Opinions

Argo stond al lang op mijn lijstje, maar glipte er steeds vantussen. Wegens een nominatie destijds op de Oscars voor (onder meer) beste film - een lijst die ik systematisch afwerk - lagen de verwachtingen best hoog. En deze verwachtingen werden grotendeels ingelost.

Het begint overigens best leuk met een kort geschiedenislesje over Iran, speels en illustratief, duidelijk en boeiend. De toon werd gezet, maar het losse lesje stak wat af met het monotone stijvere vervolg van de film. Toch weet Affleck een bepaalde sfeer en beeld te creëren van de moeilijke diplomatieke situatie waarin de VS en met uitbreiding Canada en het Westen zich bevonden. De omwenteling in 1979 was me bekend, de hakkelijke situatie van de zes Amerikaanse burgers minder, laat staan de op touw gezette nepfilm. Absurd verhaal, surrealistisch, maar net daarom ook geloofwaardig. Even absurd was trouwens de kinderarbeid om alle papiersnippers bijeen te puzzelen. Ongeacht de ernst zag ik er toch wat de "humor" van in. Affleck slaagt erin ook de spanning erg hoog te houden. Zeker op de luchthaven. Je weet wel hoe het afloopt, maar toch zat ik op het puntje van mij stoel. Geen idee trouwens of het in werkelijkheid ook zo spannend was, ik betwijfel het toch ... ook bij het telefoontje van die overijverige Iraanse agent naar de filmstudio - en het feit dat dit cruciaal bleek - trek ik zonder kennis van zaken weliswaar - in twijfel.

Desalniettemin genoten van de film door de historische context en het plan om een nepfilm te creëren. Goodman en Arkin zorgden daarbij voor de luchtige noot. Toagenkelijke film die het niet te complex maakt, maar toch serieus blijft. Het blijft tevens hallucinant vast te stellen hoe hypocriet het Westen handelt of handelde met hun plaatselijke machtspionnetjes om wat dollars of olie. De generaties later mogen het steeds uitmesten ...

Niet 100% overtuigd of fan van de animatiestijl. Een film met een sterk patriarchale insteek natuurlijk. Een boodschap weliswaar met de nodige clichés. Zij als het grote slachtoffer, hij als de grote emotieloze egoïst. Gebaseerd op de opera van Madame Butterfly van Giacomo Puccini blijkbaar. Won eveneens diverse prijzen.

Een degelijke film over een jongevrouw die worstelt met haar identiteit en seksualiteit. Maar ik ben even in de war omdat ik uit de film opmaak dat zij niet eens op hoogte was van hele gendertoestand toen ze baby/peuter was. Of zie ik dit nu compleet verkeerd? Dat ze op eigen houtje zelf op onderzoek gaat om haar huidige fysieke en ook mentale problemen onder de loep te nemen, toont aan dat ze hulp nodig heeft. Niet dat haar ouders niet liefdevol zijn, maar in liefdevolle situaties zijn wel meer gedwongen beslissingen en duistere geheimen gesmeed.

Erg fijn inderdaad geacteerd door Ondina Quadri waarbij haar indringende blik binnenkomt. Ook haar relaas in de zelfhulpgroep was pakkend wanneer ze haar emoties de vrije loop laat. Ook de perfecte speelduur is ideaal en hoefde niet verder uitgemolken te worden. Een film ook die terecht de aandacht legt bij interseksualiteit. Toch allemaal niet zo simpel. Fysiologisch noch mentaal ...

Schrijnend relaas van een zoveelste machtsvertoon van een multinational die het niet te nauw neemt met de milieuvoorschriften en de gezondheid van de mensen. En interessante docu die zoals Erin Brockovitch de kat aan de bel bindt en het opneemt tegen deze mastodont. Een strijd van David tegen Goliath.

Wraakroepend bij momenten wanneer geldbelangen boven gezondheid worden geplaatst. Witteboordencriminaliteit van de hoogste plank. Had nog nooit van dit schandaal gehoord. Prima en evenwichtig in beeld gebracht. Fijn om eens gezien te hebben.

Op advies van zijn vader en net voordat hij zelfmoord pleegt, trekt Taisto de wijde wereld in, weg van de plek van somberheid en stilstand. Alleen is het gras aan de andere kant niet altijd groener. Matti Pellonpää eens niet in de hoofdrol, maar Turo Pajala die het overigens erg goed doet. Je zou verwachten dat hij met zijn brede borstkas tegen een stootje kan, maar ook dat valt wel tegen. Gelukkig wordt hij wat assertiever naarmate de film vordert.

Wel een erg leuk samenspel met zijn compagnon Mikkonen (Matti Pellonpää) en de scènes met de cabriolet zijn geweldig. In dat opzicht een beetje een roadmovie, maar er gebeurt wel meer. Het gaat wat richting het misdaadmilieu en ook de gevangenis komt eraan te pas.

En iets wat we minder gewend zijn van Karismäki is hier toch wel het duidelijke happy end, althans daar gaan we toch van uit als men met richting de Ariël vaart. Mikkonen daarentegen maakt het niet meer mee, heerlijke acteur toch ook die man!

Op zich wel fijn gedaan. Redelijk leuke short animatie over dromen en de onschuld van een kind. Maar het leven van een kind is niet die van een volwassene. Gaat richting een happy end, maar ook dat spatte letterlijk uit elkaar.

De film werd opgedragen aan Yuri Borodai, een vriend van de regisseur die vermist is blijkbaar. Fijn klein werkje, maar ook niet meer dan dat.

Prima Russisch drama waarbij een ambulance-verpleegkundige zich tussen hamer en aambeeld bevindt met zijn werk en privéleven. Geen van beiden loopt op wieltjes. Integendeel zelfs, want meer en meer glippen beide zekerheden door zijn vingers.

Prima acteerwerk van beiden hoofdrolspelers. Oleg komt machteloos en onbeholpen over. Niet altijd sympathiek, maar dat komt voornamelijk uit zijn frustraties dat hij nergens echt toekomst vindt in zijn situaties en keuzes. Hij moddert maar aan.

Zijn werkervaringen zijn er ook om niet te veel bij stil te staan. Urgentieartsen die er niet raken, een nieuw protocolsysteem, patiënten die hypochonder zijn, een vervelende overste enz ... De film vindt een uitstekende balans om het leven van Oleg te schetsen. De balans en machteloosheid zitten goed. Enerverend en ruw tegelijk, zoals dit van een Russisch drama verwacht kan worden.

Ik had het moeten weten met de regisseur van Crna Macka, Beli Macor (1998) dat dit niet zomaar een reguliere speelfilm zou zijn. Ik had geen voorkennis vooraf en heb me toch wat mispakt aan deze Arizona dream. Geen doordeweeks drama, eerder komisch tot zelfs absurd van aard zonder kolderiek over te komen.

Geen enkel personage kon me bekoren. Niet de gekke Axel die fladderend binnen als buiten loopt, niet de suïcidale dochter en al evenmin de gekke moeder. Weinig chemie ook tussen de personages voor mij. Ook het plot was maar bizar om van de vliegende vissen nog maar te zwijgen. Bij de openingsscène bij de eskimo’s heb ik na een paar minuten trouwens de DVD uit de speler gehaald om te controleren of het werkelijk de juiste disc was.

Een film over fantasie, over dromen en werkelijkheid met een eigen touch van Kusturica met verknipte karakters en absurde situaties. Kan werken, maar niet met mij deze keer.

Mijn plaat blijft misschien hangen, maar wederom een duidelijk potentieel in de film waarbij een overbeschermde moeder haar dochter in de gaten houdt in haar doen en laten. Overbescherming is nefaster dan een kind gewoon een kind te laten zijn in een wereld die niet steeds even lief is. Doet me ook wat denken aan kinderen die zich niet mogen spelen in het zand omdat ze anders ziek zouden worden. Pure paranoïa bij momenten waarbij er nul komma nul privacy nog is voor de dochter. De schok is dan ook groot wanneer je merkt dat je dochter (voor het eerst) tegen je liegt, hoewel dat op zich normaal is.

52 minuutjes is niet lang en de aflevering kabbelt rustig verder zonder echt de spanning op te drijven. Het blijft allemaal gewoontjes. Ook erg voorspelbaar ook al dacht ik dat een live-zelfmoord ook nog de mogelijkheden behoorde. Ook allemaal nogal clichématig: seks, drugs en rock & roll, het passeert allemaal de revue. De ideeën zijn steeds goed, maar de uitwerking of uitdieping blijft pover. Nog een paar te gaan ...

Erg fijne en spannende thriller over terrorisme en samenzweringen. Leuk ook om vast te stellen dat deze gedraaid werd nog vóór er sprake was van 9/11. Die colleges van Faraday waren uiterst boeiend en ik wou dat ik er zelf bij was. Hij zette zijn leerlingen aan tot denken waarbij de gevoelsveiligheid van het individu primordiaal is door een zondebok te zoeken.

Het plot is fijn, maar mist misschien hier en daar wat geloofwaardigheid. Alles is iets te veel berust op toevalligheden of zaken waarbij echte terroristen niet zo’n risico’s zouden nemen door Faraday de keuze te laten. Maar voor de rest is de spanning en paranoia aanwezig om er een fijne film van te maken. Lange tijd wordt gespeeld met het feit of het echt is of dat Faraday hallucineert.

Mooi einde ook van de film, onverwacht en met een leuke twist. Mooie opbouw ook van de sfeer en spanning, al werd het einde misschien iets te snel afgehaspeld.

Armageddon wordt vaak vergeleken met Deep Impact (1998) omdat ze ongeveer tegelijkertijd in de zalen liepen. Inhoudelijk staan beide films enorm ver van mekaar waardoor vaak de discussie leeft welke van beide film "de beste" is. Om eerlijk te zijn, vind ik beide films maar pover. Mijn persoonlijke voorkeur gaat eerder naar een meer kwalitatieve inhoudelijk sterkere film, maar deze Armageddon scoort stukken beter qua vermaak. En het vermaak slaat bovendien ook nog aan.

Armageddon heeft tussen alle clichés door wel heel wat te bieden. De plotlijnen zijn er niet naar, maar de kijker blijft op één of andere manier wel betrokken. Je hebt een topcast met een rits bekende acteurs. De personages zijn erg divers en boeiend (dito oppervlakkig) om te volgen: Rockhound, Chapple, Bear zijn in hun bijrollen erg vermakelijk. Ook de romance tussen A.J. (Ben Affleck) en Grace (Liv Tyler) is best interessant. Ongelooflijke knappe dame in deze Armageddon overigens! Ook andere herkenbare acteurs als William Fichtner en Peter Stormare doen bij de kijkers wel een belletje rinkelen. Last but not least heb je natuurlijk Bruce Willis. Een topcast met andere woorden.

De film kent naast romance en actie ook wat humor die best geslaagd is. Al deze elementen zorgen dat het ongeloofwaardige verhaal geslikt wordt en dat deze bij mij steeds een soort guilty pleasure is. Geen meesterwerk, verre van, maar een avondje puur vermaak. Gezien ik eerder belang hecht aan inhoud/kwaliteit net geen voldoende, maar voor een avondje fun zit er wel voor aan het juiste adres.

Een vrij oppervlakkige film die nergens echt naartoe leidt. We volgen de jonge Paul Graff in een coming of age verhaal. Hijzelf wil kunstenaar worden, maar behoudens zijn grootvader (Anthony Hopkins) zijn er maar weinigen die talent erkennen.

School vindt hij maar niets. Gelukkig is er de zwarte jongen Johnny waarmee hij kattenkwaad kan uithalen. Het raciale thema is sluimerend aanwezig, maar niet echt overheersend. Wel bepalend in die zin dat beide wegen zich scheiden.

Acteerwerk wel behoorlijk, zeker van Hathaway en Hopkins. Voor de rest is het inhoudelijk vrij slappe koffie. Weinig sfeervol ook. Niet slecht slecht, maar zuivere middelmaat of net eronder. Eerder ontgoocheld voor een James Gray te zijn. Al bij al wel makkelijk te bekijken, maar dan zonder verbondenheid.

Ik snap de idee wel om vanuit één gegeven een hele film op te hangen. Tondel tracht met loutere gesprekken tussen twee ouders en de school een oplossing te zoeken voor dysfunctioneel gedrag van een daderkind op een slachtoffer. Uiteraard gaat de ene ouder in het defensief en wensen de anderen dat er strenge maatregelen worden getroffen. De school is helemaal niet klaar om dit debat te leiden en gaat helemaal de mist in.

Alleen slaagt Tondel er niet in er een boeiend diepgaand geheel van te maken. Hij lijkt metier en ervaring te missen en slaat vervolgens de bal mis. De film wordt na halfweg ervaren als doelloos en saai. De film blijft hangen en is vervolgens repetitief zonder opbouw. Tondel probeert er wat vreemde elementen in te stoppen - waarvan ik niet doel op de slappe lach, die was nog prima.

Gelukkig is er nog Reinsve, maar ook zij kan de boel niet rechttrekken. Matige film dus ondanks het aanwezige potentieel.

Best een fijne zombiefilm van Snyder! Het is moeilijk om origineel te zijn in het genre. Daar waar vele zombiefilms de opmars van de levende doden in beeld brengen, zitten we deze fase voorbij. Vele films beslaan wat hier voorbij komt in de begingeneriek. Net als in The Rezort (Film, 2015) werden de zombies in quarantaine geplaatst en is alles relatief onder controle.

De zombies zelf zagen er toch anders uit dan de traditionele zombies. Zowel visueel als qua gedragingen. Je hebt de gewone soort die relatief mak was. Het waren vooral de alfa’s die de springveren en snelheidsduivels waren al was het plot ook niet altijd even consequent in het al dan niet makkelijk doden ervan. De leider was er zelf eentje met redeneervermogen al was ook niet duidelijk wie of wat hij was of waar hij vandaan kwam. Die zombietijger was ook wel eens fijn.

De bonte jachtbende had weinig sympathieke figuren. Die Dieter was af en toe wel eens lachen. Die 150 minuten vlogen eigenlijk wel snel voorbij, dus daarvoor hoef je het niet te laten. Beetje jammer wel dat het cliché plot van de verstoten vader en de vermiste dochter steeds op hetzelfde uitdraait, maar er is nog veel anders dat de moeite waard was. Leuk!

In tijden waarin het hip is om uit te pakken met een sequel of prequel verwacht je toch dat er enige samenhang is met het origineel. Als je dit kijkt, kan je je de vraag stellen of je zo niet van elke film dergelijke link kan leggen. Zet in een droombeeld of nietszeggende nieuwsberichten wat zombies en je broodje is gebakken. Vrij makkelijk en goedkoop. Het is nu ook niet het personage van Ludwig Dieter nu een zo'n onuitwisbare indruk heeft nagelaten in Army of the dead.

Op zichzelf staand valt de film best mee. Fijne kraken, maar zich onderscheiden van andere heistfilms doet hij allerminst. Integendeel, hij verdrinkt mee in de vijver van andere pulpfilms die hem voorafgingen. Weinig vernieuwend en qua spanning of plotwending vond ik er ook niet veel aan.

Erg hoogstaand was het ook niet om een bonte kakelbende met wat specialiteiten bij elkaar te brengen. Hoe cliché ...

Er staan een paar shorts van Michael Dudok de Wit op Mubi en deze wil ik graag meepikken. Alleen kon ik hier echt niets mee. Ik denk wel te begrijpen waar de film op doelt met die bolletjes die zich een weg banen doorheen een wirwar van gangetjes, maar filmisch vond ik er bijzonder weinig aan. Ik vond eerlijk gezegd 3 minuten al vrij lang. Flauw.

Niet zozeer mijn favoriete film. Een veelwinnaar destijds. Een film die deed wegdromen van avontuurlijke reizen en gebeurtenissen. Maar drie uur was voor mij toch wel een erg lange zit. Een film met een bombastische insteek met alle deuntjes. Vandaar ook de herkenbaarheid en het succes van de film wellicht.

De ballonvaart en de treinritten, die hadden uiteraard wel iets. Reizen hebben mensen altijd al gefascineerd. De weg en de dromen naar het onbekende. Die indianengevechten waren voor mij niet nodig en waren erg stereotiep, maar we moeten dat wellicht in de tijdscontext van toen zien.

Dat hoogdravende Brits kon ik nu ook minder appreciëren. Nogal stijfjes en weinig vlot, houterig zelfs bij momenten. De film heeft zeker zijn charmes, maar heeft voor mij de tand des tijd niet geheel doorstaan.

Gisteren Arrival voor de tweede keer gezien. In de eerste plaats een aparte SF-film die een tegenpool is van genres als Independence Day en War of the worlds. Arrival is soberder, intelligenter en beter uitgewerkt dan deze blockbusters.
De aliens zijn anders dan anders, geen klassieke Roswelltoestanden of agressieve oorlogszuchtige wezens, neen, integendeel zelfs. Over hun vorm kan gediscussieerd worden, maar dit is op zich niet zo heel belangrijk voor de film. Mij spraken ze alvast niet aan, maar ze stoorden me ook niet. Ook de zwevende cashewnoten (vooral als ze verticaal zweefden) waren eveneens apart en leken niet op de klassieke ruimteschepen. Geen spectaculaire geavanceerde ruimteschepen dus voor Villeneuve die zijn eigengereide weg inslaat.

Wat me het meest opviel bij deze film, en laten we onmiddellijk bij de sterke punten komen, was de ongelooflijke sfeerschepping die Villeneuve bovenhaalt. Vooral het eerste uur heeft de film iets mysterieus, iets magisch. Jammer genoeg haalt de film dit niet meer in het laatste uur. Mijn aandacht verslapte alvast (ook bij de tweede keer). De bijhorende soundtrack en dito geluidseffecten waren zeer passend en versterkten de film optimaal. Ook technisch en camerabewerking vond ik zeer sterk (bvb toen Louise werd opgehaald door de heli, op zich onbeduidend en irrelevant, maar het viel me op).

Amy Adams zet alvast een zeer sterke rol neer. Een nominatie als beste actrice bij de Oscars was misschien verdiend geweest. Ze won onlangs alvast de American Cinematheque Award, ook niet slecht. Renner vond ik niets speciaals en ook Whitaker zag ik het al beter doen.

Het verhaal vond ik deels boeiend. Uiteraard fascineerde de linguïstische insteek me wel evenals het fenomeen dat elk individu omwille van taal- en culturele verschillen de buitenstaander anders interpreteert. Om elkaar te leren kennen, moet je dus starten met het leren kennen van taal en cultuur (de naam van deze theorie ontsnapt me nu even). In de film gaat dit over aliens, maar je kan dit ook gerust doortrekken naar hedendaagse situaties zoals de moslimgemeenschap, armen, ... of vrouwen (???) Taal kan dus ook ruimer geïnterpreteerd worden dan louter taalkunde.

Daarnaast heb je het aspect van die flash-forwards. Interessant, maar voor mij niet zo goed uitgewerkt. Beetje melodramatisch en geromantiseerd, vooral het einde dan. Dit hoefde voor mij dan minder. Dat de heptapods met hun bezoek beoogden om te voorkomen wat hen na 3000 jaar zou overkomen, leek me wel een zeer interessant gegeven. Jammer dat dit te weinig is uitgewerkt. Wat me verder stoorde was het geromantiseerde beeld van de Amerikanen die alwetend de vrede prediken terwijl andere naties met China op kop als oorlogszuchtige bad guys worden afgeschilderd.

Al bij al leuk filmpje, 3,5* of 4,0* maakt op zich niet zoveel uit. Zeker niet voor iedereen weggelegd, maar Villeneuve bewees nog maar eens een erg goede film geproduceerd te hebben.

Ik zou er beter met ophouden nog iets te willen zien van Tscherkassky, want het trekt werkelijk op niets. Blame Mubi die dit durft te presenteren! Je zou denken dat je je in 1899 waant, maar het is wel degelijk 1999. Het lijkt alsof het pionierschap van de film meemaakt met het gebrekkige geluid en beeld, maar het is een doelbewust handelsmerk van Tscherkassky. Over wat gaat het? Awel ja, de arrivée van een deerne vanop een trein, niets meer, niets minder. Gelukkig ben je er na een paar minuten vanaf.

Tja, wat valt hierover te zeggen? Oerklassieker van een grap op camera gezet in een fragment van hooguit een halve minuut. Geluidsloos en schokkende beelden, statische camera. Het stelt allemaal niet te veel voor, maar zeker misschien wel een mijlpaal in de geschiedenis van de film. Nadien zullen er nog vele van deze slapstickfilms volgen.

Een film gaande over de strijd tijdens vermoedelijk de Februarirevolutie in Kiev, toen uiteraard deel uitmakend van het Russische Rijk. In het begin zagen we “Niki”, de laatste tsaar van Rusland, die een brief schreef. De Eerste Wereldoorlog dendert voort. Fraaie beelden overigens van de Groote Oorlog en vervolgens de opstanden. Niet veel later overigens, in 1918, is Oekraïne een onafhankelijk land met weliswaar nog steeds erg grote Russische invloeden en dat bleek een paar jaar later al snel onder Stalin.

Statisch cameragebruik, maar wel met een flitsende montage. Uiteraard nogal als propaganda opgezet. Erg heroïsch en de sound met al die bombastische liederen versterkt dat alleen maar. De Russische geschiedenis is complex, een beetje background is hier niet overbodig. Desalniettemin een boeiende kijkervaring.

Hier had ik gerust nog langer kunnen naar kijken. Bruno Vanden Broecke is een geweldig acteur. Zeker wanneer er een humoristisch of in zijn personages een nerveus ongemakkelijk kantje aan vasthangt. Geweldig zo'n kat-en-muisspel tussen particulieren en verzekeringsmaatschappijen. Die verzekeringsagent alleen al die in een soort monoloog of presentatie uit de doeken doet waarop je allemaal moet letten. Hilarisch!

Nu niet dat ik denk dat ze hiermee wegkomen, die moord (of de aanwezigheid van die inspecteur bij hen thuis) valt volgens mij niet uit te wissen, maar de idee was wel geslaagd!

Artificial Intelligence liet me met een vrij ontgoocheld gevoel achter. Ik las vooraf op MM enkele recensies en begrijp het algemene gevoel volledig. De film kan gemakkelijk opgesplitst worden in 2 of 3 delen en nemen steeds een grote plotwending dat de geloofwaardigheid of betrokkenheid in het verhaal in gedrang komt.

De basisidee van de film is echter geweldig hoewel al lang niet meer origineel. AI waarbij robots angstaanjagend zo sterk op mensen lijken heeft steeds tot de verbeelding gesproken. De eerste 45 minuten van de film tot aan het bos focust zich op de relatie tussen dergelijke interrelationele contacten mecha’s en mensen. En net als bvb Blade Runner worden mecha’s als minderwaardig bestempeld. David is een eerste prototype van een nieuwe geavanceerde soort. De relatie tussen hem en zijn geadopteerde familie is integer. Maar toch merk je aan alles dat hij ondanks alles een buitenbeentje blijft en dat blijkt ook wanneer hij een “fout” gedrag vertoont. Vergevingsgezindheid of begrip worden dan eventjes aan de kant geschoven en de angst voor het onbekende (of onverklaarbare) treedt dan op bij de mens. Spielberg werkte dit erg mooi uit en dan opeens neemt de film een totaal andere wending, jammer… HJO doet het trouwens erg goed als David.

Het middengedeelte met Jude Law vond ik weinigzeggend en overbodig. Er wordt de futuristische toer opgegaan met een Las Vegas in de toekomst. De ware aard van de mens komt ook even naar boven met de moderne gladiatorspelen, maar deze subplot leidde naar nergens. Ook het einde, 2000 jaar later, slaat de bal compleet mis. Het verhaal van Pinocchio mag dan wel mooi verweven zijn met het verhaal van David, maar de zoektocht naar de Blauwe Fee was idioot, laat staan dat dit nog eens werd doorgetrokken naar 2000 jaar later. Die haarlok lag er bovendien vingerdik op en de film verliest zichzelf in clichés en sentimentaliteit. Zwak ongeloofwaardig einde, zwakke voortzetting van de film na 45 minuten tout court. Dankzij het sterk uitgewerkte begin en het basisconcept van AI nog net een voldoende met 3,0*.

The artist is een zeer nostalgische film die terug gaat naar naar de beginjaren van de film en de overgang naar de eerste films met geluid. Origineel uitgangspunt en gewaagd, maar absoluut geslaagd in zijn opzet! Ik werd werkelijk aangezogen door de authensiteit van de film. Het moet zowat mijn eerste stomme film zijn en de hedendaagse technieken van vandaag maakten er een aangenaam kijkstuk van. Doordat het een stomme film is kan je extra aandacht besteden aan het visuele (mimiek, expressie en handelingen van de acteurs). Je moet het maar doen om zonder dialogen een film boeiend te houden én verstaanbaar voor de kijker. Vroeger wist men niet beter, nu ben je totaal wat anders gewend. Chapeau dus!

Oude rotten als Goodman en Cromwell genieten zichtbaar, maar het zijn Dujardin en Bejo die het gewoonweg schitterend doen. En het hondje mogen we natuurlijk niet vergeten: ontroerend, grappig en verfrissend! Ook de scène waarbij George geluid ervaart was prachtig. Inhoudelijk niet de topfilm, maar technisch en qua acteerprestaties wel top. De gehele film is echter doordrongen van magie en liefde. De match tussen Dujardin en Bejo is grootst en brengt de film naar een hoger en geloofwaardig niveau. Terecht meermaals bekroond!

Wederom een prachtfilm van Koreeda! Het begint al wanneer de DVD in startmodus staat: het prachtige deuntje met een diashow van enkele fragmenten van de film. Je weet gewoon dat je klaar bent voor een sfeervolle filmavond van twee uren.

Still walking is een rustige familiefilm (letterlijk dan) van drie generaties die samenkomen omwillen van het tragische ongeval van één van de zonen. Deze reünie weegt enorm op de familie, maar onderhuidse spanningen die subtiel boven water komen, geven de film een herkenbaar menselijk gevoel.

De moeder bijvoorbeeld is een zorgzame overbezorgde mama, maar kent eveneens haar venijnige kantjes. Deze kantjes worden erg subtiel, niet overdreven, kenbaar gemaakt (bvb. haar mening over weduwen vs. gescheiden vrouwen, het feit dat Ryo niet écht weet wat het is om ouder te zijn, de uitnodiging van de jongeman om hem te doen lijden, enz...). En het gaat verder: de dominantie van de moeder werkt zo verstikkend (pyama, de badscène, het verwijt nog niet vervoerd te zijn geweest ...) dat het begrijpelijk is waarom Ryo erg tegenop ziet om zijn ouders terug te zien.

Zijn vader doet het niet veel beter als norse, onverschillige en afzijdige man. Een man die geen afstznd kan nemen van zijn doktersberoep en wegkwijnt met de gedachte dat geen enkele van zijn zonen in zijn voetsporen zal treden. Erg tragisch, zeker ook de stuntelige poging om zijn kleinzoon te overtuigen. De scène met de buurvrouw en de ambulance later geeft dit erg goed weer.

Geen hoogoplopende ruzies, geen escalaties of melodramatisch gedoe. Wél scherpzinnige karaktertrekjes van mensen die in relatie met elkaar leven. Zeer fijn gebracht door Koreeda en dé grote sterkte van de film. Neem daarbij de zeer fijne rustige soundtrack, het mooie karakter van Atsushi en de mooie sfeerschepping van het huis, de buurt en de begraafplaats en je heb een topfilm. Een dikke 4,0*, op zijn minst!

Eindelijk eens werk gemaakt om mijn favoriete regisseurs aan te passen. Koreeda komt uit het niets op plaats 4 terecht en dat is verdedigbaar nadat ik er al zes voor de kiezen heb (Air doll, After the storm en Hana volgen nog).

De film begon veelbelovend (al ergerde ik me eigenlijk al vlug aan een aantal cliché ziektebeelden van OCD). Nicholson doet dit uitstekend als een oude brompot, met veel gevoel en expressie. Het verbaast me dat de film het zo goed deed op de Oscars en andere filmfestivals. Op zich is dit niets meer dan een veredelde romcom met een sausje van OCD.

Ik volg Luukve in het feit dat het verhaal en de personages geheel niet stroken met de werkelijkheid (wat niet wil zeggen dat Nicholson en Hunt niet goed geacteerd hebben). Een man die al zijn hele leven lang last heeft van zijn stoornis en botte gedrag naar iedereen, zal dit niet ineens kunnen verdoezelen. Idem met de mening van Hunt over Nicholson (meerdere malen zelfs). Alles moet leiden naar het ultieme melige happy end. Uiteraard moet het gedurende de film eerst flink foutlopen en lijken op een onherstelbare crisis, maar niets is minder waar.

Waar ik wel van genoot waren de spitsvondige sarcastische oneliners of dialogen van Nicholson. Nicholson deed het prima en het is begrijpelijk dat hij het haalde op de Oscars van 1998 (al werd LA Confidential hier flink benadeeld met onder meer ook slokop Titanic). Film is niet slechts, maar weinig aanbevelingswaardig, daarom een matige tot net voldoende 3,0*. De verwachtingen lagen duidelijk hoger waardoor de ontgoocheling toch de bovenhand nam.

Sterke film rond tienerzwangerschappen en adoptiecircuits. Niet voor het eerst gebracht, maar wel best origineel en bijgevolg sterk in de aanpak en uitvoering ervan. De focus en klemtoon wordt volledig gelegd bij de uitwerking van de personages. De diepgang en ontwikkeling van de personages komt voorop en dat is een uitstekende keuze gebleken van Kawase. Veruit haar beste film, lijkt me.

De film is gelaagd en neemt zijn tijd om het plot tot ontwikkeling te komen. De flashbacks of forwards worden op het juiste moment gebracht en zeker niet in overvloed. Er wordt ook geen moreel oordeel over het onderwerp gegeven. Behoudens serene muziek zijn er geen sentimentele strijkers te bespeuren en biedt stilte vaak nog een krachtiger signaal om binnen te dringen.

Ook op het acteerwerk nauwelijks wat aan te merken. Ondanks de zware problematiek sterk genoten van deze film. Fijn!

Sterke film noir waarbij het op visueel vlak duimen en vingers aflikken is. De sfeer die gecreëerd wordt door Malle is meesterlijk. Niet alleen het mooie zwartwit springt in het oog, maar ook de montage en het cameragebruik zijn van een erg hoog niveau. Daarnaast vallen ook een aantal sterke scènes op. Denk bijvoorbeeld aan de nachtelijke wandel van de in het oog springende Florence waarbij voor en achter haar de auto's voorbij flitsen. Dit alles gaat gepaard met een erg sensuele en sfeervolle soundtrack van jazz.

Daarnaast springt naast het eenvoudig en rustig voortkabbelend plot toch de spanning in het oog. De moord, de liftscène, de autorit ... dragen allen bij tot een aangenaam en boeiend anderhalf uur. Fijn wordt het ook wanneer je vaststelt dat inderdaad de twee tortelduifjes nooit samen in één beeld worden gevat.

De film neigt naar een sterke 4,5* eigenlijk, maar inhoudelijk bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Het plot en de verwarring was iets te makkelijk en had het gevoel dat er wat plotgaten en toevalligheden in de subplots zaten. Desalniettemin erg genoten van Louise Malle. Moet dringend wat verandering brengen aan die schamele 4 films die ik al van hem zag.

Een experimentele film over de verschillende brekingen van licht dat als het bedoeld was om diepgaande ideeën over geheugen over te brengen, jammerlijk faalde. Het is een creatie van abstracte texturen die inderdaad beelden opleveren die melancholisch en energiek zijn, zoals in de scènes in het bos of de wandeling met de hond. Veel verder kom ik niet. Een typische Apichatpong Weerasethakul vol symboliek en verschillende lagen. Moeilijk te doorgronden vaak.

Ik keek omwille van de fijne recensies uit naar The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, maar jammer genoeg werden de verwachtingen niet geheel ingelost. Ik ben nooit echt in de film geraakt, voelde me nooit echt betrokken. Dat had niet zozeer met de titel te maken die aangeeft waarop aangestuurd zal worden. Het kabbelde gewoon in zijn geheel wat voort.

Het begon echter allemaal uitstekend met die mooie scène met de trein. Ook de cast is erg sterk met Brad Pitt, die het uitstekend doet als Jesse James, Caesy Affleck en Sam Rockwell. Jesse James wordt steeds meer en meer paranoïde, bang voor de vrees van het verraad van zijn eigen manschappen. Zijn dood is op den duur een self fulfilling prophecy. Die scènes waren schitterend om volgen. Zijn status als held was vervolgens tegelijk een zegen en een vloek.

Qua verhaal is het echter maar pover en vooral lang uitgerekt zonder noemenswaardige meerwaarde. Visueel uitstekend, maar dat is niet genoeg om een boeiende film te hebben. Ik kon er alvast de focus niet bijhouden, jammer.