Opinions

Deze animatie-kerstfilm snel meegepikt. Met zijn 30 minuutjes is het ook zo voorbij. De animaties zijn prima en ook de sfeer zit vrij goed. De nachtelijke straatjes van een Brits stadje een honderdtal jaar terug geven een mooie impressie.

Het verhaal zelf is flauw en gemakzuchtig. Bij momenten ook wel wat melig. Gelukkig is het op dat vlak gauw voorbij. Geen topper, maar wel aan te raden als je je kinderen een half uurtje zoet wil houden. Gemengde gevoelens dus, maar de animaties gaven voor mij toch de doorslag om er een nipte voldoende uit te persen.

Angels and demons ligt op filmisch vlak wat in dezelfde lijn als The da vinci code: degelijk zonder meer. Optimaal verfilmd door een vakman als Ron Howard en het boek zo goed en zo kwaad het kon op het witte doek gebracht. De lijn van het boek werd minder gevolgd dan in de eerste film, maar het blijft een huzarenstukje om het boek van Dan Brown in pakweg 140 filmminuten te proppen. Het kan de indruk geven dat het allemaal wel helemaal losjes en misschien te snel verloopt. Enige achtergrondkennis van het boek kan bijgevolg nuttig zijn.

Wat volgt is een aangenaam kijkspel dat geen moment verveelt. Vanaf het begin word je meegezogen in het verhaal. Tom Hanks blijft ik voor het personage Robert Langdon een miscast vinden. Met zijn charisma en vakkennis probeert hij er toch het beste van te maken. De setting is met het historische Rome en Vaticaanstad gewoonweg geweldig, maar dat kan moeilijk een verdienste genoemd worden.

Geen topper, maar wel lekker mysterieus en vol spanning. De weetjes krijg je er bij voor niets en je bent een dikke twee uur zoet. Zeker een voldoende met 3,0*.

The angel's share is op zich geen slechte film van Ken Loach, maar kan in de verste verte niet tippen aan bvb I, Daniel Blake. Centraal in deze film staat het personage Robbie die aan de rand van de maatschappij leeft in een roes van geweld en criminaliteit zonder al te veel toekomstperspectief. Of toch, zijn vriendin en de geboorte van zijn zoon houden hem op het rechte pad en ook zijn mentor Harry heeft een erg positieve invloed op hem.

De introductie van de film begint goed met een bloemlezing van enkele marginale misdrijven van sociaal ontspoorde lui waaronder ook Robbie. Die laatste krijgt een werkstraf opgelegd en via Harry leert hij de wereld van de whiskey kennen. Fijne dialogen en leuke humor zijn flink aanwezig in de film in combinatie met het harde sociale bestaan in de ruwere buurten van Britse stad. Later is er een kleine roadtrip naar de Schotse Hooglanden. Erg fijn, alleen jammer dat er te weinig aandacht werd besteed aan de fijne locaties.

De film wordt naar het einde toe iets te gemakkelijk of vanzelfsprekend. Het feel good gehalte is daar de uitkomst van. Dit komt het realisme van de film niet ten goede. Maar vermakelijk en grappig blijft het bovenal. De whiskey-toer is een fijne opzet en is eens iets anders dan wijn zoals in Sideways van Alexander Payne. Dikke voldoende, licht aanleunend bij een 3,5*.

Ja, deze hakt er wel op in. Ik moest het enkel doen met het Duits, maar dat ging ook wel. De film heeft diverse sterke elementen. De camera zit erg dicht op de huid, niet alleen van de dader, maar ook andere personages komen veelvuldig close in beeld. Zo komt hij in het begin in de eettent twee vrouwen tegen die hij van kop tot teen gade slaat. De ogen, de lippen, ... de voyeuristische aanpak was beklemmend. Het camerawerk gaat ook verder dan dat, zeker bij de slachtoffers die hij maakte. Visueel bijzonder sterk en inventief waarbij het creepy geheel maximaal in beeld wordt gebracht.

Daarnaast heb je ook de ongemakkelijke sound en de erg koele emotieloze voice-over die je echt in de gedachten doet kruipen van de psychopaat. Gebaseerd dus blijkbaar op een echte seriemoordenaar. Dit is een sterke rauwe weergave van een aantal feiten...

Hier en daar ook iets grappigs of luchtig zo je wil. Het hondje, die teckel ocharme, had wel iets. Bizarre scène daar met dat vals gebit.

Een zeer boeiende Fassbinder. Fascinerend en triestig tegelijk wanneer een autochtone oudere dame een amoureuze relatie aangaat met een jongere viriele Marokkaanse man. Het raciale verschil is iets dat hun omgeving niet pikt en hun leeftijdsverschil heeft het er niet op vergemakkelijkt zie maar naar de de jaloerse vrouw die zich tekort gedaan voelt in het café.

Het plotverloop vond ik wel erg snel verlopen. Ik had iets meer uitdieping verwacht bij het ontstaan van de relatie. Ze kenden elkaar nog maar amper en ze belandden al in bed. En ook het huwelijksaanzoek bleef niet lang op zich wachten. Mogelijks dat hun motieven (eenzaamheid en aanvaarding) een rol speelden. Wat volgt is een mooi samenspel van hun relatie als koppel, hun ongemakkelijk restaurantbezoek was aandoenlijk. De afwijzende blikken en negatieve reacties sneden door merg en been. Ze werden paria’s. Racisme was overal aanwezig, duidelijk en subtiel.

Interessant was ook de verdere ontwikkeling van hun huwelijk en het feit dat ook Emmi zich onbewust bezondigde aan racisme. Ze negeerde op de duur de negatieve reacties, ze minimaliseerde ze zelfs, de kleine ruzie over couscous of de ongemakkelijke scène als knuffelmarokkaan, ... je voelde de ontgoocheling van Ali tot in de huiskamer.

Zeer sterke rollen van beide hoofdrolspelers. Eveneens een leuke tussenkomst van Fassbinder zelf als luie racistische schoonzoon. Fijne verkapte zinnen ook van Ali, leuk om volgen waardoor je meteen uitkomst bij de prachtige titel “Angst essen Seele auf”. Mooi! Dikke 4,0*.

Dan kom je als school boy terecht in een criminele familie ... Nuja, als je zijn leven overschouwt met zijn stoned moeder, dan heb je ook al wel wat gezien. De mater familias van de bende is er me wel eentje. Geweldig hoe die met een toeziend oog waakt over haar gestoorde criminele zoons. Het leek wel ma Flodder, maar dan crimineler.

Je wordt ondergedompeld in het misdaadgebeuren. Geen knetterende actiefilm, wel rustig en erg sfeervol met uiteraard hier en daar een uitspatting van geweld.

Een aantal leuke personages en acteurs die niet ontgoochelen. Niet 100% mee in het verhaal, maar best wel een leuke misdaadfilm.

Een film waarbij de testosteron centraal staat. Is het niet van de opgefokte stieren, dan wel van de Camargue-cowboys die van de stierenwedstrijden hun passie maken. De vrouwelijke hoofdprotagonist Nejma weet er alles van en tracht zich staande te houden in deze machowereld.

Visueel best een aardige film met mooie longshots van de stierengevechten, de broeierige sfeer achteraf tijdens de feestjes, het mooie decor en de sfeer in zijn geheel. Toch miste ik wat schwung en kracht in het verhaal. Van de dialogen moet de film het ook al niet hebben.

Een incident drijft Nejma letterlijk naar de stieren. Ze wordt er één mee en je krijgt een weerwolfgevoel. Een beetje mysterieus en wat thrillerniveau, maar echt van de grond komen doet het niet echt. Niet geheel overtuigd alvast. Het voelt wat onafgewerkt aan. Jammer.

Ik vond het een vrij vage film en had nooit het gevoel betrokken te zijn geweest. Dan wordt het natuurlijk moeilijk om premissen aan te nemen. Zeker wanneer deze mysterieus en sciencefiction van aard zijn. De impact zoals ik die ervoer met het aangehaalde 'Invasion of the body snatchers' was hier bijlange zo groot niet.

Je kan de lijn ook doortrekken als een soort metafoor van een domme volgzame massa die kritiekloos doet wat van hen verwacht wordt. Geen idee of ik het zo filosofisch moet stellen. Ik ervoer wel een kentering voorbij halfweg de film wat nou precies bedoeld werd, maar het kwam wat te laat voor mij.

Mooi geschoten inderdaad, daar trok ik me toch aan op. Op dat vlak zeker stijlvol, ook meer dan degelijk acteerwerk.

Bizarre en eigenaardige film. Ik wil hem niet meteen vergelijken met Donnie Darko zoals sommigen wel doen. Maar al bij al wel een boeiend coming-of-age verhaal van een onzekere tiener die een al dan niet imaginaire teddybeer nodig heeft om zich staande te houden in de maatschappij. Ondanks de vriendschap is er een soort haat-liefde verhouding van Pol met de beer. En ook als kijker had ik weinig met die elektronische stem van de beer. Beetje surrealistisch en vreemd allemaal wat er verder gebeurt en ik kon niet alles plaatsen. Wel sterk einde die toch één en ander in de plooi legt.

Verder wat bizarre gebeurtenissen afgewisseld met sterke scènes. Zo was die raid op school sterk. Ik begreep wel niet goed waarom de teddybeer Engels moest spreken. De karakterontwikkeling of introductie van de personages is niet altijd even duidelijk waardoor het soms moeilijk te volgen is of moeilijk te achterhalen is wat de bedoeling ervan is. Soms iets te onsamenhangend en vaag.

Animals. In het Frans, niet het Engels. Niet animaux, maar animals. Foutief taalgebruik, correcte titel ... Het is al een hele tijd geleden dat ik nog zo onthutst een film heb bekeken. Het moet geleden zijn van Noë's Irréversible (Film, 2002). Gebaseerd op ware feiten gepleegd in het Luikse. De daders zijn gevat, 3 van de 4 kregen levenslang. Alle namen in de film zijn fictief.

Een film bestaande uit 3 delen. Allen zijn ze zwaar op hun eigen manier. In deel 1 voel je de machteloosheid en eenzaamheid van Brahim sterk binnenkomen. De angst en vrees om ontgoocheld te worden ook. Het camerawerk zit steeds kort op je vel wat een beklemmend en betrokken gevoel geeft. Af en toe ook een 360° shot. Soms wat wazig, maar dat beterde naarmate de film vorderde.

Het middenstuk is bikkelhard en is niet geschikt voor gevoelige kijkers. De camera draait niet weg. De camera is eigenlijk een smartphone waarbij de gebeurtenissen worden verfilmd en verheerlijkt. Door te werken met dergelijk cameragebruik voelt het zo levensecht aan. Het kruipt letterlijk in je vel. Even denk je dat de grens bereikt is, maar deze wordt al gauw gruwelijk verlegd.

Het laatste gedeelte vond ik een heuse mindf*ck. Daar waar de gebeurtenissen nog nazinderen krijg je greep uit het leven van Loïc, één van de daders. Zo banaal, zo alledaags. Ik hoor de excuses in de assisenzaal al vallen ... Een meeloper die in de gunst wil komen van zijn maten. De climax moet dan nog komen. Hallucinant.

Een bijzondere film. Niet buitengewoon eng, maar wel eentje met een statement die zomaar vanuit een dierenrechtenorganisatie zou kunnen komen. De geoefende filmkijker zal er wellicht niet wakker van liggen, maar voor sommigen kan het best shockerend overkomen. Wanneer het om mensen gaat en de angst in de ogen staat, kan men best gevoelig zijn voor een aantal zaken.

Wanneer het dus mensen betreft en geen dieren, Wanneer de zaken eens helemaal worden omgedraaid en wanneer je dieren als mensen zou beschouwen, dán pas wordt het au serieus genomen.

De angst van de mensen, zeker dat groepje dat als vee moest doorgaan leek me vrij authentiek, goed gespeeld alvast. Vaak ook de angst voor het onbekende, de muffe stal, de traliehekken, het transport in de trailer, ... erg bevreemdend als je het ziet vanuit het standpunt met mensen als slachtoffer. Ik moest zelfs even denken aan de Jodentransporten tijdens WOII. De man met de ketting kon ik iets minder plaatsen. Was hij de variant van de traditionele hond aan de ketting in het bos wanneer men op reis vertrekt?

Sterke film die wel wat weg heeft van die andere bekendere Deense film Jagten. Maak het maak eens mee om beschuldigd te worden van seksueel misbruik met een minderjarige. Je hele wereld valt als een kaartenhuisje in elkaar en dat gebeurt ook met Henrik. De schuldvraag wordt heel subtiel en fijn weergegeven in de film. Ook na de vrijspraak blijft het interessant om te volgen hoe de buitenwereld blijft oordelen over iets waar ze niets van afweten. Waar rook is, is vuur, nietwaar?

Ook boeiend was het feit hoe de vader het moeilijk had om zijn dochter terug te zien. Ik snap de houding van zijn vrouw wel, maar vond deze toch vrij drastisch en weinig empathisch. Aan de andere kant is het wellicht de enige manier om het gezin samen te houden. Ik weet niet hoe ik zou reageren, hoewel, ik zou het wellicht niet kunnen.

Het einde was ontnuchterend en zag ik niet aankomen. Had echt wel de indruk dat hij onschuldig was. De bekentenis zelf vond ik iets te gemakkelijk en zonder enige aanleiding. Maar het zeer sterke eerste anderhalf uur maakt erg veel goed. Mooi!

Zuid-Korea, Japan, Hong Kong en ongetwijfeld ook Taiwan hebben verontrustende zelfmoordcijfers onder jongeren. In dat opzicht een opzienbarende film over een hotel dat zelfmoorden reguleert. Er is maar één regel zo blijkt, je kan maar boeken voor 1 nacht.

Los van het bizarre uitgangspunt van de film - ik neem aan dat het bestaan van dergelijke hotels fictie is - is de film erg sereen en ingetogen. Het gaat over een jong meisje die twijfelt. Een hotelreceptionist zondigend tegen alle gebruiken in, zoekt toenadering tot haar. Er wordt empathie en een band gecreëerd welk het alleen maar moeilijker maakt. Iemand anoniem die sterft is minder confronterend dan iemand die je leert kennen ...

Sterk acteerwerk en een prima context zorgen voor een gelaagd drama. Dit mocht gerust een volwaardige film zijn van anderhalf uur!

Het moet gezegd. Ik vond die Ella Hunt een erg frisse verschijning. Ze kon dan ook niet veel verkeerd doen. Los van haar mooie snoetje bracht ze speelsheid en schwung aan deze comedy Christmas horror gegoten in een muzikaal sausje. Sowieso enkele catchy songs, vaak ook gefilmd in actie tijdens de strijd met de zombies. Zeker niet slecht, maar uiteraard geen oscarmateriaal.

Apart genre, maar bij momenten wel geestig. Niet altijd even logisch en consequent met die zombies. Ook één van de weinige films waar ik de term 'zombie' hoor. Vaak krijgen ze een andere naam of zelfs helemaal geen naam. Misschien dat deze film in december nog meer leuke vibes oproept. Het is eens wat anders dan Home alone.

Best wel wat zombiegeweld en dat is prima, beetje drama en humor erbij en je verveelt je zeker niet. Positief ook dat de liedjes zeker niet oervervelend zijn.

Het verhaal van Hendrik VIII is jammer genoeg algemeen wel gekend. De koning met zijn 6 vrouwen en diegene die Katholieke Kerk afzwoer omdat hij niet mocht scheiden en dan maar de Anglicaanse Kerk in het leven riep. Met sommige van die vrouwen liep het jammer genoeg fout af, twee ervan werden onthoofd waaronder dus Anna Boleyn.

Deze vrij lange stomme film verhaalt de gebeurtenissen van ervan met zijn 1e vrouw Katarina, Boleyn zelf dus en nog even Jane Seymour, zijn 3e vrouw. Ik moest het doen met Duitse pancartes in Middeleeuwse sierletters, dat ging niet te best, maar dat leek me ook niet noodzakelijk.

Erg mooi gerestaureerde film met vaalgele kleuren waarbij vervolgens de erg mooie kostuums en het decor me opviel. Er is veel werk gestoken in deze film. Chapeau! Opvallend hoe de acteur erg goed leek op de voormalige Engelse koning.

Wat dient er hier nog over gezegd te worden? Iedereen kent Anne Frank, zeker in Nederland. Toch bizar dat wij in België onze Anne Frank niet hebben al zijn die er zeker geweest, alleen groeide Anne Frank uit tot een wereldwijd symbool tegen de Holocaust en is er bij ons die leegte. Mede waarschijnlijk ook dat bij ons na de oorlog de klemtoon op de (bestraffing en rehabilitatie van de) collaboratie lag.

Schrijnend portret van de familie Frank die zich naast het Achterhuis ook focust op de deportatie en het concentratiekamp. Blijft indrukwekkend en meeslepend. Los van het tragische onderwerp uitstekende casting en prima acteerwerk.

vrij waarheidsgetrouwe weergave van het dagboek. De verrader treedt hier misschien wat prominenter naar voren, maar dat zal aan de filmische premisses liggen. Ook het slot bij de terugkeer van Otto naar Amsterdam was interessant. Als enige overlevende van zijn familie. Hartverscheurend.

Ik kan de vele reacties hier alleen maar bijtreden dat het ook voor mij een moeilijk te doorgronden film is geworden. De film bevat wellicht de nodige symboliek, maar ik kon erg weinig van het plot maken of wist ook niet waar de film eigenlijk heen wilde. Behoudens dat de man zijn maîtresse van destijds wenst te overtuigen van hun passionele kortstondige relatie, maar zij zich daar weinig van herinnert, kom ik echter niet ... Op zich wel een fascinerend uitgangspunt waarbij mysterie en enig puzzelwerk aan te pas zou kunnen komen, maar ik kon het er jammer genoeg niet voor opbrengen. Zo kon ik bijvoorbeeld erg weinig met al die figuranten die haast als wassen beelden errrond stonden, maar intrigerend was het wel.

Mijn waardering van de film ligt echter elders. Visueel en technisch vond ik de film wel erg sterk. Haast subliem zelfs. Elk shot van de gangen, muren en plafonds leidden tot schilderachtige kunstwerkjes van pracht en praal. Ook de fijne camerahantering en trage beeldcomposities zorgden ervoor dat dit maximaal tot zijn recht kwam. Ook in de buitenlucht werd deze visuele lijn doorgetrokken. Auditief werd ik er niet wild van, toch niet wanneer de orgelmuziek na een tijdje eerder vervelend was dan versterkend.

Een musical is op zich al een beetje aanpassen, maar deze Annette doet daar toch nog een schepje bovenop. Het is een rollercoaster van mooie en aparte scènes. Het verhaal is eenvoudig, zeker naar Carax' normen met Holy motors. Het is eigenlijk niets meer dan een liefdesverhaaltje. Het liefdesverhaal ontpopt zich tot een tragiek dat vooral Henry parten speelt.

Adam Driver speelt en zingt de pannen van het dak, maar het is toch vooral Cotillard die de show steelt. Hun carrières, maar ook hun andere maatschappelijke rollen staan centraal, totdat Annette zelf te voorschijnkomt en zij het centrum wordt.

Best wel intrigerend allemaal hoe veel energie Carax in deze film heeft gestopt. Te veel en te lang zo blijkt, want 140 minuten vergt toch wel wat van de kijker...

Best wel een knappe coming of age van drie boezemvrienden verspreid over 40 jaar heen waarbij ook sporadisch de wereldgebeurtenissen zoals de val van de Berlijnse Muur of 9/11 de revue passeren. Het is bijna typisch Italiaans hoe vlot en sappig dergelijke levensverhalen verteld worden. Niet zo geweldig als La Meglio Gioventù (Film, 2003), maar ik heb er best van genoten.

Bij momenten misschien nogal soapachtig qua verhaallijn, het acteerwerk echter maakte veel goed, net als het vlotte tempo. Favino zal ik al in menig Italiaanse film en kan diverse rollen en genres aan. Een echte karakterkop heeft die man. Ook Santamaria was me niet onbekend.

Beetje feel good naar het einde toe waardoor dat nogal geforceerd overkomt. De drie verhaallijnen echter ontwikkelen zich goed met en naast elkaar. Gelukkig zijn ze pas echt bij elkaar en de momenten dat ze elkaar niet vonden, liepen ze eerder verloren. Een film over vriendschap, liefde, hoop en ontgoocheling. Fijn!

Geslaagde film van Woody Allen. Ik ben niet onverdeeld fan van Allen, maar dit lijkt toch één van zijn beste/betere films te zijn. Aparte film ook met een eigenzinnige insteek van humor en satire gemengd met wat meer serieuze zaken.

Enerzijds worden huwelijk en relaties op de mangel genomen en in vraag gesteld. Het klopt inderdaad dat het erg veel tijd en moeite kost om een relatie te onderhouden. Het kost ondanks het feit dat het minder vlot loopt tegelijk veel moeite om er een einde aan te stellen. Bovendien weet je dat je misschien gedoemd bent, dan nog ben je ernaar op zoek, als een soort drug, een soort hunkering naar erkenning, liefde en geborgenheid - of het nu pijn doet of niet.

Dit gegeven wordt erg fijn weergegeven met blikken rechtstreeks naar de camera gericht. Ook fijn dat tijdens discussies over iemand die persoon er even later gewoon wordt bijgehaald (toen Alvy in de wachtrij stond aan de bioscoop). Een romantische film zag ik er niet in, ik ga dan eerder voor een komisch drama. Ik vond het vooral amusant en vond dat Alvy Singer als neuroot goed op dreef was. Vermoeiend is het wel, het kost wel wat inspanning van de kijker, maar eens je dat aanvaardt, mooi!

Door de eerdere topper van Alex Garland schepte hij bij mij extra hoge verwachtingen. Annihilation stond mede hierdoor reeds hoog op het verlanglijstje. Annihilation is een surreële SF-film geworden waarbij een steeds uitdijende gloed, de Shimmer genaamd, vreemde gevolgen heeft voor mens, dier en plant die in die zone vertoeft. Annihilation is een mysterieuze film waarbij ik niet alles tot in de puntjes begrepen heb, maar waarvan ik toch genoten heb en de grote lijnen begrijp.

Het thrillergehalte is er eentje van spanning en mysterie. De spanning wordt opgebouwd en de vreemde elementen stapelen zoch op tot het eind. Vele vragen, weinig antwoorden ... Daarnaast integreerde Garland een aantal flashbacks en -forwards die het er niet makkelijker op maken om te volgen, maar wel de nodige opbouw en schwung brengt in het plot. Visueel sterke film met mooie natuurbeelden. Ook de acteerprestaties waren OK met Natalie Portman en zeker Jennifer Jason Leigh.

Life finds a way, een beroemde quote van dr. Malcolm uit Jurassic Park. En ook hier vindt the Shimmer een weg wanneer op het einde blijkt dat zowel Lena als Kane een kopie zijn van zichzelf en een deeltje Shimmer in zich dragen. Annihilation is uiteindelijk een uidagende film geworden met diverse interpretaties waarbij het vleugje mysterie ook later overeind blijft. Leuk!

Een film die wel wat hoger ingeschat mag worden dan de noteringen hier laten uitschijnen. Nu niet dat dit een meesterwerk is, maar een degelijke arthouse zie ik er wel in. We volgen Laura, een alleenstaande en ook vereenzaamde dame die zich beter voor doet dan ze zich eigenlijk voelt.

Ze probeert de schijn hoog op te houden, maar worstelt met zichzelf. Ze verzorgt zich niet optimaal en leidt vluchtige seksuele one night stands. Haar kalender die ze aankruist is mysterieus en het is aftellen naar de rode datum. De seksuele escapades die ze volgt met Arturo vond ik wat vreemd en niet echt passend binnen de serene context van het verhaal, toch zeker niet het SM-gedeelte. Haar doodswens daarentegen vond ik wel een interessant gegeven.

Ik had dan op het einde wel echt met haar te doen. Wellicht had ze dit voorbereid en was ze op zoek naar die ene man die dit voor haar kon verwezenlijken. Dient ze nu echt nog eens vier jaar te wachten...?

Erg mooie animatiefilm voor volwassenen die zich grotendeels afspeelt binnen de muren van een hotel. Michael Stone is voor de buitenwereld een succesvol (zaken)man die het gemaakt heeft in het leven. Rad van tong, goede looks, charisma, ... maar buiten deze schijn om kampt Michael met een identiteitscrisis. Zijn sociale leven is een puinhoop, vrienden heeft hij amper en hij voelt zich eenzaam.

In die optiek ontmoet hij Lisa, een zeer onzekere vrouw met een enorm laag zelfbeeld. Beiden groeien naar elkaar toe en de intimiteit is openbarend. Michael vindt in Lisa een vrouw waarvan hij denkt dat ze betekenis kan geven aan zijn leven. Wat maakt het de moeite waard om voor te leven? Ook toont de film aan dat het niet eenvoudig is om dan deze vriendschappen te onderhouden. Ieder leidt namelijk zijn eigen leven en ieder gaat uiteindelijk zijn eigen weg. Dat is zo met Lisa, maar ook met zijn eigen vrouw, kind en familie.

De animatie is knap gedaan en enkele scènes zijn echt de moeite (de kelderscène en de vrijscène). De stemmen vond ik wat vreemd, zeker de vrouwelijke stemmen kwamen niet altijd over. Maar ik las hierboven dat er diverse stemmen door één en dezelfde mannelijke acteur werden ingesproken.

Winnaar van de Gouden Palm in Cannes. Een Amerikaanse productie ook en dat is toch eerder een zeldzaamheid in Cannes de laatste decennia. Een film die me ook lijkt te zullen aanslaan bij het ruimere mainstream publiek. Al heb ik niet de indruk dat de film echt doorbreekt. Moeilijk om een echt genre op de film te kleven. Ik vond hem noch romantisch, drama of komedie, al is het in de tweede scène best een grappige bedoening.

Een film die eigenlijk op te delen is in drie grote hoofdstukken. Een Russisch rijkeluiszoontje die dag in dag uit gamet en feest wordt verliefd op een escorte en trouwt met haar in Vegas. Veel naakt en erotische scènes zijn het vervolg. Maar onze vriend stond niet vooraan de rij toen er moest nagedacht worden. Zijn ouders zijn hoegenaamd niet akkoord en zijn zijn zoveelste fratsen kotsbeu. Baker slaagt erin de sociaaleconomische verschillen tussen beiden subliem en subtiel weer te geven. Het tempo is hoog in het eerste deel en is een aaneenschakeling van feestjes, tripjes en seks.

In het tweede deel wordt het een stuk grappiger met de drie schoothondjes. Ze zien er uit als gevaarlijke maffiosi, maar veel dreiging komt er niet uit en ze kunnen een ontketende gierende Ani nauwelijks de baas. De zoektocht is vervolgens lang uitgespannen, blijft onderhoudend, maar het valt toch wat in herhaling. Gelukkig heb je nog het duo Igor en Garnick met daarboven de ontredderde Toros. Prima acteerwerk, dito grappen en dialogen.

In het laatste deel besef je dat de ouders nog erger zijn dan het zoontje. Door zulke lui zou je nog hopen dat de mens zichzelf uitroeit. De gehele film bewandelt Ani de dunne lijn of ze haar Vanya graag ziet of bij hem is voor het geld. Die houding wisselt af en toe of blijft hangen in het ongewisse. Sowieso uitstekend acteerwerk van de nog jonge Mikey Madison! Het acteerwerk in het algemeen is sowieso gewoon top. Erg van genoten van deze rollercoaster die misschien hier en daar een paar minuten korter kon.

Fijne rustig voortkabbelende film over een ouder koppel Gerri en Tom wiens leven op wieltjes loopt. Hun relatie is top, ze doen hun werk met veel zorg en verder slijten ze hun dagen in een werktuintje en inviteren ze geregeld vrienden en familie om te komen eten.

Zijzelf zijn op zich niet zo interessant om te volgen. Interessanter zijn de nevenpersonages waarbij het leven iets minder vlot verloopt. Is het niet de liefde, dan is er wel een overlijden of de onevenwichtige gezondheid. Intrigerend wordt het wanneer de dingen zoals ze zijn evolueren en de welgekomen vrienden en kennissen buitenstaanders worden van de familie. Een familie sluit dan meestal de rangen voor de dichte familie en dat heeft Mary geweten.

Fijn acteerwerk, prima setting en leuke dialogen, vooral de nuchtere droge Tom viel me hierbij op. Graag naar gekeken al gebeurt er niet zo heel veel.

Misschien niet altijd even hoogstaand, maar een leuke is dit wel. Komisch zonder te vervallen in absurditeit. Die openingsscène alleen al met die semi mislukte overval die per toeval in de schoot geworpen wordt van de protagonist. Heerlijk.

Maar ook daarna blijft het geestig met de Yakuza, lomp ja, zo zou je de situatie best kunnen omschrijven. Echt coherent vond ik echter het verhaal niet zo. Nogal rommelig, maar zeker vermakelijk.

Inderdaad een vrij typische Bergman voor zover ik er zicht op heb. Het oeuvre van de man is best lijvig waardoor ik lang nog niet de helft gezien heb. Psychoses, wanen en andere psychische problemen staan centraal waarbij een vrouw van geen hout pijlen meer weet te maken. Haar dromen, nachtmerries eigenlijk, vloeien over naar wanen en angstpsychoses overdag waardoor haar hele functioneren belemmerd wordt.

Indringend en intrigerend. Prima vertolkt door Liv Ullmann, wederom! Ze geeft extra gestalte en authenticiteit aan haar personage. Het plot was niet altijd even sterk en soms was het me ook wat kwijt, maar in zijn geheel een sterke Bergman, maar hij maakte toch wat betere dingen.

Wat een leuke creatieve film van Sapir. Elke scène is er eentje van surrealistische inventiviteit waarvoor ik toch erg geboeid van begin tot het einde naar gekeken heb. Leuk ook hoe de teksten werden ingepast in de film. Gewaagd, maar wel geslaagd. Misschien wel wat vermoeiend. Deed me wat denken aan Bunuel.

De gedwongen stiltes van de personages deden me ook denken aan de Argentijnse junta in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw waarbij president Videla een bloedig dictatoriaal regime in stand hield. In de film worden namelijk de stemmen van de bevolking "gestolen" door Mr. TV, al is het hier de almachtige media die op de korrel wordt genomen.

Fris en origineel, alleen daarom verdient deze film punten. Maar wellicht niet voor iedereen weggelegd.

HHhH zag ik nog niet, maar hij zal flink uit de hoek mogen komen om deze Anthropoid de loef af te steken. Er zijn tijdens WOII vele aanslagen gepleegd op kopstukken uit de naziwereld. De één was al wat beter geslaagd dan de andere en dat kan eveneens gezegd worden van de verfilmingen ervan. Valkyrie met Tom Cruise bvb vond ik minder geslaagd.

Reinhard Heydrich, de butcher of Prague, werd gezien als een nietsontziende massabeul die zo snel mogelijk uit de weg moest worden geruimd, ongeacht de vergeldigsacties die eraan gekoppeld zouden worden. Wat volgt is een boeiend relaas van een klein groepje verzetsstrijders die plannen beraamt om hun opdracht tot een goed einde te brengen. De film blijft de gehele duur boeiend om te volgen. Het niveau blijft constant en de angst, onzekerheid en het geduld wordt mooi weergegeven. De paranoïa ook, want achter elke handlanger kan een spion van de nazi’s schuilen.

De aanslag zelf was bloedstollend. De martelingen eveneens, schokkend en gruwelijk zelfs. Ik kan me best voorstellen dat de cyanidepil de grootste vriend en vijand van een verzetsstrijder was. De angst om toch maar niet levend in handen van de nazi’s te vallen was groot.

Voor de slotscènes in de kerk werd voldoende tijd uitgetrokken. Wel vreemd dat de naieve Duitsers bij bosjes vielen zonder veel dekking te zoeken. De lijken verdwenen ook wel vrij plotseling zodat het leek alsof de doorgang voor nieuw kanonnenvoer werd vrijgemaakt.

Geen beelden van slachtpartijen in andere dorpen of streken. Wel een serene boodschap op de aftiteling in het begin en het einde van film. Meer hoefde dit ook niet te zijn. De film focuste zich terecht enkel op de aanslag en weidde niet uit tot andere gebeurtenissen. Anthropoid is een onderhoudende film met goede acteerprestaties, goede actiescènes, goede montage, de nodige dramatiek en spanning, enz ... mooie, verdiende 4,0*!

Waarschijnlijk net als velen onder jullie ben ik verbouwereerd achtergebleven na het bekijken van Antichrist. Ik kan Lars von Trier best appreciëren. Dogville bvb staat in mijn top 10 en verdedig ik ten gronde indien dat moet (dat geldt eveneens voor die andere controversiële regisseur Aronofsky), maar deze Antichrist, tja, wat moet je daarmee? Extra duiding voor wie zich geroepen voelt, steeds welkom …

De openingsscène vond ik alvast visueel en cinematografisch zeer sterk gebracht. De sneeuw, de zwart-wit beelden, de slomo, het drama en de passie droop er van af. Ook de symfonie als geluid vond ik goed. De film bevat veel symboliek en ontgaat me wellicht op vele punten. De natuur staat centraal in de film en de relatie ervan tot de mens. De expliciete en zelfs choquerende scènes leidden voor mij tot niets. Als het de bedoeling was om de film onder de aandacht te brengen of om zijn statement duidelijk te maken, dan is dat zeker gelukt. “Even bad publicity is better than no publicity”.

Ik had de idee dat de vrouw - ik kan me niet direct een naam herinneren - in een duale frustratie zit omdat ze zoontje overleden is terwijl zijn seksuele gemeenschap had met haar man. Enerzijds leidt haar seksuele verlangen naar de hunker, verbondenheid en herinnering naar Nic. Maar anderzijds gruwelt ze ervan en neemt ze afstand van zichzelf (de zelfverminking van haar geslachtsdelen) en haat ze haar man (die mede schuldig is voor de dood van hun zoon). Hij mocht het dan ook aan den lijve ondervinden (masturberen tot bloedens toe, de molensteen in zijn been, ...). De woede en de schaamte neemt de bovenhand en vrouw kan als antichrist worden voorgesteld. Wie stelt de eigen seksuele beleving boven het leven van je eigen kind?

De plot bevat ook bizarre onlogische en surrealistische dingen zoals de sprekende vos, het kalvende hert en de reïncarnerende kraai, neervallende bomen en eikels, dit ondersteund door creepy horrorgeluiden. Desalniettemin gemengde gevoelens bij deze film.