An American Tail (1986)

Niet best. De mix van het duistere verhaaltje en de grimmige setting met de kinderlijk vervelende muizen is er eentje die lastig te verklaren valt, behalve dan door de animatiegeschiedenis van Bluth. Het resultaat slaat in ieder geval nergens op. De liedjes zijn ongepast, de personages vooral kinderachtig, terwijl het drama wel serieus probeert te zijn en probeert te emotioneren. Da's moeilijk wanneer je naar overgeanimeerde muisjes zit te kijken en wanneer het plot compleet voorspelbaar is. Wie heeft er ooit aan het einde van deze film getwijfeld. Er zitten een paar momenten in waar het visueel toch wel aardig is (de storm op zee bijvoorbeeld), maar veelal oogt het lelijk en is de overdaad aan animatie eerder irritant dan mooi. De soundtrack is ook al zo zwaarmoedig en belegen. Mnee, liever films die een kant durven kiezen, dit soort halfslachtig gedoe is niet echt aan mij besteed. 1.0*

Hel matig. Het is vooral enorm gedateerd; de film voelt aan als een product uit de jaren 50. De film is enorm braaf, maar ook de achtergronden die zeer uitbundig geverfd zijn ogen nogal ouderwets. Als geheel vind ik het ook niet heel mooi. Veel vaalbruin, groen, geel en zo nogal saai, eentonig en soms zelfs lelijk. Verhaaltje zelf is ook weinig bijzonder met af en toe een aardig moment, maar dan begint men te zingen dat toch niet helemaal lekker aanvoelt en is het moment weer weg. Gelukkig niet al te lang. 1,5*.

Nog zo'n tekenfilm die nostalgische herinneringen oproept aan mijn jeugd. Destijds toch wel grijs gedraaid als ukkepuk, vandaag na 30 jaar ofzo opnieuw bekeken. Vele scènes zaten nog her en der in het geheugen gegrift, dus dat is alvast positief. Op zich wel een fijn plot waarbij de muizenpopulatie synchroniseert met de grote emigraties naar (Noord-)Amerika om een nieuw leven uit te bouwen. Of het nu vanuit de haven van Hamburg, Rotterdam of Antwerpen (Red Star Line) was, deze lieden hadden allen hetzelfde doel. Daar het plot nog behoorlijk is, vallen de animaties vandaag de wel wat tegen. De tand des tijds heeft zijn tol geëist. Ook de liedjes slaan niet meer zo goed aan en het geluid is vaak bombastisch bij naderend onheil. Daarnaast komen de katten - zekere de Russische versies - over als vraatzuchtige predatoren waardoor het allemaal een beetje bij de haren getrokken is. The Mouse of Minsk was nog eens leuk om terug te zien. En eigenlijk ben ik wel blij om hem in zijn geheel nog eens gezien te hebben. Aardig, maar zeker niet meer dan dat.