Opinions

Op zich een interessante film over een boeiend onderwerp. Alleen duurde het even vooraleer ik in de film kwam en als dit al gebeurde, was het bijna afgelopen met de film. Reden voor mij ligt hem in het feit dat allemaal erg traag op gang komt. De scènes in Irak als oorlogsfotografe, de beelden van de prachtige abdijruïne in Villers la Ville, ... ik kon ze gewoonweg niet plaatsen in het geheel.

Interessanter wordt het wanneer Ignacio ten gevolge van een kwikvergiftiging overlijdt en de bevolking en diens verloofde geen blijf weten met hun woede en verdriet. De plaatselijke oogartsen worden als blanke Europeanen verantwoordelijk gesteld voor de inmenging in hun cultuur en hun samenleving. Het feit dat ze geavanceerde oogziektes niet konden verhelpen en ze daar niet veel meer doen dan standaard katarakt-behandelingen, hielp natuurlijk ook niet.

Cinematografisch ook een prima film met enkele mooie beelden. Niet alleen van het dorre landschap, maar eveneens technisch zoals de scène bij de zelfmoordpoging en de zwevende fotokaders.

Aangename verrassing van een oude Mexicaanse devil horror. Best ook een hevige. De opbouw is best rustig met twee jonge vrouwen die verblijven in een klooster. De laatste 20 minuten gaan de remmen volledig los met veel bloed en brandhaarden.

Het oeverloze geschreeuw van de hulpeloze nonnen moet je er inderdaad bijnemen. Voor sommigen was het een openbaring als ze het loodje bijlegden, want het gejammer was niet om aan te horen. Ondanks de gestage opbouw zit de film best goed in elkaar. Er is aandacht voor de ontwikkeling van de gebeurtenissen en zowel de ontwikkeling van Alucarda als Justine krijgen de nodige aandacht.

Een leuke creepy sfeer ook in de krochten van een Middeleeuws klooster. En de lokale (mannelijke) geestelijke en de rationele dokter weten in de chaos van geen hout pijlen te maken. Ik zag er al mindere. Fijn!

Wolfgang Amadeus Mozart was naar verluidt een vrij irritant, kinderlijk en arrogant persoon. Of dit strookt met het personage uit de film met zijn scherpe schaterlach laat ik in het midden. Wereldwijd geroemd als onbegrensde muziekvirtuoos is het nooit een onbesproken figuur geweest, zo blijkt. Vooral zijn dood en begrafenis zal me nog even bijblijven. Berooid verliet hij het aardse leven en diende hij afscheid te nemen via een sobere begrafenis en massagraf. Het contrast kan haast niet groter zijn voor één van de grootste muzikale genieën aller tijden.

De film zelf vertrekt vanuit het standpunt van Antonio Salieri, de hofcomponist van keizer Jozef II. Hij was minder getalenteerd dan Mozart - wie niet als zelfs Beethoven bij hem op les kwam - als dit uitte zich in jaloezie, afgunst en haat jegens Mozart. Het verhaal wordt verteld via de memoires van Salieri, als een soort biecht aan een priester waarbij hij zijn ziel op tafel legt.

Tom Hulce zette een schitterende vertolking neer van Mozart. De acteur doet me wat denken aan de Vlaamse Jonas Van Geel, quasi een lookalike. Mozart komt naar voor als een levensgenieter met vervelende trekjes. Maar ook Salieri is niet zomaar een bad guy. Zijn jaloezie is weinig onmenselijks, alleen maar een pijnlijke vaststelling. Het zijn net die scènes waarbij Salieris gevoelens in beeld worden gebracht met op de achtergrond de prachtige oeuvres van Mozart die de film zo sterk en verbonden maakt.

Uiteraard is het een understatement om de veelvuldige klassieke compostities geweldig te vinden. Prachtig gewoonweg en een echte toegevoegde waarde. Ook decor een aankleding waren van een hoog niveau. Dikke 3,5* en zelfs een 4,0* waard.

Ik kan ook alleen maar beamen dat Azabal wederom een prachtprestatie neerzet. Ik leerde de actrice kennen via de films van Touzani (Le Bleu du Caftan (Film, 2022) en Adam (Film, 2019)). Een weliswaar onbekende actrice, maar echt een fenomeen.

Bijzonder sterke film ook die toch een zekere indruk op me heeft nagelaten. Een authentiek portret van hoe het eraan toegaat zou kunnen gaan op een Brusselse school met diverse culturen en religieuze gemeenschappen, in dit geval de moslimgemeenschap. De impact van de ouders blijft hier beperkt, maar het zijn dan vooral de jongeren die hun mening en gevoel uitdrukken.

Moeilijke sfeer om het geheel onder controle te houden. Je voelt de spanning en de escalatie groeien. Prima in beeld gebracht. Sereen, maar kordaat zonder in overdrive te gaan. Prima acteerwerk ook. Heldenbergh zie ik liever met een meer zinvolle acteerrol, maar Azabal zuigt terecht alle aandacht naar zich toe.

Absolute aanrader en in dezelfde lijn als daar zijn Die Welle (Film, 2008), Entre les Murs (Film, 2008), Das Lehrerzimmer (Film, 2023)

Dat Amalia populair was in Portugal is op zich niet zo verwonderlijk. Met haar uitstekende stem inzetten op fado, de Portugese zangkunst bij uitstek die vele emoties oproept, wist ze al snel eer en roem te vergaren. Het contrast van een wereldster met haar bittere jeugd kon nauwelijks groter zijn. Opgegroeid in armoede, genegeerd worden door haar moeder en de dood van haar zus zijn gegevens die zwaar moeten doorgewogen hebben op haar.

Op zich gene slechte film, maar ik had er persoonlijk niet zo heel veel mee. Kan me best inbeelden dat het voor Portugezen wel een ander verhaal is, net zoals ik en andere Belgen zich meer vereenzelvigd voelen bij de biografie van pakweg Will Tura, Adamo of Rocco Granata (om maar iets te noemen). Leuke muziek, goede casting van Amalia denk ik, maar dat is het dan ook.

Amanda is een mooie pittoreske film in een idyllisch fietsend Parijs. Het leven bruist en lacht je toe in de gezellige wijk waar Amanda opgroeit. Dit schijnbaar perfecte leventje wordt bruusk verstoord wanneer David de zorg van Amanda op hem moet nemen nadat de mama na een aanslag overlijdt.

Het leven van David wordt compleet overhoop gehaald. Hij verliest zijn zus die zijn soulmate was. Ook zijn prille relatie met zijn buurvrouw krijgt wegens de traumatische gebeurtenissen een serieuze knauw en als 24-jarige is hij niet klaar om een jong kind op te voeden en te verzorgen, laat staan haar op psychisch vlak bij te staan bij het verlies van haar moeder. Maar toch opent deze tragische gebeurtenis nieuwe deuren en dat is het mooie aan de film. Life goes on en schrijft steeds nieuwe hoofdstukken.

Amanda is een authentieke naturelle film. Aangenaam om te volgen, puur drama bij de zwaardere momenten. Goed geacteerd en erg mooi gebracht. Prima film!

Gedegen Ozon in een film waar niets is wat het lijkt. Het plot is sowieso al bizar te noemen en zou niet misstaan in één of ander stationsromannetje waarbij psychiaters ontembare dekhengsten blijken te zijn. De wulpse patiënten laten zich vervolgens ook graag fysiek behandelen. En toch ... nam de film me volledig mee en was ik van begin tot eind geboeid aan het kijken.

Niet dat elke scène relevant was of even noodzakelijk, maar ik was geïntrigeerd door het personage van Chloë en wou absoluut weten hoe het afliep. De film bevat de nodige spanning en het einde wordt misschien nogal als krampachtig en gemakzuchtig afgedaan, voor de rest was het vermakelijk.

Jeremy Renier, de Belgische acteur die al meermaals schitterde onder de vleugels van de gebroeders Dardenne was ook al te zien in eerdere producties van Ozon. Degelijk, steeds keer op keer. En Vacth deed het ook prima in een rol die Jeune & jolie voorbij gaat.

Een bijzondere film van Julio Medem die vanuit de standpunten van Ana en Otto op een dromerige wijze hun liefdesverhaal uit de doeken probeert te doen. Vooral hun jeugd en dus het eerste gedeelte van de film was erg sterk met als hoogtepunt de scènes op de achterbank in de auto. Nadien verslapte mijn aandacht wat en kabbelde de film in mijn ogen voort.

Medem zorgt voor een uitstekende karakteruitdieping van Otto en Ana, maar dit gaat ten koste van de andere personages. Otto en Ana groeien naar elkaar toe en hun geheime liefde is innig en puur. In het begin ontstaat de liefde doordat hun namen palingdromen zijn (net als de naam van de regisseur overigens) en doordat ze haar overleden vader in hem ziet. Later wordt haar liefde voor Otto reëler. Cinematografisch ziet het er ook allemaal OK uit. De beelden in Finland zijn schitterend. De film hangt echter ook aaneen van de toevalligheden en dat ligt me dan weer minder.

Zeker geen slechte film en al bij al een leuke kijkervaring, maar de verwachtingen waren wellicht te hoog gespannen. Het liefdesverhaal is bovengemiddeld en knap, maar voor de rest had ik te weinig voeling. Alles in beschouwing genomen zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Almodovar is na een film of 12 vaak erop of eronder merk ik op. Dit was er ruim onder en zelfs de slechtste die ik al van hem zag. Oervervelende film waarbij de clichés rond homoseksualiteit in het rond vliegen. Letterlijk zelfs. Vond het dus ook allesbehalve grappig met zijn stuk voor stuk irritante karikaturale personages.

Ook inhoudelijk erg mat. De sterrencast probeert er nog wat van te maken, maar ook dat kon me niet blij maken. Lijkt me eerder een lokale film, maar omdat het een Almodovar is, is hij ook over de grenzen wat bekend geworden.

Ik moest hier wel eens terugdenken aan de veel meer recentere Adoration (Film, 2019) van Fabrice Du Welz. Ook hier laat een verliefde puber zich leiden door de capriolen van een soms doorgedraaid meisje. Tegelijkertijd heb je de indruk dat je je in het sprookje van Hansje en Grietje waant.

Sowieso een geslaagde Ozon, maar ook eentje die misschien net iets beter uitgewerkt kon worden. Alice was het meest intrigerende personage. Alleen wat jammer dat haar beperkte afzijdige rol in de kelder haar karakter te weinig op de voorgrond laat treden.

Luc weet helemaal van geen hout pijlen maken. Een uiterst naïef en beïnvloedbare persoonlijkheid. Prima rol ook overigens van de nog jonge Renier. Met de vlucht komt er nog extra vaart in de film. Vermakelijk alvast!

Er is maar zelden een film met Juliette Binoche gepasseerd die me niet boeide. Erg interessante veelzijdige actrice die steeds wat toevoegt aan haar films. Meer dan zeker één van de absolute boegbeelden van de hedendaagse Europese cinema samen met Trine Dyrholm.

De setting in hartje Parijs met de beroemde brug met daklozen als personages is uiteraard haast de evidentie zelve. Geen bikkelharde film, maar de film toont toch wel hoe zwaar en hoe getekend het leven van een dakloze kan zijn. Ieder heeft zijn verhaal en omstandigheden. Niets is zwartwit. Aan de andere kant probeert Carax het positieve uit het ellendige bestaan te halen. Ook deze mensen hunkeren naar liefde en aandacht. Er is een fijne ontwikkeling tussen Alex en Michele. Prachtig camerawerk overigens bij de vuurwerkscène met het tweehonderdjarig bestaan van de Franse Revolutie. Hoogtepunt wat mij betreft van de film. Vat de film ook perfect samen denk ik in één scène.

Een film die ook het dilemma opwerpt om iemand te durven loslaten en het andere voorop te stellen wanneer Alex ziet dat Michele gezocht wordt. Hier ook prima in beeld gebracht met de brandende posters.

Mijn derde Fellini en nog steeds niet overtuigd geraakt van één van de grootste Italiaanse cineasten. Ik zal hem op korte termijn nog even in de gaten houden met La strada, 8½ en La dolce vita, maar zonder een grootste ommekeer zal ik moeten concluderen dat ik Fellini best aan me laat voorbij gaan.

Om met de deur in huis te vallen is de sterkste troef van Amarcord de sfeer die hij uitademt van het Italië in de jaren 30. Wie de jaren 30 in Italië zegt, zegt automatisch het opkomend fascisme dat steeds prominenter aanwezig was. Veel personages en op zich losstaande feiten. Het was voor mij niet eenvoudig er een duidelijk plot in te vinden, als er al één was. Waarschijnlijk wel niet alle bedoelingen van de cineast gevat en dat speelt mee in de ontgoocheling die ik ervaar.

Verder een mooie gedurfde stijl, met lef en kleurrijk. Onopgemerkt gaat de film zeker niet voorbij, maar voorlopig niet genoeg voor mij.

Je kan een hobby hebben, maar je kan je ook volledig verliezen in een obsessie. De arme man weet het even niet meer wanneer zijn vrouw alsmaar boos reageert en zelfs hysterisch wordt. Weet hij veel dat ze jaloers is op zijn duivelse camera die hij met meer zorg en liefde behandelt dan zijn eigen vrouw en gezin. Toch wel een grappig - en weinig aan te bevelen moment - wanneer onze Filip zijn vrouw - midden in een echtelijke ruzie - probeert te plaatsen in een filmbeeld door met zijn vingers een vierkant te vormen. Niet zijn beste move ...

De filmstijl is grauw. Dicht op de huid ook. Er kunnen in dat opzicht wel parallellen getrokken worden tussen Filip en Kieslowski. Steeds leuk om fictie met de realiteit verweven te zien. Zijn trilogie vond ik sterker, maar deze voldoet eveneens.

Naturel acteerwerk waarbij je soms het gevoel krijgt naar een documentaire te zien. Fijn!

Deze reboot doet het helemaal niet goed. Daar waar de reeks met Sam Raimi en Tobey Maguire nog een degelijk script had en boodschap in zich had, faalt deze Amazing grandioos. Het script stelt amper nog iets voor. Alles is zo voorspelbaar en werd clichématig uitgewerkt. De film komt ook erg geforceerd over, probeert grappig te zijn, maar is het allerminst. Weer typisch dat de vader van het lief de onverbeterlijke ongelovige Thomas moet zijn. Zijn heldenactie op het einde is voorts sentimenteel. Om nog maar te zwijgen van die onnozele eieren van Parker.

Één van de weinig positieve elementen zijn de acteurs Garfield en Stone. Niet de magie van het duo Maguire en Dunst, maar alvast behoorlijk. Geen anonimiteit hier. De mensen weten al gauw heel snel wie Spider-Man is. Spider-Man komt vrij stuntelig over en is alles behalve de onoverwinnelijke superheld die hij zou moeten zijn. De vijand, de hagedis, is werkelijk een gedrocht. De archislechte CGI doet er alvast geen goed aan.

Sally Field als tante May vond ik hatelijk. Nuja, elke rol overigens van Field. Ik erger me dood aan haar puppy-ogen en wanneer ze op haar onderlip bijt. En oom Ben (Martin Sheen) was niets meer dan een zeurende oude vent. De rest van de cast stelde dus niet veel voor. Ontgoochelende en overbodige prent ...

Ik dacht een zuivere remake te zien zullen krijgen van het Deense Ambulancen (Film, 2005), maar ik kwam bedrogen uit. Ik had het moeten weten van een Michael Bay natuurlijk, maar ik ontdekte maar vrij laat dat hij aan de regieknoppen zat. De Deense versie kent een soortgelijk plot, maar heeft een meer humoristische luchtige insteek. De overvallers zijn ook dommer en bijgevolg ook sympathieker.

Deze Amerikaanse film is een volbloed actiefilm met veel geweld en ontploffingen. Het geweld speelt zich ook niet louter af in de ambulance of met enkel die twee boeven. Dank alvast om bij het saaie MM-publiek te horen. Ik hoop me hiervoor niet te moeten verontschuldigen ...

Een who cares gevoel bekroop me wel. Er wordt getracht om van een Will Sharp een sympathiek personage te maken, maar overtuigen deed het niet. Het voelde wat geforceerd en clichématig aan, net als de rol van de ambulancier-verpleegkundige die als een ware morele heldin het allemaal maar behapt. Met de laatste 10 minuten dan als dieptepunt.

Matig acteerwerk ook. En eveneens van een Gyllenhaal die ook ik erg hoog heb zitten. Veel actie dat wel, in overdreven mate zelfs, dat het doel zichzelf voorbij schiet.

Luchtige licht komische film over twee broers met het hart op de juiste plek, maar met het verstand op de verkeerde plek. Een overval loopt verkeerd af en er zit niets anders op dan een ambulance met passagiers te kapen. De achtervolgingen zien er best prima uit.

Het is ook altijd fijn Thomas Bo Larsen aan het werk te zien en Helle Fagralid was ook een frisse verschijning. Qua tijdsinschatting liep er misschien wel één en ander mis en of het zo eenvoudig lijkt om maar wat rond te rijden, ben ik ook niet van overtuigd. Maar de luchtigheid primeert hier aan het realistische kader en in dit geval is de film zeker geslaagd.

Film duurt ook niet te lang, wat perfect is voor het minimale plot dat voorhanden is. Beetje melig en cliché op het einde, maar dat neemt niet weg dat dit zeker een aangename zit is.

Een film die het voornamelijk moet hebben van zijn sfeervolle en luchtige gemoedelijke aanpak. Ondanks de tegenslagen die de lokale bevolking ondervindt, blijft iedereen het positieve zin. Vooral ook de ronin straalt dit uit. Boekhouder zijn vond hij misschien saai, maar zijn goedaardig karakter valt ook niet steeds te rijmen met een strijdvaardige samoerai.

Er gebeurt niet zo heel veel in de film. De speelduur was dan ook perfect om zijn boodschap te brengen. De film is ingetogen en bevat weinig tot geen actie. Niet de eerste film die ik zag met dergelijke insteek, maar ik kan niet meer op de titel komen.

Verder ook aandacht voor setting en beeldgebruik. De film kabbelt rustig verder en dat is prima. Niet memorabel allemaal, maar wel erg degelijk.

Deze Amer vond ik ondanks het wederom beperkte narratieve verhaal toch het meest bevattelijke dan de twee andere films van het duo Cattet / Forzani. We volgen het personage Anna tijdens drie fases in haar leven: als kind, late tiener en als volwassen vrouw.

Het eerste deel vond ik vrij creepy, thriller met horrorelementen in. Er werd sterk gespeeld met geluiden zoals knarsende deursloten, vallende waterdruppels, luidruchtig ademen, weergalmende gangen en nog meer moeilijker te plaatsen geluiden. Dit gecombineerd met een fenomenale camerahantering (bvb de camera door het sleutelgat), de vele close-ups en fijne montage zorgen voor een topervaring. Aan het verhaal zelf is weinig aan vast te knopen en de nanny is meer een heks dan wat anders. Fijn!

In het tweede deel vallen ook de close-ups en snelle camerahandelingen op. Fijne aanpak ook om de erotiek maximaal te ontluiken zonder dat er naakt te zien is. In het derde deel komen angst en verlangen dicht bij elkaar. Slasher-achting en audiovisueel wederom knap. Mooi!

Sommige films moet je eerst eventjes laten bezinken vooraleer je hen quoteert. Een recensie schrijven daarentegen kan nóg enkele dagen extra in beslag nemen. American Beauty is zo’n film! Ik geef zéér uitzonderlijk een 5,0* quotering. Dit is enkel weggelegd voor films die me op één of andere manier geraakt of beïnvloed hebben in mijn leven/persoonlijkheid (hoe minimaal of banaal ook). Naast de boodschap moet ook de rest van de film kloppen. American Beauty komt aardig in de buurt.

Er valt zoveel te vertellen over deze film dat mijn relaas onvoldoende zal zijn. Dit is een absoluut meesterwerkje van Mendes. Wat een verhaal, wat een concept! De film is filosofisch opgebouwd en laat de kijker met heel wat persoonlijke vragen en reflecties achter.

In eerste instantie een uitmuntende Kevin Spacey! Mijn favoriete acteur en films met hem krijgen sowieso al minstens een 0,5* of zelfs een 1,0* ster extra (K-Pax is zo’n voorbeeldje, matige film met topacteur). Ik hou van zijn flair en uitstraling, zijn droge monotone stem, het sprekend gemak hoe hij lijkt te acteren, zijn acteerwerk tout court. Hij bezit de kwaliteiten om elke film een niveautje hoger te brengen. Ook qua dialogen zit deze film aan de top: dat gortdroge cynisme van een Lester mét ballen, heerlijk! Die voice-over maakt het overigens helemaal af.

De muziek versterkt de film en creëert een bijzondere sfeer en dramatiek in de film zonder over the top te gaan. Het deuntje blijft nazinderen en heeft iets mysterieus. Interessant is eveneens het uitgangspunt dat je op voorhand weet wat er gaat gebeuren met Lester. Het sterke van de film is dat dit géén spoiler is, integendeel zelfs. Je blijft geboeid kijken wetende dat er iets zal komen, maar je niet weet hoe en wanneer.

De film weerspiegelt een ideale samenleving voor met welgestelde mensen, nette gevels en proper onderhouden tuinen, maar wat er zich achter de muren (letterlijk, maar eveneens in de innerlijke mens) bevindt, is taboe of niet zichtbaar. Iedereen probeert naar iedereen zijn volmaakte en perfecte geluk te tonen, maar diep binnenin is men een slaafje van de maatschappij en is men diep ongelukkig. Lester is zowat enige die dat beseft (op Ricky na). Is dit nu het leven waarvan ik heb gedroomd? Altijd en overal in de pas lopen en doen wat een ander wil wat ik doe? Het materialisme en de uiterlijke schijn is belangrijker van hoe ik me werkelijk voel of hoe ik me echt wil tonen aan de buitenwereld. Er is slechts één weg naar geluk en dat is op te houden met je zorgen maken over dingen waar je geen invloed op hebt. Wees jezelf en geniet van de kleine dinges des levens! De plastic zak (én de dode vogel) vatten het allemaal mooi samen. Een symboliek om U tegen te zeggen.

Filmpje van straks 18 jaar oud! Maar deze blijft overeind staan, met gemak zelfs. Tijdloos gewoonweg. Ik kan hier nog vanalles verhalen over de andere personages: ik ga dit niet doen. Kijk zelf en geniet!

Ik heb eveneens genoten van deze American fiction. Een film over een academische boekenschrijver wiens boeken door haast niemand gelezen wordt, behoudens door een erg selectief nichepubliek. Hij ergert zich blauw aan de goedkope mainstream literatuur van matige kwaliteit dat als zoete broodjes verkoopt, zeker wanneer het onderwerp de zwarte gemeenschap is die volgens hem stereotiep en negatief wordt belicht om louter te scoren.

Een geweldige Jeffrey Wright hier als norse betweterige schrijver die ook geen al te beste band heeft met zijn familie. Geen geruzie onderling, maar een soort van "uit het oog, uit het hart" relatie al komt daar snel verandering met het subplot waarbij zijn moeder Alzheimer heeft. Het is vervolgens ook een maatschappijkritische noot naar de zorgverlening in de Verenigde Staten.

De film bevat enkele geweldige scènes en leuke momenten. Ik vond de openingsscène al meteen raak toen hij in discussie ging met zijn student(en), de directie/ouders en vervolgens zijn manager. Het is de fout die velen maken binnen het woke-proces om beladen termen en personen los te koppelen van de context en tijdsgeest waarin die ontstaan zijn, maar die af te wegen in en met de huidige morele visie van de samenleving.

Maar ook het hele proces van Monk en de commerciële mallemolen waarin hij terecht komt door te schrijven voor een groot publiek is bijzonder interessant en grappig. De vergelijking met Johnny Walker was dan ook treffend. Geweldig hoe sommige uitgevers of recensenten uit je handen eten als ze de dollartekens in hun ogen zien. Leuk hoe Monk hier verder op inspeelt. Mooi!

American ganster doet me wat denken aan Serpico van Sidney Lumet uit de jaren 70 of zelfs LA Confidential. Wederom een verhaal rond (zware) corruptie van de politie en één integere politieman die het moet opnemen tegen zijn eigen korps en de heersende maffia. Een mooie openingsscène overigens met een uitstekende Denzel Washington (Frank Lucas) die zonder mededogen een tegenstander uit de weg ruimt. Hij schuwt indien nodig het geweld niet en zijn handel in drugs floreert welig waardoor hij andere bendes tegen zich in het harnas jaagt. Familiebanden zijn erg belangrijk voor hem en dit gegeven komt wel vaker voor in andere maffiaproducties. Allemaal niet erg vernieuwend, maar daarentegen wel wederom een meer dan degelijke geschoten film van Scott. Washington overklast de wat zoutloze Crowe hier, maar dat ligt evenzeer aan het fletse personage dat Crowe moet spelen. Richie Roberts is weinig benijdenswaardig en is onevenwichtig.

Verder een meer dan degelijke setting van de jaren 70 mede door de historische flash nieuwsberichten. Ook de American dream wordt belicht (vanuit het negatief uitgangspunt) van de rise (and fall) van de Afro-Amerikaanse gangsterbaas Lucas. Camerauitvoering, montage, setting, acteurs, verhaal ... Scott doet weinig mis. Toch begeesterde de film me nét iets te weinig, mede omdat de film me het gevoel gaf het allemaal al eens gezien te hebben.

Ik was best benieuwd naar één van de eerste films van George Lucas. American graffiti kent een geweldige sfeersetting van de golden sixties (en fifties) met zijn prachtige bolides in een decor van veel kleur, glitter en glamour. Ook de evergreens zijn erg catchy waardoor je dat decennium zou wil induiken en mee wil profiteren van het onbezorgde studentenleven in die periode. Maar de sfeerbepaling gaat verder met de drive in, de diensters op rolschaatsen, fancy kapsels en kledij ... de nostalgie druipt er van af.

American graffiti is een aangename feel good movie van twee studerende jongens die bij wijze van afscheid de bloemetjes nog eens buiten zetten. De personages zijn boeiend en hoewel het verhaal niet zo heel veel voorstelt, is het een aangenaam kijkstuk. De jonge Harrison Ford kent een leuk bijrolletje, maar vooral de nerd Terry steelt de show. American graffiti was een waar succes destijds, gelukkig maar zo denk je achteraf zodat we later van Lucas' epos konden (en nog steeds kunnen) genieten.

Ook de humor werd best gesmaakt. Alleen de aftiteling vond ik wat vreemd met die overlijdensberichten. Toch wel een "domper" op het losse leuke gevoel dat ik eraan overhield.

Deze film na een tiental jaren nog eens opnieuw gezien en hij blijft enorm sterk. In de eerste plaats met de ijzersterke acteerprestaties van Norton en Furlong. De sfeer en de boodschap zitten onmiddellijk goed in de film.
Het gebruik van flashbacks in zwart-wit geven een duidelijk en tegelijk grauw beeld weer van de film. Dat was best geslaagd. De film bevat een aantal ijzersterke scenes. Zo zal de trottoirscene of de met melk overgoten winkelbediende me nog vaak bijblijven. Ook de scene met de nieuwe vriend van zijn moeder vond ik enorm sterk, erg pakkend ook hoe die man totaal verbijsterd en verbitterd afdroop.

Interessant ook om op te merken hoe je gedemoniseerd wordt wanneer je afwijkt van HUN ideeën, waarden en normen. Derek werd onmiddellijk uitgespuwd door zijn vriendin en de groep. Ik begreep echter de scene in de hamburgertent niet zo goed. Er wordt Derek gevraagd opnieuw zijn nek uit te steken bij zijn ex-bende, maar daarop werd niet meer op teruggekomen. Waarom dan die scene draaien?

Het einde was zonder meer goed. Verrassend enigszins, al wist je dat er iéts ging gebeuren, hetzij bij Derek, hetzij bij Danny. Indrukwekkende film alvast die je doet nadenken wat haat en bekrompenheid met een mens kan doen. Sterke sfeerschepping ban Kaye van de neonazi's en de niet alledaagse muurdecoratie bij Cameron en Danny. Mooi!

Even de film laten bezinken. Toen ik de zaal verliet was ik vrij ontgoocheld. De volgende dag een aantal zaken op een rijtje gezet en gelukkig ben ik iets positiever.

Het begin was eigenlijk veelbelovend. Dochter die misbruikt werd door de vader, armoede en marginaliteit. Kinderen die op zoek gaan naar eten in vuilnisbakken, lege frigotoestanden enz .. Goede omkadering en decorschepping. Ook de scene met de dansende moeder was top. Zo rauw, zo wraakroepend ook.

Nadien verwaterde het wat met veel van hetzelfde. Waar je je ook bevindt op de sociale ladder, je gewoon blijft hangen. Geen American Dreamgehalte dus, integendeel. Die Star wil haar marginale bestaan ontvluchten door op eigen benen te willen staan, hoopt op vrijheid en geluk, maar blijft in hetzelfde schuitje zitten.
Het einde van de film was verrassend en open. Daar waar de schildpad zijn eigen geluk vindt en kan wegvluchten van het land, kan zij dit niet (letterlijk zelfs). Ze zit vast aan de groep en ze is er afhankelijk van. Ze geeft dan ook de hoop op een eigen stek of caravan op, mede omdat die Jake dat ook onrechtstreeks te kennen geeft. Dromen ja, maar de realiteit is wat ze is. Nu niet dat ik er een topfilm van wil maken, maar het concept slaat wel aan.

Film was vooral 20-25 min te lang, 163 minuten is echt lang voor zoiets … Er zijn te weinig plotse veranderende gebeurtenissen, alles lijkt hetzelfde en is op de duur ook saai. Maar dat is misschien the point van de film? De oppervlakkigheid, saaiheid en vastgeroeste gewoontes in het leven? Beste was idd de muziek: die was absoluut uitmuntend! (zelfs als niet rapliefhebber). Acteren viel ook wel mee (wel veel personages die dienden als opvulmateriaal, weinig uitdieping). Sasha Lane doet het overigens uitstekend!

American hustle is een intrigerende komische misdaadfilm met een flink vleugje muziek. De film is gebaseerd op het Abscam-onderzoek dat in de jaren 70 door de FBI op poten werd gezet. Hardheid is geen onderdeel van de film, integendeel. De misdaad wordt geromantiseerd en eerder charmant overgoten met de swingende seventies-sfeer.

Met Bale, Adams, Cooper, Renner en Lawrence hebben we een (sexy) topcast die het overigens uitstekend doet en erg kleurrijk in beeld komen. Dat vertaalde zich ook met diverse filmprijzen. En ook Robert De Niro is eventjes van de partij. Hij is niet meer die grootheid (letterlijk) dan pakweg 30 jaar terug, maar hij blijft een grote persoonlijkheid en charisma uitstralen. Om de sfeer van de seventies te benadrukken, kunnen we ook terugvallen op uitstekende muzieknummers van onder andere Electric Light Orchestra met Long black road.

De film is bij momenten langdradig en te lang in speeltijd. Toch zijn er voldoende plotwisselingen met de intriges, verraad, humor en leuke dialogen. Ik ben niet in zijn geheel weggeblazen door de film, maar een dikke 3,5* zit er zeker in. Een 4,0* had ook zomaar gekund.

Als kind van begin de jaren 80 had ik ongeveer dezelfde leeftijd van de personages uit American Pie. Niet dat ik een womanizer of fuifbeest was, maar de film bracht toch wel wat teweeg destijds. Ook vandaag nog steeds een cultfilm die gesmaakt wordt door een divers publiek.

Sowieso een aantal fijne en geslaagde personages met acteurs als Eigene Levy, Seann William Scott, Shannon Elisabeth en Jason Biggs. Personages die we ons moeiteloos voor onze geest kunnen halen. Ook hier en daar wat geslaagde grappen, gênante momenten en absurditeiten. Intellectueel wordt het nooit, vermakelijk des te meer.

Binnen het genre toch wel een referentie geworden. Fijn voor anderhalf oeverloos vertier met verstand op nul. Knap ook dat de later in tal van andere films is gepersifleerd. Blijft leuk!

Van American psycho had ik toch dat tikkeltje meer verwacht. Aan Christian Bale ligt het trouwens niet, want die speelt zijn rol als meedogenloze gehaaide zakenman met psychotische trekken met verve. Ook de moraal waarbij de grijze zones worden bespeeld, is goed. Als Bateman op een bepaald moment zelf de aandacht tracht te trekken van het feit dat hij het niet meer kan volhouden en dat het vermoorden van mensen buiten zijn wil omgaat, dan is dat wel iets om over na te denken. Zonder uiteraard zijn uiterst verwerpelijke misdrijven goed te praten natuurlijk.

Ik had gehoopt dat het meer een psychologische thriller zou zijn, mede door de goede kritieken. Dat komt echter maar zeer sporadisch aan bod. De film gaat eerder de luchtige en zelfs komische toer op en dat beviel me een stuk minder. Het einde kon bij deze ook iets beter uitgewerkt worden.

Walgelijk. Beschamend. Bende ***. En ik kan nog wel een aantal negatieve adjectieven opwerpen. Op zich verbaast het me niet dat dergelijk sociaal experiment ontspoort tot zoiets. Ik dacht - naïef dat ik ben - dat we het met het water gooien wel gehad zouden hebben, niet dus.

Wat ik wel opmerkelijk vond was waarom men zo tekeer ging tegen de dame. De context en de omgeving was er me één van een carnavalesk en bruisend Miami. Heel goed mogelijk dat er 100m verder een Darth Vader of een Storm Trooper rond liep. Waarom was dit dan zo aanstootgevend? En waarom dachten sommigen dat het een man was?

OK, haar uitdagende sensuele houding zal "provocatief" geweest zijn, maar toch. Onthutsend!
Wat ik zou gedaan hebben? Nuchter als ik ben was ik er gewoon voorbij gelopen en dus zeker geen opmerking gemaakt hebben. En toen ze daar lag, moeilijk in te schatten hier van achter mijn pc, maar wel wetend dat ik niet zou geweten hebben wat er gebeurd was.

American sniper is één grote hommage voor de Amerikaanse superheld Chris Kyle die het record snipen op zijn naam heeft staan. De patriottische ongenuanceerde insteek van de film was bijgevolg ook te verwachten en de "Stars and stripes" vliegen je dan ook rond de oren. De Irakezen worden toch net iets te veel afgeschilderd als barbaren (letterlijk) tegenover de alwijze goede Amerikanen. Hoewel ik meestal niet hou van dergelijke eenzijdige verhalen heb ik me toch redelijk vermaakt. Vooral Cooper deed het ronduit goed als "superhero" Kyle.

Cinematografisch en technisch zeker een goede film waarbij de opbouw verzorgd werd en ook de camerashots tijdens de actie mooi op punt stonden. En ook kinderen worden niet gespaard. De moeder en het kind met de granaatbom en even later het kind met de bazooka vond ik erg schrijnend.

Maar in zijn geheel een weinig zelfkritische stereotiepe film. Elk dode was een gerechtvaardigde dode, iets wat eigenlijk niet kan in een (vuile) oorlog (en eigenlijk mogen die haakjes weggelaten worden).

De thuissituatie probeerde een soort van psychisch trauma voor te stellen, maar kwam volgens mij amper uit de verf. Beetje goedkoop ook, kwestie van de sympathie van de mens achter de moordmachine te duiden. Dan vond ik Brother (Maguire/Gyllenhaal) beter tot zijn recht komen. In zijn geheel zeker een goede film, alleen inhoudelijk iets te ongenuanceerd. Zwevend tussen 3,0 en 3,5*.

Nog zo'n tekenfilm die nostalgische herinneringen oproept aan mijn jeugd. Destijds toch wel grijs gedraaid als ukkepuk, vandaag na 30 jaar ofzo opnieuw bekeken. Vele scènes zaten nog her en der in het geheugen gegrift, dus dat is alvast positief. Op zich wel een fijn plot waarbij de muizenpopulatie synchroniseert met de grote emigraties naar (Noord-)Amerika om een nieuw leven uit te bouwen. Of het nu vanuit de haven van Hamburg, Rotterdam of Antwerpen (Red Star Line) was, deze lieden hadden allen hetzelfde doel.

Daar het plot nog behoorlijk is, vallen de animaties vandaag de wel wat tegen. De tand des tijds heeft zijn tol geëist. Ook de liedjes slaan niet meer zo goed aan en het geluid is vaak bombastisch bij naderend onheil. Daarnaast komen de katten - zekere de Russische versies - over als vraatzuchtige predatoren waardoor het allemaal een beetje bij de haren getrokken is.

The Mouse of Minsk was nog eens leuk om terug te zien. En eigenlijk ben ik wel blij om hem in zijn geheel nog eens gezien te hebben. Aardig, maar zeker niet meer dan dat.