Avarya (2019)

Toegegeven, het mannetje ziet er wel wat iel uit met die ingedrukte oogkassen en beperkte vleesmassa, maar globaal genomen vond ik dit visueel een mooie short animation. Los van de uitwerking zelf, zijn de beelden an sich niet nieuw. Zonnen, sterrren, nevels en lichtpunten ... ondersteund door een relaxerend kosmische soundtrack, we zagen het allemaal wel al eens. Maar ik vond het alvast fraai om te zien. Ook inhoudelijk helemaal niet slecht waarbij de relatie (en vrije wil) van de mens tegenover machine op de helling dreigt te staan. Deze filosofische opvatting geeft toch wel een wrang gevoel wanneer emoties het steeds moeten afleggen tegenover klinische objectieve parameters waar geen speld is tussen te krijgen. Wat met het mentale welzijn, roept de man op als tegenargument? De zoektocht lijkt bij voorbaat gedoemd gezien de meest perfecte omgeving is waar hij zich reeds bevindt, namelijk de ruimteschip zelf is. Zelfs zelfmoord of rebellie leidt niet tot het gewenste resultaat. Het deed me wat denken aan HAL...