Opinions

Ik ben niet zo tuk op weerwolven. Meer nog dan andere creaturen vind ik ze angstaanjagend. Het moet te maken hebben dat ik vroeger als kind te veel naar Stephen King´s Silver bullet heb gekeken.

Een bijzondere sfeer hier in An American werewolf in London. Zeker het gebeuren in de Schotse Hooglanden is erg mysterieus en sfeervol. In de pub wordt het mysterie alleen maar groter en in de donkere nacht in de natuur is het sfeergedeelte top.

De film heeft ook zijn luchtige zelfs humoristische kant zonder dat het een klucht wordt. Die zombies waren wel geinig, maar halen de aandacht van de weerwolf weg. Verder ook technisch verzorgd met een prima transformatie van man tot weerwolf. Fijn!

Uitgesponnen, maar interessante dramafilm die gaat over een vermist kind, maar uiteindelijk dan ook weer niet. Het is zowel de sterkte als de zwakte van de film. Sterk in die zin dat de focus en het plot eigenlijk gaat over de moeizame relaties die grootmoeder Sienna Miller heeft met de verkeerde mannen. Miller doet het geweldig goed en trekt de film naar zich toe. Het grote nadeel van de film zijn de bruuske tijdssprongen waardoor de film erg geknipt lijkt. Dat de personages behoudens de kleinzoon ook niet in leeftijd veranderen, helpt natuurlijk niet.

American woman heeft een wat zoutloze titel en is erg vaag om de lading te dekken. Het gaat inderdaad over een doodgewone alledaagse vrouw die in haar leven hoogte- en dieptepunten kent, maar steeds de spirit heeft om niet op te geven. Enkele mooie scènes in een innemend en ontroerend drama, zeker ook naar het einde toe. Blij hem gezien te hebben. Niet memorabel, maar wel degelijk. Nipte 3,5* dankzij Sienna Miller.

Deze had ik gemist in de bioscoop, maar achteraf gezien misschien niet zo heel erg. De verwachtingen lagen vrij hoog, maar al bij al vond ik het maar matig. Vrij lang uitgesponnen vooral waardoor de nodige flow ontbrak.

Ja, inderdaad, je krijgt een soort Rear window gevoel met dat voyeurisme. Daarnaast ook wat luchtigheid met die humoristische insteek, maar ik had het liever rauwer gewild.

En de geschiedenis van de Armeense bevolking is ook eerder de context, maar ook niet meer dan dat. Al bij al nog onderhoudend, maar een topper is het zeker niet.

Moeilijk inderdaad om hier iets zinnigs over te vertalen. Een beetje tegen wil en dank deze film bekeken. De verwachtingen werden alvast ingelost met mijn lauwe enthousiasme. Een mens heeft wat over voor een movie challenge.

De film krijgt het predicaat van historisch te zijn. Daar wordt bij de aftiteling ook naar verwezen. Nouja, volgens mij deze ze er bij het productieproces er alles aan om niet zo over te komen, alleen als je het even vermeldt achteraf, denkt men misschien een bepaald kwaliteitslabel te kunnen opspelden.

Inhoudelijk niet zo overtuigend. Hollywoodiaans opzet, maar dan vanuit Nollywood met bescheidenere middelen. Acteerwerk ook niet om van achterover te vallen.

Lang geleden al eens gezien. Hetgeen me altijd is bijgebleven is ook hetgeen ik ook nu nog het sterkst vond aan de film. De scènes op de Amistad zijn weerzinwekkend. De bloedige lijfstraffen en de vernederingen tot de doodvonnissen door hen gewoon in de zee te gooien. Ook de “lunchpauzes” waarbij ze als hongerige wolven een vuistje smurrie aten was hallucinant. Vreselijke en beschamende beelden.

Spielberg zou Spielberg niet zijn mocht hij er geen sausje sentiment over kieperen. De strijkers waren soms iets te nadrukkelijk aanwezig. Gelukkig overstemden de goede acteerprestaties dit grotendeels. Maar verder natuurlijk ook prima in beeld gebracht.

Hoewel ik wel van een goede rechtbankdrama hou, was ik er hier minder gelukkig mee. Veel oeverloos gezever al toont het ook aan het geforceerd het ook was om toch maar eens te moeten luisteren naar de zwarte Afrikanen. Het haalde me ondanks de boeiende thematiek wat uit de film, uit de gebeurtenissen op de Amistad zelf.

Dit is de vierde film van Inarritu die ik zag en ik moet zeggen dat zijn filmstijl me wel bevalt. Deze week (weken) volgen nog Biutiful en Babel en ik verwacht iets soortgelijks. Amores Perros is een erg geslaagde film waarbij je al vanaf de eerste scène wordt meegezogen in de film. In ware Tarantinostijl krijg je een auto-achtervolging voorgeschoteld. De actie, spanning en sfeer is onmiddellijk zeer intens net als de verwarring wanneer je op de achterbank een halfdode rottweiler ziet liggen.

Het fijne van Amores Perros is ook dat Inarritu deze scène een aantal keer laat terugkomen in de film, telkens vanuit andere perspectieven of vanuit een andere context waaruit een nieuwe verhaallijn wordt uitgediept. Hij doet dat met zoveel overtuiging dat het nergens echt geforceerd lijkt. De drie verhaallijnen hebben indirect weinig met elkaar te maken en dat blijft zo. Door toevalligheden worden hun levens door elkaar beïnvloed en that's it. Dit is bijvoorbeeld in "21 Grams" geheel anders.

Op zich spraken alle drie de verhalen me wel aan en verlopen ze allen tegelijkertijd. Naargelang de situatie zal het hoofdpersonage of een belangrijke element wisselen tussen hoofd- of bijzaak (bvb. het reclamepaneel). De honden mogen dan wel als een rode draad door het verhaal heen wandelen, in het tweede deel was me dit toch met minst relevant. Het verhaal echter van het fotomodel sprak me dan wel weer aan wanneer ze weemoedig naar buiten staarde naar het reclamepaneel dat haar in volle glorie etaleert. De hondengevechten in het eerste verhaal grepen me ook aan (mooi gemonteerd overigens). De film switcht naargelang de situatie van een misdaadfilm naar drama en omgekeerd.

Ik blijf echter met de vraag worstelen waarom Inarritu perse 3 verhalen wou verweven tot één film. In principe heeft hij enerzijds het talent en anderzijds het materiaal om er drie aparte films van te maken. De verhaallijnen zijn door het concept niet afgewerkt en laten de kijker met een onvoldaan gevoel achter, een insteek die evenzeer als kracht beschouwd kan worden.

Mexico-stad wordt weergegeven als een grauwe vale stad zonder enig toekomstperspectief. De soms schokkerige camera maakt het visueel alleen maar indringender. De boodschap van Inarritu mag er ook zijn: De één is rijk, de andere arm, maar ze streven allen hun dromen of geluk na. Het zijn de honden die hen verbinden, het zijn de honden die hen kleur of een doel geven in het leven. Welke kant het leven met je uitgaat, weet je echter niet, wél dat je moet doorgaan. En love is inderdaad een bitch, het is niet omdat je liefde geeft, dat je het daarom terugkrijgt of denkt krediet te hebben om ze terug te krijgen, integendeel zelfs ...

Ik volg. Ook ik had eventjes nodig om in de film te komen. Eigenlijk begon het voor mij pas boeiend te worden en vond ik het aangrijpend vanaf de tweede beroerte, vanaf het moment dat het er echt beroerd begon uit te zien voor Anne.

Amour is de toverspreuk voor George die zijn vrouw stilaan meer en meer van zich ziet wegglijden tot een kamerplant. De gehele film speelt zich af in het ruime luxe-appartement van het koppel. Het geeft een beklemmend gevoel van afzondering, van isolatie, van eenzaamheid. Het is het lot of de taak van een echtgenoot om voor zijn echtgenote te zorgen, vindt George. Ieder huisje zijn kruisje en dit is zijn kruis om te dragen. Maar hoever moet die zorg gaan? Haneke creëert met zijn film Amour een humane visie als antwoord op de vraag. Ik heb tijdens de film dikwijls moeten terugdenken aan eigen geliefden in soortgelijke situatie of de hypothetische stelling waar ik de kracht vandaan zal halen indien dit mijn vrouw overkomt. Of nog erger: wat als ik de 'Anne van dienst ben'? Amour is een erg indringende film met twee topacteurs die op erg hoog niveau acteren mét elkaar.

Amour bevat een aantal aangrijpende scènes. De slag in het gezicht omdat ze niet wou drinken kwam als een mokerslag bij me aan. Geshockeerd en begripvol tegelijk, zo kwam het bij mij binnen. Het moet hels zijn om dag en nacht voor je aftakelende geliefde te zorgen en jezelf helemaal weg te cijferen. De daaropvolgende liefdevolle 'moord' was voorspelbaar, maar daarom niet minder intens. Ook de scène waarbij George de tweede gezinshulp aan de deur zette, vond ik hard. Vooral de reactie van de dame in kwestie dan. Met 20 jaar ervaring (zelfs niet met eentje) is het ongepast om je klant zo te verwijten, ook al ben je het er niet mee eens.

De scene met de nachtmerrie van George vond ik wat uit de toon vallen. Los daarvan echt meegeleefd met Amour. Terecht bekroond en een pak beter dan Sprakeloos die ik een half jaar geleden zag. Dikke 4,0*!

Uitstekend oorlogsdrama over jodenvervolging, maar meer specifiek ook van andere minderwaardige mensen als homoseksuelen in Frankrijk waarbij het regime Pétain naarstig de Duitsers ter wille was tijdens WOII. Boeiend plot ook waarbij de driehoeksverhouding tussen de twee broers en Sarah centraal staat, veder uitgebreid ook met Philippe die letterlijk tussen Sarah en Jean instaat.

Het leven van de vier personages gaat al bij al voorspoedig ondanks het verleden van Jacques en de triestige gebeurtenissen die Sarah reeds onderging in de oorlog. Uiteraard blijft het verder opletten. Jacques balanceert op het randje van collaboratie met de Duitsers, maar verrijkt zich alvast op kap van de slachtoffers. Een wat jaloerse impulsieve zet draait echter verkeerd uit en twee plotlijnen komen samen waardoor Jean naar een concentratiekamp wordt gebracht.

Het leven in de kampen was gruwelijk. Ook lobotomie komt aan bod. Sterk einde ook waarbij de familie Lavandier gebroken en gedesillusioneerd uit de oorlog komt. Sterke film die wel even zal blijven hangen. Goed plot en goede acteerprestaties, knap!

Sterk drama toch wel waarbij ik erg meeleefde met Blanche. Prima rol van Efira, maar ook Poupaud deed het verre van onaardig. Heftig thema dat aanleunt tegen huishoudelijk geweld, maar zich dan vooral richt op psychisch en emotioneel geweld. Ik geloof best dat Greg zijn vrouw graag ziet. Alleen is hij ontzettend narcistisch en manipulatief. Alles draait rond hem en de hele film zit doordrongen van zijn controlerende bezitterige houding.

Het zit hem ook vaak in die kleine dingen. Hoe hij (een ogenschijnlijk onschuldige) situatie steeds weet om te buigen en zijn vrouw een schuldgevoel tracht aan te praten, hoe hij zich als slachtoffer voordoet tegenover haar, ... en dan heb ik het niet over het vreemdgaan, maar over het verhuizen, het hebben van een job, het moeten afhalen van de kinderen wanneer dat niet kon voor Blanche enz ...

Het lijkt me voor de slachtoffers moeilijk om de ballon te doorprikken. Eens de ogen geopend zijn, lijkt me elke dag te veel een bijzonder moeilijke stap om te nemen. Kan me best voorstellen dat vele vrouwen zelfs aan zichzelf twijfelen en een bijzonder laag zelfbeeld opgelegd hebben.

Weer één van de betere Rohmer's. Op zich wel - maar dat zijn de meeste van zijn films - een herkenbaar gegeven van een soort van dualiteit van een personage ten aanzien van het andere geslacht, een relatie, een vriendschap. Gedachten en gevoelens worden geuit via een voice-over en dat met een licht moreel filosofisch tintje.

Hoewel ik de film wat vond inzakken na de toenadering tussen Frédéric en Chloé vond ik vooral de aanloop erg sterk. Niet dat er zoveel gebeurt, maar je observeert een tandeloze jager die zijn prooien observeert, maar weigert te klauwen. Wel een leuke scène toen Rohmer er heel even het tegenovergestelde instak.

Fijne setting ook van het Parijs in de jaren 60 met al zijn passanten en zoals Frédéric het mooi verwoordt met passanten die toevallig verschijnen en die je wellicht nooit meer terugziet. Rohmer brengt de twijfel en terughoudendheid van Fréderic goed tot uiting (scène met de spiegel en de trui).

Boeiend portret van een trio waarvan er twee heimelijk puberaal verliefd zijn op adonis Nicolas. Interessant om hierbij op te merken is de onderlinge relatie tussen boezemvrienden Francis en Marie die erg gespannen is. De afgunstige blikken en opportunistische steken spreken boekdelen. Hun kinderlijke gedrag is verder misschien herkenbaar, bakvisniveau ten top, maar slaat wel aan binnen de komische noot van de film. Nicolas laat het allemaal schijnbaar gebeuren en geniet ook wel van de aandacht. Hij kan immers niets fout doen en heb toch wel de indruk dat hij hiervan profiteert. Ook zijn amusante en tegelijk geërgerde blik toen de twee anderen aan het rollebollen waren, vond ik vrij straf.

Daarnaast werden in de film enkele interviews afgenomen. Ik meen me ook al zoiets te herinneren in een andere film, maar kan me niet meer herinneren de welke. Op zich meestal wel interessant, maar het haalde me wel uit het plot van de film. Verder ook invloeden die ik herkende zoals bij Noé met die rode en blauwe tinten en ook het liedje Bangbang herkende ik uit Kill Bill vol. 1 van Tarantino.

Aangename film, net iets te mager om blijvend te herinneren, maar zeker meer dan degelijk. Fijne Dolan!

Japan heeft wel meer mispeuterd tijdens hun koloniale drang in het eerste deel van de 20e eeuw in de toen eerder agriculturen Korea en China. Ook hier weer een fraaie compositie van hun geldingsdrang in deze contreien. Dit is geen historische film, hoogstens is deze geschiedenis het decor van een spionage thriller.

Acties en intriges staan dan ook centraal waardoor het een goede commerciële bioscoopfilm geworden is. Voor mij persoonlijk in deze context net iets minder interessant. In zijn geheel best vermakelijk en een degelijk plot. Montage en cinematografie ook op niveau.

Ooit wel al eens gezien als ik het nu bekijk. Een aantal scènes kon ik me toch nog voor de geest halen. Eigenlijk wel een erg degelijke politiethriller van Dick Maas. Jammer dat ik niet alles goed kon verstaan - er waren geen ondertitels op de DVD beschikbaar, maar op zich belemmerde dit het kijkplezier niet.

Wat een scène die eerste moord! Ondersteboven gehangen aan een brug en wanneer het lijk de boot tergend langzaam raakt en wordt voortgesleept, worden bloedrode strepen achtergelaten op de ramen. Traumatiserend moet het geweest zijn voor die aanwezige kinderen.

Daarnaast nog een aantal erg fijne actiescènes met de auto-achtervolging, maar vooral de bootrace op de grachten was erg fijn om te volgen. Het leek wel James Bond. De sfeer zit ook goed. Beetje cynisch bij momenten, luchtig ook en het doel van vermakelijkheid wordt zeker bereikt. Toch ook wel wat moorden te zien in de film. Die griet in het opblaasbootje was ook een fijne. Het kat en muis spel blijft fijn om te volgen en het einde is misschien wat verrassend, want ik had een andere dader in gedachten. Fijn!

Ik heb zelf weinig met muziek, laat staan met Amy Winehouse en bekeek deze documentaire louter vanuit de persoon achter de zangeres. Ik zag ook nog niet zo heel lang geleden de docu van de eveneens betreurde Tim Berling (Avicii) en ook de docu (van de nog levende) Maradona sluit hier wel enigszins op aan.

Wereldberoemd zijn heeft toch zijn vele vieze kantjes. Telkenmale ben ik verbaasd en gedegouteerd hoe de meeste paparazzi beroemdheden opjagen, neersabelen, stalken en beschimpen. Het respect is ver te zoeken. De mens achter het individu wordt allang niet meer ontzien. Het zijn niet allemaal Kardashians die erop geilen om in de aandacht te komen. Toen Britney Spears destijds door een hel ging, konden we het jammer genoeg volgen vanachter de tafel met een kop koffie en een croissant ...

Gelukkig ging de docu niet alleen over paparazzi, integendeel zelfs. Het grootste gedeelte ging toch over haar uitzonderlijke zangtalent en haar vroegere carrière als jazzartieste. Het was een dame met heel wat damage, onder andere door haar moeilijke jeugd en haar aparte persoonlijkheid. Psychisch ook nooit echt helemaal gezond geweest met haar destructieve aard. Opmerkelijk vond ik het wel dat ze zelfs twee maal in de docu aangaf dat ze eigenlijk nooit beroemd wilde zijn. Niet vanuit het standpunt van een jazzmuzikante, maar puur vanuit haarzelf, alsof ze wist dat ze al die heisa niet moest hebben. Ontnuchterend was ook het feit dat een aantal keer werd aangehaald dat ze heel down to earth was en haast beschaamd was dat ze rijk of beroemd was gewoonweg omdat ze goed kon zingen.

Beïnvloedbaar, naïef en labiel was ze natuurlijk wel. En in een wereld vol haaien of opportunistische vaders en vriendjes ben je dan een makkelijke prooi. Maar wat een talent! Een hemelse zuivere stem gecombineerd met fabuleuze zelf geschreven teksten, vaak somber, maar uit het leven gegrepen zoals ze zich zelf vaak voelde. Jammer, een zoveelste slachtoffer van het succes waartegen men niet opgewassen was...

Erg serene en mooie ingetogen film over een klein bakkerijtje waarbij twee mensen naar elkaar toegroeien. Ik hou wel van dit soort films, en zeker ook de Japanse markt heeft tal van deze (verborgen) pareltjes. Voor het personage van het oude mevrouwtje (Tokue) is erg mooi. Haar spontaniteit, enthousiasme en vooral liefde die ze uitstraalt voor haar medemens én haar geheime rodebonenpasta is innemend. Haar ziekte is vervolgens mooi verweven in het hoofdplot van de bonenpasta.

De film kent een traag tempo, maar zakt alleen halfweg wat in. Mooie rustige soundtrack samen met mooie beelden van bloesems en het contrasterende woongebied van één of andere buitenwijk van een grote Japanse stad.

Absoluut hoogtepunt van de film is wanneer Tokue Sentaro laat zien hoe je adukibonenpasta klaarmaakt. Op ambachtelijke gedetailleerde wijze en met erg veel zorg legt Tokue de verschillende stappen van het proces uit. Kawase neemt hiervoor uitvoerig de tijd, zeker ruim 20 minuten en dat zorgt voor een hongerig en nieuwsgierig gevoel bij de kijker.

Dikke 3,5* alvast, schommelend rond de 4,0*. Een ideale insteek om nog andere werken van Kawase te zien.

Best een geslaagde monsterfilm binnen het genre. Mede door de gevaarlijke en erg sfeervolle setting van het Amazonewoud vrij onderhoudend. Qua decor zit het dus zeker goed. Er werd een blik met "steracteurs" bovengehaald om als voer te dienen voor de reuzenslang. Voight speelt zijn arrogante rol met verve en Lopez was in die tijd een echte schoonheid. Leuk ook om de boeventronie van Trejo terug te zien.

CGI natuurlijk wat doorprikt vandaag de dag, maar het valt heus wel mee. Geen topper, maar nog steeds veel beter dan al die vervolgen liet ik me wijsmaken. Een film met een knipoog ook en een film die zijn momenten pakt naast al dat mindere. Best vermakelijk en zeker van genoten.

Een film met hoogtes en laagtes. Het uitgangspunt is prima met een morbide geheime genootschap op de universiteitscampus. Je vraagt er ook om op een afdeling rond anatomie...

Alleen kon de uitwerking stukken beter. Het blijft allemaal nogal braafjes en op de vlakte. De setting is ideaal met al die tiener. Misschien wat cliché, maar je kan dat beter uitspelen met bloot, wat meer humor en wat gore. Het mysterie zat wel goed, maar kwam toch iets te weinig uit de verf.

Hier en daar een leuke 'snijscène', maar toch te weinig om je naar de keel te grijpen, toch als je horror voor ogen hield. Zeker niet superslecht, maar het potentieel werd onvoldoende benut. Vooral sterk het eerste half uur, nadien wat gerommel in de marge. Weinig memorabele personages ook.

Het grote publiek zit duidelijk niet te wachten op de Gouden Palmwinnaar van 2023. Gisteren was de zaal voor slechts een vierde gevuld. Een avant-première weliswaar en de commercials moeten de onwetenden misschien nog wakker maken, maar toch.

Onterecht eigenlijk, want Anatomy d'une chute is een prima film. Voor sommigen misschien wat langdradig, want 150 minuten voor een rechtbankfilm is wel wat. Dat betekent ook dat de film de nodige diepgang biedt: inhoudelijke en emotionele diepgang van het onderzoek (reconstructie) en later ook het proces. Triet, nog maar de 3e vrouwelijke Gouden Palmwinnares in de geschiedenis, slaagt er wel in eigen accenten te leggen in de film. Het thema misschien weinig vernieuwend, de aanpak vond ik wel een stuk frisser.

Het meest interessante is eigenlijk dat je zelfs na afloop van de film niet goed weet van wat er nu exact gebeurd is. Ik heb de verklaring van Sandra altijd al erg vreemd gevonden. Het hele leven en de hele relatie met Samuel wordt ontrafeld, ook de pittige ruzies die blijkbaar door het slachtoffer werden opgenomen. Vrij pittig toch wel hoe je privéleven wordt uitgesmeerd. Je krijgt vervolgens een bepaald subjectief beeld van de verdachte en het is dat wat Triet's film onderscheidt van andere soortgelijke films. Die zweem van twijfel en vooringenomenheid wordt de gehele film meegedragen.

Ook de rol van de kleine Daniel is niet onbelangrijk. Hij staat eigenlijk centraal en ondergaat het proces over zijn moeder en vader. Mede door het uitstekende acteerwerk van Sandra Hüller die haar strepen al heeft verdiend bij onder meer de film Tony Erdmann. Verrassend ook dat er geen slotpleidooien aan te pas komen, was misschien net van het goede te veel geweest.

Zweeft voor mij tussen de 3,5* en 4,0*

Sterke rechtbankfilm waarbij het gedeelte in de rechtbank centraal staat. Een echtgenoot staat terecht voor de moord op een man die zijn vrouw heeft verkracht. Het misdrijf zelf komt niet in beeld, waardoor de focus geheel op het proces komt te liggen.

Twee advocaten kruisen de degens met elkaar en wat volgt is een show van hoe je de gebeurtenissen en de feiten naar je hand probeert te zetten. Hoe kom ik zo geloofwaardig mogelijk over? Wat moet ik doen om iemand van iets te overtuigen? Kleine elementen worden enerzijds naar de hand gezet en uitvergroot terwijl meer belastende elementen worden verzwegen of geminimaliseerd. Het maakt allemaal deel uit van de rechtsbeginselen. En op de koop toe is de poppenkast niet volwaardig als men de tegenpartij ook niet viseert met allerhande trucs of aanvallen. Best boeiend om te volgen, mede door het sterke acteerwerk van in de eerste plaats James Stewart en de prima dialogen.

Interessante film die speelt met de termen rechtvaardig, rechtspraak en het recht, maar dat doen wel meerdere rechtbankfilms. Mooi en stijlvol in beeld gebracht ook.

Ik zag nog niet te veel films van Sion Sono, maar wat ik wel al van hem zag past best in het rijtje van eigenaardig en bijzonder. Fascinerend ook, zeker deze Anchiporuno. Visueel erg mooi gedaan, zeker die openingsscène met die gele wazige haast dromerige printen. Sprookjesachtig zelfs.

En dan het vrouwelijk naakt van de aantrekkelijke Ami Tomite. Liefhebbers van een beetje meer zijn eraan voor de moeite. Verder dan dit gaat het niet. Een film die zich afspeelt op één locatie en het is eigenlijk deze locatie zelf - ook op het einde met de verf - dat me aanzette om de film te blijven boeien, wat op zich al bizar is. Visueel is het een knappe film, met zoveel zorg, detail en liefde gemaakt. Dat straalt er vanaf.

Inhoudelijk was het wat moeilijk en vager om te volgen. Het is onder meer wellicht een statement tegen de (Japanse) porno-industrie, maar veel verder kom ik niet. Wat vreemde scènes passeren de revue zoals die onderwerping bijvoorbeeld, maar dat maakt het wel interessant.

Vooral cinematografisch en qua acteerwerk een sterke film. Met Merab die als groot talent in de danswereld zich ten volle opoffert om zijn dromen na te streven. Wanneer hij Irakli ontmoet spelen de twijfels nog meer de kop op. Ook omdat Irakli op dansvlak een concurrent is, maar ook omwille van de ontluikende gevoelens. Daar waar Call me by your name de homoseksuele liefde zorgeloos is, komt dit in deze Zweeds-Georgische productie een stuk rauwer over. Een film met meer een taboe ook tussen de weifelende zoektocht tussen twee jonge mannen.

Helemaal geen slechte film, maar me echt aangrijpen deed het me ook niet. De film zakte daarvoor iets te veel in. De dansscènes zijn alvast een meerwaarde.

Mijn derde van de vier films van Fien Troch. Behoudens Home (2016) heb ik toch de indruk dat haar films niet voor iedereen toegankelijk of weggelegd zijn. Van wat ik al las over Unspoken (2008) is het net als deze film en eveneens Kid (2012) niet in het hokje te plaatsen van gestandaardiseerde publiekfilms.

De film boort een zwaar thema aan van een verongelukt kind waarbij de dader vluchtmisdrijf heeft gepleegd. De stijl die Troch hierbij hanteert is stug, zwaarmoedig, een plot met veel stilistische beelden en weinig dialogen. Er komt niet echt een vaart in de film en als kijker wordt je meegezogen in de besluiteloosheid en verteerde schuldgevoelens van de personages. En ook de andere personages weten met hun gevoelens geen blijf: verdenkingen en verdachtmakingen komen peinzend naar boven (Jan Decleir) en nog anderen verdrinken in de haat en het gepest van de ex-partner.

Een ander zijn geluk is een intrigerend drama waarbij ik niet ten volle tot mijn recht kwam, maar wel respect heb voor de aanpak die apart en gedurfd is, zeker voor een debuutfilm. De film straalt veel leegheid en kilheid uit, extra versterkt door de sobere ruime ruimtes en afstandelijke personages. Interessant!

Ik ben niet bekend met de Heimat-trilogie en zag bovendien wat op tegenover de lange speelduur. Ik heb een paar dagen terug Novecento (1976) en had wel zin om opnieuw de sfeer op te snuiven van het oude boerenleven, hier dan in concreto eerste deel 19e eeuw ergens tussen de Moezel en het Saarland aan de wijnbouw te zien.

Jakob is de vreemde eend in de familie. Als intellectueel zit hij liever met zijn neus tussen de boeken dan zichzelf in het zweet te werken. Dit tot grote ergernis van zijn vader die moet zwoegen op het land om zijn noden en verplichtingen tegenover de grondeigenaar te vervullen.

Prima setting van het boerenleven met prachtige beelden en uitgevoerde ambachten zoals het weven. Ook het boerenfeest was fijn om te volgen. Ondanks dat het allemaal wel redelijk boeiend was, greep het me toch niet ten volle bij de keel.

Een klassieker, dat zeker. Mijn vierde Tarkovsky ook intussen en van allen de idee gekregen dat het zware kost is. Deze Andrey Rublev mag dan "intellectueler" wat toegankelijker zijn, makkelijk te verteren was het toch niet. Omwille van de lange speelduur die de drie uren overstijgt, wil ik het woord saai niet in de mond nemen, maar langdradig is het wel.

Daartegenover staan een aantal knappe scènes zoals dat heidense ritueel met die naaktheden, de inval op dat bolwerk, de klok, ... Alles werd vervolgens knap gefilmd met mooie shots en luchtbeelden. Qua dialogen vond ik het ook niet zo geweldig. Zeer gemengde gevoelens dus met hoogte- en dieptepunten.

Vond het ook niet altijd even makkelijk om te volgen met al die baardmannen en het lijkt me toch dat een beetje historische achtergrond van feodaal Rusland geen overbodige luxe is. Misschien kwam de film iets beter tot zijn recht als het wat meer gebald was geweest.

Vrij harde expliciete wraakfilm. Deed me in een aantal opzichten wat denken aan de reeks van I Spit on Your Grave (2010) waarbij ook de daders plots prooi worden. Net als in die film ook nu wel met weinig mededogen gekeken naar het lijden van de psychopathische seriemoordenaar. Klinkt grof, maar het is ook maar een film natuurlijk.

Verder wel enkele interessante overpeinzingen over de film. In hoeverre is de geheim agent verantwoordelijk voor de gang van zaken naarmate de film vordert? In hoeverre wordt hij zelf een monster of op zijn minst psychopatisch in zijn handelen en is de lijn tussen hem en de seriedoder dunner en dunner aan het worden?

Qua plot vond ik het dus prima in elkaar zitten. Geen oscarwaardig plotverloop, maar wel eentje om even bij stil te staan. Beetje onder het motto “leven en een beetje minder laten leven”. Het antwoord liet niet op zich wachten ... Verder flitsend en goed in beeld gebracht. Vlotte film met een hoge spanning. Prima montage en een aantal gruweldaden expliciet in beeld. De afgesneden achillespees was er één van. De reden van de enveloppe met geld kon ik minder goed plaatsen echter. Fijn om gezien te hebben!

Experimentele film zijn niet altijd makkelijk om te begrijpen. Ik doe hier zelfs geen poging. Visueel (en auditief) zijn ze echter wel vaak aantrekkelijk. Van de verschillende scènes die de revue passeren kan ik weinig maken. De meeste scènes nemen ook wel wat tijd in beslag (het schermen, de badscène, het meisje met de melkkan ...).

Het is een erg donkere film met veel schaduwen. Er wordt gespeeld met lichtinval of met lichtbundels naar het einde toe. Geen dialogen en het enige geluid dat er is werd toegevoegd. De sound is dreigend, onheilspellend en dan weer vrolijk (bad) of opzwepend (bij de bestorming). Er wordt de tijd genomen voor de scènes, de overgangen zijn dan weer erg onrustig of net té rustig (zwart vlak).

Bijzonder wellicht voor de liefhebbers, ikzelf weet het niet goed, laat ons het daarop houden. Stond ooit in de MM-lijst top 1000. L'Ange stond in 2013 op de algemene 862e plaats met amper 2 stemmen (een 3e en 79e plaats). Zo kom je er ook natuurlijk. Het was een one hit wonder...

Als je het wielrennen volgt en je de onfortuinlijke wielrenner VDB onder de loep neemt, dan denk je bij deze "Engel" hier wel eens aan terug. Niet dat het een must is - integendeel zelfs - om deze voorgeschiedenis te hebben, maar het deed me toch op een andere nostalgische manier naar de film zien.

Centraal staat de ontluikende prille liefde tussen een wielergod Thierry en een mooie Senegalese prostitué. Ik vond de "liefde op het eerste zicht" niet zo sterk uitgewerkt, maar op zich ook niet noodzakelijk voor de film. Wel sterk waren beide personages. Rottiers was goed, maar het was vooral N'Diaye die de show stal.

De film is ook visueel een pareltje met een hoge techniciteit wat te verwachten was met Nicolas Karakatsanis en Nico Leunen achter de schermen. De stijl en aanpak van beelden zijn legio met onderwaterbeelden, handheld, ... en ook het felle kleurgebruik (rood en blauw). Verder ook hier en daar flashbacks en illusies/visioenen.

Interessant ook dat het leven van een mediatiek figuur aan bod kwam. De roem en vooral de tol van het succes is een leven dat Thierry (en bij uitbreiding VDB) niet aankon. Het stemt je tot nadenken hoe sommigen opgejaagd wild zijn in een leven dat ze niet voor ogen hadden. In dat opzicht toont dit ook wat gelijkenissen met de docu van Diego Maradona (2019) die ik onlangs zag.

Met frisse tegenzin aangevat, maar eigenlijk toch aangenaam verrast geweest met het mooie onderhoudende plot van een selfmade schrijfster. Met alle grandeur die er later bij komt kijken eerder de aanpak van een soort kostuumdrama daar ergens in de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog.

Angel Deverell deed me wat denken aan het personage Scarlett uit Gone with the wind, beetje verwaand en hautain, weinig capabel om echt lief te hebben en alles melodramatisch steeds op zichzelf betrekken. Sympathiek kon je haar niet altijd noemen.

Prima vertolking dus van Garai, maar ook Neill en Fassbender konden we wel bekoren, al valt er tussen die laatste en Angel toch weinig chemie te bespeuren. Rampling vind ik verschrikkelijk in élke film die ik van haar zie. Ik moet haar gewoon niet, dat was hier niet anders. Ik kan het niet helpen.

Angel Heart is niet zo’n eenduidige film zoals ik had verwacht. Mysterie, zwarte magie en spanning komen sterk aan bod en het is balanceren tussen droom en werkelijkheid. Het is niet altijd duidelijk wat er gebeurt, noch voor het hoofdpersonage, maar ook voor mij was het niet altijd eenvoudig. Op zich geen probleem, maar ik werd toch onvoldoende gegrepen door het plot, waardoor de aandacht wat verslapte.

Enkele macabere gebeurtenissen worden niet altijd verklaard of leiden niet altijd ergens naar waardoor het plot wat onderbelicht bleef. Spanning en mysterie ten top, dat wel. Uiteindelijk bleef ik met meer vragen zitten dan dat er antwoorden waren.

De Niro is intrigerend als de mysterieuze Louis Cypher van wie je nooit weet wat hij nu werkelijk denkt. Lookalike van Bruce Willis, Mickey Rourke, was erg nonchalant en onverzorgd, niet echt het personage waarvan ik het warm kreeg. Film met potentieel en met hoogten en laagten. Niet geheel geslaagd, maar toch voldoende om even bij stil te staan.

Deze Angel-A stond al heel lang op mijn lijstje temeer omdat hij steevast opduikt in de tweejaarlijkse MM-lijst van Film Pegasus. Met de lopende B/W-challenge een ideale gelegenheid dus.

Achteraf gezien toch licht ontgoocheld. Zeker geen slechte film. De film is in de eerste plaats erg sterk geschoten en de mooie plaatjes van Parijs maken deel uit van het plot. Ze creëren een meerwaarde aan het verhaal dat wordt opgehangen tussen twee individuen.

Inhoudelijk vond ik het minder. Moeilijk toch om engelen in mensengedaante te plaatsen voor mij, net zoals in de films van Nicolas Cage en de meer kwalitatieve film met Bruno Ganz. Ik vond beide personages moeilijk met elkaar matchen. Hij, een kleine garnaal crimineel met schulden met wie je liever geen schulden hebt, en zij, een bad ass je m´en fous engel met goddelijke benen, het moet gezegd.

Wat melodramatisch en weinig overtuigend. Zeker met de scène de laatste 10 minuten als dieptepunt of symbool hiervoor.