Opinions

Een film die terug te vinden is in de MM top 1000, al dan niet de recente versie. Een klassieker uit het Japanse anime genre. Visueel sowieso sterk met veel details en hoog kleurgebruik. Een vrij rauwe prent ook waarbij het bloed in het rond spettert en er ook geen rem staat om het vele bloed bij de minste schram tot uiting te laten komen. Inhoudelijk deed het me denken aan een kruising tussen Blade runner en X-men.

Dystopieën zijn steeds een dankbare context om een film over te maken. Qua sfeerschepping en karaktervorming kan je vervolgens alle kanten uit. Voeg daarbij het vleugje mysterie en complottheorieën en je komt al gauw bij deze film uit. Best onderhoudend en boeiend allemaal al vond ik twee uur toch wat aan de lange kant.

Alles verklarend is het niet, hier en daar bleef ik met vragen achter, maar een rollercoaster was het wel. Vervelen doe je je niet met Akira. Fijn!

Wanneer stadslui enkel de natuur zien wanneer er geldgewin mee gemoeid is, dan kijk je op een verkeerde manier naar de natuur. Vanuit die optiek heeft men nog steeds de idee dat de mens centraal staat en dat de natuur zich maar moet aanpassen. Het is zoals het er in de auto aan toe gaat: "de herten moeten maar een andere weg zoeken wanneer blijkt dat hun sporen door de glamping lopen". Nu niet dat die twee gezanten het kapitalistische kwaad waren, maar hun onwetendheid en naïviteit is niet naar de zin van Takumi. Het deed me wat denken aan de nieuwe Franse wet waarbij het uit is dat stadsmensen die verhuizen naar de rust van het platteland klachten indienen tegen lawaaierige koeien en hanen.

Hamaguchi's nieuwe film is een rustig voortkabbelende film die op het tempo en de harmonie van de natuur zijn tijd neemt. Kijken naar de bomen, water halen en hout kappen, het neemt wel wat tijd in beslag, maar duidt ook dat de natuur geeft als je ze maar respecteert.

De plotontwikkeling naar het einde toe is misschien wat geforceerd, maar bevestigt de filmtitel. Er is geen kwaad in de natuur, maar dat wil niet zeggen dat ze niet wreed kan zijn.

Interessante inkijk in de sterk patriarchale Arabische samenleving waarbij de verhoudingen tussen mannen en vrouwen onder de loep worden genomen. Niets nieuws onder de zon dus en niets verrassends dat de positie van de vrouw niet bepaald gelijkwaardig is ten aanzien van de mannelijke bevolking.

Toch gaf de film me een frisse indruk. Uiteraard kom je eerst wat frappante situaties tegen waarbij de conservatieve man hulp weigert van een vrouwelijke arts, maar ik was danig onder de indruk van de sterke acteerprestatie van Mila Alzahrani die zich met de nodige flair en préséance zich door de film laat leiden.

Het zal wellicht bekeken zijn vanuit de simplistische onwetende Westerse bril, maar los van een aantal conservatieve opvattingen, vond ik het best sterk dat ze ondanks alles toch het nodige respect afdwong en zich nog redelijk wat kon permitteren. Het zijn zoals hier al gezegd sociale rechten die mondjesmaat hun toegang vinden in deze samenlevingsvorm.

Bij mij ook mijn tweede film uit Soedan. En niet verbazingwekkend om via deze culturen wederom een film te zien de positie van de vrouw centraal stelt, specifiek dan rond uithuwelijking. Interessante weergave tussen tradities en de moderniteit. De motieven van de nakende bruidegom kwamen ook stilaan naar boven. Het feit dat zijn ouders er niet waren en hij het alleen had over het businessmodel van zijn bedrijf met de katoenplantages in Soedan verried al veel. Wat zou zo'n afgeborsteld type trouwens te zoeken hebben bij een local arme boerenmeid dat hij in Doha niet zou vinden? Boeiend dus om ook matriarch van het dorp aan het woord te horen. Fijn om de Soedanese cultuur te zien. Kijk en ervaar!

Aladdin is toch één van mijn favoriete Disney's naast The Lion King en De kleine zeemeermin. Zeer fijne animatiefilm die bol staan van de spanning, de actie en het avontuur, de catchy songs en bovenal een erg leuk en goed verhaal. De personages zijn fijn en de erg mooie Jasmine is naast Ariel altijd al mijn favoriete geweest. Als kind was ik er stiekem verliefd op ...

Onlangs in een modern live action kleedje gestoken door Ritchie met onder meer Will Smith, was toen niet slecht, maar het origineel biedt zoveel meer. De setting alleen al is prachtig met zijn Arabische invloeden. Verder is Aladdin grappig, niet zozeer door de Geest, maar alles wat daarrond hangt. Al doet Robin Williams het uiteraard fantastisch.

Pure nostalgie deze Aladdin, dergelijke films doen me hunkeren om de tijd terug te draaien en als kind vol magie naar deze animatiefilm te zien, maar als volwassene krijg ik ook al veel terug. Mooi!

Ik vond die hoegenaamd geen slechte film, mede waarschijnlijk omdat ik de zaal inkwam onder het motto "om er vanaf te zijn". Vrij mooie remake waarbij de CGI best ok was (alleen bij de tijger zag je het soms wel wat). Een vrij lange film ook met zijn 130 minuten, maar eentje die gewoonweg voorbij vloog. Ik heb me nauwelijks geërgerd, zelfs niet aan Will Smith waarvoor ik vooraf wat bevreesd was. Even dacht ik: "oei, het gaat de verkeerde kant uit", toen ik hem aanschouwde bij zijn eerste optreden. Onnozelheden zoals het letterlijk georchestreerde aapje of dat uitpuilend oog in de vorm van een verrekijker was gelukkig slechts éénmalig. Will Smith vervulde zijn rol goed zonder meer en was zeker een waarheidsgetrouwe Geest.

Ook de anderen deden het prima en hadden een zekere chemie met elkaar. De bloedmooie prinses werd knap vertegenwoordigd Naomi Scott en ook Mena Massoud was een uitstekende Aladdin. De film is naar (oude) Disneygewoonte een halve musical, maar dat stoorde allerminst. De songs waren vrij catchy en duurden ook niet te lang. Er was geen overdaad of muziek op het verkeerde moment zodat dit de actie of de spanning niet in het gedrang bracht. Hier en daar ook wat humor, maar zeker niet te veel of in the picture. Mooie decors ook. Agrabah zag er echt geweldig uit.

Kortom een mooie remake van die uit 1992. Zeker geslaagd en wel eens de moeite waard als je van Disney houdt. Toch dat tikkeltje beter dan Dumbo eigenlijk dat ik eerder dit jaar zag.

De film heeft iets documentaire-achtig en is vooral erg observerend. We volgen een gescheiden vader die zijn kind meeneemt naar onvergetelijke plekken. Ze gaan vissen, genieten van de natuur en vooral van elkaar. Quality time in de hoogste graad. Geweldige momenten om te delen met je kind en hem intussen levenswijsheid en nog van dat meer mee te geven.

Rustig en fijn, gecombineerd met prachtige natuurbeelden, maar het mocht wat meer zijn voor mij, zeker op filmisch vlak. Een film van eenvoud, maar ik miste inhoud.

Mijn eerste uit Ecuador. Ook meegepikt via het online platform van IFFR. Een film die inderdaad de beelden laat spreken boven de dialogen. Niet moeilijk als je een schuchter zwijgzaam meisje vertolkt. Een meisje dat gebukt gaat onder de zwakke gezondheid van haar moeder en haar eigen gezondheidsproblemen. Het maakt van haar een buitenbeentje op school die niet kan meespreken over de zorgeloosheid van het leven en de fantasie over jongens, iets wat meisjes van die leeftijd horen te doen.

Het betert er niet op wanneer ze bij haar vader dient te gaan wonen. Op zijn zachtst gezegd een vreemd figuur. Prima acteerwerk. Van genoten!

Op zich is het een raar gegeven dat mensen gronden claimen en besluiten dat het hun eigendom is. Het is vervolgens een pluspunt dat dit verzegeld wordt op papier. De waarde ervan wordt bepaald door de legitimiteit van het document dat door iedereen gedragen wordt. De familie Solé bevindt zich in een situatie waar er géén papier is, waardoor ze hun broodwinning dreigen te verliezen.

Erg sfeervol portret van een kleine boerenfamilie die een boomgaard met perziken onderhoudt. De idyllische boomgaarden steken in schril contrast af tegenover de multinational die er zonnepanelen willen plaatsen. David versus Goliath. De natuur tegenover het kapitalistische geld.

De film focust zich voornamelijk op de intermenselijke relaties van de familie onderling. Spanningen, verwijten, onzekerheden stapelen zich op. Daarnaast ook lieflijke taferelen van spelende kinderen tussen de bomen en natuur. Fijne cast en degelijke film!

Tja, dit is ook een manier om de echtscheiding aan te vragen. Dit zag onze vriend Steve niet aankomen, en dat op zijn verjaardag. Wordt het mes nog wat dieper in de wonde gedrukt. Het is moeilijk om na te gaan hoe correct de analyse van zijn vrouw is, maar feit is wel dat ze zich weinig gewaardeerd voelde als persoon. Of ze zo moest reageren de beste optie was - vermoedelijk omdat ze het face to face niet aankon - laat ik in het midden.

Je mag je man dan nog zo haten, borstkanker insinueren of je laten nemen door de buurman op video, echt psychisch gezond kan je het niet noemen. En wie is zij om de (toch wel liefhebbende) vader zijn kinderen te ontnemen, via elk mogelijk detail dan nog wel?

Soit, los van dit wel een film die onder je huid kruipt, zeker voor de 1e keer. Ik wist niet goed wat verder te verwachten. Een confrontatie bijvoorbeeld? Die bleef dus uit. Toch is de film voor mij geslaagd omdat het een bepaalde spanning vasthield en we samen met Steve via de video van de ene verbazing in de andere terecht kwamen. Traag tempo inderdaad, maar de sfeer en spanning maken veel goed (ook al komt er niet echt een climax).

Muhammad Ali Is zo één van die weinige sportfenomenen die zowat iedereen kent, of je nu een sportvolger bent of niet. Je moet zelfs nog nooit een boksmatch gezien te hebben om te weten wie de man is. In de ring een enorm charisma en persoonlijkheid, maar ook daarbuiten minstens evenveel groots en populair. Dat zijn leven en keuzes het hem niet makkelijk gemaakt hebben, staat buiten kijf, maar net als in de ring heeft hij er zich steeds uitgevochten en dat verdient tonnen respect, of je het nu eens bent met hem of niet ...

Ook voor Will Smith was het een eer om Ali te vertolken. Hij deed het ook geweldig en mat zich het personage Ali toe. Terecht bejubeld door de critici, want hij deed het prima en overtuigend. Ook fysiek legde hij een lange weg af, goed afgetraind lichaam!

Het leven van Ali was zo divers en uiteenlopend dat het onmogelijk was om alles aan bod te laten komen. Mann deed toch de poging, maar struikelde haast over het feit om het te goed of te volledig te willen doen. Dit leidde soms een beetje tot een rommeltje waardoor het overzicht soms werd verloren. Te weinig diepgang ook in sommige gebeurtenissen. Jammer, maar wel aanbevelenswaardig, mede door Will Smith.

De film doet wat denken aan de Duitse klassieker Angst Essen Seele Auf (Film, 1974), maar komt nauwelijks nog maar in de buurt van deze referentiefilm. Eigenlijk is het beschamend dat ik deze twee films met elkaar vergelijk, maar qua personages is het verhaal identiek. Een oudere dame vindt de liefde in een jongere allochtone man. Alleen is hier van diepgang in de personages totaal geen sprake. Wat je wel krijgt is wat onnozel gegiechel en pseudo romantisch gezwets.

De rauwe omgeving van een wederom verpauperde wijk van één of andere Britse industriestad vond ik één van de kleine lichtpuntjes in de film. De worsteling van Ali met zijn verleden evenzeer. Voor de rest stelt het niet zo heel veel voor. Ook de acteerprestaties waren niet onvergetelijk. De klemtoon ligt iets te veel op het romantische luik. Jammer.

Een schrijnend relaas van enkele straatkinderen die een dagdagelijkse strijd leveren om te overleven en daarenboven ook te maken hebben met andere jeugdbendes. Een erg toekomstloos leven, zonder te kunnen terugvallen op ouders of andere volwassenen. Het maakt deze kinderen hard en vaak meedogenloos. Zo mocht we ondervinden ... Het verhaal speelt zich af in het Marokkaanse Casablanca, maar het verschil met de Braziliaanse kinderen in een favela of een sloppenwijk in Nigeria of India, is in se gelijklopend.

Erg sterk acteerwerk van de kinderen. Zeer authentieke prestaties van eenieder. Het harde bestaan wordt goed naar voren gebracht. Rauw en schrijnend, maar al bij al ook op kindermaat (met een luchtige insteek). Wordt deze film ook niet aangeboden als jeugdfilm of werd deze destijds niet op JEF gepromoot?

Degelijke Vlaamse thriller zonder echt hoogstaand te zijn. Eentje uit de grijze middenmoot, maar wel eens OK om gezien te hebben, toch als het iets is van eigen bodem. Een film uit het vroegere werk van Verheyen met een Vlaamse sterrencast waar Verheyen graag naar teruggrijpt.

Het plot is herkenbaar. Bij momenten wat onduidelijk of onvoldoende uitgewerkt. Zo is het politioneel onderzoek erg beperkt of zelfs achterwege. Ook het feit dat iedereen bijna uit het niets en op eigen houtje naar de instelling trekt, is eigenaardig te noemen.

Film biedt best wel wat spanning. Het einde in de instelling is best prima te noemen. Acteurs doen het behoorlijk. Nooit echt fan geweest van Hunaerts, maar hier vond ik hem best OK. Speelt nu inderdaad in de populaire serie Thuis (net als Pol Goossen overigens) waar ik hem veel houteriger vind acteren. Michael Pas is altijd fijn om te zien natuurlijk.

Verscholen achter een halve road movie werpen we een blik op het kleine gezinnetje van Alice en Tommy. Wanneer ze op tragische wijze verlost is van de ene slechte man, kruist ze het pad van een andere. Wat wil je ook? Goede zorgzame partners vind je nu over het algemeen niet in nachtelijke cafés. uitzonderingen steeds mogelijk.

Een romantische film zou ik het niet noemen, daarvoor is het te tragisch en zijn er te weinig "kaarsen". Bij momenten wel leuk of grappig en het is daar waar de kleine Tommy een belangrijke rol speelt. De kleine vlegel is ontwapenend om niet te zeggen erg vrijpostig in zijn antwoorden naar zijn moeder. Een goed pak voor de broek had in sommige middens zijn deel geweest. Met het ventje mist een stabiele thuissituatie. Veelal zit hij ook in zijn eentje in een motelkamer te wachten tot zijn moeder afgepeigerd naar huis komt.

Fijn gedaan allemaal. Niets wereldschokkends, maar gewoon erg degelijk en zeer van genoten. Het leven is hard als single mom en als je er wat goed uitziet, dan cirkelen de wellustige aasgieren rondom je...

Matige film over een jonge vrouw die als ambtenaar aan de slag gaat in de stad Lyon. Het begint al typisch met het cliché dat de post werd gecreëerd om een andere post die werd geschrapt te vervangen. Alleen is niemand goed op de hoogte wat de precieze jobinhoud van de nieuwe functie is.

Ze moet de weinig toegankelijke burgemeester bijstaan. De man is inspiratieloos en ze moet hem voeden met nieuwe ideeën en inzichten, en als het even kan hem een nieuw vibe geven zodat hij zich kan opwerpen als presidentskandidaat van Frankrijk.

Tot daar best interessant, maar dan stuikt het volledig in elkaar oninteressante passages over zinloze projecten als Lyon 2500 of die vriendin-activiste, vele saaie meetings en nutteloze scènes. Jammer.

Zeer mooie road movie die pas echt na een half uur echt op gang komt. Centraal een journalist die liever foto's neemt dan dat hij schrijft, dat tot ongenoegen van zijn werkgever. Philip geeft er vervolgens de brui aan en besluit om terug te keren naar Duitsland.

Op de luchthaven komt hij een alleenstaande moeder tegen en tegen wil en dank wordt hem een klein meisje in de handen gestopt. Weg uit New York naar Europa toe. Amsterdam, Wuppertal en het Ruhrgebied. Een beetje een doelloze tocht, zoeken naar een speld in een hooiberg, maar o zo mooi. Ik ben ooit zelf in Wuppertal geweest, familiebezoek en ook op die zweeftrein gezeten. Nostalgisch.

Mooie naturelle rol van dat meisje. Fijne chemie ook met de hoofdrolspeler. Toch eentje om te koesteren en één van de top road movies toch wel.

Behoudens Frankenweenie nooit helemaal echt wild geweest van Tim Burton. Steeds erg fijn om eens mee te pikken, vaak ook erg degelijk, maar tot mijn favoriete films zullen de producties van Tim Burton nooit behoren. Mijn straks zesjarige dochter begint al even filmgek te worden als mij waardoor deze Alice in het vizier sprong. Ze genoot er van, zelfs van de fragmenten die minder geschikt waren voor jonge dames.

Deze film van Burton is tegelijkertijd een vervolg (een volwassen Alice) als een remake. Burton introduceerde een een eigengereide versie van Alice in Wonderland met een donkere ongewone wereld dito personages. De romantische luchtige kantjes zijn er wat afgevijld hoewel hier en daar nog steeds aanwezig. Burton kon zich geheel uitleven en zoals we weten, kan hij dat als één van de allerbesten. Alice groeit letterlijk en figuurlijk in haar rol in Wonderland waarbij ze tranformeert van een besluiteloos persoon naar een daadkrachtige assertieve meid. Ze moet ook wel in Wonderland waar koppensnellende Koningin de plak zwaait.

Eigen ook aan Burton is de ongelooflijke precisie en het streven naar perfectie. De vele details en kleurrijke personages geven je ogen tekort om alles waar te nemen. Depp doet het steeds goed in een excentrieke rol, maar moest het deze keer toch afleggen tegen Helena Bonham Carter. Verhaaltechnisch echter vond ik de film iets minder, maar het visuele maakt veel goed. Al bij al een nipte voldoende.

Alien werd na The duellists, waarmee Scott in Cannes hoge ogen gooide, vooral zijn grote doorbraak in Hollywood. Alien is destijds als een cultfilm bestempeld en geldt ook vandaag nog als een voorbeeld binnen het (horror) SF-genre. Alien kwam net na de grote filmsuccessen van Jaws en Star Wars. Scott heeft eigenlijk van beide films ideeën gebruikt om tot zijn film te komen. Zoals wel vaak bij Scott is diepgang en ontwikkeling van de personages ver te zoeken. Alien daarentegen heeft een sterke cast met onder andere Weaver en Hurt.

De idee of het ontwerp van de facehugger en de Xenomorph (naam pas in the sequel bedacht) is me altijd blijven fascineren en dat maakt de film tot het icoon die hij vandaag nog steeds is. Ook de chestburster blijft tot de verbeelding spreken. Het verhaal en opbouw is vrij simplistisch, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het uitstekende camerawerk, mooie vormgeving en de sublieme spanningsopbouw van de film. De spanning druipt van het scherm (zeker binnen de tijdsgeest). Het ondersteunende geluid en de stiltes onderstrepen dit nog meer. Het duurt dan ook tot het einde van de film tot we de Xenomorph in zijn geheel zien. In de latere films worden deze wezens verder uitgediept. De film kent een gestage opbouw, maar is niet meer te stuiten vanaf de inplanting van het embryo.

De knopjes en de snufjes van de Nostromo zijn misschien wat gedateerd, maar dat bederft de pret niet. Kleine SF-fantasieën zoals een androïde of de cryoslaap maken de film extra fijn. Het einde was ok. Er waren oorspronkelijk plannen om de film te laten eindigen met de ontploffing van de Nostromo, maar gelukkig was er nog een eindscène waarbij het monster in de capsule zich kon verschuilen. Over het hoe en wanneer is niets vermeld: prima voor de spanning weliswaar, minder voor de uitdieping en geloofwaardigheid.

Het is nu al duidelijk dat alles wat na Alien en Aliens komt niet meer geëvenaard zal worden. Een topper is dit heus niet. Visueel en qua geluid scoort dit zeer goed. Ook het camerawerk en belichting waren top. Het verhaal op zich valt ook wel mee, maar de invulling van het verhaal is maar pover.
Er was voor mij geen enkel moment waar er enige spanning te bespeuren viel. Alles was zo voorspelbaar en is opgebouwd met clichés. Tuurlijk weet je David de plaats heeft ingenomen door Walter,
tuurlijk weet je dat de facehugger uit het ei zal springen, en ga zo maar door...

Het gevecht met de Xenomorph en Daniels buiten op het platform van het ruimteschip was totaal onrealistisch. Zo onrealistisch dat het niet meer au sérieux genomen kan worden. Michael Fassbender deed het uitstekend als Walter/David en zijn ideeën en het waarom van zijn daden (als David dus) waren boeiend: De idee om zelf iets te betekenen en vader of creator te zijn van een organisme. Hij experimenteert er dan ook op los met zijn creaties. Dat verhaal kon ik best smaken. De andere cast vond ik maar magertjes. Het merendeel deed auditie voor het verhaal van de tien kleine eendjes, veevoer dus ... Erg vernieuwend is het dus allemaal niet alleen werd het in een moderner jasje gestoken.

Alien ressurection is een echt buitenbeentje in de reeks. Soms zijn buitenbeetjes origineel en vernieuwend, maar hier gaat het helemaal de foute weg op (al kon het blijkbaar nóg erger als je er Predators in verwerkt). Ongelooflijk wat Jeunet ervan terecht gebracht heeft, jammer eigenlijk. Alle logica en premisses die verwerkt waren in de eerste drie delen worden nu geheel overhoop gehaald. Dat je Ripley kloont en gebruikt als wetenschappelijk experiment, ok, dat kon ik nog net slikken. Weaver is hét uithangbord voor de reeks en overtreft zichzelf steeds om vorm te geven aan het personage Ripley en de reeks in zijn geheel.

Alleen is het jammer vast te stellen dat ze van de Xenomorphs karikaturen hebben gemaakt. Aliens die zwemmen? Neen, dat had ik nog niet eerder gezien. Ook de scène op de brandladder is bijgevolg wat overtrokken: aliens die kogels ontwijken, aliens die zich inbeelden dat ze een lama zijn, ontploffende alien waarvan het zuur ineens niet meer verspreid wordt, enz …
En uiteraard zitten we op het eind met een halve yeti opgescheept. Zelfs het snow creature uit The empire strikes back zag er beter uit. Men trachtte er een kruising tussen mens en Xenomorph van te maken. Ik vond het eerder een zielig beest met zijn stomme irritante geluiden en melige ogen.

Wat wel positief was, was de aandacht voor het klonen, eveneens werd verwezen waarom Ripley nr. 8 werd genoemd. Het labo zelf zette je wel even aan tot nadenken. The Company is een malafide organisatie die geen moer geeft om het sociaal belang, maar enkel uit is op geld en macht. Hallucinant eigenlijk. Ten gevolge hiervan worstelt Ripley met haar identiteit: enerzijds zeer confronterend wanneer ze de mislukte klonen zag en eveneens de andere kant waarbij ze als “moeder” fungeerde van de gemuteerde alien. Louter dit gegeven vond ik erg goed aan de film, maar in zijn geheel net onvoldoende.

Fede Alvarez is erin geslaagd om de oude fanbase die is opgegroeid met de quadruple franchise en een jong nieuw publiek tevreden te stellen met zijn nieuwe Romulus. Daar waar Scott toch wat in faalde met zijn matige Prometheus en Covenant. Iets te veel filosofisch geneuzel waar niemand zat op te wachten.

We situeren ons twintig jaar na Ripley's eerste ontmoeting met de Xenomorph en de film heeft wat de stijl van de eerste twee films. Het lijkt in eerste instantie zelfs een remake van de film uit 1979, maar het gaat toch verder dan dat. In deze Romulus is veel tijd en aandacht gekropen om met het grote budget een sterke film af te leveren. Prachtige vormgeving van die ontginningsbases en mensenkolonies vele lichtjaren hier vandaan. Prachtig ook die ringen rond de planeet. Visueel zeker hoogstaand, net als de sound die echt deel uitmaakt van de Alien-franchise.

Spaeny is geen Weaver, maar trekt meer dan haar streng. Ze lijkt definitief vertrokken na drie sterke rollen op korte tijd in bekende Hollywoodfilms zoals ook Priscilla (Film, 2023) en Civil War (Film, 2024). David Johnson vond ik ook overtuigend als androïd Andy al is het geweldig om weliswaar een halve Ian Holm aan het werk te zien. Nostalgisch voor de oude garde! De man is jammer genoeg 4 jaar terug van ons heengegaan.

De film heeft alles om er een geweldige film van te maken. Die facehuggers zijn enorm nijdige beesten. De Xenomorph is meedogenloos. En wat een knappe scène was de Alien 2-lookalike met de zwaartekracht en het rondvliegende zuur. Het einde met die hybride vond ik het minste van de film, weinig overtuigende creatie, had niet gemoeten, dan had ik nog liever een (queen) Xenomorph gehad ofzo.

Tja, wat kan ik erover zeggen? Elk vervolg is telkens een beetje minder? Het grootste probleem bij vervolgfilms, zeker wanneer je het gaat over een originele film waarbij spanning en mysterie centraal staat, is dat je net dit effect verliest en de verrassing weg is.

Al bij al nog een leuk vervolg op een interessante locatie en eigenlijk teruggaand op het origineel: slechts één Xenomorph en die moet je bestrijden zonder vuurwapen. Het grootste manco zal wellicht de invulling van de personages zijn. Weaver is en blijft top, niets op aan te merken, integendeel. De andere personages boeiden me totaal niet, leken veelal op elkaar (behalve Dillon dan) en zijn gewoon niet goed genoeg uitgewerkt. Toch probeert Fincher er de sfeer in te houden. Die grote ventilatoren, die donkere rioolgangen geven een beklemmend sfeertje die richting het origineel gaan.

Hier en daar wel wat plotfoutjes. Heeft er iemand die hond ontdekt (of heb ik dat nét gemist?). Het einde met het ruimteschip van The Company vond ik vrij overbodig en leidde tot niets. De zelfmoord van Ridley deed me denken aan Terminator 2 (dat een jaar eerder uitkwam dacht ik). Voor een herkauwde film best nog ok, net voldoende dus met 3,0*!

Aliens is één van die weinige sequels die niet perse moet onderdoen voor het origineel. T2 is er ook zo eentje. Aliens is net zoals Terminator 2 meer gericht op de actie, al verliezen beide films zich er niet in en blijft het verhaal overeind. "Aliens" dus en niet "Alien II", de titel is alvast een voltreffer. Waar je bij "Alien" af te rekenen krijgt met één Xenomorph, heb je er hier tientallen, meervoud dus. Meer actieprent dan horror dus, niet onlogisch als je het effect van de verrassing kwijt bent.

De aliens komen veel en in grote getale aan bod. Ze zijn erg knap gecreëerd met als koninginnenstuk de euh ... welja, de prom queen dus. Zeer fraai allemaal. Ook de omgeving, leefwereld (als een bijen- of mierenkolonie) van de aliens zag er fijn ook. Het decor zag er fraai uit met al die eieren en al dat plakkerig gedoe. Het concept ook om toch wat donoren in leven te houden, is goed bedacht. Hoe moeten ze zich anders voortplanten? De film heeft zeer sterke punten: in de eerste plaats met Weaver zelf die de film echt draagt. De sfeer, decor, spanning en actie is top.

Wel jammer dat de mariniers wat karikaturen van zichzelf zijn en de clichés in het rond dwarrelen (Ik ergerde me blauw aan het personage van Bill 'bange wezel' Paxton en die machovrouw Vazquez). Ook het feit dat de Xenomorphs "simpele" schietschijven zijn die je met bosjes kon neerhalen, ergerde me toch een beetje. Het effect van het rondvliegend acid-bloed kwam te weinig aan bod (en daarin boet de film in aan geloofwaardigheid, zeker wanneer het de ene keer wel zijn effect had en even erna dan weer niet). Ook hier en daar wat plotgaten zoals die zendertjes die in verschillende scènes dingen toch verschillend zagen, ... Desalniettemin een sterke prent en goed vervolg van Alien. Helaas gaat het vanaf nu alleen maar crescendo naar beneden. 4,0* in een milde bui.

Films van dit kaliber die ik aanschouw in de bioscoop krijgen meestal een overschatte rating van mij. De CGI- en audio-effecten komen het best tot hun recht in een grote zaal dan thuis waardoor ik vaak overdonderd wordt door het geheel. Ook hier dus met deze Alita. Sowieso niet mijn favoriete genre, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet voor het grootste deel heb vermaakt. Ik was onder de indruk van de mooie (of troosteloze) toekomstwereld en het bestaan van een wereld op en boven de grond. De film deed me ook wat denken aan Ready player one (2018) met zijn surrealistische wereld en game-battles. Ook Monsterball werd knap weergegeven. Erg spannend, visueel erg sterk en gelukkig ook niet te rommelig of te snel om alles op te nemen. Integendeel: de slow motion zat knap verwerkt in de actie.

Maar een goede film? Toch eerder net niet. Daarvoor was het verhaal te pover en de dialogen te beperkt. Behoudens een sterk eerste half uur had de film op dat vlak weinig om het lijf. Een sterke Waltz weliswaar - toch voor mij de trigger om zeker te gaan zien in de bioscoop - hoewel ik zijn rol als warrior niet echt geloofwaardig vond.
De bad guys zagen er gemeen en stereotiep uit, maar bij momenten ook over the top. Less is more in sommige gevallen. Het liefdesverhaal is op zich geen slechte insteek, maar het personage Hugo straalde te weinig uit om me echt te pakken en waarde te hechten aan hun liefde of vriendschap. Ook hier passeert opnieuw dat typische plot dat je al tig keer hebt gezien. Alita zelf is een mooie meevaller, fijn personage met een degelijke diepgang al was de metamorfose er ineens wel héél snel.

Wel een beetje ontgoocheld dat de film abrupt een einde neemt zodat men er een nieuwe franchise kan aan breien. Dit was een inlopertje in afwachting van het tweede deel. Al bij al een voldoende.

Alive heb ik vroeger ook al een paar keer gezien en deze is me steeds bijgebleven. Zeer aangrijpende film over een gecrasht vliegtuig in het Andesgebergte. Probeer het je maar eens in te beelden: 70 dagen in barre weersomstandigheden met weinig hoop om om gered te worden, moeten afrekenen met honger en diverse weersfenomenen, ... bikkelhard drama op dat vlak, vooral het punt dat men beslist (en effectief overgaat) tot het eten van mensenvlees.

De film doet je beseffen hoe nietig de mens kan zijn in de woeste natuur. De landschappen van het Andesgebergte zijn uiteraard schitterend. De acteerprestaties zijn behoorlijk. De wil om te overleven, het sprankeltje hoop dat elkeen blijft hebben om door te zetten, de onenigheden onderling, ... het komt allemaal aan bod in de film zonder echt in overdrive te gaan. De film verveelt nooit, maar blijft wel boeiend om naar te kijken. Ik werd alvast meegezogen in het verhaal. Kon de film nog beter uitgediept worden? Wellicht wel, maar dan wordt het wel een hele lange zit. Soms kan de verbeelding ook een kracht zijn. Ik twijfel tussen een 3,5* en 4,0*.

Het enige waarmee ik een beetje moeite heb (of waarvan ik geen idee heb) is hoe de mensen er na 70 dagen koude nog voorkomen. Dit viel best mee in de film. Als ik de vergelijking mag maken met de loopgraven uit WOI kan ik alvast zeggen dat wekenlang zonder warm voedsel je gewoon als mens fysisch als mentaal kapot maakt. Nu, het is een waargebeurd verhaal, de mensen hebben het gehaald: ongelooflijk hoe een mens op instinct en overlevingsdrang dingen kan verwezenlijken die niemand voor mogelijk acht.

Ik had deze horror vooraf ingedeeld onder torture, maar het draait toch enigszins anders uit. Dit is geen Hostel of Saw. Al bevat het wel alle elementen en sfeer om dat idee te hebben. Ook op psychologisch vlak kan zeker die richting uitgegaan worden. Het is een situatie waarin je niet wil terechtkomen. Naast de vele vragen waar je bent en wie je dit aandoet, huiver je van de idee van wat je ogen je projecteren: een gure bunkerkamer met chirurgisch materiaal om je heen en veel bloed op de muren en op je lichaam. Je flipt voor minder ...

Los van de vragen en het mysterie vervolgens een vrij ontgoochelend verloop. Het blijft iets te veel hangen in vraagtekens zonder vooruitgang te creëren in het plot. Visueel best sfeervol, qua plot te matig om je echt te overtuigen. Het einde loopt eveneens op een sisser af.

Mijn DVD-hoes heeft de creepy hand op de cover. Coole poster! Vervelen doet de film zeker niet en met zijn anderhalf uur vliegt de film wel voorbij. Maar er zat zoveel meer in.

Mja, voorlopig van de bekendste film van Blomkamp, namelijk District 9. Voegt relatief weinig toe als je die film al zag. Zal je tegelijk triggeren als je de langspeelfilm nog niet gezien hebt. In District 9 lijken de budgetten ervoor te zorgen dat het visueel wat beter oogt allemaal. Ook aan de aliens in robotpak is gelukkig wat gesleuteld.

Sterke film die ik zou beschouwen als een semi-klassieker. Komt zeker niet tot het niveau van Sunset Blvd. (1950) van Billy Wilder, maar vertoont wel een aantal gelijkenissen. Beide films tonen aan hoe hard en hoe vergankelijk een showbizz-carrière kan zijn en dat het snel kan gaan eens je bent afgeschreven.

Margo Channing is een persoonlijkheid in de toneelwereld. Ze is een veel geziene geprezen actrice op diverse festivals en uitreikingen. Ze heeft vele aanbidders en komt toevallig in contact met een schuchtere gedreven fan (Eve Harrington). Dan ontstaat een soort kat-en-muisspelletje waarbij de echte bedoelingen van Eve boven water komen. Ook zij wil een gelauwerd toneelspeler worden.

De film start met een voice-over tijdens een gala-uitreiking waarbij Eve geprezen wordt. De uitdrukkingen op diverse gezichten te zien is op zijn zachtst gezegd erg koel en lauwtjes. Na een flashback waarbij het verhaal wordt verteld, keert men op het einde van de film terug naar de uitreiking. Net als in Sunset Blvd zie je op het einde van de film hoe vergankelijk en eenzaam roem kan zijn. Er wordt op manipulatieve wijze getoond hoe leep mensen kunnen zijn om hun doelen te verwezenlijken. Vaak luidt vervolgens het gezegde: je oogst wat je gezaaid hebt. De film kent erg sterke dialogen en het spel van Eve is geweldig om naar te kijken. Het script zit erg goed en de actrices (Bette Davis en Anne Baxter)kwijten zich uitstekend van hun rol. Knappe film!

Aangrijpende film over een man dientracht te overleven na een schipbreuk. Veelal komt het steeds op hetzelfde neer en zijn de meeste plots over dergelijk verhaal gelijkaardig. Verrassend en vernieuwend is het dus zeker niet. Toch zie ik deze films wel eens graag.

Inderdaad, geen Wilson aan boord, dus veel praten zat er niet in. Behalve de golven kon je alvast luisteren naar de uitstekende soundtrack, hoewel wat melig. Redford doet het meer dan prima en brengt zijn rol erg overtuigend. Film is dan ook beter dan verwacht. Vooral de uitzichtloosheid, wanhoop en verveling kwamen goed uit de verf. Hoeveel pech kan je ook hebben als je tot twee maal toe niet wordt opgemerkt door een (container)schip. Die voeren toch wel heel dicht.

De storm werd goed in beeld gebracht, mooie beelden tout court zoals helemaal op het einde met de brand. Dat hielp dan toch, originele manier om op te vallen wel, slechts één maal te proberen. Dat hij met het zicht om gered te worden zich liet verdrinken, vond ik bizar. Je zou kunnen denken dat het uit vermoeidheid was, maar hij nam die beslissing vrij ostentatief. En even later kon hij toch niet snel genoeg boven zijn. Die uitstekende hand - in het donker nota bene - maakte het niet beter op. Alles in beschouwing genomen toch nog en degelijke voldoende.