Opinions

Ricardo Darin. Toch wel één van mijn favoriete Zuid-Amerikaanse acteurs, veruit ook de bekendste denk ik, qua naam en uiterlijk. Hier als Esteban, een wat introverte slungelige taxidermist. Leuke openingsscène overigens wanneer we hem met veel precisie en liefde voor het vak aan het werk zien. Erg intellectueel en gezegend met een fotografisch geheugen fantaseert hij erop los hoe het zou zijn een overval te plegen.

En die kans krijgt hij, niet zozeer omdat het allemaal zo gepland is, maar omdat hij er toeval letterlijk inrolt door het pad te kruisen van enkele criminelen. Door een stom ongeluk is er geen weg meer terug. Best onderhoudend en goed in beeld gebracht. Fijn acteerwerk ook, zeker van Darin. Geen meesterwerk, maar gewoon erg degelijk.

Boeiend en onderhoudend, maar voor mij net dat tikkeltje te weinig om me volledig onder te dompelen in de film.

Mijn eerste film uit Costa Rica. Ik ken eigenlijk weinig over het land Costa Rica. Blijkbaar toch één van de meest politiek stabiele en meest welvarende landen van Midden-Amerika en bij uitbreiding Zuid-Amerika. Dat viel ook op in de film die blijkbaar toch min of meer een weerspiegeling was van de algemene bevolking.
Aurora gaat over een tienerzwangerschap en de de moeilijke keuze waarvoor de minderjarige staat wat te moeten doen met het kind.

Ze komt in contact met Luisa die zich over haar ontfermt en haar suggereert om een adoptie te overwegen. Haar familie is echter niet op de hoogte van haar zwangerschap al kan ze dit uiteraard niet verborgen blijven houden. We krijgen een sereen en ingetogen portret te zien van een weifelende tiener die zich stilaan meer bewust wordt van zichzelf. Interessant zijn alle scènes die met de jonge Julia (Raquel Villalobos) die een enorm sterke rol neerzet. Wanneer haar moeder en zelfs de mogelijke vader van het kind achter de zwangerschap komt, kantelt het plot en lijkt alle hulp van Luisa vervlogen te zijn.

Ik kan een woordje meepraten over de gebeurtenissen in de Eerste Wereldoorlog, maar van de Armeense genocide, dat woord lijkt me toch courant volgens vele internationale instellingen, ben ik niet zo op de hoogte. Toch wel een opmerkelijke film die de combinatie heeft van een animatiefilm en een documentaire. Neem daarbij de integratie van zwartwitbeelden van de Hollywoodfilm uit 1919 en je krijgt een boeiend origineel gegeven.

De aanpak is dus knap en het toont ook aan dat een verhaal niet sensationeel gekruid hoeft te zijn met verschrikkelijke beelden om als aangrijpend gezien te worden. Ik heb alvast erg geboeid gekeken naar dit stukje geschiedenis.

Vooral het vluchtrelaas vond ik uitermate boeiend. Eens in de VS vond ik het iets moeizamer, maar leefde het toch weer op wanneer het belang van getuigenissen zoals van Aurora erg belangrijk waren om het bewustzijn bij de bevolking en de politiek te voeden.

Degelijk Duits drama over een weduwe die een achterblijft nadat haar man en kind omgekomen zijn na een bomaanslag. Een film die zoals hier al werd gezegd uiteenvalt in drie delen. Delen die in mijn ogen nauwelijks met elkaar connectie maken. De overgangen zijn te bruusk en sluiten nauwelijks op elkaar aan. Alsof Akin geen keuze kon maken welke richting hij uit wou met de film.

Het probleem is dat het eerste deel veruit het sterkst is. Emotioneel en qua drama voel je je het meest betrokken, mede door het prima acteerwerk van Diane Kruger. Ook de rol en houding van en met schoonfamilie en vrienden komt goed tot uiting. Om dan abrupt als kijker hieruit weggetrokken te worden naar een klinisch rechtbankgedeelte. Deel 1 inkorten had de film ook geen goed gedaan. Moeilijk dus.

Film overtuigt niet ten gronde, maar desalniettemin toch vrij onderhouden en prima werk van Akin ondanks mijn bemerkingen. In de rechtbank kan alles, maar geen idee of het in werkelijkheid ook zo kan lopen. In principe is dergelijk proces wel wat ruimer en moeten er toch nog wel wat ooggetuigen zijn ... of camerabeelden.

Degelijke film over de concentratiekampen, maar ik zag er al betere, meer intensere. Ik kreeg de hele film het gevoel dat men niet in staat was om deze gebeurtenissen te belichten via een film. Men had moeite om de juiste klemtonen te leggen waardoor het in zijn geheel wat tekortschoot. De film wordt opgedeeld in drie delen waarbij het eerste gedeelte een impressie moest geven van het kamp. Vervolgens heb je de ontsnapping en de vlucht om dan tenslotte de briefing aan de geallieerden. Geen enkele van de drie 'fasen' maakte echt indruk op mij. Niet slecht allemaal, maar zeker ook niet onuitwisbaar. Beter had men 1 of 2 fasen uitgebouwd met meer diepgang en achtergrond, bvb rond de achterliggende dilemma's bij de geallieerden, de nog wachtende transporten uit onder meer Boedapest die op weg waren naar Auschwitz, .... De film zou vervolgens meer beklijfd hebben. Nu is het toch eerder oppervlakkig.

Goh, en om het over die aftiteling te hebben. Niet zo'n geweldige insteek moet ik zeggen. Het doet meer kwaad dan goed en ondermijnt in mijn ogen wat de boodschap die getracht werd te brengen de voorgaande 90 minuten. Dit was niet het moment noch de plaats om deze politieke boodschap te uiten.

In hetzelfde jaar als Die Puppe schotelt Ernst Lubitsch Die Austernprinzessin voor, een verhaal over een verwend meisje dat wenst te huwen, maar niet zomaar met de eerste de beste. Fijn verhaal met bij vlagen leuke humor en situaties. Veel tekst weliswaar in het plot, maar zeker niet nefast voor het volgen van het plot.

De korte speelduur zorgde voor een vlotte film. Wederom met Ossi Oswalda in de hoofdrol, een dame die wel geregeld terugkwam in de films van Lubitsch. Fijn!

Best wel een sterke horrorprent waarbij de spanning hoog gehouden wordt. Zeer creepy ook waarvan ik dacht dat het lichaam elk moment tot leven kon komen. De autopsie op zich heeft zo zijn gore momenten. Zeker het eerste uur was sterk toen het mysterie nog vol aan de gang was en de twee hoofdrolspelers nog niet goed doorhadden wat er gaande was. De focus lag goed op de éénkamerlocatie.

Hier en daar ook wat minpuntjes. Beetje eigenaardig en jammer dat die vriendin ineens kwam opduiken. Was absoluut niet nodig voor het plot.
Weinig echte schrikmomenten, maar de spanning en sfeer daarentegen maakten veel goed. Best zo, want de scare jumpes in vele andere films komen vaak geforceerd over.

Wanneer een auteur fictie tracht te schrijven door de waarheid te manipuleren om “inspiratie” op te doen, dan lijkt het hek helemaal van de dam. Nu, dat valt hier best mee. Zo spectaculair wordt het nooit. Het hoofdpersonage is maar een zielig figuur en straalt weinig charisma of flair uit. Niet dat Gutierrez het slecht doet, maar ik had wat meer pit verwacht.

Voorts een rustig verder kabbelende film waarbij doodse momenten worden afgewisseld met manipulatief gedrag van Alvaro. De scènes op het kantoor met die praatzieke collega vond ik best grappig. Geweldig hoe die zich inleefde in het boek van de vrouw van Alvaro.

Een degelijke filmhuis over een wat ouder koppel dat na een huwelijk van enkele decennia uit elkaar gaat. De man heeft een directeursfunctie en leeft voor zijn werk. Zijn vrouw was het echter beu om tweede viool te zijn en nam niet langer genoegen met de financiële compensaties van rijkdom en luxe, hoewel bij de bemiddeling tussen de advocaten de man het gevoel kreeg nog eens extra gepluimd te worden.

Philippe loopt echter nog een tweede blauwtje op. Ook op het werk loopt het niet op wieltjes en zware saneringen en personeelsbesparingen dringen zich op. Hij wordt onder druk gezet door eigenaars uit de VS en wordt voor voldongen feiten geplaatst. Bovendien wordt hij - hij die nota bene zijn ziel heeft verkocht aan het bedrijf - niet langer au sérieux genomen.

Philippe is een man met een geweten en dat wringt want hij bracht hem nergens tot nu toe. Zijn huwelijk en carrière staat op instorten. Un autre monde is een sobere film met een sociale touch binnen de gehaaide zakenwereld. Niet wereldschokkend, maar zeker meer dan degelijk.

Hoewel ik Chastain ten zeerste apprecieer als actrice, vond ik het hier maar niets. Een beetje een miscast vond ik. Ongeloofwaardig en ik kon me met moeite inleven in haar rol. Maar dat gold eigenlijk ook voor Farrell en Malkovich. Het plot dat al zo uitgemolken is in Hollywood hielp ook niet echt. Het feit ook dat Ava met moeite mentaal stabiel was, kwam de geloofwaardigheid niet ten goede.

Men had inderdaad beter meer geïnvesteerd in het drama van de lost family of de weg ingeslagen van een soort John Wick of een Liam Neeson. Vernieuwend zal/zou het echter nooit zijn. Vermakelijk was het wel, mede doordat het tempo vrij hoog lag.

Hier en daar ook een rare kronkel in het plot. Hoe het gevecht met Simon en uiteindelijk zijn dood wordt neergezet, is tenenkrullend.

Ik ben niet de eerste en wellicht ook niet de laatste die wat kenmerken uit The Matrix hier in ziet. Het begint natuurlijk al bij de aftiteling in het begin waarbij die binaire cijfertjes verticaal naar beneden dwarrelen. En met de virtuele en reële wereld en de eigen keuze die daar gemaakt kan worden, is de vergelijking ook niet ver weg. Al kan je met dit game-effect ook wel eens denken aan Spielbergs Ready player one.

Visueel inderdaad mooi gedaan. Ik heb het dan niet noodzakelijk over de uitgeschakelde targets die in spetters ontploffen, maar wel het gebruik van die grauwgrijs -groene kleurenfilter had wel een meerwaarde en creëerde toch een bepaald gevoel. Al lijkt de virtuele wereld nu niet zo veel te verschillen van de dystopie van de reële wereld.

Inhoudelijk had ik wat meer moeite. Degelijk, maar geen gevoel van overweldiging, zeker niet de gehele film door. Een beetje traag, wat verder kabbelend, maar onvoldoende om me bij de keel te grijpen. Maar het concept staat er wel en blijft fascineren.

Toegegeven, het mannetje ziet er wel wat iel uit met die ingedrukte oogkassen en beperkte vleesmassa, maar globaal genomen vond ik dit visueel een mooie short animation. Los van de uitwerking zelf, zijn de beelden an sich niet nieuw. Zonnen, sterrren, nevels en lichtpunten ... ondersteund door een relaxerend kosmische soundtrack, we zagen het allemaal wel al eens. Maar ik vond het alvast fraai om te zien.

Ook inhoudelijk helemaal niet slecht waarbij de relatie (en vrije wil) van de mens tegenover machine op de helling dreigt te staan. Deze filosofische opvatting geeft toch wel een wrang gevoel wanneer emoties het steeds moeten afleggen tegenover klinische objectieve parameters waar geen speld is tussen te krijgen. Wat met het mentale welzijn, roept de man op als tegenargument? De zoektocht lijkt bij voorbaat gedoemd gezien de meest perfecte omgeving is waar hij zich reeds bevindt, namelijk de ruimteschip zelf is. Zelfs zelfmoord of rebellie leidt niet tot het gewenste resultaat. Het deed me wat denken aan HAL...

Deze blockbuster ook nog eens herzien omdat hij op TV was. Moet het nog gezegd dat deze film visueel een pareltje is? Het is een ware lust voor het oog wat hier voorgeschoteld wordt. De wereld van Pandora is een waar paradijs en je komt ogen tekort om al die pracht te aanschouwen. Tot zover het (aller)sterkste punt van de film.

Het verhaal zelf is typisch en copieus voor een blockbuster. Een hero (vooraf een zero) die aan de haal gaat met het beste meisje, een nerd-bad-boy, een bad boy met spierballen, veel heroïek, suspens, rommelig verhaal en voor de rest knallen maar! Hoewel ik het idee van de film wel ok vind, is het misschien net te weinig uitgediept. Cameron wil duidelijk de link leggen naar het milieu en de onverzadigbare hebzucht naar geld en macht van de mensheid. En toch heb ik het idee als Cameron dat écht wou, hij dit anders kon of zou aangepakt hebben. Maar ook hij zal eieren voor zijn geld gekozen hebben.

De actiescenes waren best fijn. De film verveelde niet en het leven op de planeet werd aan de hand van de opleiding van Jake stelselmatig kenbaar gemaakt. Er hing steeds een spiritueel en mythisch sfeertje. Nu, en dat is vraag die ik me stel, denk al die miljoenen en al die computerbeelden eens weg, wat blijft er dan nog over van deze film? Juist ja. Het is net dat wat de film sterk maakt en het is ook net daarvoor dat ze in de prijzen zijn gevallen op de Bafta's en de Oscars: cinematografie, visuele effecten, ...

De acteerprestaties waren niet om over naar huis te schrijven. Weinig betrokkenheid, weinig diepgang ook. Zoë Saldana vond ik er dan nog uitspringen. Sigourney Weaver vond ik verschrikkelijk. Die heeft het ooit toch zo veel beter gedaan, 20 jaar terug ofzo …

Het personage van Jake Sully dat het programma instapt ten gevolge van zijn overleden tweelingsbroer. Wie vindt zoiets uit? Totaal niet relevant en indien dit wel het geval zou zijn: enige uitdieping of info zou welkom geweest zijn. Uiteindelijk een 3,5* gegeven, al was het maar om de visuele pracht en de vergelijking met mijn andere gequoteerde films.

Toegegeven. Met veel tegenzin naar de zaal getrokken mede ook door de grote massa. Maar ik wou er vanaf zijn en leed wat aan FOMO. De film was wat ik ervan verwachtte. Een visueel spektakel dat meer weg had van een computergame dan van een "echte" film. Het zag er allemaal erg mooi uit, zeker de onderwaterwereld. Cameron haalt alles uit de kast en laat niet na dit in al zijn glorie te laten zien. Te veel zelfs, want inhoudelijk had de film weinig om het lijf. De film is één grote aaneenschakeling van visueel opportunisme. Het leek wel een documentaire van Jean-Jacques Cousteau.

Om dan te eindigen met een eindeloze battle op het einde. Ik miste daarom wat balans. Inhoudelijk niet te best. Ik fronste bijkomend een aantal keer de wenkbrauwen. Logisch lijken me de gedachtegangen niet. En in de grote battle op het einde was het visvolk en de dochter van de leider ineens ook verdwenen en bleef alleen Jack met zijn gezin over. Ook van de dieren was niets meer te bespeuren.

Verder wel wat aandacht voor racisme, discriminatie, imperialisme (zoals in deel I), de illegale walvisjachten en ga zo maar door. Toch konden deze boodschappen de verdere tekorten allerminst verdoezelen. Een cinemafilm is dit zeker, dus in dat opzicht was het FOMO-gevoel terecht.

Mja, eindelijk ook eens aan de Avengers franchise begonnen. Sowieso al niet mijn ding, wist ik al van tevoren. De speelduur is niet min, maar dat zijn de vervolgfilms ook niet. Ondanks de vele actie en explosies vond ik de film bij momenten saai en nodeloos "complex" met zijn high tech astrofysica. Niet dat het er allemaal toe doet, maar boeien deed het evenmin. Vond het trouwens wel even duren vooraleer de film echt op gang kwam.

Gelukkig groeide de film wel naarmate die vorderde, hoewel het lauwe gevoel nog steeds niet warmer werd. Het vliegende vliegdekschip bracht terug wat extase, maar het zijn toch vooral de laatste 45 minuten die me Transformergewijs toch nog die halve ster extra deden geven. Best spectaculair allemaal, maar spannend kan je het niet echt noemen. Het zijn super hero's voor iets natuurlijk, maar al dat gehuppel en gemep leidt gewoon tot niets, bij niemand overigens ...

De cast is ruim en die viel al bij al wel mee. Samuel speelt zijn typische B-rol uit en de rest viel niet echt uit de toon. Scar-Jo was best prima. Uiteindelijk vielen alle puzzelstukjes in elkaar wanneer men eindelijk beseft om ego's opzij te schuiven en beslist om samen te werken.

Mja, zoals velen wellicht ook voor mij een weinig interessante Avengers. Op de duur zie je door het bos de bomen niet meer. Dat is wat je krijgt met al die nodeloze actie van elk figuurtje apart. Beetje een overkill als je het mij vraagt en het is sowieso steeds al op het randje geweest met die super hero movies.

Weinig lijn en balans in de film waardoor het al flauwe plot nog minder tot zijn recht komt. Veel druk en overdonderend geweld gegooid in een betonmolen. Je krijgt vervolgens een mengelmoes van vanalles een beetje. Vooral de saaie hoogdravendheid tussendoor stoort me ook mateloos. Een banaal plot wordt onnodig gecompliceerd uitgelegd waardoor ik althans amper kan volgen, maar het toppunt is vervolgens dat dat gewoon geen moer uitmaakt.

Mja, minder interessant einde van de reeks. Beetje teleurstellend zelfs. De lange speelduur rechtvaardigt niet alles, integendeel. 182 minuten is echt wel lang en bij momenten snakte ik wel naar het einde. De film is wat dat betreft wat onevenwichtig. Alles wordt gebundeld naar het einde toe, wat dan weer wat te bombastisch overkomt. Ervoor is het wat uitgesponnen.

Ook de personages hielpen niet echt. Thanos was ditmaal een pak minder interessant dan in de vorige Avengers. En de anderen kregen precies een andere persoonlijkheid mee zodat het amper overkwam. Niet altijd eenvoudig natuurlijk om steeds op dezelfde nagel te moeten kloppen en de personages boeiend te houden. Alleen schaadt overdaad en dat is hier wel het geval. Misschien niet slecht dat dit het einde was, hoewel je echter nooit weet met Marvel.

Voor mij persoonlijk de beste Avengers van de franchise. Dat komt vooral door het personage Thanos. Zowel visueel als inhoudelijk een erg sterke bad guy. Hij krijgt de nodige ontwikkeling mee en heet met zijn nazi-ideeën een duidelijk doel voor ogen door de wereld een betere plek te maken na eerst de helft van de populatie te elimineren. Voorts komt het personage verder tot ontwikkeling met de liefde voor zijn dochter.

Hier en daar ook een aantal geweldige actiescènes, doorheen de film eigenlijk, zowel in het begin met die Magere Hein en Dr. strange, maar ook het slot is veelbelovend. Visueel ook wel eens de moeite en de CGI zag er prima uit. In zijn geheel niet echt mijn ding, maar in deze kon ik toch wel wat lijn of een boodschap terugvinden. Deridder verwoordt het overigens prima hier enkele posts boven!

Niet voor het eerst dat ik een Scandinavische rampenfilm zag, voornamelijk dan ook veroorzaakt door extreme natuurfenomenen. Dat zal wellicht ook te maken hebben met de ecologische bril waarmee ze naar hun werkelijkheid kijken.

Voorts een weinig interessante film dat steeds hetzelfde stramien volgt. Er wordt een gezin centraal geplaatst - niet zelden eentje die disfunctioneel is, maar toevallig met elkaar opgescheept zit en dichter naar elkaar toegroeit. Weinig vernieuwende film, zelfs op het saaie af.

In zijn geheel vrij zwak. Het acteerwerk, de CGI, het verhaal, de spanning ... veel stelde het allemaal niet voor. Rampenfilms kunnen boeiend zijn, maar deze probeerde het omgekeerde te bewerkstelligen.

Ik moet toegeven dat ik flink wat doorzettingsvermogen nodig had om The aviator (aandachtig) uit te kijken. 170 minuten is best een lange zit als er eigenlijk niet zo heel veel gebeurt. Van de spanning moest je het duidelijk niet hebben.

Gelukkig zaten de andere zaken wel goed: De acteerprestaties bijvoorbeeld. DiCaprio laat zich opnieuw volledig gaan, nu als Howard Hughes, de excentrieke vliegenier, regisseur en vliegtuigbouwer tijdens het interbellum. Net als in The wolf of Wall Street hier ook weer een typetje met diverse persoonlijkheidstrekjes: playboy, intelligent, geschift en charmant tegelijk. Topprestatie van DiCaprio. Het blijft vreemd dat hij zijn felbegeerd beeldje met The revenant behaalde, maar dit terzijde.
De regie, onder leiding van Scorsese, was opnieuw tot in de puntjes in orde zoals je dat ook al zag bij pakweg Goodfellas, Casino of Gangs of NY. Wanneer Scorsese ergens zijn zinnen op zet, dan weet je enerzijds dat het een lange film wordt, maar nog meer dat er oog is voor elk detail en de perfectie benaderd tracht te worden.

Maar leven van Hughes, hoe excentriek hij ook moge zijn, sloeg niet echt aan bij mij. Zijn liederlijke levensstijl met filmsterren als Hepburn en Gardner zijn een leuk toemaatje, maar dan ook niet meer dan dat (wel uitstekend gespeeld door Blanchett en Beckingsale). Het laatste halfuur, na zijn grote crash, vond ik de film een pak interessanter. Zijn afgezonderde leven, smetvrees en vreemde gewoonten kwamen extra uit de verf. Ook het proces waarbij hij de senator lik op stuk gaf was amusant. Jammer wel dat de film vrij abrupt eindigde. Alles in beschouwing genomen een dikke 3,0* (al kon 3,5* ook perfect, maakt niet zo veel uit eigenlijk).

Niet de eerste docu over Avicii, maar wederom wel een goede. Het blijft treurig hoe het gelopen is. Een jongen die erg getalenteerd was in het maken van muziek en het ook zag als zijn passie, maar misschien niet gemaakt was voor het hele wereldje daarrond van roem, succes, het inlossen van de verwachtingen. Geroemd door zijn collega's, miljoenen fans over de hele wereld ... het contrast met zijn eigen demonen is groot.

Zowat zijn hele leven passeert in de docu en hij bevestigt dat hij het gelukkigst was wanneer hij nog niet zo beroemd was, wanneer alles nog klein en ongedwongen was. Hij streefde geluk na dat niet het zijn was, maar van de publieke massa. Hij wou gewoon Tim zijn en blijven.

Ik ben geen groot muziekkenner of -liefhebber, maar een nummer van Avicii doet me op één of andere manier nog steeds wel iets.

Wetende hoe het uiteindelijk Tim Bergling vergaan is een vrij ongemakkelijke bittere documentaire. Zonde van de persoon en het talent Tim Bergling die veel te vroeg is heengegaan. Eigenlijk was hij een kleine jongen die door zijn talent doorstootte naar de wereldtop en hier totaal niet was op voorbereid (of kon worden). Het liefste wat hij deed was muziek maken, dag en nacht als het moest. Maar al de rest wat daarbij kwam kijken: media, tournees, fans, interne/externe druk, macht, geld, ... was niet aan hem besteed. Het begon met fysieke klachten aan de maag die uiteindelijk resulteerden in psychische klachten...

Hij was misschien te braaf voor het wereldje, al lijkt me naïef me een betere woordkeuze. Naïef dan in de positieve zin van het woord. Te goedgelovig, te meegaand en te onwetend om "nee" te durven zeggen. Het overkomt je, je rolt erin en het is moeilijk om eraan te ontsnappen eens het te laat is. Het is niet iedereen gegeven om met de druk (en de gevolgen) van een celebrity om te gaan. Een stap terugzetten betekent zware financiële gevolgen (terecht vanuit financieel/economisch standpunt), maar op menselijk vlak een ramp zeker wanneer je weet dat derden vaak de 'verkeerde' adviezen geven vaak uit eigenbelang.

Ik heb in tegenstelling tot films niet zoveel met muziek, buiten deze op de radio of deze die sporadisch in de auto draait. Maar de muziek van Avicii vond ik steeds erg vermakelijke opgewekte nummers. Topklasse in het genre, dat werd ook aangegeven door zijn con-cullega's. RIP!

Moeizame film. Mijn 4e film van Antonioni en bij deze ook bevestigd, geen makkelijk toegankelijke regisseur. De titel is hierbij ook misleidend, want bij het lezen van de synopsis verwacht je een "avontuurlijke" zoektocht naar de vermiste vrouw, maar dat loopt toch wat anders. Misschien zit het avontuurlijke hem wel in de playboy Sandro.

Intrigerende en begeesterende personages met Vitti en Massari. Sfeervol en cinematografisch sterk, alleen kon het niet altijd mijn volle aandacht behouden. De rijken en hun verveling, alleen werd dat naar mij als kijker ook doorgetrokken, het tweede dan, jammer genoeg niet het eerste.

Een film met veel symboliek en verborgen clues en betekenissen of metaforen. Jammer dat ze mij niet steeds duidelijk werden. Misschien is het ook geen film om pas na middernacht te starten. Ik had er drie pogingen voor nodig. Maar dit weerhoudt me er niet van om deze op een beter moment nog eens terug te zien.

Interessant onderwerp al moet ik er misschien wel de kanttekening bij maken dat je zo qua 'interessant' thema nog een hele weg kan uitmelken. Maar kom, dat insomnia mensen stapelgek of stressvol kan maken, is wetenschappelijk bewezen. Ik vond de aanpak van de film echter vrij ontgoochelend. Weinig consequent ook, het is ook niet altijd duidelijk wanneer wie doordraait. Sommigen ontspringen de dans, maar tegelijk zijn het steeds tegelijkertijd een groep individuen.

Niet altijd even interessant met wat dode momenten. De apocalyptische sfeer komt net te weinig uit de verf. Dat tikkeltje te weinig chaos voor een wereld in verval. Ook weer zo'n typische happy family aanpak doorheen de film waarbij men het moeilijk heeft het kerngezin leed aan te doen.

Fijne dramafilm met twee topacteurs in de hoofdrollen. Aan ene kant Robert De Niro in een toprol als de catatonische patiënt Leonard. Een rol waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg voor beste acteur, maar jammer genoeg verloor van Jeremy Irons voor zijn prestatie in Reversal of fortune. Ook Robin Williams doet het geweldig als de ietwat aparte dokter Sayer die het niet gewoon is om patiënten te hebben omdat zijn carrière voorheen voornamelijk bestond uit wetenschappelijk onderzoek. Ondanks de vreemde omgang en stuntelige manier van communiceren met zijn patiënten.

De film doet me ook denken aan het meer luchtige Patch Adams waarbij de mens achter de patiënt centraal stond. Zo ook hier in Awakenings. Dokter Sayer ontdekt dat er nog veel leven en emotie zit achter de half comateuze kamerpatiënten. Aan de hand van het testen van de reflexen, visuele en auditieve prikkelingen "ontwaken" de patiënten letterlijk uit hun toestand. Awakenings is een ontwapende en meeslepende film geworden. Het leven is genieten van de kleine dingen en terugvechten wanneer het wat minder gaat. Familie en vrienden, dat telt! De rest is bijzaak. Zeker geen topfilm en een doorsnee drama, maar de rollen van De Niro en Williams tillen hem net naar een iets hoger niveau. De fijne boodschap pik je graag mee!

Een fijn luchtig filmpje, maar van een Sam Mendes had ik toch net iets meer verwacht. Het aardige niveau wordt niet de gehele film op niveau gehouden, maar is sterk afhankelijk van de koppels die Verona en Burt ontmoeten.

Ten gevolgen van de immigratie van de grootouders van Burt is er niets dat hen nog rest om in Colorado te blijven. Ze verhuizen ook en de inzet voor een leuke roadmovie is op gang gekomen. Op hun weg ontmoeten ze allerlei bizarre en vreemde kennissen. Nog meer dan de locatie zoeken ze bekenden waarbij ze zich goed voelen om een nieuw leven op te bouwen.

Hoewel de insteek en de boodschap van Mendes best interessant is, komt de film door zijn absurditeit niet altijd goed over. Komische momenten levert het genoeg op, maar serieus kan je het allemaal niet noemen. De rol van de familie komt erg sterk aan bod in Revolutionary road en zeker ook in American beauty. Away we go heeft dat ook, specifiek over de opvoeding van kinderen. Niets zo moeilijk dan het opvoeden van kinderen. Er bestaat géén juiste methode of handleiding hoe je een kind moet opvoeden. Alle koppels die ze ontmoeten hebben zo hun eigen bijzondere kijk op opvoeding. Dat is best boeiend en van de meesten kan je zeggen dat het vanuit liefde is. De hoe-vraag is totaal overbodig...

Het is ook dankzij j0enne hierboven dat ik extra geprikkeld werd. De scène met de tilted uterus is het absolute hoogtepunt van de film. Geweldig gelachen ook, de ruzie en de oprechte verbazing van de man is zo herkenbaar.

Hoewel Maggie een zeer vreemd personage speelt, waren de scenes met dat koppel toch ook zeer sterk. "Fly away Burt! Fly Away Burt" en de buggy, hoe kom je erop? Mooi!

Geen toppertje wat je wel mag verwachten van Mendes, maar zeker voldoende. 3,0*.

Negen kortverhalen op een 75 minuten. Dat is veel kwantiteit, maar niet altijd met evenveel kwaliteit. Centraal staat de positie van de vrouw. Niet zo verwonderlijk is dat niet zo bijster positief te noemen.

Er was één scène zonder vrouwen, vrijwel in het begin met David. Best grappig, maar het toont net als in de andere scènes aan hoe kort het regime erop zit. De kritiek op de staat Iran laat niets over tot de verbeelding.

Tragisch, maar wel gebracht met een kwinkslag en de nodige humor. Opvallend hoe ook telkens maar 1 persoon in beeld komt. De andere partij wordt enkel betrokken door zijn stem. De POV is dan ook geslaagd waarbij de andere vaak in de camera kijkt.

Een zwaarmoedige film over uitbuiting, het leven op straat, een toekomstloos leven van een jonge vrouw zonder papieren. Ayka is een rauw en deprimerende film waarbij het besneeuwde Moskou een soort van extra grimmigheid en kilheid met zich meebrengt. Alsof het leven op straat nog niet hard genoeg is. We spreken hier over Moskou, maar dit kon evengoed Brussel, Parijs of Londen geweest zijn ...

Het leven op straat is hard en drukt de kijker met de ogen op de realiteit. Uitbuiting loert om de hoek en treft voornamelijk kwetsbare mensen, voor zij die gewoonweg geen andere keuze hebben en die ook niet in de mogelijkheid zijn om te protesteren.

Prima vertolking van Samal Yeslyamova. De (hand)camera die dicht op haar huid zit, maakt het ook allemaal intenser. Een film die nauwelijks vrolijkheid brengt. Een aanrader alvast voor wie er tegen bestand is ...

Intrigerend uitgangspunt over uithuwelijking en de positie van (jonge) vrouwen, maar iets te weinig beklijvend om echt aan te slaan. Niet rauw of intens genoeg of ware dat de sentimenten iets te veel opspeelden. Niet geweldig geacteerd ook. De Ghanese hoofdstad Accra komt wel mooi in beeld, maar veel meer dan dat zal ik niet onthouden uit de film. Weinig vernieuwends of iets te weinig peper om meegezogen te worden.

Een verhaal over de Madrileense Jorge die in de verschillende rollen die hij opneemt moeite heeft om zich er doorheen te worstelen. Zijn vader is zwaar hulpbehoevend en vergt veel aandacht en zorg. Zijn broer daarentegen verblijft in de gevangenis en is niet bepaald een doetje. En ook op amoureus vlak loopt het niet bepaald op wieltjes.

Veel plotlijnen waarvan de één interessanter is dan de andere. De film kabbelt lustig voort zonder er echt bovenuit te springen. Niet in positief opzicht, maar gelukkig ook niet in negatief opzicht. Een film die ik vermoed ik snel zal vergeten. Ik kon ook niet steeds de juiste focus behouden.

Luchtig en degelijk, maar niet meer dan dat. Prima als tussendoortje.