Opinions

Erg beperkte low budget film en dat is eraan te zien. Visueel erg beperkt en amateuristisch. Het zal voor velen de reden zijn om dit laag te beoordelen. Het uitgangspunt is eenvoudig: een jongerenbende terroriseert de buurt waarbij er bij één bewoner de stoppen doorslaan.

Hier en daar een leuke kill, beetje gore, maar verre van overdreven. Beetje simpel en luchtig, op zich allemaal niet zo schokwekkend of memorabel. Horror? Nouja, het is te zien waar je grenzen liggen. Niet eng, beetje gore. Als je een andere soortgelijke film wil zien, kies daar maar voor zou ik zeggen.

Toch enigszins een tegenvaller omdat ik het maar een rommeltje vond. Men probeert een drama en een horrorfilm te combineren, maar beiden komen niet 100% uit de verf, laat staan dat men er in slaagt een match te vinden tussen beide genres.

Erg verklarend is men ook al niet. Men komt dan wel met een indianenverhaal op de proppen en Moeder Natuur zou boos zijn, maar het voelde afgeraffeld aan. Het wordt gezegd, maar daarmee is de kous af. Men kon bijvoorbeeld het mysterie er wat meer rond breien. Nu voelde het meer aan als een verplicht nummertje.

Meer aandacht is er dan voor het trauma en het misbruik. Redelijk, om dan met clichés te gaan werken, want die lerares had ook een traumatische jeugd gekend. Die link moest er dus zéker zijn, mja. Het creatuur zelf zag er overigens wel goed uit, beetje weinig van te zijn en het einde is wat slap. Redelijke wegkijker, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Gelukkig hadden we nog Patrick de ezel. Altijd leuk om een ezeltje als cast te hebben. Ik hou wel van die beesten. Het was zowat het enige wat me echt vreugde gaf aan de film. Ik vond ons Antoinette onuitstaanbaar, mede door de opzet van de film natuurlijk. Luchtig en satirisch, maar wel irritant hoe Antoinette als een eerste de beste bakvis achter haar minnaar aan holt. Of achtervolgt ... mee op wandelvakantie met zijn gezin.

Hier en daar wel een leuke scène zoals wanneer ze zichzelf aan de groep moet voorstellen en waarom ze daar werkelijk is. Stil werd het toen even om dat af te sluiten met een Mitterand's antwoord "et alors?".

Een zomerse film dat wel. Ik kan me inbeelden dat dit buiten de zomer nog minder cachette heeft. Nogmaals, enkel Patrick is op niveau. De rest is bijzaak.

Een vrij typische plattelands- of boerenfilm waar Vlaanderen in de jaren 70 een patent op had. Dit keer is het een film van Nederlandse makelij, weliswaar met een sterk bezette Vlaamse cast. Wel wat verbaasd dat deze de prijs voor beste buitenlandse film won op de Oscars. Geen slechte film, maar toch ook niet bepaald uitzonderlijk.

Centraal staat Antonia en haar leven op het platteland nadat ze in haar geboorteplaats blijft na het overlijden van haar moeder (Dora Van Der Groen). Iedereen kent iedereen in het dorp, en iedereen weet alles van elkaar. Zo gaat het in een kleine gemeenschap.

Eigenlijk is het een film over liefde, over vrouwen, over het moederschap. En dat voor verschillende generaties. Altijd fijn om personages doorheen de jaren te zien evolueren. Het acteerwerk is best geforceerd, nogal schreeuwerig bij momenten. Hier en daar écht wel bizarre scènes die zo ene die denkt dat ze een weerwolf is.

Antonia is ook een film over het leven, het leven in een kleine gemeenschap waar de priester de plak zwaait en eenieder de roddelcampagne in gang zet wanneer iets 'modernistisch' verschijnt als een lesbische relatie of het BOM-schap. Leuk om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Voor een sportfilm moet je zin hebben. Echte toppers zijn er volgens mij niet gezien het vaak over een soort fall and rise verhaaltje gaat en alles vrij heroïsch en uit de context wordt voorgesteld. Boksen lijkt me nog een categorie apart, maar voornamelijk ploegsporten zijn vaak in hetzelfde bedje ziek. Het plot is vaak gelijkaardig en vernieuwend is het allemaal niet. Ook deze Any given Sunday niet. Voor een film uit 1999 ziet het er visueel nog allemaal best prima uit. Maar diegene die de film echt naar een iets hoger niveau brengt is toch wel Al Pacino als charismatisch driftkikkertje.

De actiebeelden zijn vaak chaotisch en vluchtig, maar ook in real life heb je ogen tekort om alles te volgen. Sport gaat al lang niet meer over sport, maar om pure business. En dat wordt met de dag erger. Goed om ook achter de schermen eens één en ander te kunnen aanschouwen. Jamie Foxx, Dennis Quaid zijn uitstekende figuren en blijven het boeiend houden om de film te volgen. Cameron Diaz valt me iets uit de toon. De sfeersetting zit goed en de kijker vereenzelvigt zich met het gebeuren al gebeurt dit te weinig met de individuen wegens de oppervlakkigheid van die laatsten. Niet zo thuis in het American football dus dat blijft een manco, maar toch graag naar gekeken. Redelijke film dus om lekker te ontspannen. Nipte voldoende wat mij betreft.

Ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Er is niet echt een verhaal en vele personages passeren de revue. Het jammere daarvan is dat de karakters onvoldoende zijn uitgewerkt en de film daarom oppervlakkig blijft. Hier en daar zitten er welke sterke scènes is (Frank Focketyn of het feestje), maar er is weinig samenhang. Het boeide me om die reden ook te weinig.

Wat me wel bijblijft is het aandoenlijke deuntje bij de begingeneriek en het personage dat gespeeld werd door Sam Louwyck.

Muziek, sfeer en camerawerk best goed, maar ik denk dat ik de film op een ander moment nog eens moet terugzien om hem te doorgronden en echt naar waarde te schatten. Voorlopig een voldoende met 3,0*.

Een mindere van Cutts. Vrij flauwe animatie. Snap wel waar hij naartoe wil, maar het slaat onvoldoende aan om impact te hebben. Ijsjes staan onderaan de voedselketen. Het mag dan wel een metafoor zijn, maar so what. Ben beter gewend van hem. Ook visueel niet zo goed. Ijsjes ook vrij schreeuwerig en irritant. Neen ...

Wat een mens toch allemaal niet over heeft voor een challenge. Dit was een rampzalige film. Een horror met monsters die er zo nep uit zagen dat het komisch werd. Helderblauw waren ze die creaturen. Die trollen waren dan nog gevaarlijk, maar die kleine rakkers waren eerder domme troetelberen die zich letterlijk te pletter liepen. Nuja, ze maakten deel uit van een videogame, dat verklaart al iets.

Het plot is ridicuul en ook het acteerwerk is nauwelijks om aan te horen. Zoals het bij een videogame hoort, kan je de boel resetten, waardoor er eigenlijk niets gebeurd is. Geen doden, geen kills. Beetje ontgoochelend. Zo kan je er vanop aan dat dit zelfs voor 12-jarigen bestemd is.

Boeiend. Een groep studenten die er een soort van subgroep cultuur op na houden door gevaarlijke spelletjes te spelen op hoge daken. Een kille en strakke benadering van Toyoda welk de film een extra dimensie van rauwheid meegeeft. Beklemmend ook.

Halfweg zakt het even in voor mij om dan opnieuw naar een climax te groeien op het einde. Sterke soundtrack vond ik ook met die punknummers. Prima setting ook met dat grillige decor. Niet ondersteboven van, maar zeker eentje die ik heb geapprecieerd.

Beetje een bizarre film van een reddeloze man die van hot naar her rent. Doelloos haast, zonder duidelijke redenen wurmt hij zich doorheen de dag. Het wordt al snel duidelijk dat het hem al beter afgegaan is. Intrigerend en mijn nieuwsgierigheid werd even gewekt. Even, want al snel vervalt de film in saaiheid. Ook het onsympathieke karakter speelt daarin een rol. Je krijgt als kijker maar weinig info en alles lijkt te oppervlakkig.

Misschien had het geholpen dat de film in one shot opgenomen zou zijn. Het had een extra technische dimensie gegeven aan het geheel. Uiteindelijk komen we te weten wat de ware toedracht is voor zijn gedrag. Alleen jammer dat het momentum dan al lang voorbij was. De film is iets te slordig en onsamenhangend of flets. Kon m.i. meer uitgehaald worden.

Al bij al degelijk, ben dan ook nog redelijk mild in mijn quotatie. Qua speelduur ideaal en de soms dichte camerahantering had wel iets bevreemdends.

Deze trilogie omgekeerd aangevat. Deel III zag ik even terug en nu had ik niet door dat ik deel II vóór deel I aan het bekijken was. Niet erg op zich want de films kunnen gerust losgaan elkaar gezien worden. Vooral filmisch fijne film met veel zorg voor de omstandigheden en het decor.

Een film over kansen grijpen en het leren loslaten. Over de grote culturele verschillen tussen stad en platteland. Fijn ook om ondergedompeld te worden in de Indiase cultuur. Verder een aantal fijne scènes als die met de vuurvliegjes, de scènes aan de Ganges, de apen …

Na het sublieme Sunset Blvd mijn tweede Billy Wilder met deze meer dan uitstekende The apartment. The apartment doet me denken aan een bravere versie van Loft, de film van Erik Van Looy. Ook hier wordt een appartement een rendez-vous-kot voor een aantal schuinmarcherende mannen die ongestoord hun pleziertjes willen beleven.

Erg fijn uitgangspunt van de film die je meteen meeneemt in de sfeer en setting van het gebeuren. Bud Baxter is de echte hoer van dienst. Doordat hij op professioneel vlak gebonden is aan de wensen en grillen van zijn oversten heeft hij nog erg weinig in de pap te brokken om zijn appartement voor hen ter beschikking te stellen. Hij is een speelbal, een jaknikkende sukkel die gevangen zit in zijn eigen web. Ermee stoppen is niet zo eenvoudig, ermee doorgaan ook niet langer omdat het zoveel van hem vergt op privévlak. Zelfs een fatsoenlijke relatie uitbouwen is uit den boze als je om de haverklap andere oorden moet opzoeken.

De sfeer en setting trekken zich ook door op de werkvloer met een troosteloos legioen aan kantoorklerken (optisch erg knap gedaan), bevallige liftmeisjes (eveneens optisch uitstekend!), de sterk hiërarchische bedrijfscultuur enz ... De film wisselt grappige met treurige momenten af. Het houdt de vaart in de film en zorgt ervoor dat de film geen seconde verveelt. Sterk om als romantische komedie aanzien te worden midden de overspelige mannen, een zelfmoord en de demotiverende werkomgeving. De filmografie en het scenario is briljant.

Jack Lemmon levert een schittende acteerprestatie af als de goedgelovige, naïeve Bud Baxter. Hij bevindt zich in een vicieuze cirkel, walgt van zijn handeltje, maar ziet geen andere uitweg om te ontsnappen aan zijn onbeduidend bestaan zonder die ene droomvrouw. De contrasten tussen zijn appartement en op het werk zijn dan ook groot. De scène met het tennisracket was bvb leuk. Ook het gesprek met zijn buurman over zijn bedprestaties waren fijn. Wel vreemd dat de buren het komen en gaan nooit hebben vastgesteld ...

The apartment is een toppertje, een meesterwerkje, een absolute aanrader wat mij betreft! Dikke 4,5*!

Over Apocalypse now is al heel weer neergeschreven. Het hoeft dan ook niet nog eens herkauwd te worden door mezelf. Onnodig dus om te zeggen dat dit inderdaad één van de beste Vietnamfilms is ooit gemaakt. Al zijn vergelijking niet altijd fair omdat diverse films andere klemtonen leggen en onderwerpen behandelen (The deer hunter, Full metal jacket, Casualties of war, enz ...) en al deze films hun topkwaliteiten hebben. Wat echter wel algemeen geldt, is dat het eerste half uur - drie kwartier van Apocalypse now het allerbeste was dat ik ooit zag in een Vietnamfilm.

De muzikale intro van The doors is zo overweldigend dat je er gewoon sprakeloos van wordt. De beelden van de brandende palmbomen staan zo op je netvlies gebrand ook al heb je het niet aan den lijve zelf ondervonden. Ook de fameuze Walkure van Wagner met de helikopterbeelden bij een opgaande zon in die prachtige geel-oranje gloed is zo wow dat het zelfs één van de meest iconische beelden is in de gehele filmgeschiedenis.

Wetende welk huzarenstukje het gevergd heeft van de crew om deze klassieker tot stand te brengen, dan kan je alleen maar je petje voor afdoen. Kilgore (Robert Duvall) blijft een fascinerend figuur die een impact creëert in én buiten de film. De surftoestanden zijn wat absurd, maar dat geldt wel voor de hele Vietnamoorlog denk ik dan. Nog een topvoorbeeldje uit het eerste deel van de film dat me erg is bijgebleven is de priester die een misviering brengt met in de achtergrond zwevende helikopters en brandende palmbomen. Fenomenaal!

Ook het vervolg van de film blijft uiteraard zeer goed, maar evenaart niet het begin. De extra toevoegingen van de Redux (Franse etentje bvb) vond ik zeker niet misstaan en geven een andere kijk op Vietnam.

Kortom, een dikke 4,0*, aanleunend bij 4,5*!

Apocalypto zag ik lange tijd geleden ook al eens en ik ben verbaasd dat ik me nog zoveel herinnerde van de film. Zo goed als elke scène kon ik me nog voor de geest halen. Ik wist dat hij goed was, maar niet zó goed. Zo goed als niets op aan te merken. Typisch mad Mel ook: als regisseur zijn zijn films steeds tot in de puntjes verzorgd en druipt de perfectie er van af. Het bloed ook, al vind ik het bij Apocalypto wel meevallen. Het is vooral bij The passion of the Christ waarbij hij zijn kwalijke sadistische reputatie opbouwde. Dat was toch nog wat anders dan Bravehaert of deze Apocalypto.

We schrijven eind 15e eeuw op de vooravond van de inval van de Spaanse Armada. Prachtig op het einde in beeld gebracht met de idee dat de miserie van onze sympathieke knul nog helemaal niet ten einde is. Absoluut pluspunt is de beslissing om ook ditmaal in een ongewone taal te filmen. Het maakt de film geloofwaardig en authentiek. De film start wat traag en we krijgen een goed zicht op de primitieve vrijwel vredelievende stam van Jaguar Paw. De scènes waarbij die dikkerd in het ootje wordt genomen zijn best fijn. De film komt in een stroomversnelling terecht wanneer de Mayabeschaving hen overvalt om hen onder meer te offeren aan de goden.

De mensenjacht en de voorafgaande “vrijgeleide” die een uurtje in beslag namen waren één van de sterkste achtervolgingsscènes die ik al zag. Zowel de montage en cinematografie zijn enorm sterk en een streling voor het oog. De wijze waarop de camera door het oerwoud beweegt is subliem weergegeven. Ook op auditief vlak is er niets op aan te merken waarbij je de gorgelende adem van de prooi je bij de keel grijpt. Als er dan nog een geweldige adembenemende scène aankomt met een jaguar is het hek helemaal van de dam. De setting in de jungle en de goede acteerprestaties doen de rest. De Mayacultuur wordt waarschijnlijk iets te brutaal en eenzijdig voorgesteld en ik weet dat de film enorm onder de kritiek heeft geleden, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er veel op de man werd gespeeld. Mels privéleven deed de wenkbrauwen fronsen en de storm over zijn vorige film was nog niet gaan liggen... Nipte 4,5* in een milde bui!

Alle langspeelfilms van Andrey Zvyagintsev en ik ben sowieso fan van de man. Ook deze short, die ik inhoudelijk niet spectaculair vond, zie je wel dat er een vakman achter de regie stond. Erg mooi geschoten, met stijl en emotie. Inhoudelijk inderdaad vrij eenvoudig, maar toch met een zekere emotionele impact. Soms is het belangrijker hoe je iets brengt, dan wat je brengt. Daar slaagt Andrey Zvyagintsev moeiteloos in.

Degelijke onderhoudende film van Howard die de Apollo-13 reis verhaalt. In principe is het al aartsmoeilijk om een boeiende en aantrekkelijke film te maken over een vrij technisch en statisch thema. Toch vind ik dat Howard het vrij behoorlijk heeft gedaan. Uiteraard heeft een film met Tom Hanks altijd een klein streepje voor bij mij, toch vond ik niet dat hij er hier bovenuit stak, integendeel zelfs. Gary Sinise maakte dan toch meer indruk op me evenals de steeds betrouwbare Ed Harris. Voor de rest allemaal prima gecast en geacteerd.

Realistisch, mooie muziek, goede sfeercreatie, goede opbouw, ... op dit vlak is de film zeker ok. Ook al kan je een aantal technische zaken niet verloochenen in de film, maar niet iedereen heeft kaas gegeten van kwantumfysica ed meer.

De film kabbelt rustig voort, echt spectaculaire dingen gebeuren er niet, maar dat is niet onlogisch voor een waargebeurd verhaal. Film is goed, zonder meer, maar niet uitzonderlijk. Howard en zijn cast deed dit prima en haalde er volgens mij het maximum uit.

Folk horror vind ik steeds intrigerend omdat het - als het goed wordt aangepakt - zoveel valt te beleven. In de eerste plaats met een geweldige sfeer en setting. Hier gaat het om een afgesloten streng gelovige gemeenschap met dictatoriale trekjes. Interessant om te zien hoe de gemeenschap handelt en dagdagelijks functioneert. Ook de relatie met de natuur en woeste omgeving komt goed uit de verf.

Spanning en mystiek staan evenzeer centraal. Misschien net iets te veel verschillende en uiteenlopende plots. Voor mij hoefde die vreemde creaturen helemaal niet. De film was met de afgoderij en het conservatieve geloof al ruim voldoende.

Een film toch wel met een wrang ongemakkelijk gevoel. Hier en daar wat gore en Middeleeuwse toestanden, goed gedaan allemaal. Beetje chaotisch plot bij momenten, maar als je in de film zit, best aangenaam. Voor de liefhebbers van onder meer Midsommar, The vvitch en The Wicker man!

Een leuke Spaanse horror animatiefilm die het vooral moet hebben van zijn mysterie en sfeersetting. Want die was best indrukwekkend met het onheilspellende vervormde bos, het vervallen dorpje en de geregeld opkomende mist.

Ook de personages zagen erg creepy uit. Moeders mooistes waren het allen zeker niet. Typische uiterlijke kenmerken als een grote neus, veel rimpels en boze ogen kwamen veelvuldig voor.

Het verhaaltje zelf vond ik wazig en niet altijd even goed uitgewerkt. Een beetje vaag soms. Maar de setting en de vele details maken erg veel goed.

Erg sterke film, genre The Green Mile, over terdoodveroordeelden, maar dan in een arthousejasje vanuit de wereldcinema. De focus ligt hier vooral op de beul, de persoon die de executie door ophanging in goede banen moet leiden. Zeer serene film, erg authentiek ook, met een traag tempo, maar voldoende boeiend om het onderhoudend te houden.

De film geeft veel info over het voorbereidende luik en waarop gelet moet worden vooraleer het proces voltrokken wordt. Bij een beul denk ik eerder aan een sadistische zak, maar dat was hier niet het geval. Er is wel degelijk empathie en respect van de beul voor zijn werk en diens slachtoffer om het zo te noemen. Hij doet gewoon zijn job zoals die door de wet is voorgeschreven, maar stelt zich geen vragen over de moraliteit ervan. Ook de misdaden van de gevangenen doen er niet toe, positief noch negatief, dus ook niet of ze bekend hebben of niet, spijt of geen spijt hebben, schuldig of onschuldig zijn…

Het personage Aiman is intrigerend en lange tijd ga je er vanuit dat het een soort wraakfilm wordt met een climax op het einde.. Niets is minder waar. Prima uitdieping van zijn personage op werk- en privévlak. Dat de taak van beul, ook na 30 jaar, nog steeds zwaar om dragen is, leidt geen twijfel. Toch vond ik het roekeloze gedrag in het verkeer van Rahim moeilijk te plaatsen.

Ik vond het een vrij boeiende weergave van Trump als zakenman in de jaren 70 en 80. Uiteraard is de film te kort om alle facetten van zijn leven uit de doeken te doen. De focus ligt dan ook vooral op zijn relatie met de gehaaide advocaat Roy Cohn. De regels van Cohn worden intussen gretig door Trump toegepast: altijd ontkennen, er is geen waarheid (behalve die van jou) en je nooit iets aantrekken wat de ander van je denkt.

Vooral het eerste gedeelte waarbij de advocaat de toch eerder onbeholpen Trump de kneepjes van het vak leerde is echt interessant. Dat later Cohn aan macht inboette en zijn ster tanende was, liep dat wat parallel met de fim zelf. Al vond ik het nieuwe subplot met Ivana Trump vervolgens ook wel interessant.

Misschien in zijn geheel net iets te weinig naar voren gekomen wat nu net die ommekeer teweeg bracht bij Trump. Was er vandaag ook nog sprake geweest van Trump zonder Cohn? Je zou denken van niet al lijkt me dat toch erg simplistisch.

Sowieso meer dan uitstekend acteerwerk van Sebastian Stan die goed gestalte gaf aan de jonge Trump. Knap ook van het productieteam om hiermee te komen aanzwengelen. Niet evident met de net afgelopen verkiezingen en het polariserende politieke klimaat in de VS.

Geen link zo te zien bij het bekijken van dit derde deel van de trilogie met de eerdere twee delen. Ze lijken me toch afzonderlijk naast elkaar te staan. Geen super geweldige film, eentje die wellicht snel uit het geheugen zal verdwijnen, maar ook wel eentje waar ik graag naar heb gekeken. Eerder een film die erg weinig fout doet en weinig aan op te merken valt. Een grijze muis zou ik het dan ook niet noemen, want dat klinkt dan weer te negatief. Fijn om eens meegepikt te hebben, maar geen echt gemis als je hem nooit zal gezien hebben.

Film die wat teert op emoties op het leven van Apu waar het noodlot telkens op neerslaat. Zijn leven wordt geleid en hij ondergaat. Zijn armoedig bestaan en drang om het te maken als schrijver hebben weinig om het lijf. Indruk maken doet het allerminst. De plotse uithuwelijking is een enorme wending in zijn leven. De drama-elementen in de film kwamen niet altijd uit de verf. Kon ook aan het hoofdpersonage liggen dat ik niet altijd goed kon plaatsen.

Sowieso een film die beter bij me past dan de kitscherige Bollywood meuk die je soms te zien krijgt, maar ik miste toch de nodige peper. Iets te oppervlakkig en gemakzuchtig bij momenten.

Gezien via Mubi, maar viel me ontzettend tegen eerlijk gezegd. Een film die eerder een soort van documentaire is rond het feestende plattelandsleven in een Portugees dorpje in de maand augustus. Vele muziekbandjes treden op afgewisseld met wat interviews. Mogelijks bijzonder sfeervol, maar niets voor mij. Alvast toch niet wat ik voor ogen had.

Vond het bij momenten ook verwarrend wanneer de regisseur dan discussieert met zijn producent om dan even later terug over te gaan op smartlappen. Ik raakte maar niet in deze verfilming. Jammer, volgende keer beter.

Eigenlijk niet bang van geen enkel beest, maar van een spin huiver ik toch wel, zelfs van de kleinere versies. Als arachnafoob geen lachertje deze film, maar hij is zeker geslaagd als ik hier lees dat ook sommige anderen niet altijd comfortabel in hun stoel zaten. Giant bug movies zoals bvb Eight legged freaks zijn in niets te vergelijken met dit. Deze Arachnaphobia is zoveel subtieler, visueel reëeler en blijft o zo (onge)makkelijk hangen. Spinnentijd nu met de herfst op komst. De perfecte gelegenheid om de film aan te vatten, of niet?!

Natuurlijk is het onzin dat spinnen bewust op een gezin of een dorp gaan jagen, maar de film heeft een onderhoudende spanning die constant hoog blijft. Zeker wanneer men begint door te hebben dat er een spinnenprobleem is, wordt het alleen maar erger. De slaapkamerscène bvb getuigt van dit staaltje paranoïa.

Vermakelijke film, zeer geslaagd binnen het horrorgenre. Degelijke acteurs waarbij vooral Goodman aanslaat. Eentje die ik in mijn jeugd verschillende keren zag, eentje waarbij ik nooit gemakkelijk insliep de dagen erna. Missie geslaagd dus!

Geen geheel geslaagde Rohmer. De idee vond ik echter wel goed en ook een tijdloos hedendaags thema waarbij de spanningen tussen mens en natuur elkaar in de weg staan. Ontwikkelingsmakelaars en bouwpromotoren denken dat the sky the limit is zonder weinig rekening te houden met de natuur, de haalbaarheid, de noodzaak, ... van hun projecten.

De burgemeester ziet het alvast groots. Wie zit er alvast te wachten op een cultureel centrum in een boerengat waar er meer koeien dan mensen wonen? Interessant vond ik dan wel de verschillende interviews ergens halfweg de film van bewoners die voor en tegen waren. Het leek een soort documentaire-reportage op dat moment.

Jammer wel dat de confrontatie tussen burgemeester en activist-leerkracht maar erg beperkt was. De vergaderingen in de stad, was het Lyon (?), waren vrij saai. Opmerkelijk en nogal makkelijk dat de burgemeester zich liet leiden door de dochter van de leerkracht, los van het feit dat het wel een mooie scène was.

Wij kunnen het ons nauwelijks voorstellen in onze Benelux waarbij de afstanden tussen wonen, werken en verhuizen allemaal in the inner circle gebeuren. Daarom vind ik die road movies uit de VS ook steeds erg intrigerend. Niet alleen om de vergezichten en bepaalde sfeer dat die films oproepen, maar vooral ook omwille van de motieven van de personages om alles achter te laten en elders opnieuw te beginnen (en dat nog steeds in je eigen land).

Ik vond het moeilijk hoogte te krijgen van de vader. Aan de ene kant best zorgzaam, aan de andere kant een ongelooflijke zak. Vooral Greta had het er erg moeilijk mee en ging geregeld met hem verbaal in de clinch. Het zijn die momenten die de film sterk en onderhoudend maken, net als de grap met het briefje op de autoruit.

De tussenscène bij die vrienden/familie vond ik overbodig en nietszeggend, de toevallige passages langs tankstations, motels en wegrestaurants vond ik interessanter. Al was het maar omwille van het gekibbel met de dienster over de porties of de vegetarische kost van Greta.

Dat het niet goed ging komen met de hereniging met de moeder stond in de sterren geschreven. Het wordt nogal braafjes opgelost en had eerder een zwaarder dilemma voor ogen. Een 4,0* is misschien net iets te veel, maar enkele scènes raakten me zeker, vandaar deze lichtelijke overdrijving.

Ik hou wel van grauwe survivalfilms waarbij de mens moet opboxen tegen de onverbiddelijke natuur(elementen). Arctic is geen film van de actie of de vele plotwendingen. Erg veel gebeurt er ook niet. Penna hanteert duidelijk het “less is more-principe” waarbij de gestrande man moet weten tegen overleven op de noordpool. Er is geen info bekend wie hij precies is en wat hij daar doet. De film focust op het alledaagse leven en de sterke wil om te overleven. Voor sommigen zal de film saai zijn, maar je hoeft toch niet steeds illegale walvisjagers of iets dergelijks tegen het lijf te lopen?

Zo was het bijvoorbeeld sterk hoe gefocust werd hoe hij rauwe vis at, hoe banaal het is je handen te kunnen warmen. En later was hij de koning te rijk toen hij harde ongekookte noedels verorberde. Geweldig confronterend. Bij de ijsbeer verwachtte ik wat actie, maar ook hier was het less is more. Geen superhero die even de kop van de ijsbeer doorkliefde met zijn houweel.

Mikkelsen deed het geweldig. Topacteur! Er zijn niet veel woorden nodig om te tonen wat er wordt bedoeld. Hoop en wanhoop liggen dicht bij elkaar. Spijt ook. De film geeft een intense kijk op de diepste emoties van de mens. Koude, maar vooral de eenzaamheid en het webebben van de hoop zijn de grootste vijand op zo’n desolate plek. Niet zo sterk als bvb Cast away, maar alvast een dikke 4,0*!

Vertrekkend van een mislukte klus gaan de wegen van Kenny, broer Dave en Sylvie uit elkaar. De één bezint in de gevangenis terwijl de andere twee een relatie aanknopen, nota bene het voormalige lief van zijn broer. Dat dit niet goed kan aflopen, dat weet het kleinste kind. Het is dan ook een hele poos wachten vooraleer dit “geheim” kenbaar wordt gemaakt aan de licht (?) ontvlambare Kenny. Beetje een clichéverhaaltje, maar de uitwerking ervan is best OK.

De grauwheid van het milieu van de personages kwam sterk naar voor. Er hing ook steeds een benauwd sfeertje van wantrouwen en spanning, alsof het op elk moment kon ontploffen. De uitzichtloosheid om via afstompende jobs het leven op de juiste rails en het rechte pad te krijgen, was sterk aanwezig. Het gabberduo lijkt aanvankelijk nauw verbonden te zijn met elkaar, maar verschilt enorm. Kenny, de impulsieve manipulatieve macho tegenover de ietwat meegaande goedbedoelende tamme broer die zelden voor zichzelf kan opkomen. Het wordt er dan nog beter op wanneer Dave medeplichtig wordt en opnieuw meegetrokken wordt naar zijn verleden en ermee wordt gechanteerd door zijn broer. Daarnaast is er aandacht voor de breuk die Sylvie en Dave aangegaan zijn met hun verleden: afkicken, saai leventje, … Kenny daarentegen wil alles bij het oude en kan dit amper appreciëren.

Het einde is inderdaad verrassend en geeft een extra meerwaarde aan de film. Ik zal het niet aankomen, maar was er eigenlijk ook niet mee bezig. Die struisvogels waren misschien wat overbodig, maar de hakmachine levert een fijne flashback op naar Fargo. Verder vielen me de goede acteerprestaties op van Janssens, Perceval, Veerle Baetens, Bijvoet en Van den Begin. Degelijke Vlaamse film, geen topper, maar gewoon OK.

Erg fijne coming of age van een 12-jarig meisje zittend in haar laatste jaar in de basisschool. Ik heb er thuis ook zo eentje rondlopen. Zou die daar ook zo mee bezig zijn met haar meidengroep? Ik heb alvast geen flauw benul...

Wat een geweldige en innemelijke acteerprestatie van de kleine Abby Ryder Fortson! Zeer naturel en schattig ook. Je zit in zo´n periode dat je lichaam verandert en jongens zijn tegelijkertijd vies en stom, maar ook mysterieus en aantrekkelijk. In groep sta je dan sterker, maar om jezelf te wapenen ontwikkel je eigen regels, heerlijk.

Komt daarbij het subplot rond religie en de geloofsovertuiging van de ouders. Een film ook over familiebanden en vertrouwen. Leuk ook om Kathy Bates steeds te mogen zien. Mooi verweven in het plot en de onzekere houding van Margaret. Fijn!

Niet 100% overtuigd van deze film waarbij een geldbiljet, een vals exemplaar om specifiek te zijn, centraal staat. Een film die met zijn minimalistische aanpak nogal afstandelijk en emotieloos aandoet. Het deed me allemaal niet zo heel veel. Visueel voorts wel stijlvol, maar onvoldoende boeiend om me mee te nemen.

Lastige vermoeiende film. Niet eenvoudig te beoordelen. Op zich een interessant thema, maar matig uitgewerkt al is dat laatste wellicht een verkeerde interpretatie van mezelf als kijker. De film komt niet goed binnen waardoor de voeling met de personages ook minimaal is. De film herbergt een nihilistische egocentrische kijk op de mens waarbij kapitalisme meer waard is dan liefde en emoties.

De democratie heeft in 1985 zijn tanden laten zien, maar daar bleef het ook bij. Het werd een poging om schoon schip te maken met het verleden, maar de goede bedoelingen en het vele harde werk stond niet in verhouding tot de veroordeling of strafmaat van de verantwoordelijken van het regime.

Oerdegelijk historisch rechtbankdrama. Komt nogal suf over, maar met een Ricardo Darin krijg je daartegenover zoveel kwaliteit voorgeschoteld dat het toch minstens boeiend blijft. Maar het is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Het blijft me verbazen en eigenlijk ook weer niet hoe tijdens die periode een wereldkampioenschap voetbal kon plaatsvinden. De toewijzing gebeurde reeds in 1966 en dat is niet het Argentinië vanaf 1973, dat toen verviel in chaos op politiek, economisch en militair vlak. De Plaza de Mayo en de protesterende dwaze moeders waren er wel al in 1978, maar net als hun ijzeren wurggreep op de Argentijnse samenleving had de militaire Junta ook de Fifa in zijn achterzak.