Opinions

Een film die wel wat weg heeft van Stupeur et tremblements, maar dan zonder de Japanse bedrijfscultuur. Nu, niet dat onze Westerse cultuur zo doorbakken is als in deze film, maar ik kan me wel iets voorstellen met het mannelijke hiërarchische systeem dat hier werd neergepoot. Een werkomgeving waar ik nimmer in zou willen werken en waar ik gelukkig ook nooit in gewerkt heb.

Nu, het gaat verder dan dan louter die seksistische connotaties. Alles in dat bedrijf is zo koud en kil. Van collegialiteit is nauwelijks sprake. Er kan zelfs nauwelijks een blik, goedendag of conversatie van af. Jane is de veegmat of manusje van alles, maar krijgt nauwelijks erkenning. Vreselijk gewoon. Het erge is dat ze het schijnbaar normaal vindt, dat het zo hoort als groentje … per slot van rekening is ze wel aan het werk bij een gerenommeerd bedrijf waarvoor er vierhonderd anderen in de rij staan om haar job in te pikken.

Die scène met de personeelsblad vond ik best boeiend met de tactiek dat het precies haar schuld of haar probleem was. Beetje saai voor sommigen en het komt inderdaad wat langdradig over. Aan de andere kant kreeg je zo wel een prima impressie van de werkvloer. Sterke prestatie overigens van Julia Garner.

Ha, altijd wel leuk om een paar hillbillies op te voeren wanneer ze voor iets onverklaarbaars staan of wanneer ze een dilemma moeten aanpakken. Online zag ergens een discussie passeren wie de WIB, "women in black", waren. De film laat het wat in het midden, maar geeft ook voldoende ruimte om te twijfelen of ze al dan niet menselijk waren. Best komisch, de broers onderling, maar ook in interactie met de vrouwen die dan ook kurkdroog antwoorden wanneer die ene boer verhaal haalt over zijn uiteengespatte koe.

Ondanks dat ik het erg vermoeiende en vaak in zijn geheel matige films vind, kijk ik steeds toch uit naar een nieuwe Anderson.

Het is al vaak gezegd dat het visuele het meest toonaangevende is in zijn films. Hij kruidt dat dan met die droge humor waardoor zijn films in vele scènes best erg genietbaar zijn. Ik zeg bewust scènes, want in zijn geheel genomen, kom ik er niet meer.

Erg fantasievol en creatief, het verdient erg veel lof. Ook nu weer met die insteek als toneelstuk, erg kleurrijk en sfeervol. Ondanks zijn gekende stijl, toch verfrissend en telkens weer wat anders. Soms wel wat te interessant om interessant te doen. Het is hem vergeven.

Laat ik meteen met de deur in huis vallen. Wat een sublieme prestatie zette Willem Dafoe hier neer als Vincent van Gogh. Uiteraard zijn er de vrij opvallende fysische gelijkenissen met de uitstekende jukbeenderen, het rosse haar met baard, de doffe blik, maar ook in zijn handelen merk je dat hij de grootmeester benadert. Niet dat ik de échte Vincent heb zien rondlopen, maar de vastberadenheid (om te moeten schilderen) én de twijfel (omwille van zijn psychische problemen) die Dafoe in zijn personage legt, is alvast hoe ik me Van Gogh zou voorstellen als ik zijn leven overschouw. Topcasting, dat zeker! Jammer dat Rami Malek er ook was voor Bohemian Rhapsody om het Oscarbeeldje weg te kapen als beste acteur. Dafoe had hem zeker ook verdiend ...

Daarnaast heb je het mooie cameragebruik die deze film tot bovengemiddeld laat stijgen. Close-ups van Vincent wisselen zich af met de mooie uitgestrekte landschappen van het plattelandse Arles. De beelden hebben iets nostalgisch, iets dromerigs. Ondersteund door de rustige pianomuziek en hier en daar een tableautje of tekening van de meester zelf ... Ook dat veld verdorde zonnebloemen - iets minder idyllisch weliswaar - had klasse. Ik heb echt genoten van deze langgerekte scènes, alsof het een leven betrof van hoe een kunstenaar in de wereld staat.

Maar Vincent's leven was niet het idyllische leven zoals de mooie onbezorgde landschappen lieten uitschijnen. Schnabel is erin geslaagd met At Eternity’s Gate om de laatste maanden van Vincent van Gogh erg mooi in beeld te brengen, inclusief de tegenstrijdigheden die gepaard gingen met zijn personage. Mooi!

Een film die voor mij niet de impact heeft gehad zoals Sunrise dat wel heeft gedaan. Zeker een degelijke film over een pasgehuwd koppel dat op reis naar Parijs trekt. Daar ontdekt de vrouw een geheel andere wereld waardoor het huwelijk op barsten staat.

De film kent een aantal mooie scènes en heeft zo zijn kolderieke momenten, maar echt indruk maken deed het nimmer bij mij. Ik werd te weinig gepakt door de gebeurtenissen of de personages die nogal gekunsteld overkwamen.

Het camerawerk daarentegen was wel op niveau. Een film die me eerder technisch bekoorde, dan inhoudelijk.

Een film die wat doet terugdenken aan het eveneens shockerende Les Misérables (Film, 2019) van een paar jaar terug. Deze Athena moet daar niet zoveel voor onderdoen. Zeker niet wat het geweld betreft dat op een flitsende en dynamische manier wordt weergegeven. Als je de beelden ziet is dit een pure burgeroorlog waarbij politieagenten regelrechte moordpogingen of pogingen tot doodslag moeten ondergaan. Krijg maar eens zo'n koelkast op je nek om nog maar te zwijgen van de vele pyrotechnisch materiaal of vuurwerk.

Haat, pure haat, is zowat het enige wat nog overeind blijft. Van dialoog, respect of begrip is al lang geen sprake meer. Iedereen lijkt te weten hoe de rellen zijn ontstaan, maar niemand weet hoe ze te beëindigen of wanneer het zal ophouden.

Errg vlotte film ondersteund door een prima soundtrack. Qua dialoog niet al te veel aan, maar het acteerwerk was wel prima. Ook het camerawerk in de chaos mocht er zijn. De film valt misschien wat in herhaling. Op de duur heb je het wel gezien, maar de film blijft intens.

Erg fijne misdaadfilm van Louis Malle. Atlantic City is niet meer wat het geweest is. Niet meer de grandeur van weleer en de afbladderende stad straalt eveneens af op zijn bewoners: leeg, versleten en toekomstloos. In deze setting fungeert de charmante en op leeftijd zijnde Lou. Mooie rol van Burt Lancaster die als een Don Juan Sally het hof maakt.

Hij komt wat toevallig in woeliger vaarwater terecht en na de eerste schok, geniet hij er wel een beetje van. Hij kan zijn euforie na het neerschieten van die twee gangsters dan ook niet onder stoelen of banken steken. Ook Susan Sarandon doet het overigens prima als serveuse die zich wel opwerken als croupier, liefst ver weg van Atlantic City.

Het plot is vrij eenvoudig, maar bevat voldoende vaart om het boeiend te houden. Uiterst sfeervol ook. Niet fout om deze op je lijstje te zetten al wordt het nimmer écht hoogstaand.

Een film met potentieel, maar die zichzelf de das omdoet door zijn eigen luiheid. Best een prima begin en erg sfeervol geschoten. Kan ook niet anders met de oceaan en de golven op de achtergrond. Een film die draait rond vrijheid en het bereiken van dromen in een betere wereld.

Maar de film valt stil op een bepaald moment. Erg repetitief, letterlijk leek het wel, en dus voorts nog weinig kon boeien. Moeilijk, een film die hinkt op twee gedachten.

Al een geluk dat de beelden wel de moeite zijn waardoor je nog even kan wegdromen. Maar voor de rest vond ik het weinig soeps. Jammer.

De film start in het weinig paradijselijke Dakar waar elke dag een survival of fittest is. Een scène draait om arbeiders die al maanden niet betaald worden. Migratie is voor velen de enige uitweg. De Atlantische Oceaan scheidt hen van het Walhalla, maar hoe mooi en romantisch de oceaan ook is - zeker bij zonsop- en zonsondergang - hij kan eveneens meedogenloos zijn.

Ook het vriendje van Ada waagt de tocht. Voor haar familie het ideale moment om haar uit te huwelijken aan een betere (lees: meer vermogende) partij. Interessant plot dus waarbij de hunkerende liefde en een liefdeloos huwelijk centraal staan in het leven van Ada. In het tweede gedeelte van de film komt er een

bovennatuurlijke insteek bij. Wat mij betreft overbodig, vaag en niet zo geslaagd. Jammer dat daardoor het plot van migratie naar het achterplan schuift.

Voor de rest prima vertolking van Mame Binta Sane en de mooie beelden maken het fijn om naar te kijken. Lichtjes ontgoocheld in het verdere verloop van het plot, maar in zijn geheel wel een voldoende waard.

Destijds naar verluidt een kostelijke grap dit stukje Deense cinema. Kosten noch moeite werden gespaard en de bootramp was een heus huzarenstuk, financieel en logistiek technisch. Opmerkelijk die scène als je rekening houdt met de catastrofe van de Titanic in 1912. Een film ook met een toch vrij lange speelduur, best ongewoon voor die tijd. Ook vandaag blijft het toch doorbijten, voor mij althans. Gelukkig krijg je toch wel wat in de plaats.

Opmerkelijk is het wel dat Blom twee eindes filmde voor de film: een gelukkig en een tragisch. Het alternatieve tragische einde, waarin de dokter aan het einde sterft, is met name gemaakt voor de Russische markt. Men geloofde dat de Russen een voorkeur hadden voor droevige eindes.

Narratief zeker een knap uitgesponnen verhaal, niet verwonderlijk dat het gebaseerd is op een roman. Goed camerawerk en zeker de moeite om eens te zien.

Vrij stilistische film waarbij elke scène haast met een vaste camera wordt gehanteerd. Er wordt de nodige ruimte gelaten om de taferelen mooi tot uiting te laten komen. Deze trage manier van observeren zal niet iedereen liggen, maar ik vond het intens om de knappe gebeurtenissen tot mij te laten komen. De film begint zoals hij eindigt, met enkele warmtebeelden. De eerste gruwelijk, de tweede zoals de filmposter doet vermoeden oogverblindend mooi.

De film kent een grote troosteloosheid van het leven na de oorlog. Sergey voelt zich verloren, voelt zich niet meer verbonden met zijn oude of nieuwe leven. Alle hoop is weggeëbd en hij voelt zich een vreemdeling op zijn eigen geboortegrond. Die tristesse komt terug in de grauwe sfeer en lange shots. Sommige scènes waren erg sterk, de eerste autopsiescène bvb was erg intens, maar ik genoot bvb ook van kleinere scènes als de badkuip of de hevige plensbui op de voorruit van de vrachtwagen. Fijn!

Veeleer eerder een thriller dan een horrorprent. Je kan het eng noemen, maar dan is de waaier wel erg breed. De idee is niet slecht, de uitwerking des te meer. We spreken over een film van dik tien jaar oud. Geen kat die nog gelooft dat niemand een (werkende) smartphone bij zich heeft. Ik ga er ook vanuit wanneer je de terminals beschadigt dat er heus wel een extern alarmpje afgaat.

Maar kom, krijgen we hier te maken met een psychopaat die zich naar filmnormen bijzonder goed voorbereidt op welke locatie hij mensen kan terroriseren. Niet saai in zijn geheel, best met een beetje suspense en een vlot tempo, maar alle slordigheden moet je wel met de mantel der liefde bedekken.

Goed als tussendoortje, maar niet bepaald aanbevelingswaardig. Te zwak om met een goed gevoel achter te blijven. Jammer.

Atmen is mijn eerste Oostenrijkse ervaring. Markovics produceerde een sobere stillistische prent waarvan weinig positivisme uitstraalt. Centraal staat de jonge Roman, een jeugddelinquent, die stilaan mag uitkijken naar zijn vervroegde vrijlating. Hij gaat op zoek naar een baantje en komt uiteindelijk uit bij een uitvaartbedrijf. De reden waarom hij dit koos is me minder duidelijk. Wel geeft het een boeiende en harde inkijk. De lijkverzorging deed me overigens denken aan de sterke Japanse film Okuribito (2008) (een aanrader overigens).

De film straalt weinig levensvreugde uit en de beperkte relaties die Roman heeft zijn hard en somber. Geen vrolijke meid die naast zijn zijde staat, hoewel die mogelijkheid er wel degelijk was in de trein. Lekker realistisch dus, want die vriendschappen groeien niet aan de bomen zoals zo vele films - zelfs kwaliteitsfilms- dikwijls laten uitschijnen. De contacten met zijn moeder zijn eveneens weinig hoopvol, confronterend zelfs. Sterk verhaal, alleen had ik hier en daar het gevoel bij een aantal plotlijnen dat er te weinig diepgang of uitdieping was. Atmen is een erg statische film en kent ook beperkte dialogen. Het is een no nonsense film, rauw en reëel. Mooi!

Best een aangename spionagethriller in het Berlijn van november 1989. De Koude Oorlog lijkt voorbij al lijkt niet iedereen daar al van overtuigd te zijn. Het plot was niet altijd even duidelijk voor me met die dubbelspionnen, dubbele agenda’s en eigen belangen, maar dat kon toch de pret niet bederven om naar een degelijke film te kijken.

Spanning en sfeerschepping zaten goed. De setting van het oude Berlijn en oude auto’s zag er goed uit. Ook de soundtrack sprak aan, beetje energieke pop om de vibes de hoogte in te jagen. Ook de actie zag er best goed uit en was minder chaotisch dan dat ik gewoon ben van in andere films. De gevechten waren prima en Theron deed het niet slecht. De klemtoon ligt toch eerder op de spionage dan de martiaal gevechten.

Prima wegkijker dus die een mooie balans vond tussen acteerwerk, plot, actie en thrillergehalte in een historische context. Altijd leuk overigens om beelden te zien van het mooie Berlijn.

Ik had vooraf toch al wat positieve commentaren gehoord over deze Atonement waardoor mijn nieuwsgierigheid gewekt werd. Aanvankelijk had ik niet zoveel zin in een zoveelste Britse kostuumdrama gehuld in sausje van romantiek. Maar eigenlijk viel dat heus mee. De film is op te delen in drie grote stukken waarbij het kostuumrelaas vrij beperkt blijft. Acteerprestaties op niveau met een erg jonge Saoirse Ronan en Keira Knightley.

De ommekeer van de ontluikende liefde tussen Robbie en Cecilia vond ik echter vrij geforceerd. Dat briefje was nogal stuntelig, dom in ieder geval. Een briefje en ook enkele andere toevallige gebeurtenissen die dan ook verder aanleiding gaven voor de verklaring van Briony om de verkeerde aan te duiden als verkrachter. Hij blik op Robbie als oversekste maniak lag er iets te makkelijk op. Wellicht komt dit in het boek beter tot zijn recht?

Allemaal vrij gewoontjes en een redelijke standaard opvoering van dergelijke films. Toch werd ik aangenaam verrast door het einde waarbij Briony als schrijfster de fouten die ze gemaakt heeft in het verleden tracht recht te zetten in een roman, als eerbetoon, als mea culpa voor zichzelf. Het feit dat de oorlog zowel Robbie als Cecilia het leven heeft ontnomen, moet voor Briony bijzonder zwaar geweest zijn.

Kan het eigenlijk niet beter verwoorden dan Movsin. De tegenstelling in deze kortfilm is net de kracht. Hoe een klein onbenullige toevallige omstandigheid een dag mooie dag kan doen omslaan tot de hel. Een mensenleven kan zo snel totaal omgegooid worden. Soms kan je er niet aan doen, maar soms kan je er wel schuld aan hebben door bvb te snel te rijden.

Kan bovenstaande ook alleen maar bijtreden dat ik de wroeging en de onmacht van de dader en of familie van het slachtoffer nog graag verder uitgewerkt had willen zien.

Bedankt voor de link. De beeldkwaliteit is inderdaad maar pover. Ik nam er de originele versie die op Netflix staat er ook nog even bij. De gelijkenissen zijn uiteraard groot, al sprak deze remake me toch minder aan. Het kroop me net iets minder onder mijn huid, de verhaalstem misschien, de kleuren... Ik was wel fan van de gerestaureerde zwartwit versie. Blijft wel indrukwekkend die combi tussen wat gaat gebeuren, de twee werelden die vervolgens ondersteund worden door die kille zakelijke voice-over. Ik herinner me nog vanop school dat we ook eens met de camera moesten werken en een minifilm moesten opnemen. Wel, deze zou ik graag nagemaakt hebben. Sterk in zijn geheel, ook emotioneel.

Zo af en toe een giant bug film gaat er wel in. Zeker die oudere uit de jaren 50 zijn steeds amusant. Hier geen mieren, maar reuzenkrabben die tot grotere proporties zijn herleid door atoomproeven. Hetzelfde liedje hoor je bij Godzilla.

De beesten zelf zien er redelijk uit. Vrij statisch dat wel, maar best ok voor die tijd. Die communicatie vond ik wel maar niets. Al bij al wel prima gedaan. Onder water zag het er inderdaad prima uit.

Met zijn 62 minuten ideaal om snel eens mee te pikken. Verveelt zeker niet. Maar je moet er ook niet te veel van verwachten natuurlijk. De filmposter is in dat opzicht nogal misleidend.

Een wat vrij simpele animatie kortfilm. Zowel inhoudelijk als zelfs technisch. Ook al duurt het maar een achttal minuten, de animatiefilm valt erg veel in herhaling met het kantelend huis. Een echte clue zat er vervolgens ook niet in of het zou moeten zijn dat huis nu niét meer kantelt.

Het meest geestige waren nog de dieren. De kat bijvoorbeeld sprong er toch wel bovenuit. Haar gejammer en gestuntel was best grappig te noemen. Ook de hond krijgt een eervolle vermelding. Voor de rest vond ik het iets te pover.

Het plot suggereert een soort detectivethriller, maar legt veeleer de focus op het dramagehalte dan het onderzoek. De ouders van het slachtoffer komen bijvoorbeeld niet of amper in beeld en ook de hoofdverdachte ondervindt al bij al weinig last van de politie. Het lijkt eerder een zijplot. Chabrol focust zich meer op de intermenselijke relaties van de personages waarbij de driehoek René-Viv-Régis centraal staat.

Dat er een geheime verhouding in het spel is, is zelfs geen spoiler. De wijze waarop de personages in beeld worden gebracht, leiden erg makkelijk tot deze conclusie. De partner René is kleurloos, een beetje saai zelfs en het niet onlogisch dat de levendige Viv zich aangetrokken voelt tot de flamboyante vriend des huizes.

Zoals hier al vermeld een prima setting in een soort vakantiesfeer, waar het leven rustig verder kabbelt ergens langs de Bretoense kust. Niet slecht, maar ik zag al beter van Chabrol. Naar het einde toe misschien wat snel afgehaspeld alsof men tot de conclusie kwam dat men nog een kindermoord diende op te lossen.

Ha, de voorloper van EO (Film, 2022). Leuk wel die films met en over ezels. Geweldige beesten. Nouja, leuk. Al bij al vrij triest ook want Balthasar heeft niet zo'n geweldig leven. Uitbuiting en mishandeling zijn zijn deel. Er zit niets anders op dan op de vlucht te slaan, maar het gras is ook aan de overkant niet groener.

Zijn leven loopt zowat parellel met een jong meisje. Fijn gedaan van Bresson. Een kleine minimalistische film die de juiste snaar weet te raken. Niet de topfilm die ik verwacht had van Bresson, maar zeker wel de moeite. Ook omwille van de religiositeit die hij er trachtte in te steken, hoewel ik me daar amper heb mee bezig gehouden.

Bijzonder sterk drama over de boer die wroette en verder ploegde, soms tegen beter weten in. Vechtend tegen windmolens, tegen de stropdassen uit Brussel met hun vele regeltjes, over schaalvergroting en daarbij horende technologische innovaties die het logische boerenverstand te boven gaan en leiden tot immense investeringen die resulteren in bodemloze putten.

Erg confronterend was ook de aftiteling over de zelfmoordcijfers van landbouwers in Frankrijk en pakkend dat de vader van de regisseur ook deze statistieken te beurt viel. Een soort aan eerbetoon of statement aan zijn vader, naargelang vanuit welk perspectief je er naar kijkt.

Ondanks de problemen die elke scène verder steeds onoverkomelijker lijken, ook veel aandacht voor de familiale situatie. Een warm gezin met veel liefde voor zijn vrouw en kinderen. De moeizame afstandelijke relatie ook met zijn vader, de oerboer die zijn schoondochter te min vindt voor de boerenstiel met haar diploma en bemoeienissen. Een man die ziek zijn als lui zijn ziet, zeker wanneer het niet fysisch, maar mentaal betreft. Een man die nog liever zijn nalatenschap in de beek kiepert, dan zijn zoon te helpen. “Moet ik mijn erfenis waar ik dag en nacht voor gewroet heb, zomaar gratis en voor niets weggeven?” Hard en treffend … Sterk!

Een erg leuke Dupieux dit. Bijzonder genoten van de absurde ondervraging op het politiebureau tussen de inspecteur en een man die aangifte doet van een verdacht overlijden. Wat een geweldig tweespel tussen Poelvoorde en Ludig. Die laatste lijkt overigens als twee druppels water op de Vlaamse komiek Jeroom, misschien ook niet zo onbekend in Nederland.

Een getuige wordt als verdachte aanzien en zijn verklaring neemt nogal wat tijd in beslag. Hoewel de politie-inspecteur er niet zoveel zin in heeft, neemt hij ruimschoots de tijd.

Daarbovenop zijn de scènes met de éénogige collega geweldig. Wat een climax op het einde ook, zag ik niet aankomen. Om dan op zijn Dupieux´ ook daar weer verder op door te gaan, maar toen was de aftiteling er al. Leuk!

De boodschap van deze kortfilm ontgaat me volledig. Ik verwachtte een climax, maar die kwam maar niet. Een incident met die jerrycan ofzo, niet dus. In de plaats een staaltje van pedagogische opvoeding met empathie zonder te straffen of te brullen. Weinigzeggend...

Deze heb ik destijds gemist in de bioscoop, dus keek er nu wel naar uit om te zien. Het is wel eens interessant om een film te zien vertrekkende vanuit de "gueules cassées", de oorlogsoverlevenden die zwaar verminkt waren in het aangezicht. Hun overlevingskansen waren sowieso niet hoog, maar dankzij de betere medische zorgen konden deze onfortuinlijke soldaten overleven. Er ontstond een nieuwe markt in de medische wereld en er werd volop geëxperimenteerd met plastische chirurgie. Het slachtoffer stond hierbij vaak niet centraal en maar al te vaak werden ze misbruikt als proefkonijnen. Het mentale en psychologische effect dat dergelijke verwondingen had, werd nauwelijks behandeld. Niet onlogisch dat velen ofwel zelfmoord pleegden of zich in de anonimiteit terugtrokken (in de revalidatiecentra). Op eigen vraag werden zelfs nabestaanden in het ongewisse gelaten en dacht men dat hun dierbare was overleden.

Dit laatste zien we ook in deze film terugkomen met Edouard. Visueel ziet het er allemaal prima uit en het slagveld werd in het eerste half uur goed weergegeven. Ook het Franse interbellum krijgt mooi vorm. Overlevenden trachten letterlijk te overleven en proberen op welke manier dan ook geld te verdienen. En de oorlog is daar een perfect slachtoffer voor. In dat opzicht verschilt Pradelle niet zo heel veel van Albert/Edouard.

De vriendschap tussen Albert en Edouard is eveneens interessant om te volgen. De film is eveneens humoristisch. Een uitgangspunt die ik net jammer vind. Ik had liever meer dramatiek gezien waarbij Edouard centraal ging staan met zijn emoties naar zijn vader en zijn eigen gevoelens. Bij momenten is het meer een vaudeville en verdwijnt de subtiliteit. Hier en daar ook iets te veel toevalligheden, maar al bij al heb ik me zeker vermaakt met de film.

Sterke Franse film van Malle over een internaat ten tijde van de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog. Wat me direct opviel was de losse en liefdevolle aanpak die de paters hanteerden in hun opvoeding en lesgeven. Meestal is men vrij streng en zelfs autoritair. Gelukkig niet hier waarbij de focus ten volle op de personages kon gezet worden. Weliswaar is er de nodige discipline en gebed, maar de zorg voor de jongeren was oprecht gemeend.

Onder die jongeren zat ene Jean Bonnet. Zijn afkomst als jood is uiteraard buiten enkele ingewijden geheim. Er ontstaat een bijzondere band met Julien. Het portret tussen beiden wordt fijn neergezet. Na verloop van tijd kabbelt de film wat door en is het wachten op het onvermijdelijke.

Best een aangrijpende scène op de speelplaats wanneer de Gestapo de verdachten deporteert. Sterk drama, hoewel niet overdreven sentimenteel. De machteloosheid en ontzetting wordt hier sterk weergegeven. Authentiek en ingetogen drama. Ijzersterk slot die de film naar een hoger niveau tilt. Ook verbijsterend - al was het niet verrassend - hoe het men de weggevoerde n afliep ...

Degelijke vlotte film over Erasmusstudenten in Barcelona. Enerzijds vrij authentiek, anderzijds toch met de haren getrokken. De vlotte vertelstijl en camerahantering houden het luchtig en vermakelijk. Qua plot niet zo bijzonder, maar de film heeft wel de nodige flair om het gaande te houden. Beetje genre Amélie Poulain of Chocolat waar ook die luchtige schwung verweven zit doorheen de film. Verder ook aangenaam om te volgen met die extra foliekes om het amusant te houden zoals de scène met het

Erasmusdossier (versnelde en vertraagde beelden).

Naarmate de film vorderde wat mijn aandacht verloren, mede door het feit dat ik me in bepaalde verhaallijnen moeilijk kon vinden. Desalniettemin best wel een OK film.

WTF was dit? Een bende anarchistische dwergen die keet schoppen en ontsnapt zijn uit de instelling. Bij het merendeel mag je er het syndroom van Down er ook nog op kleven. Hier en daar wel een leuke scène zoals met die auto. En dat constante gegiechel met hoge stemmetjes. Nou ja, na verloop van tijd wil je ook wel dat ze hun bek houden.

Grootste smet op de film was toch wel het dierenleed dat je zag. Misselijkmakend bij momenten. En dat puur voor het plezier. Je zou haast gehoopt hebben dat er eentje onder die auto belandde.

Neen Herzog, vandaag zou je er niet meer mee wegkomen... Meer woorden wil ik er niet aan vuilmaken.

Tiens, toen ik deze film dit weekend zag, kwam ik tot de vaststelling dat ik deze op zijn minst een gedeelte al eens moest gezien hebben. Die scène met dat stelend pubergespuis was het enige wat ik me nog kon herinneren.

Boeiende film die eigenlijk het relaas vertelt van 6 hoofdpersonages vertrekkend vanuit hun eigen leefwereld. Deze zes hoofdpersonages, verdeeld onder drie ouders en diens kinderen zijn sterk verweven met elkaar, maar raken elkaar eigenlijk nooit. En dat apprecieerde ik aan de film: het open einde dat wellicht niet zal uitmonden in een happy end, maar eerder in een gesloten einde waar eenieder zijn eigen weg inslaat.
Flink stuk drama krijg je te verwerken. Al moet ik zeggen dat ik me helemaal niet betrokken voelde met de personages, nochtans was er met de acteerprestaties of het verhaal op zich niets mis. De film verhaalt een falende of op zijn minst gebrekkige multi-culturele samenleving waarbij beide culturen met of vooral naast elkaar leven.

Sterke acteerprestaties, goede montage en sobere, integere en innemende plots zijn de punten die me het meest zullen bijblijven. Niet die topper die ik dacht dat het was, meer zeker meer dan voldoende.

Augure is wat voorbijgegaan in de zalen. Nochtans was dit de Oscargenomineerde voor België als beste buitenlandse film. Hij haalde de shortlist niet. Niet onbegrijpelijk als je de rest ziet. Niet dat het een slechte film is, maar toch wat apart.

Augure is een film over hekserij, tovenarij en bijgeloof. Het zijn bepaalde culturele gebruiken die nog steeds kunnen spelen op het Afrikaanse platteland. Koffi ondervindt grote spanningen tussen zijn roots en zijn nieuwe leven. Niet dat hij twijfelt, maar zijn verleden blijft hem achtervolgen als hij zijn familie opnieuw opzoekt.

Het is een film met diverse verhaallijnen. De plotlijn van die artiesten met roze tutu's leidde me iets te veel af, al begrijp ik wel dat ze in hetzelfde schuitje ziek zien als Koffi en diens zus Tshala. Ook zij is vrijgevochten en heeft haar eigen meer moderne opvattingen welke botsen met de tradities van de familie.

Augure is vooral erg sfeervol en het is leuk om je te laten onderdompelen in de Afrikaanse cultuur. Mooi in beeld gebracht. Degelijke film, maar ook niet meer dan dat.