Opinions

Omwille van de redelijke recensies (doch beperkte publieke belangstelling) deze Belgische prent meegepikt in de zaal. De film draait over een reeks kankerpatiënten die tijdens een praatgroep lief en leed met elkaar delen. Een vrij emotionele film dus, maar op een aantal zware momenten na blijft het vrij luchtig en zelfs grappig.

De personages zijn allen interessant en hebben zo hun eigen manier om om te gaan met deze ziekte. Misschien had men beter geopteerd om één personage te belichten in plaats van vier, want nu blijft het bij momenten toch te oppervlakkig. Toch maakt de film duidelijk dat eenieder op een andere manier omgaat met de ziekte. De één verbergt het voor zijn naasten, de andere wil sterven. Nog een andere wil zo lang mogelijk leven en de laatste vindt geen gehoor bij zijn partner voor wat hij doormaakt.

De film kent een cynische ondertoon wanneer de "shitman" op de proppen komt en zich voordoet als een soort Pietje De Dood en de boodschap wil meegeven dat sommigen gewoon pech hebben in het leven. Vond het eerlijk gezegd nietszeggend en weinig geslaagd deze insteek van Wallyn. Een film dus met hoogtes en laagtes. Net niet te sentimenteel, maar een sereen drama met hier en daar een vleugje luchtigheid. Een nipte 3,5*

Sterke ingetogen film over een vereenzaamde man Adam die zijn ouders opzoekt. Adam is niet sterk met woorden, verbaal althans niet, maar zit met een emotioneel trauma dat hij nog niet kon verwerken. Door zijn ouders op te zoeken, tracht hij het verleden een plaats te geven.

Andrew Scott doet het geweldig om het verscheurde personage van Adam neer te zetten. Voor mij toch wel één van de prestaties van 2023. Centraal staat het thema liefde, maar liefde kan niet zonder de andere emoties rouw en eenzaamheid aan te raken. Familiale verbondenheid die je kan hebben binnen het kerngezin loopt als een rode draad doorheen de film.

De film is erg gelaagd en heeft een esoterische filosofische benadering waarbij alles draait rond Adam zelf. Geen sentimentele meuk hier, maar een empathische en serene kijk over verdriet. Een film waaraan je verschillende interpretaties kan aan geven. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken waar hij zich het best bij kan vinden. Prachtscène overigens in het restaurant! Mooi!

Wellicht samen met Kubricks Paths of Glory (1957) het beste over de Eerste Wereldoorlog wat de filmwereld op dit vlak te bieden heeft. Er zijn er weinig of geen die aan deze twee films kunnen tippen al is het arsenaal ook niet zo groot als je de vergelijking maakt met de Tweede Wereldoorlog of zelfs Vietnam. Gebaseerd op de roman Im Westen nichts Neues van Erich Maria Remarque, toch ook één van het beste dat de WOI-literatuur samen met Le feu (Barbusse), In Stahlgewittern (Jünger) of Goodbye To All That (Graves) gepubliceerd (om er maar een paar te noemen) heeft.

Zowel het boek als de film was om het op zijn zachtst te zeggen een “not go” onder nazibewind. De soldaten, de Duitse in dit geval, waren helemaal niet de helden van het verhaal en de oorlog was niet zo geromantiseerd zoals deze werd beschreven door Remarque of Milestone. Deze anti-oorlogsfilm, gedraaid uit Duits standpunt, is quasi uniek te noemen en is enorm accuraat en plichtsgetrouw verfilmd. De soldaten krijgen een menselijk onschuldig gezicht. Iedereen is slachtoffer van deze bloederige allesvernietigende oorlog, of je nu vriend of vijand bent. Zo goed als alles komt aan bod: het patriottisme en het enthousiasme in het begin van de film, de honger en koude in de loopgraven, het lange wachten, het ongedierte (ratten en luizen), de oorverdovende knallen die je werkelijk gek maken, de vriendschappen, de medische zorg en ga zo maar door. Alleen de prostitutie die welig tierde achter de loopgraven is in die tijd wijselijk weggelaten (buiten wat geflirt) Paths of glory focust zich iets meer op de loopgraven en pelotonexecuties, maar deze film is breder.

Ondanks de gruwel en het mooie, maar intrieste einde heeft Milestone er wat luchtigheid en humor proberen instoppen (waardoor ook de theatrale acteerprestaties wat meer opvallen). Hij is hier zeker in geslaagd. Technisch ook een erg knappe prestatie om het met de middelen van die tijd te doen. Een standaardreferentie voor elk later werk over WOI dat wellicht niet snel overtroffen zal worden, ook niet door Mendes’ 1917 (2019) dat binnenkort verschijnt.

Ik was het aan mezelf verplicht om eindelijk ook de film uit 1979 te zien. Deze lag al iets te lang op de stapel. Of het een betere film is dan die uit 2022, dat laat ik eerder in het midden. Dé film die het boek van Remarque het best weergeeft, blijft nog steeds de versie van 1930.

Hoewel de visuele effecten van vandaag het leed en de gruwelen in de laatste film beter naar voren laat komen, blijft ook deze 45-jaar oude film indrukwekkend. De oorlog door de ogen van de kleine soldaat die naast de urenlange bombardementen wordt geconfronteerd met ratten, koude, modder, gifgas, verveling en leed. Leed van stervende makkers, maar ook paarden en zelfs de vijand, waarvan men tot het besef kwam dat die niet anders was dan zijzelf.

Ik stelde me dan ook de vraag wat er door je hoofd omging wanneer de keizer himself je een medaille Tweede Klasse opspeldde. Een zoethoudertje voor sommigen wellicht ... Een film die vooral mentaal en psychologisch nog steeds een grote indruk nalaat. Visueel vond ik bij momenten matig, ook qua camerahantering.

Degelijke musical, maar niet echt mijn favoriete genre. Gelukkig is het geen pure musical pur sang al krijgt het showgehalte en de muziek wel uiteraard een prominente plaats in de film. Op zich wel een interessant plot waar Joe Gideon als workaholic zich dag en dag onmisbaar tracht te maken. Dat dit zich zou wreken was een kwestie van tijd.

Mooie beelden en montage bij momenten zoals de auditie in het begin van de film. Was een goeie aanzet om de film aan te vatten. Scheider speelt zijn rol prima, net als zijn personage met gedrevenheid en intensiteit. Hij kwam dus vrij geloofwaardig over. Ondanks zijn gejaagde levensstijl, zijn aanvallen op zijn lichaam en hard hand als regisseur toont hij zich ook van zijn meer kwetsbare kant tijdens de relatie met zijn dochter.

Film die niet altijd even boeiend is, halfweg wat aansleept, maar in zijn geheel best ok om eens gezien te hebben. Niet slecht.

Nan Goldin was me voor deze documentaire geheel onbekend. Achteraf gezien hoefde het voor mij ook niet. Ik weet niet of het aan de docu of aan de persoon lag, maar het boeide me maar weinig. Een docu in twee delen. Enerzijds over haar eigen leven waaruit blijkt dat ze geen makkelijke jeugd had, maar voorts is het weinig interessant. Het tweede, dat verweven zit in de hele docu, is de strijd tegen Sacklers. Een nogal sterk activistische strijd welk niet altijd mijn stijl is.

Winnaar in Venetië? Het doet me toch even de wenkbrauwen fronsen.

Zeer zwakke tiener slasher met Amber Heard in de hoofdrol. Zoals anderen reeds meldden is het nogal vreemd hoe de moorden tot stand komen. Een vuurwapen hoort weinig thuis in een slasher. En het is toch het soort horror genre dat de regisseur voor ogen had.

Maar er is meer. Het plot slaat nergens op en de personages zijn bijzonder vervelend. Het lijkt wel een veredelde high school movie, maar dan met een set moorden erbij. Ik had ook niet de indruk dat het camerawerk op niveau was. Als je sfeer wil scheppen met koplampen of elders het zonlicht op de achtergrond, dan moet je beseffen (als je het niet goed doet), dan het visueel dan bijzonder slapjes overkomt.

Slashers zijn inhoudelijk over het algemeen weinig hoogstaand, daar moet je niet over klagen, maar dit was over de hele lijn beneden het slasher niveau. Heard zuigt alles naar zich toe, door haar snoetje wel te verstaan. Op het eind nog een twist, maar een echte meerwaarde had dat niet.

Een film waarover al veel geschreven is. Niet zozeer over de kwaliteit of de inhoud, maar zoals iedereen wellicht weet door het opzijschuiven van Spacey die uiteindelijk werd vervangen door Christopher Plummer. Plummer die uitstekend gestalte geeft aan de oude kille miljardair Getty. Een Oscarnominatie als beste acteur vind ik vreemd (omdat de film zelf erg matig is), maar de omstandigheden hebben hem wellicht geholpen. Al is het eveneens niet evident om op zeer korte tijd gestalte te geven aan zijn personage. Een verfoeilijk personage, maar met enkele uitspraken sloeg hij toch nagels met koppen zoals “Rijk worden is niet moeilijk, rijk zijn is dat wel” of zijn liefde voor kunst en objecten omdat die onveranderlijk zijn in tegenstelling tot de mensen die alleen maar uitzijn op zijn geld. Zielig eigenlijk om zo door het leven te moeten ...

Degelijk film met eveneens een goede Michelle Williams, zoals altijd. Zoals meestal ook een beperkte Mark Wahlberg. Zijn toppers zijn op één hand te tellen. De film zelf vond ik overigens vrij matig en er nergens echt uitspringen, behoudens de oude Plummer dan. Weinig vernieuwend en nergens ook echt spannend. Alleen bij het deponeren losgeld kwam de film echt een beetje op gang. Eigenlijk had men beter een film gemaakt over Getty zelf en de ontvoeringszaak in de marge gezet. De bleke prestatie van Charlie Plummer en saaie ontvoerders hielpen de film niet vooruit. De persoonlijkheid van Getty zelf had stof genoeg om een boeiende film te maken, of het nu met Spacey of Plummer was deed er niet toe. Jammer dat we Spaceys rol nooit meer zullen kunnen aanschouwen.

The Post is steeds een toonaangevende krant geweest, zeker op politiek vlak omdat ze vaak en sneller bij de bron te Washington waren. Daar waar Spielbergs film 'The Post' aankaart wat er loos is met de voorafgaande Pentagon Papers, gaat deze All president's men in op Watergate zelf. Duidelijk is het echter wel dat je erg sterk in je schoenen moet staan als journalist om nog maar te durven of kunnen tornen aan de geloofwaardigheid en authenticiteit van de president. En dat in het land van vrije meningsuiting en gelijkheid.

All president's men is een film boordevol info dat ik af en toe eventjes niet mee was toen ik onvoldoende oplette. Het is toch wel een film om je aandacht bij te houden. Hoffman en Redford zijn een uitstekend op elkaar ingespeeld duo die de taak van gedreven journalisten goed invullen. Ik ken de grote lijnen van Watergate wel, maar in detail/de impact van om en rond de affaire was me minder bekend.

Goede inhoudelijke film zonder veel franjes, eentje die me niet steeds greep. Op dat vlak niet echt een toegankelijke film. Je moet er echt je zinnen op zetten. Desalniettemin zeker een voldoende voor het goed gebrachte kader.

Mumbai is één grote smeltkroes van mensen die het geluk naar een beter leven zoeken. Blijkbaar telt Mumbai veel (inheemse) migranten waar ze in alle anonimiteit en vervreemding trachten een nieuw leven op te bouwen ondanks de facetten die zo eigen zijn aan een (verpauperde) miljoenenstad. India is op dat vlak enorm fascinerend op cultureel-religieus vlak, complex ook. En voor vrouwen is het extra moeilijk wegens de op patriarchale gestoelde samenleving.

In "All we imagine as light" volgen we drie verpleegsters die verbinding en identiteit nastreven. Het gaat over zelfbeschikking en bestaansrecht, beiden nogal plompe begrippen en het is soms wat zoeken waar de regisseur heen wil. Toch is het een sereen portret geworden, een stille strijd, tegen beter weten in soms. We volgen de drie vrouwen elk met hun eigen verlangens en beproevingen, niet slecht allemaal, maar ik connecteerde niet altijd met alle verhalen.

Twee jongens melden zich aan in een all inclusieve hotel om een centje bij te verdienen. Geld dat ze willen gebruiken om hun dromen na te streven, en deze liggen inderdaad niet in het hotelwezen. Bij de ondertekening van hun arbeidscontract wordt nog eens onderstreept waar veel belang aan gehecht wordt. De klant is koning en dient steeds respectvol en beleefd te woord gestaan te worden.

Ik vermoedde vervolgens een aaneenschakeling van onbeschofte en onrespectvolle gasten, maar dat viel heus wel mee. Geen dilemma's waarbij racisme of andere onverdraagzaamheden de kop zouden opsteken. Wat wel wat frequenter naar boven komt zijn luxe en weelderigheid van wat je kan verwachten als je een vijfsterrenhotel boekt als toerist. Het is vaak in schril contrast met de werkelijke leefomstandigheden van menig personeelslid.

Maar in zijn geheel te braaf en zonder werkelijk doel. Leuk om eens te zien, want echt vervelen deed het niet, maar toch nét niet scherp of beklijvend genoeg.

Op zich wel een mooie poging van Rohrwacher om de beroemde allegorie van de grot van Plato te visualiseren. Fijn gedaan aan de hand van die collages aan de muren. De allegorie zelf is niet zo makkelijk te begrijpen en er is in de filosofische wereld wel wat discussie wat Plato er exact mee bedoelde. Alles heeft sowieso te maken met je kijk op de dingen via je eigen referentiekader en je eigen zintuiglijke waarnemingen. Alleen is de écht wereld (en waarheid) meer dan je eigen subjectiviteit en interpretatie. Enfin, dat is wat ik er van maak. Misschien dat De filosoof het beter of anders kan verwoorden

Intrigerende misdaadthriller van Belgische makelij waarbij een duivels koppel er wel een geheel vreemde relatie op nahouden. Gloria wordt aanvankelijk afgebeeld als een naïeve alleenstaande vrouw die valt voor de charmes van de gladde oplichter Michel. Blijkbaar gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen wat het allemaal nog indringender maakt.

Psychologische terreur neemt echter de bovenhand in hun relatie waarbij ze als koppel op zoek zijn naar geld en macht. Alleen het onhebbelijke jaloerse kantje van Gloria maakt het "werk" van Michel er niet makkelijker op. Om de situatie meester te zijn, het vertrouwen op te wekken van zijn slachtoffers, moet hij nu eenmaal met hen naar bed.

De film straalt één en al somberheid uit. De beeldkwaliteit was ook maar groezelig, maar dat was misschien ook de bedoeling. Wat volgt zijn ongemakkelijke scènes, bloedrode scènes ook als resultaat van hun obsessie van elkaar. Zeer knap geschoten met vele close-ups waardoor de emoties (of de doordringende ogen) goed tot uiting komen. Geen evidente film, dat is zeker...

Judi Dench wordt nogal aangemeld voor deze film, maar eigenlijk is haar screentime erg beperkt. Het is wel iemand die de aandacht vestigt op een film en dat was ook voor mij de reden om de film (sneller) te zien. Zo'n film rond verzorgingstehuizen, meestal is dat een vrij nare troosteloze bedoening. Ik ben daar ondanks dat het thema me nauw aan het hart ligt niet zo'n geweldige fan van.

Beth tracht echter de aftakelende gedachte van "wachten op de dood" wat positief leven in te blazen door de empathische zorg van alle hulpverleners voor hun bewoners. Bewonderingswaardig om te zien. Bij momenten wat humor waardoor deze tragikomedie best onderhoudend is. Heb je nog het subplot van het grote kapitalistische zwaard van Damocles dat niets liever wil dan de geldverslindende instelling te sluiten wegens niet efficiënt.

De heuse plottwist zag ik niet aankomen omdat ik niet dacht dat het zo'n film ging worden. Ik schrok er wel van, maar het zijn zaken die af en toe de media halen. Geen slechte film, maar er mocht misschien nog wat meer pit in. Ik zag Ken Loach hier al passeren, wel ja, hij had van mij met stip zijn ding hiermee mogen doen.

Blijkbaar dus een remake van het Nederlandse Alles is familie. Was ik me niet zozeer van bewust. Als Belg geef ik wat herkenbaarheid betreft toch eerder de voorkeur aan deze film. De sterrencast is groot en is vertrouwd met het grote publiek. Geen foute film, wel bij momenten nogal druk, niet in het minst door sommige personages zelf. Steve Geerts (Steve) zet een vrij irritante hyperactieve rol neer. Het leken wel sketches van dolkomisch B-programma waar geen kat naar kijkt. Nuja, gelukkig ging het bij de anderen het er iets serener aan toe.

Heel veel personages met elk hun karakters en bezigheden. Er is slecht 1 ding dat hen bindt: familie en/of vriendschap. In dat opzicht ligt deze film in dezelfde lijn als andere films als Zot van A., Team spirit of Wat mannen willen. Vlaamse romcoms dus. Het personage Steve verwoordde het goed door te duiden wat voor een flutgenre dat eigenlijk is en eigenlijk mijlenver van de realiteit staat.

Een zootje is wel als je de film bekijkt. Een soap is er niets bij vergeleken. Kletteren doet het als nooit tevoren, maar die mierzoete eindes zijn er vaak te veel aan. Al bij al wel vermakelijk en eens leuk om te zien. Prima om al die verhalen en personages in 1 geheel te kunnen gieten. Zeer, maar dan ook zeer nipte voldoende.

Oja, wat Josje Huisman en Gert Verhulst hier in de cast op MM komen doen is me een compleet raadsel ...

Een leuke documentaire over het dagdagelijkse leven van de Nederlander in de jaren 60 met de focus op de Nederlandse volkscultuur. In een productie van anderhalf uur wordt ontzettend veel info verstrekt, voornamelijk zuiver visueel, waarbij het gewoon de bedoeling is om te observeren. De voice-over is beperkt en is louter ondersteunend, niet echt verklarend.

Zomer, winter, stad of platteland, het komt allemaal aan bod. Het schaatsen mag uiteraard niet ontbreken, maar het was fijn om ook heel even om dat bijzondere Friese fierljeppen nog eens in herinnering gebracht te hebben. Ook de sportbeelden vond ik echt leuk, het ouderwetse wielrennen en motorcrossen. Of het vermakelijke voetbal. Verpozen kon je op het strand of door lekker te keuvelen in de stad.

Veel zal het in dat opzicht niet verschillen van pakweg België en ik kon er me zeker wel iets bij voorstellen. Leuke docu met vooral erg mooie knappe gemonteerde beelden. Perfect op snelheid ook. Fijn!

Een niemendalletje. Dat is ook te zien aan de interesse voor de film tijdens het draaien in de bioscoop, de erkenning achteraf en de interesse hier op het forum. Wist ik van tevoren, want deze heb ik links laten liggen en heb ik nu uit opportunistische overwegingen bekeken.

Het verhaal is erg geforceerd en zeer clichématig. Ik vond het bij momenten ook erg onlogisch. Ze kunnen elkaar niet luchten, maar elkaar loslaten lukt dan ook weer niet. De reden van dit laatste is onduidelijk en te gekunsteld. Het komt de film niet ten goede, integendeel zelfs. En hoewel ik Ruth Beeckmans als persoon wel kan hebben, als actrice ben ik dan veel minder overtuigd.

Geen idee of je dit nu als een drama moet zien. Eigenlijk niet, want de luchtigheid haalt er alle angels uit, hoewel het nomadenbestaan van vluchtelingen messcherp is. Het boeit vervolgens ook niet. Niet goed, maar dat was geen verrassing...

Leuke wraakfilm uiteindelijk waarbij de dame in kwestie niet met haar laat sollen hoewel ze tot het diepst van haar ziel geraakt wordt. Sfeer biedt met de zwartwitbeelden wel een extraatje. In zijn geheel zoals zo vaak iets te beperkt en deed het naar meer smaken (wat positief is). Inhoudelijk OK, maar niet iets wat we nog niet gezien hebben.

Vrij zoutloze weinig overtuigende film. Dat de film je niet grijpt is één ding, kan zelfs gebeuren bij een topfilm, maar hier is het zodanig flets dat je het gevoel krijgt dat er amper moeite of overtuiging in de film werd gestopt. Het mist duidelijk een ziel.

Het hoeft niet altijd een Bertolucci of een Gaspar Noé te zijn als het over een verkrachting gaat, maar dit was het nu ook weer niet. Had de indruk dat het hoofdpersonage er niet zo heel veel van vond. Ok, ze wees hem eerst af, maar - ik wil me nu ook niet op te glad ijs begeven - ik vond die scène fake, net als haar gedrag achteraf.

Film met potentieel, maar duidelijk onafgewerkt en te weinig over nagedacht, zowel voor het plot, opbouw als einde. Jammer, een gemiste kans.

Waarom, o waarom week Verheyen af van de weg om dergelijke films te produceren? Ik zag intussen zo goed als alles al van hem waarbij ik tot de conclusie kwam dat middelmaat het hoogst haalbare was. Deze Alles moet weg is veruit zijn beste film. Zelfs voor mij een top 10 waard voor de Belgische film. Gebaseerd op het boek van Tom Lanoye en als je dat wat goed aanpakt, krijg je vuurwerk. En dat komt er ook.

Heel veel memorabele scènes doorspekt met uitstekende dialogen, overpeinzingen en humor. Uiteraard volle credits voor het boek van Lanoye, maar ook door de prima vertolkingen van Stany Crets en Peter van den Begin waarvan we toen zagen dat dit een topduo samen is.

Heel veel gelachen met de film met de scènes in het café over het espressomachine, de discobar scène tussen Van Assche en Blereau, de bloemenwinkel, de inbraak, alles is de schuld van de banken, en ga zo maar door. Ook de drama-elementen zijn goed uitgewerkt met het destructieve karakter van den Tony. In mijn ogen een toppertje, een cultfilm!

Best aangename en vermakelijke film van eigen makelij. Geen film die je absoluut moet zien of die ik zou aanraden, maar mooi meegenomen in het passeren. Het verhaal is best leuk waarbij de prestaties van Eddy Merckx in de Tour de France mooi zijn verwerkt. Daarnaast paste Embrechts ook andere thema's in zoals de Vlaamse Beweging, globalisering, het liberale vrije denken uit de jaren 60, de oervlaamse verknochte mentaliteit van vader André enz ...

Wat ik echter minder geslaagd vond waren de verwijzigingen naar de drie andere "begaafde" kinderen die nadat hun "gebrek" openbaar werd, werden verstoten en gepest. Alzo de wijze raad van moeder de vrouw om Freddy op te sluiten op zijn zolderkamertje. Nogal simplistisch en kort door de bocht (van zowel de moeder als voor de film in zijn geheel).

Uiteraard is dit een feel goodfill met een happy end. Simpel verhaal, leuk gebracht, maar ook niet meer dan dat. Je moet er niet mee naar Cannes of Berlijn trekken, maar dat was wss ook niet het opzet. Hoewel ik niet zo'n fan ben van Peter Van den Begin is hij wel een meer dan degelijke acteur. Ook nu weer vertolkt hij zijn rol als slager/vader goed en overtuigend. Barbara Sarafian is de echte ster: erg natural en met sprekend gemak!

Op zich ook wel een leuke van Kezelos, maar minder dan zijn andere twee. Ook omdat deze toch wel iets te kort is. Deed me wat denken aan die diepzeehengelvissen met zo’n lampje dat eerder dient als lokaas dan als licht. Hier gebeurt eigenlijk hetzelfde. Best komisch opgevat en de diertjes zien er wel schattig uit.

In zijn geheel genomen niet zo mijn ding. Uitgekeken, goed voor een keer, al bij al vloog de tijd wel voorbij, maar er echt warm van lopen deed ik niet. De verwachtingen lagen ook wellicht te hoog met het sterk IMDB-gehalte. Muziek ligt me sowieso al niet en men moet bvb al straf uit de hoek komen om me echt te raken, maar meestal is het plot dan ook in die aard dat het tot nadenken stemt zoals Whiplash van Chazelle.

Ik meen begrepen te hebben dat de regisseur zelf zijn ervaringen als jonkie in de Rocklegendes van destijds heeft overgebracht op zijn personage William (Patrick Fugit). De tour op zich is aangenaam en leuk om te volgen, maar spectaculair is het allemaal niet. Ik heb de director's cut gezien en dan is een goeie 150 minuten wat veel voor me. Eentje die ik snel zal vergeten. Degelijk, zonder meer. Misschien ook allemaal wat romantisch voorgesteld, want echt gortig wordt het nooit. Het ziet er allemaal vrij braafjes uit.

Wat ik zeker wel onthoud is de zeer leuke en goede rol van Frances McDormand als goed bedoelde bemoeienissen als overbezorgde moeder. Bij momenten echt wel met een glimlach gezeten toen ze anderen de stuipen op het lijf joeg met haar tirades.

Een relatief minimalistische road movie horror met al bij al weinig poespas met de confrontaties tussen dader en slachtoffer. Het blijft me wel steeds verbazen dan de slachtoffers nooit weten te ontsnappen en telkens gevonden blijven worden in een groot bos of op de autowegen.

Komt behoudens dat vrij realistisch over. Dader lijkt ook een normale simpele man te zijn zoals er zoveel zijn op de planeet. Niet bepaald aantrekkelijk, maar ook niet bepaald een onverzorgde outcast. Heeft wel een wat Dahmer serial killer look.

Best spannend geheel. Geen zuivere horror alweer, ook geen gore voor de liefhebbers. In het best geval een goede thriller. Maar zeker geslaagd!

Het is een moeilijk te beantwoorden vraag in welke mate de Duitse bevolking actief, gedwongen, stilzwijgend of ondergaand het nazibewind steunde. Fijn om ook vanuit dat standpunt een verhaal te zien van protest wetende dat het vroeg of laat boven water komt.

Ik vond het een aandoenlijke serene film met mooie rollen van Emma Thompson en Brendan Gleeson. De trigger was duidelijk de dood van hun zoon, maar verder vond ik hun motieven onduidelijk. Dergelijke vastberadenheid en doortastendheid gaat verder dan dat, maar komt niet aan bod in de film. Voor een nazifilm te zijn allemaal zeer braafjes. Amper of geen gruwel te bespeuren al voel je wel het apparaat zijn stempel drukken op de bevolking.

Het politioneel onderzoek was interessant al werd er weinig gedaan met de statistiek van ouders die hun zoon verloren aan het front. De terugkerende kritiek van de taal kan ik alleen maar beamen. Het zou de film extra kracht en authenticiteit gebracht hebben. Blijkbaar ook niet helemaal geijkt op de werkelijkheid, jammer ook. Alles in beschouwing genomen toch een mooie voldoende met 3,0*.

Oei. Dit was echt bijzonder slecht en dat zeg ik niet gauw. Gebaseerd blijkbaar op een videogame van Atari, vandaar de verwijzing naar het subgenre van Video game adaptation horror, kon evengoed Action horror zijn. Het plot was erg verwarrend en weinig zeggend. Misschien dat ik het gewoon ook niet begreep, maar het lag ook wel aan de film denk ik.

Erg vreemd plot wel met vermiste (intussen volwassen) kinderen, tresor hunting, een oude Amerikaanse beschaving om eens niet de Maya's, Inca's of Azteken te noemen, een geflipte, maar erg ongeloofwaardige Indiana Jones, het occulte, een geheime overheidsorganisatie, hersenloze actie, een spuuglelijk CGI monster, wat parasiterende wormen en tenslotte ook nog eens Christian Slater die het boeltje bijeen moet houden.

Brrr, niet iets wat ik meteen zou aanbevelen...

Bizarre film, maar wel binnen de lijn van wat ik al eerder zag van Lanthimos. Telkens experimentele films die moeilijk in de realiteit te vatten zijn. Doet me wat denken aan zijn latere "The lobster" waarbij je als kijker je moest onderdompelen aan de geest van de film. Ook hier dus waarbij plaatsvervangende acteurs een rol spelen binnen een gezin om de overledene te vervangen. Origineel en fijn als concept, maar uiteraard in werkelijkheid onmogelijk voor te stellen. Een partner, een kind ... vervang je niet door een surrogaat. Een huisdier voor sommigen misschien wel, maar geen mensen.

Desalniettemin wel interessante scènes en een uitstekende Aris Servetalis. De overspelscène vond ik bijgevolg grappig en treurig tegelijk, absurd ook. Net als de orale seksscène waarbij die zin herhaald moest worden omdat hij daardoor aan zijn vrouw dacht.

Tragisch werd het ook bij de ongemakkelijke scènes waarbij Aris Servetalis de rol innam van de overleden tennisdochter.

De vraag is - en ze wordt ook bewaarheid in de film - hoe ver op de duur fictie van de realiteit staat. Wie ben je na zoveel tijd nog als individu? Wie ben je? Of word je vervangen door één van je vele rolletjes? Het speelt Aris Servetalis wel degelijk parten. Niet slecht. Nipte 3,5*.

Degelijke film over de oudheid. Mooie setting die jammer genoeg te weinig aan bod komt in de filmwereld. Het plot is niets meer dan een survivalfilm gecombineerd met een zoetsappige dierenfilm. Een soort mix tussen White Fang en The revenant eigenlijk.

De buffels in het begin zagen er niet te geweldig uit en ook de moordlust vond ik maar niets. Gelukkig herpakt de film zich wat erna.geen wetenschappelijke film, verre van zelfs, maar best wel een leuk kijkstuk van deze jager-verzamelaars. De boodschap dat ze dan uiteindelijk de wolf domesticeerden, was misschien wel heel kort door de bocht, maar er zijn vele andere dingen die de film nog voldoende aangenaam maken.

Visueel prima gedaan. Mooie landschappen afgewisseld met goede camerahantering. Ondanks de beperkte gebeurtenissen toch voldoende boeiend. Leuk!

Op zich een interessante film met een intrigerend concept, maar het kon me eigenlijk maar matig boeien omdat ik niet mee kon in de fantasie van de troosteloze uitziende SF, want erg veel SF zag ik niet. Wat gewauwel, dat wel, maar visueel bleef ik toch ook op mijn honger zitten. Zeker geen slechte film die eerder film noir aandoet dan SF.

Weinig toegankelijke film, maar wel intrigerend en sfeervol. Dilm met twee gezichten. Eentje die ik nog eens zal moeten herzien om hem echt naar waarde te schatten.

Een film in het genre van "The boy in the striped pyjamas". Luchtig van aard en bedoeld voor een tienerpubliek over de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eveneens van oorsprong een boek van schrijfster Judith. De titel van de film (en het boek) verraadt al direct de stijl en het doelpubliek.

Visueel expliciet wordt het dus nooit, maar mentaal krijg je toch een notie hoe het is om van de ene dag op de andere als vluchteling door het leven te moeten. Anna is welgesteld, maar ook los hiervan is de impact groot. Door de job van haar vader komt de vrije meningsuiting sterk naar voren. Interessant om hierbij op te merken is ook dat het neutrale liberale Zwitserland ook liever niet heeft dat zijn kritiek op nazi-Duitsland te openbaar wordt om toch maar niemand voor het hoofd te stoten.

Een film vanuit het perspectief van Anna, maar ook eentje die denk ik doordringt tot het kijkpubliek. Zeker geslaagd met een boeiend verhaal.