Opinions

Truth or dare, een populair spelletje onder vrienden vooral, om op te vallen, misschien wel om stiekem dingen te kunnen doen die je anders niet kan of mag doen. Je weet waar het toe leidt, niet weinig naar seksuele handelingen, hoe kan het ook anders. Het eindigt met een anticlimax. Eigenlijk te kort om echt conclusies aan vast te knopen.

Het is intussen al duidelijk dat deze Ad astra geen blockbuster voor het grote publiek is. Wie een spetterende actiethriller verwacht is er vervolgens aan voor de moeite. In de plaats hiervan schotelt Gray je een soort filosofische gezapige film voor over een man die worstelt met zijn eenzaamheid en de zoektocht naar zijn vader.

De film blies me zeker niet weg. Eén van de grootste pluspunten zijn de adembenemende beelden van de ruimte. Visueel echt een pareltje waarbij het bioscoopgevoel wel een meerwaarde geeft. De onmetelijkheid en eenzaamheid wordt goed weergegeven en straalt af op het personage van Brad Pitt. De actiescènes zijn op de eerste scène na erg pover en zelfs overbodig. Die maanraid met die Rovers is betekenisloos en heeft bitter weinig met het verhaal te maken. Ook die scène met die aap is nogal bij de haren getrokken.
De filosofische insteek is een ander pluspunt waarbij je je de vragen kan stellen waarom het in de menselijke natuur zit om steeds nieuwe horizonten te verkennen en te exploreren. Wat is het doel en de bedoeling hiervan? Waarom is (of zou) het gras steeds groener aan de overkant (moeten zijn)?

De insteek rond de eenzaamheid van Pitt en het feit dat het je horendol maakt had ik liever verder uitgewerkt gezien. Het plot draait uiteindelijk rond de zoektocht naar zijn vader en dat boeit uiteindelijk toch minder. Audiovisueel erg sterke film met eveneens een goede Pitt. Alleen vond ik het plot de verkeerde richting uitgaan. Beetje gemengde gevoelens dus voor deze Ad astra, maar globaal gezien gewoon 'goed'.

Lang geleden dat ik Ad fundum nog eens zag. Alleen Shades blijft nog over. Film is zeker niet slecht, maar bevestigt alleen maar de idee die ik had over Van Looy, verdienstelijk, maar zeker niet bovengemiddeld. De debuutfilm van Van Looy belicht de beruchte studentendopen langs Vlaamse universiteiten. Het uitgangspunt van de film is zeker niet slecht en lange tijd houdt de film een bepaald niveau aan. Zo was het best interessant om een inkijk te krijgen in de vele absurde opdrachten die schachten, de eerstejaars, dienden uit te voeren.

Na de rechtbankscène gaat het echter qua plot de dieperik in met de film, niet voor het eerst zo blijkt bij Van Looy. Ook Loft en vooral De premier waren in hetzelfde bedje ziek. Zoals ook hier al vermeld was de seksscène tussen Petra en Tom hoogste ongelukkig gemonteerd. En de finale klimpartij loopt wel erg lullig af, nogal goedkoop eigenlijk.

Verder werd de praeses wel erg eenzijdig negatief bestempeld. Alsof hij en zijn totale aanhang immorele boosaardige wezens waren zonder emoties of spijt. Het incident is één ding, ook de andere vernederingen gingen ver, té ver. De film geeft daarentegen wel mooi weer hoe groot de sociale druk kan zijn, maar de meute leek dan ook onrealistisch groot. Het politioneel onderzoek en de doofpotoperatie van o.a. de universiteit waren eveneens een lachertje. Gemengde gevoelens bij deze film, nipte voldoende.

Tot slot kleine opmerking over de beschrijving hier op de film. De Ridder wordt bestempeld als personage, maar is de acteur. Dit moet uiteraard Sammy Raes zijn. Trouwens erg indrukwekkende casting van Vlaamse (toekomstige) topacteurs voor deze film!

Na het geweldige Le Bleu du Caftan (Film, 2022) was ik benieuwd naar het andere werk van regisseur Maryam Touzani. Ook in deze Adam werkt ze samen met de Belgische actrice Lubna Azabal waarvan ik alweer onder de indruk was. Hier speelt ze een soortgelijk personage. Hardwerkend een eigen zaak runnen, maar gebukt onder een sociaal drama. Ze komt vervolgens erg stuurs en gesloten over.

Toch weerhoudt dit haar niet om na veel twijfels de zwangere en verstootte Samia onderdak te bieden. Wederom een erg indrukwekkend sociaal drama waar de actrices je dicht op de huid zitten. Er wordt een intens en erg authentiek beeld geschapen met een camera die er dicht op zit. Het puike acteerwerk doet de rest.

Erg genoten van deze film en een aanrader voor wie van arthouse houdt. Fijn ook steeds om die kleine lokale lekkernijen de revue te zien passeren. Die arbeidsintensieve bol spaghetti was bijvoorbeeld erg gegeerd onder de klanten. Leuke bijpersonages ook zoals die man Slimani die zot loopt van Abla. Het einde lijkt inderdaad geen duidelijk beeld te geven wat er verder gebeurt. Volgens mij houdt ze het, maar vertrekt ze. Er zijn volgens mij voldoende signalen om weer te geven dat de band tussen haar en haar kind te groot is om het nog te laten adopteren.

Niet echt mij ding. Gelukkig een film met een beperkte speelduur. Ik dacht een soort mysterieuze film te zien waarbij werkelijkheid en dromen in elkaar vloeien met al dan niet paranormale verschijnselen. Niets van dit alles, of al dan niet beperkt aanwezig.

De film is echter een aaneenschakeling van J-pop songs gecombineerd met wat anime. Alsof het (een) langgerekte videoclips(s) betrof(fen). De muziek was al niet mijn ding en de verwachtingen werden allerminst ingelost. Geen idee waar de film heen wou, maar de ontvouwing van de droomsequenties van Ari kwamen alles behalve uit de verf. Jammer.

Toch wel met wat spijt achteraf deze film bekeken. Dit is een zuivere scifi tienerfilm. Geen scherpe kantjes, een nogal dromerig eenvoudig plot, vlakke personages en ga zo maar door. Heb ik dan niet niet geamuseerd? Mja, toch wel een beetje, maar het is niet dat ik er me volgende week nog veel zal van herinneren. Een Mark Ruffalo bijvoorbeeld vind ik in andere genre van films een stuk beter tot zijn recht komen.

Al bij al wel leuk om de jonge en de oude Adam met elkaar te zien optrekken. Hun gekissebis onderling heeft wel wat. Het tijdperk van de jonge Adam voelde niet echt anno 2022 aan vond ik wel, eerder iets eighties of nineties, maar dat is op zich geen erg.

Wel was ik niet zo te vinden met die uiteenspattende cyberrobots of wat het ook waren. Welja, een tienerfilm dus, dan kan je dat wel verwachten. De schepen zelf vond ik ook niet zo geweldig pop-uppen. Film in zijn geheel te "gecreëerd" om echt goed uit de verf te komen.

Films met een mystieke religieus getinte sfeer hebben me steeds al aangetrokken. Als ze dan nog eens uit Denemarken komen en Mads Mikkelsen van de partij is, dan ben ik er helemaal bij. Deze Adam's apples stond al eventjes op mijn lijstje en stelde me dus ook niet teleur. In de eerste plaats al met een erg leuk concept dat Bijbels geïnspireerd is op het verhaal van Job die danig op de proef werd gesteld, maar God nooit verloochende.

Die lijn wordt in de film doorgetrokken naar de dominee Ivan waarbij een geweldige Mads Mikkelsen een sterke prestatie neerzet met Ulrich Thompson (Adam) in zijn zog. De twee zijn goed op elkaar ingespeeld en de soms verbijsterde verbaasde ietwat domme blik van Adam is ontzettend fijn om naar te kijken. Ivan daarentegen is de goedgelovige naïeveling die elk kwaad ombuigt en minimaliseert, tot grote ergernis van Adam. Ook de andere personages zijn geweldig met de dokter op kop met zijn enthousiaste anamnese van zijn patiënten.

Wat de film verder erg vermakelijk maakt is de subtiele humor, de no-nonsense aanpak van Jensen om in schijnbaar normale situaties iets absurds te brengen. Al was het maar de discussie over de koffiebiscuits terwijl de dame haar hart uitstort of ze een abortus wenst of niet. Het zit hem soms ook in de kleine dingen zoals het muziekdeuntje in de auto, één of andere gezichtsexpressie of de droge humor die gebracht wordt. Al deze situaties van drama, humor en mysterie worden perfect gemixt tot één geheel. In mijn ogen een absoluut toppertje! Mooi!

Geen eenvoudige film waarbij de diepere laag aanwezig is, maar daarom niet steeds doordringt. Als je het achteraf bekijkt zit het wel prima in elkaar waarbij gespeeld wordt met werkelijkheid en fantasie en een combinatie daarvan. Met een personage dat ook in werkelijkheid bestaat (Charlie Kaufman) om dan te beginnen achter de schermen van 'Being John Malkovich". Hoogst bizar allemaal ... of ingenieus, wie zal het zeggen?

Interessant wordt het wanneer Charlie's alter ego en broer opduikt en eigenlijk totaal het tegenovergesteld is van wat hij is en denkt. Charlie is onzeker, zowel op werkvlak als in de liefde. Hij worstelt al eventjes om een degelijk script te schrijven over een boek met orchideeën.

Om dan uiteindelijk te eindigen met iets wat hij helemaal niet wou in een pure Hollywoodiaanse stijl. Prima film, niet 100% allemaal duidelijk voor mij, maar toch van genoten, zeker van de uitstekende Nicolas Cage. Hopelijk heeft hij na Pig terug de draad wat opgepikt!

Het vervolg van de film van 2 jaar eerder. Deze sluit naadloos aan op de eerste film. Nu Fester (opnieuw) een volwaardig lid is van de familie kijkt hij met lede ogen en gezonde jaloezie naar het familiale perfecte geluk van zijn broer Gomez. Hij wordt dolverliefd op de nieuwe knappe nanny die met haar streken op zich wel past bij de familie.

De personages blijven geweldig, net als de sfeer en het decor. De kinderen treden uit hun comfortzone met het verschrikkelijke jeugdkamp. De droge sarcastische opmerkingen van Wednesday, maar ook van Morticia, blijven doorheen de film erg leuk.

Hier en daar wat flauwe dingen, voornamelijk over Pubert wanneer hij even een superhero is, en ook het rollenspel tussen Fester en Debbie was vaak nogal gekunsteld. Maar over het algemeen blijft The Addams familie erg vermakelijk en nostalgie vanuit mijn jonge jaren.

Haha, lange tijd geleden dat ik deze nog eens zag. Pure nostalgie vanuit mijn jeugd. Eigenlijk herbekeken nu ik op punt sta de Netflix-serie Wednesday te zien. Wel leuk zo die spooky macabere griezelhumor die je bijvoorbeeld ook al terug zag bij onder meer Beetlejuice of Edward Scissorhands.

De sterkte is meteen ook de zwakte van de film. Geweldige charismatische personages, stuk voor stuk die hele familie, maar ze zijn allemaal zo interessant dat ze afzonderlijk erg beperkt zijn uitgewerkt. Dat neemt niet weg dat de film erg lekker wegkijkt en de setting erg geslaagd blijft, ook na ruim 30 jaar.

Allemaal wel prima gedaan: decor, kostuums, setting en spitsvondigheid. Er is wel wat werk ingestoken. Vooral destijds als kind ontzettend van genoten. Nu is het wat met een meer nuchtere bril, maar deze herziening deed me alvast veel plezier.

Een stijlvolle vampierenfilm geschoten in zwart-wit. Het zwart-wit is eerder functioneel dan dat het een specifieke bedoeling heeft. In de hoofdrol de immer bevallige Liv Taylor die ik sinds Armageddon een ongelooflijk knappe vrouw vind. Zij doet het overigens prima in deze existentiële vampierenfilm waarin ze op zoek gaat naar zichzelf.

Een a-typische kijk op het vampier zijn, hypnotiserend ook wel hoe Taylor ronddwaalt door de stad. Verwacht geen spectaculaire film, eerder een arthouse, een slowburner. Metaforisch en symbolisch met de verslavende link tussen drugs en bloed, als een vampier die verslaafd is aan bloed.

Die tussengedeelten rond de genocide en filosofie waren niet echt nodig. Al bij al de moeite om gezien te hebben.

Alex van Warmerdam doet inderdaad even mee in de film, een kleine cameo als zoon van de hospita geheel op het einde. De setting, het verhaal, de onderhuidse cynische humor die aanwezig is, het heeft sowieso wat weg van een van Warmerdam.

Heerlijk droog en bijzonder intrigerende personages die meer naast dan in de maatschappij lopen. Het huis(houden) is een rommeltje, zo ook de geesten van de Joris en Maria. Leuk einde ook wanneer je merkt dat de ellende alleen maar groter wordt, je echt medelijden krijgt met de man om dan met een kwinkslag te eindigen. Fijn!

Adem is een fijne Vlaamse dramafilm die zich gezien het onderwerp veelvuldig in het ziekenhuis afspeelt. Geen overdreven sentimenteel gedoe - een valkuil waar sommigen zich aan bezondigen - maar een oprecht portret van enkele jongvolwassenen die lijden aan de ernstige taaislijmziekte. Naast een aantal zware scènes is er meer dan voldoende insteek van luchtige en humoristische momenten.

Zo is er een mooi contrast tussen de twee tegenpolen Xavier en Tom. De één is een optimist en het werkt aanstekelijk om zijn zelfrelativering en -spot te kunnen aanhoren. Tom daarentegen heeft het moeilijker om zijn ziekte te kunnen plaatsen. Het scenario is mooi, maar slaat soms jammer genoeg de bal soms mis (denk bvb aan het moment dat de ziekenhuismedewerker een muilpeer wordt verkocht of scène met de voorraad medicijnen). Stef Aerts doet het geweldig, maar het is vooral Wouter Hendrickx die er bovenuit steekt.

Deze Franse kortfilm deed me denken aan het geweldige Wandafuru Raifu, (Film 1998) van de Japanse cineast Kore-eda. Het duurde wel even voor ik in de film zat, want alvorens de eigenlijke bedoeling van start ging, was de film al ruim voorbij halfweg zijn speelduur. Ook best niet geweldig als het dan een kortfilm betreft.

Hier in dit Frans ensemble tracht men de herinneringen van de klanten visueel te maken. Herinneringen die vooral te maken hebben met verlies, afscheid en pijn leek het wel. Er werd gefocust op één individu, maar de uitwerking of betrokkenheid was niet optimaal. De magie ontbrak wat voor mij en dat heb je toch nodig met dit soort films.

Wel een fijne satire in die typische Franse stijl. Niet de sfeer of magie van een Amélie Poulain of Au revoir la haut, maar wel met kleurrijke karikaturale personages die in absurde situaties verzeild raken. Niet geweldig hoogstaand allemaal, maar best vermakelijk voor anderhalf uur.

Suze gaat op zoek naar haar kind dat ze bij de geboorte afstond en maakt wegens allerlei omstandigheden kennis met twee ambtenaren. De één heeft er een mislukte zelfmoordpoging opzitten, maar wordt door deze mislukte actie verantwoordelijk gehouden voor doodslag op een collega en de blinde man belandde letterlijk in de vergeetput van het archief. Die laatste lijkt er me zo eentje die best een jaar zou kunnen thuis zitten zonder dat iemand het opmerkt dat hij er niet is en gewoon zijn wedde opstrijkt.

De film houdt verder de balans tussen komedie en drama. En zelfs naar het einde toe wordt het zelfs wat romantisch. Een einde dat ik overigens niet zag aankomen, vrij drastisch toch, maar daarom niet minder geslaagd. Het doet je stilstaan hoe de maatschappij soms omgaat met buitenbeentjes.

Eigenaardige film met een weinig interessant plot. Kon me nooit inleven in het verhaal en dan wordt het wel moeilijk natuurlijk. Een tienerwees die mede door een schoolopdracht de dood van diens ouders koppelt aan een terroristische aanslag. Een film waarbij de motieven en het evenwicht zoek is bij momenten.

Ook het subplot van de lerares past in dit rijtje en maakte de film extra weinig overtuigend. Niet alles was slecht, al bij al nog vermakelijk en hier en daar een mooie scène of camerawerk. Ook de acteerprestaties waren degelijk.

Intrigerende film die aanvankelijk de nodige en rebelse sympathie opwekt van verliefde tieners die het hazenpad kiezen, de wijde wereld in. De jeugd versus de boze volwassenen die te weinig empathie hebben en de jeugd niet begrijpt. Gaandeweg ervaar je dat er wel wat meer aan de hand is en dat enige nuance op zijn plaats is.

En daar sta je dan als onnozele hals beetje beteuterd te kijken en tot de vaststelling komend dat er geen weg meer terug is. Best wel indringende scènes van de onvoorspelbare en soms agressieve Gloria waarbij elk moreel kompas bij momenten tilt slaat.

Verder visueel mooi en rustig geschoten, erg sfeervol en prima geacteerd. Weinig op aan te merken op dit vlak.

Degelijke boot rampenfilm zoals er nog wel enkele zijn zoals onder meer All is lost met Robert Redford. Nadeel is dat je heel weinig vernieuwend kan zijn met dergelijke films. Het plot is steeds gelijkaardig en je weet wat er aan zit te komen: veel overtollig water en nadien veel honger, eenzaamheid en uitputting. Voordeel is wel dat je niet veel fout kan doen als je de personages goed weet te kiezen.

Kormakur pakt het goed aan door schwung te creëren in het verloop van de film via heen en weer gepingpong van flashbacks en flash forwards. Op die manier krijgt ook de uitdieping van de relatie van de twee hoofdrolspelers een kans. Door zo te werken vermijd je dat kijkers zitten af te tellen naar het spektakel zelf het laatste half uur. Een rampenfilm moet aanwezig zijn in het begin en niet in een climax op het einde.

De hoofdrolspelers doen het goed. Mooi naturel gebracht. Het einde was ook verrassend goed, de kleine plottwist zag ik niet aankomen. Visueel ook meer dan ok. Geslaagde film dus, zonder meer.

Geslaagde mozaïekfilm die bestaat uit drie verhaallijnen. Veruit de meest interessante verhaallijn was toch die van Adu, het kleine jongetje, die op de vlucht slaat en naar Europa wenst te trekken. Zeer naturel gespeeld. Aangrijpend portret van hem en zijn grotere zus. Op weg naar Europa was de route vol gevaren. De drang tot overleven komt goed naar voren. De honger, de vluchtelingenkampen, smokkelaars ... worden steeds kort aangehaald, maar voldoende om een impact te verkrijgen bij de kijker. Daarnaast ook visueel erg mooi van zowel de Afrikaanse landschappen als de verdorde opeengepakte verarmoede steden.

Het plot van de Guarda Civil was ook best interessant, maar wel te weinig uitgelicht. Dit hoefde ook niet, want dan zou het plot van Adu minder vaart gekregen hebben. Bij een ensemblefilm is het vaak niet makkelijk om verschillende verhaallijnen met elkaar te matchen. De film slaagt hier onvoldoende in volgens mij. Deels doordat de scenario's niet allen even boeiend zijn of dat het samenkomen van de personages te geforceerd overkomt. Dit laatste is hier trouwens niét het geval.

De derde verhaallijn voegde ook niet zo heel veel toe. De ivoorhandel is op zich boeiend en ik vond de spanningen tussen de blanke Europeaan en de lokale handhavers zeker de moeite waard, maar ik vond te weinig connectie met de rest. Het hing er maar wat aan, zeker wanneer ook de problemen met de dochter erbij kwamen. In werkelijkheid uiteraard perfect mogelijk dat levens en verhaallijnen elkaar zo kruisen, maar voor film heb je toch dat bindmiddel nodig.

Maar de film is zéker de moeite waard, toch wanneer je Adu van nabij volgt.

You see what you get. Ik kende de film eigenlijk niet, maar je wordt onmiddellijk in de wereld van de queer en traverstieten gegooid. En ik vond het best verademend en erg leuk om volgen. Dat komt onder meer door de fijne luchtige aanpak van 3 mannen die een roadtrip doen naar Alice Springs, een stadje in centraal Australië. Erg leuk en gedegen prestaties van het trio Weaving-Pierce-Stamp die het beste van zichzelf geven. Ik had ook de indruk dat ze er echt van genoten.

Een aantal keren me echt een deuk gelachen. Voor de gevatte spitsvondige opmerkingen van Bernadette. Zeker die ene keer toen ze die cafébazin van antwoord diende met "Steek je tampon in de fik en steek hem in je doos. Het zal het enige zijn wat daar beneden vuurwerk oplevert", om dan de verbaasde blikken te zien van de omstanders die dan meteen in een lachsalvo uitbarsten. Heerlijk. Maar de hele film bevat wel van die smeuïge quotes en leuk gekissebis met de drie heren en later ook met Bob.

Een feel good movie met ook een vleugje tragiek wanneer het zoontje van Mitzi ten tonele komt. Je had toch het gevoel dat ondanks het zichzelf zijn dat Mitzi zich wat schaamde voor zijn zoon. De contacten tussen hen beiden waren dan ook teder. Vermakelijkheid en luchtigheid primeert wel in deze film die een bepaalde vibe heeft. De verwensingen en het homofobe gedrag is wel aanwezig, maar beheerst de film niet waardoor het niet te zwaar wordt. Fijn!

Klassieker waarvan de knap gerestaureerde ingekleurde versie zag. Errol Flynn doet het prima is als charismatische schurk die stal van de rijken het gaf aan de armen. Éen van de zovele verfilmingen van de held die met zijn ogen dicht nog raak schoot.

Prima spektakelfilm met massa-events als het schutterstoernooi. De mooie decors en kostuums doen de rest. Best wel van genoten van deze energieke oerklassieker. Avontuur en vrolijkheid staan centraal net als die typische spot die de persoon van Robin Hood zo kenmerkte.

Dit was wel eens een leuke film om te zien, maar had er eerlijk gezegd wat meer van verwacht. In eerste instantie een erg knap gemaakte animatiefilm. Technisch zeer knap gedaan, ook de muziek erbij was passend en een meerwaarde (niet onlogisch als John Williams werd ingeschakeld). Ook het begin was best spannend en mysterieus. Naarmate de film vorderde verdween de magie een beetje en verwaterde het wat.

Kapitein Haddock vond ik vrij vervelend personage, maar dat is nu eenmaal zijn persoontje. Ik weet niet of hij zo in de strips ook zo expliciet naar voren komt?

Voor de rest wat cliché-actiescenes die nergens toe leiden en de kwaliteit van het verhaal meer kwaad dan goed doen. Vermakelijk? Best wel, maar meer hoef je er niet van te maken.

Een perfect voorbeeld waarbij twee etnische religieuze gemeenschappen wel met elkaar kunnen samenleven en opschieten zolang er maar niet in the inner circle gekomen wordt. Het gaat hier niet om extreme gelovigen. Er speelt ook meer dan het geloof alleen. Het is over de fundamentele elementen van je zijn, je familie, de eer en de waarden ... en vooral hoe anderen over je denken. Dat laatste is zo belangrijk voor velen over diverse religies heen zelfs.

Erg fijn gebracht alweer door Loach. Geen diepmensenlijk deze keer, maar wel nog steeds een film over mensen. Een relatie gedoemd om te mislukken denk ik ondanks het open einde. De twijfels die er waren ervoor en tijdens, de knipperlichtrelatie, ... geen goede tekens.

Knap gespeeld door het duo. Een film die ook gaat over vrouwen, over de toegewijde oudere zus, de vooruitstrevende jonge zus die elders wil studeren, de leerkracht die in een andere realiteit terechtkomt. Loach weet de perfecte balans te bewaren!

Chabrol heeft een kwantitatief groot oeuvre, maar het verbaast me toch een beetje dat zijn werk nauwelijks wordt bekeken. L'Enfer (Film, 1994) vond ik zijn sterkste prent en heeft met deze film gemeen dat er op zijn hoofdpersonages moeilijk een label te kleven valt. Je kan voor of tegen zijn, medelijden tonen of het verwerpelijk vinden.

Ook hier dus met Marie die zich verrijkt met illegale abortussen en het verhuren van een bovenkamer aan een vriendin-prostituée. De setting van de Tweede Wereldoorlog is louter decoratief. Het kon evengoed een andere tijdsperiode zijn.

Dan heb je Paul - die was het tegenovergestelde van de Paul in L´Enfer - die erg mak alles ondergaat. Hij laat zich vernederen en heeft niet de kracht om in te gaan tegen zijn vrouw. Tot die ene (en dus ook laatste keer).

Pakkend was toch wel die scène met die tante en de overgebleven kinderen van de overleden moeder toen die verhaal kwamen halen. Erg sterke prestatie van Huppert, maar ook van Cluzet die ik graag bezig zie.

Een minder conventionele zombiefilm lijkt me. Niet dat het plotverloop anders is dan anders. Vele zaken keren nog steeds terug, maar vond hem toch tegelijk apart. De film valt meteen met de deur in huis. Geen aanloop naar, laat staan een verklaring of een duidelijk zicht hoe het eraan toe gaat in de rest van de wereld. We bevinden ons in een afgelegen gemeenschap omgeven door kilometerslange bossen. Geen media, TV of smartphones gezien hier.

De focus ligt volledig op het overleven zonder specifiek doel. De gebeurtenissen waren wat cliché en voorspelbaar, maar de groepsamenstelling vond ik vrij atypisch als survivors. Ook de zombies waren wat anders. Niet zozeer een film met ingewanden of gescheurde monden. De individuen waren als standbeelden die bij onraad telkens een sprint inzetten naar hun slachtoffer.

Prima acteerwerk en ook de omgeving had iets claustrofobisch met die dichte wouden. De sfeer kwam goed naar voren, ook door de tijd te nemen en niet alles doelloos vol actie te pompen. Fijn om gezien te hebben!

Dit is geen Dronningen (2019). Vrij matig uitgewerkte liefdesaffaire tussen een lerares en een leerling. Komt weinig overtuigend over. Weinig aanleiding ook om aan te geven hoe en waarom het allemaal begint. Nochtans is het potentieel voldoende aanwezig.

Naarmate de film vordert begint de slinger door te slaan dat het niet meer aan te nemen is hoe instabiel Anita wel niet is. Die sexting met dat meisje of die gefakete zwangerschap (die amper worden uitgewerkt), het slaat nergens op.

En wanneer alles uitkomt - zoiets kan je niet geheim houden natuurlijk - wordt dit alweer erg mat afgehandeld. Er wordt verdorie meer spel gemaakt van de schoolreis dan van deze affaire. Neen, niet te best. Camerawerk en dergelijke wel op niveau.

Het draait allemaal rond het personage van Wade Whitehouse, vertolkt door Nick Nolte. Nolte doet het prima wat meteen ook de geloofwaardigheid van het karakter ten goede komt. Wade heeft om het erg zacht uit te drukken niet allemaal onder controle. Zowel op privé- als professioneel vlak loopt wel één en ander mank. Hij wordt ook niet au sérieux genomen. Een politieman van een klein dorpje, meestal hebben die nog wel wat autoriteit of aanzien. Hij niet alvast. En met wat gebrul en getier komt hij er ook niet. Het zal aan de fles liggen ...

Zielig karakter. Krijgt nauwelijks een band met zijn dochter. Is totaal onbeholpen en weet zich niet hoe te gedragen. Tegenover niemand eigenlijk, ook niet zijn vader, vriendin of ex.

Best sfeervol wel, zo'n afgesloten vredige gemeenschap ergens in de States, waar iedereen iedereen kent. Het kabbelt wat voort. Inhoudelijk niet 100% overtuigd, maar enkele scènes waren wel meer dan prima.

Een Vlaamse klassieker met wijlen Julien Schoenaerts, de vader van, in een sterke hoofdrol. Centraal in de film staat de ongemakkelijke en onverteerbare onzekerheid of het afscheid van het gezin definitief is of niet. Dit scenario herhaalt zich dagelijks en is voor Pierre en Jessen steeds moeilijker om te dragen.

Sfeervol en mooi gefilmd. Ietwat traag en repetitief waardoor het voor mij bij momenten wat aansleepte, maar vooral Schoenaerts hield het voldoende levend.

Het was omdat het een Shyamalan was dat ik After Earth niet zomaar wou laten passeren. Het jammere van de zaak is dat Shyamalan (voor mij) blijft teren op The sixth sense waardoor ik me blijf vangen aan zijn overige matige tot zwakke producties.

Ik kon weinig tot geen positieve elemente vinden in de film. Eens leuk om te zien om hem te kunnen schrappen van het lijstje, maar dat is het dan ook. Ik heb me te vaak geëergerd aan vanalles en nog wat. De film staat bol van clichés en voorspelbaarheden en is vervolgens overgoten met een sentimenteel melodramatisch sausje. Neem nu de familie Smith. Erg zwakke acteerprestaties. Het zoontje mag dan misschien onervaren zijn voor dergerlijke rol, Will doet het eveneens niet goed. Alsof hij er gewoon geen zin in had: erg houterig karakter, weinig bezieiling, zwakke dialogen.

Ook het personage Kitai zelf had weinig te bieden: een promising cadet met de beste scores, maar zo fameus is het toch allemaal niet zo blijkt: hij is doodsbang (kan ik begrijpen, maar vanuit zijn zogenaamde skills) en maakt kinderlijke onvergeeflijke fouten (de bavianen bvb). Het contrast is te groot en dan zeker op het einde wanneer hij opeens wel dé held kan zijn en “hoera” hij zijn angst kan uitschakelen ... De planeet Aarde zag er overigens mooi uit, zo afgeleefd zag het er toch niet uit. Vreemd ook dat de dagelijkse ijsperiode de plaatselijke fauna en flora nauwelijks deert. Kitai mocht zich trouwens gelukkig prijzen dat hij beste vriendjes werd met mister Eagle.

De film laat zich ook vangen aan sentimentele herhalingen: walvissen begot om de film af te sluiten, de “stand me up-scène”, ... en clichés en toevalligheden namen te veel de bovenhand: enkel zoon en vader overleefden de crash (verrassing!), de kapotte decoder, het contact dat wegviel, de celblokjes die op waren, het stemmetje van zijn vader dat hij denkt te horen op het einde om de berg op klimmen (walgelijk!), de zero-to-hero-transformatie ... .

Neen, After Earth maakte geen goede beurt bij me. Heb me zelden zoveel geënerveerd in één film. Shyamalan kan beter, of toch niet?

Een bizarre bevreemdende nacht in SoHo, New York, voor Paul Hacket die denkt te scoren met een knap meisje dat hij tegenkomt in een bar. Wat volgt is een heuse rollercoaster voor Paul waarbij hij terecht komt van de ene eigenaardigheid in de andere.

Ik zat best in het verhaal en kon me ook volledig inleven in het personage. De man leek wel voor het ongeluk geboren die nacht. Hoewel ik niet alles even logisch vond en ik zowel het plot of zijn gedachtegang niet steeds kon begrijpen, werd ik wel meegezogen in de film. Een nostalgische trip door New York zou ik het allerminst noemen. Het was eerder een vies en groezelig New York by night.

Was er eigenlijk één normale persoon aanwezig in de film? Dat maakt het misschien 'kleurrijk', maar het was soms ook wat te veel van het goede. Ideale speelduur zo rond de 90 minuten. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.