren door middel van dramatische beelden, maar vaak werkt het niet. Ook deze film is spijtig genoeg geen uitzondering, want het drama vooraf is best slepend. Een groter probleem is echter wat erna komt, want dat valt best vies tegen.

Om wel op een positieve noot te beginnen, de film ziet er gestileerd aardig uit. Door middel van aardige filtertjes en een sterke look wordt al vroeg een goede indruk gemaakt. De film sleept zich wat langzaam voort maar verliest nooit de focus op de pracht van de natuur. Zowel fantasierijk als natuurlijk levert dit een aantal mooie plaatjes op.

Helaas mist de film het primaire element waar het zich na een tijd wel op probeert te focussen en dat is spanning. Het voelt aan alsof regisseur Brown op dat gebied erg ongeduldig was en de film zo snel mogelijk naast zich wilde leggen. Er is nauwelijks sprake van focus of opbouw, het is vooral rennen met weinig gevoel voor zowel thriller als de korte elementen van horror.

Monster komt niet heel duidelijk in beeld maar als kijker krijg je wel een goed beeld van hoe deze eruit ziet, en helaas is dat niet super speciaal. Het acteerwerk is nog aardig te noemen, maar deze film vond ik voor een groot deel een gemiste kans helaas. Voor een thriller gewoon niet spannend genoeg, maar gelukkig niet zonder zijn visuele hoogstandjes tussendoor.

Bell met de camera.

The Devil Inside is een film die over redelijk ruim gebied maar weinig wordt gewaardeerd. En dat snap ik maar al te goed. De film is als horrorfilm niet bepaald foutloos te noemen, maar wel erg vermakelijk. Tussen alle luide en bombastische beelden van de film in zat er zelden een moment tussen waarin ik me heb verveeld.

Dat neemt niet weg dat deze film niet kan ontkomen aan de gebruikelijke logicafouten en een narratief dat gaandeweg gewoon compleet verdwijnt. Ik weet dat ik me tijdens de tweede helft van de film een aantal keer heb afgevraagd waar ik eigenlijk precies naar aan het kijken ben. We zien wat demonen, stunts en geschreeuw, maar samensmelten doet het eigenlijk zelden naar behoren.

Al die onduidelijkheid wordt wel mooi gecompenseerd met acteurs die het proberen, genoeg gespook om het als geheel boeiend te houden en een tempo dat snoeiend door de film heen knalt. Sommige scenes maken de kijker ook oprecht comfortabel, en Bell weet wat technieken tussendoor regelmatig met succes in te zetten. Wat vooral knap is, is dat de horrorscenes ook daadwerkelijk afschrikken. Net wat gemener ook qua toonzetting. Lekker.

Het is jammer dat het allemaal maar een rommeltje is en dat de film zichzelf in de tweede helft niet meer kan bijhouden, maar als je daar een beetje omheen kan kijken wacht je eigenlijk wel een leuke en lekker snelle film op. Bell is onder de horrorliefhebbers een soort Uwe Boll geworden, meen ik, maar ik kan zijn films altijd tot op zekere hoogte waarderen.