Opinions

Ik heb deze eigenlijk maar met één reden aangezet en dat is de aanwezigheid van Steve Austin ( en Michael Jai White een beetje). Deze WWE ster is één van de weinige worstelaars die ik op het witte doek ook graag zie spelen. Helaas is het wel een erg standaard actiefilmpje, maar wel eentje die makkelijk te behappen is.

Het is helaas geen knalharde actiefilm geworden. Al snel blijkt dat humor een bijna net zo'n belangrijke rol speelt. Een keertje in de lach schieten als de baas uit zijn vel springt of een aantal one-liners in de rondte smijten. We kennen het wel, en het zit hier ook weer in. Het verhaal is erg oppervlakkig en de twists enorm voorspelbaar. Helaas wordt er iets teveel gebruik gemaakt van ongepaste slowmo's die simpelweg de hardheid uit de actie halen. De snelle scene overgangen gingen op den duur ook een beetje op de zenuwen werken. Kwam een beetje popiejopie over.

Opvallend en ook een beetje jammer is dat bijna de hele film zich in de hangar afspeelt. Geen auto-achtervolgingen of instortende gebouwen dus. Schietwerk is enorm simpel, maar gelukkig scoort de cast een goede voldoende. Acteren is niet Austin's sterkste punt, maar zijn aanwezigheid alleen al blijft indrukwekkend. White is een goede sidekick en jammer dat de mooie Lara Croft look-a-like Doig een beetje ondergesneeuwd raakt. Ook nog een rolletje voor Keith Jardine, al kan ook hij niet zo goed acteren.

Vermakelijke wegkijker die vooral door de cast best leuk is. Het actiewerk is echter totaal niks speciaals.

Ik wil bij deze DonOswaldo even hartelijk bedanken voor het uitlenen van de DVD! Van dezelfde studio als het geschifte Adam Chaplin dus mijn verwachtingen waren hoog. Helaas zijn ze niet allemaal ingelost, maar dat de De Santi's getalenteerd zijn staat buiten kijf.

Wederom staat er weer een knotsgek verhaal aan de basis. In de verre toekomst ligt de fictieve stad Taeter City die middels een speciaal systeem zelf criminelen onderscheidt van normale burgers. The Autority is een elite eenheid die al snel gelijkenissen oproept met de Japanse tegenhanger Tokyo Gore Police. Dat criminelen verplicht zelfmoord dienen te plegen en ook nog naar de slachtbank gaan is een mooie gelegenheid om all out te gaan met de special effects.

Die zijn namelijk weer van een knap niveau, zeker voor een low budget B-filmpje. Hoofden komen knap tot ontploffing, ogen worden fijngemalen en liters bloed en ingewanden gutsen uit lichamen. De muziek is aardig, sfeer is beklemmend en de special effects zijn een feest om te zien. Tot er op een zeker moment toch iets begint te knagen...

Voor mijn gevoel is De Santi namelijk de randzaken een beetje vergeten. Al dat bloed is leuk, maar wat ik op den duur echt ging missen waren toffe personages. Adam Chaplin was een indrukwekkende killer waar ik ook nog wel sympathie voor kon opwekken. Monica Muñoz heeft een leuke voorgevel, maar voor de rest is ze nogal anoniem onder haar helm. Trevor (gespeeld door Giulio himself) was wel imposant als superkiller, maar ik wil gewoon nog meer freaks. Grappig feitje is dat er zogenaamd onderscheidt wordt gemaakt tussen goede en slechte burgers, maar ik heb volgens mij niet één goede burger gezien.

Over het algemeen vond ik het ook allemaal iets rommeliger dan Chaplin. Soms niet zo goed te volgen, maar een aaneenschakeling van random kills. De reclamestukjes tussendoor waren trouwens wel tof, ook weer te vergelijken met TGP. Toch is die laatste een pak beter door tal van creatures, een wat betere sfeer en veel zwarte komedie. Taeter City is hier wat minder in, maar desalniettemin kijk ik uit naar hun volgende project.

Ik heb lang zitten twijfelen om deze film op de officiële site te bestellen maar ben achteraf blij dat ik dat niet heb gedaan. Ik heb er lang naar uit gekeken, maar het is helaas op een teleurstelling uit gelopen. De mooie poster wekt de indruk met een erg stijlvol filmpje te hebben maar het is vooral een aaneenschakeling van lelijke beelden en special effects. En hoewel de special effects meer dan aardig zijn, maakt het wat mij betreft nog geen goede film.

De plot is onzinnig genoeg om iets leuks omheen te bedenken. Dat weet Bolduc ook en heeft The Taint volgegooid met penissen, tieten, ingewanden, kotspartijen, zaadlozingen, hersenloze vrouwenmoordenaars, gang rapes, nazi propaganda en veel meer creativiteit. Vermakelijke dingetjes, maar het verband tussen dit alles is mij wat onduidelijk. Het leek meer op zoveel mogelijk random bizarre vondsten in je face kwakken, precies hetzelfde gevoel wat ik kreeg bij het zien van de trailer. Maar dat was de trailer...

Daarbij vind ik het gebrek aan een goede cast toch wel doodzonde. Het dramatische acteerwerk heeft soms nog wel zijn charme, maar de personages op zich waren doodsaai. Phil was echt vreselijk. Wat een leuke antiheld had kunnen zijn is een blond mietje geworden met een enorm monotone stem. Misandra had nog wat voor eye candy kunnen zorgen maar helaas wordt ze vertolkt door een lelijke del. De rest van de cast wordt vermoedelijk aangevuld met familieleden en vrienden van de makers omdat ze geen van allen weten wat acteren is, en er van budget geen sprake is.

De special effects waren van een erg aardig niveau. Juist daarom lijkt het alsof de makers gewoon hun effects wilden showen aan een groter publiek in plaats van een serieuze film te maken. Want hoewel ik best kon genieten van de desbetreffende scenes moet ik zeggen dat het grootste gedeelte behoorlijk saai is. Inwisselbare personages die middels onkundig acteerwerk een oninteressant verhaal vertellen met enorm saaie dialogen. Door elk gebrek aan professionaliteit was het soms moeilijk om de kleppen open te houden. Een gebrek aan droge 'Troma' humor of oneliners kon dat ook niet verhelpen. De muziek was overigens wel in orde, beetje retro-achtig.

Een teleurstelling dus, al zit het met de special effects wel goed, wat de trailer eigenlijk al vertelde. De rest lijkt echter van minder belang te zijn en dat is jammer. Daarom kan Bolduc beter een praatje maken met Kaufman zodat hij onder hem kan gaan werken als make-up artist of zo. Want als goeie ouwe Kaufman hier aan het roer had gestaan was het ongetwijfeld veel beter geworden.

Wederom een bijzondere Kitano, ditmaal over een film in een film wat vanzelfsprekend surrealistische toestanden met zich meebrengt en dat is nooit helemaal mijn ding geweest.

Takeshis' begint erg leuk met de succesvolle Beat Takeshi in zijn nieuwe Yakuza-film. Een leuke scene volgt waarin hij zijn look-a-like ontmoet, de geblondeerde Kitano. Wat ik er nu van heb begrepen is dus dat Beat in een nieuwe film de blonde Kitano speelt die fantaseert hoe het is om Beat te zijn? Daarom ben ik nooit zo van de mysteries, ik kijk liever naar een duidelijke verhaallijn. Ik zie Kitano dan ook liever in een harde Yakuza-film spelen.

Neemt niet weg dat veel scenes geslaagd waren. Aangezien Kitano voor surrealisme kiest kun je de film vol onzin en knotsgekke personages stoppen, en dat heeft hij ook gedaan. Dit zorgt voor weirde, maar vaak droogkomisch vermaak. Kitano zet zijn dubbelrol weer prima neer. De film wordt na het middenstuk nog onverwacht zwaar, maar al met al kan Takeshis' in het rijtje van geslaagde Kitano-films.

Het zoveelste documentary/found footage filmpje, maar dan wel eentje van bovengemiddeld niveau. Ditmaal loopt een driekoppige crew mee met een moeder en dochter om een documentaire te maken over Alzheimer. Doordat het eerste halfuur ook professionals aan het woord komen en er zelfs wat is gespeeld met computeranimaties om een en ander over de ziekte uit te leggen heb je toch het gevoel naar een echte docu te kijken. Maar daar ligt zeker niet de nadruk op. We willen immers niet slimmer worden van een horrorfilm, maar gewoon ge-entertaind, of liever nog verplicht worden tot het verschonen van je onderbroek.

Alzheimer-patient Deborah wordt uitstekend vertolkt door Jill Larson. Bij daglicht kan ze al behoorlijk spooky kijken, maar hoe verder ze aftakelt, hoe creepier ze wordt. Meerdere malen zullen films als Paranormal Activity en Blair Witch Project in je gedachte opduiken aangezien deze film daar zijn graantje van heeft meegepikt. De uitvoering is echter goed, waarbij er veel in het donker wordt gefilmd en er regelmatig jumpscares tussendoor worden gegooid.

Eerlijk gezegd weet een dergelijk genrefilmpje me niet meer te verrassen. Het is weer een possession-filmpje in een iets ander jasje. Het achtergrond verhaaltje kan geen potten breken, maar desondanks is er genoeg aandacht aan besteed. Thumbs up voor het shot waarin Deborah als een slang dat meisje wil verorberen, disturbing. Helaas vervolgd door een teleurstellend shot waarin ze haar CGI-smoel lostrekt. The Taking is van een best hoog niveau.

Op aanraden van jeroentjuhhhhh deze eens gaan bekijken en het blijkt uiteindelijk een hele aardige tip. Ik heb nog haast niks gezien uit Indonesië dus dat leek me sowieso interessant. Helemaal omdat meerdere regisseurs hun licht laten schijnen op mijn favoriete genre.

In 'Show Unit' begaat een man een vreselijke fout en wordt daarop afgeperst door een vreemde. De grafische stijl is opvallend, veel zwart/wit met enkele felle kleuren. Een beetje zoals Sin City. Goede keus want het zorgt voor een behoorlijk sfeertje. Het verhaal stelt verder niks voor en de personages zijn ook erg oppervlakkig. Meer drama dan horror, niet bijzonder boeiend.

'Incarnation of Naya' bevat wel een klassiek horrorelement, namelijk geesten. De setting is goed gekozen met het familieritueel en de dialogen tussen de broer en zus waren ook leuk om te volgen. Ik kon me alleen niet zo goed in het filmpje inleven, mede door de korte tijdsduur. Zo vond ik de geesten niet zo goed gelukt en bleven de angstaanjagende momenten eigenlijk een beetje uit.

'Peeper' is al beter dan voorgaande filmpjes. Gelukkig wordt er niet al teveel gesproken want ik was voornamelijk met de man aan het meegluren naar de dames waardoor ik de ondertitel nog wel eens miste hehe. Vermakelijk filmpje met een leuk einde.

Zwarte magie staat centraal in 'The List', het leukste filmpje tot nu toe. Een vrouw neemt wraak op haar ex door middel van verschillende insecten op hem los te laten. Lekker smerig en een tof einde waarbij ik eigenlijk hoopte dat de duizendpoot uit haar lichaam zou scheuren.

Zombies kunnen me al lang niet meer bekoren tenzij er iets nieuws wordt gedaan. In 'The Rescue' is het echter weer precies wat je verwacht. Een paar militairen tegen een paar zombies. De make-up is goed en het grauwe kleurfilter geslaagd. Gelukkig duurt het filmpje niet lang want het is slaapverwekkend simpel allemaal.

Gelukkig is het beste voor het laatst bewaard in de vorm van 'Dara'! Een soort voorloper van Macabre (2009), denk een beetje hetzelfde geval als met Dumplings een paar jaar geleden. Daar was ook een short van en later een zelfstandige film van gemaakt. Dara is een heerlijk geschift personage die me ook al heeft weten te overtuigen in Macabre. Lekker bloedfestijn ook al is het minder dan zijn grotere broer. Het is echter wel de reden waarom ze een groter budget kregen. De ietwat nare smaak die enkele voorgaande filmpjes achterlieten wordt voor een heel groot deel goed gemaakt door deze geweldige afsluiter!

Zoals met veel verzamelingen is het nooit allemaal van even goede kwaliteit. Sommige hebben zelfs geen uitschieters maar dat heeft Takut gelukkig wel in de vorm van 'The List' en het geweldige 'Dara' die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. De overige vier variëren van matig tot aardig. Ik kijk vooral uit naar een nieuwe Mo Brothers.

Lee's eerste hoofdrol, maar zeker niet zijn beste.

De film doet erg gedateerd aan. Slechte nasynchronisatie die vaak oliedom en kinderlijk klinkt, strepen door het beeld en het geluid van de klappen is lachwekkend. Toch is het wel charmant, zo'n heerlijk oud Chinees filmpje. Het sfeertje is lekker knullig met een zooitje ongeregeld die ontevreden zijn over hun werkgever. Natuurlijk laat Bruce niet over zich heen lopen wat resulteert in enkele vermakelijke gevechten. Jammer van het sentimentele verhaaltje eromheen over het winnen van het vrouwtje en dat gejank om een amulet.

Het grootste verschil met andere films vond ik dat Bruce hier nuchterder was. In zijn andere films is hij wat mysterieuzer en meer in zichzelf, een man die leeft voor de vechtkunst. Hier speelt hij een op zich vrolijke werkgever die behulpzaam en grappig kan zijn. Wel een kleine bummer dat het maar liefst drie kwartier duurt voordat Lee in actie komt. In de film wordt sowieso relatief weinig gevochten, alleen op het einde worden er een paar rake klappen geshowd. De gevechten zijn doorgaans aardig, maar in zijn latere films beter. Jammer dat hier geen nunchuks gebruikt werden, mijn favoriete wapen.

Ook kwam hier nog best veel bloed in voor en viel het op dat bijna iedere badguy een mes op zak had. Verder niet storend of zo.

Leuk filmpje, zeker voor een debuut, maar tot nu toe wel de slechtste Lee-film.

Ik heb een tijdje geen animatie meer gezien maar gelukkig blijven ze nog steeds leuk. Zo ook deze Tangled genoeg leuke personages en humor bevat om me geboeid te houden.

Aan de andere kant blijft het Disney. Dat betekent een mierzoet einde, maar helaas ook tenenkrommende liedjes waar ik absoluut een spuughekel aan heb. Gelukkig zijn het er niet al te veel, al leek het meer en meer te worden aan het begin, Tangled heeft met Pascal, Maximus en Eugene erg grappige personages in huis. Rapunzel is cute en Gothel is het stereotype boze heks.

De animatie is mooi met veel kleurrijke omgevingen en straalt echt 'sprookjes' uit. Deed me af en toe ook aan Shrek denken. Jup, goed vermaak!

Zeker een meevaller. Ik ben sowieso een autoliefhebber dus als een auto al een keer hard door de bocht drift vind ik het al beste, bij wijze van spreken.

Het verhaaltje is leuk, maar onbelangrijk. Het acteerwerk was ook niet hoogstaand, maar ook dit was voor mij van minder belang. Het draait maar om één ding en dat is driften. En daar slaagt de film heel goed in. Er zijn erg veel racescenes en er rijden een aantal zeer mooie wagens bij. Het driften was lekker spectaculair in beeld gebracht, ook de opzwepende soundtrack hielp daarbij. Die vond ik tijdens de races en in de rest van de film bij vlagen erg lekker.

Was als liefhebber van Family Guy toch wel benieuwd naar het debuut van MacFarlane. Hij verzorgt ook nog eens de stem van de schattige teddybeer en het kan niet anders of het moet er één van het ergste , geile, waterpijprokende, vuilbekkende soort zijn.

Ik vond dat de film tamelijk flauw begon eigenlijk en vreesde voor een flop, maar vanaf dat het begon te onweren werd het al snel beter. De klik tussen John en Ted is duidelijk aanwezig en al snel wil je zelf ook zo'n vrolijke beer. Lachen, gieren, brullen met de grove grappen van Ted en de vele leuke verwijzingen naar andere films en sterren. Wahlberg doet het zeker niet onaardig en Kunis... zucht... dan begint de filmbeoordeling sowieso op drie sterren

Maar dan helaas het sentimentele en o zo voorspelbare einde. Een film als dit heeft toch helemaal geen dergelijke sterfscene nodig? En je weet op voorhand dat het nu aftellen is tot dat ie weer levend wordt. Tja... MacFarlane móest dan wel met een goede grap komen om de voorgaande verloren tien minuten weer goed te maken, en dat deed hi gelukkig. Het is een komisch debuut geworden wat ik had gehoopt en ook wel had verwacht. Ben nu al benieuwd naar zijn volgende!

Middelmatig actiefilmpje die niet zo legendarisch is geworden zoals de (eerste) games dat wel zijn. Net zoals veel jongeren van mijn leeftijd ben ik opgegroeid met vechtgames als Street Fighter, Mortal Kombat en ook Tekken. Ik was dus tegen beter weten in wel benieuwd of het wat zou worden.

Het eerste ingrediënt is meteen het belangrijkste; de karakters. Wanneer deze niet overtuigen zullen de fans zwaar teleurgesteld worden. Probleem is vaak dat het vechten op de tweede plaats komt. Immers, een look a like is niet meteen ook een geboren vechter. Ik was toen ik Heihachi voor het eerst zag echt zwaar teleurgesteld en toen ik hoorde dat het broekie dat over het scherm stuiterde Jin was had ik het helemaal niet meer. Mijn helden waren verkracht! Heihachi had een iets te vriendelijke uitstraling en te hoge stem. Jin groeit gelukkig in de film waardoor ik net wat meer waardering voor hem kreeg.

Vanaf het moment dat de andere vechters worden geïntroduceerd wordt het allemaal wat beter. Sommige vechters zijn goed gelukt, andere wat minder. Speciale vermelding waard is de broek van Monteiro en Yoshimitsu die er wel goed uit zag. Buiten dit alles, waar waren in godsnaam Paul, Lei, Xiaoyu, Panda, King of Hwoarang? Ik vind dat je het gewoon niet kan maken tegenover de fans om die eruit te laten.

Tweede en eigenlijk alweer het laatste ingrediënt zijn de gevechten. Die schieten simpelweg te kort. Zoals ik eerder zei is een Tekken look a like niet meteen een geboren vechter. Je ziet dus een paar ingestudeerde moves en een snel bewegende camera om het allemaal wat vlotter te laten lijken. Ook worden er verschillende wapens gebruikt waardoor het Tekken concept verkracht wordt. Heb je, buiten Yoshimitsu, ooit wapens gezien in een Tekken game? Een belachelijk en kwalijke fout. Verder schort het aan signature moves. Waarom stuitert Yoshimitsu niet op zijn zwaard of spuugt hij gif? Waar zijn de salto's van Law? Grootste blunder was nog dat Christie geen capoeira gebruikte, terwijl ze in de game toch echt identiek is aan Eddie. Bevestigd dus weer dat een look a like ook echt niet meer dan een look a like is.

Het verhaaltje kent iedereen wel, niks nieuws onder de zon verder. Er zaten een paar aardige scènes in en toch is er af en toe wel een stukje herkenbaarheid te zien. En de kont van Christie. Het einde is wel heel erg slecht.

Het is allemaal niet denderend, maar het overstijgt het niveau van Street Fighter en Mortal Kombat.

Cheesy jaren '80 filmpje over een jeugdbende die een appartementencomplex in zijn greep houdt. Een jeugdbende met een kledingsmaak waar je hedendaags alleen toegang tot de roze boot in Amsterdam zou krijgen. Maar zoals we weten was dat toen best hip. Findlay heeft schijt aan een fatsoenlijk intro en gaat vrijwel meteen over op de orde van de dag; inwoners vs. jeugdbende. Na de eerste twintig minuten had ik het gevoel dat we al een uur onderweg waren, zoveel vaart heeft de film.

Findlay heeft ook schijt aan logica en een fatsoenlijk verhaal. Waarom de bende direct weer wordt vrijgelaten is vreemd, maar vooral dat er daarna geen enkele keer meer wordt gepoogd om de politie nogmaals te bellen is onbegrijpelijk. Vrij spel voor het sadistische tuig dus en een opluchting voor kijkers die niet vies zijn van wat bloed. De bodycount is hoger dan verwacht, en de moorden zijn soms grof en bloederig.

Toch is het grote middenstuk een beetje een rommeltje omdat het nergens echt naar toe werkt. Tussendoor verschijnt de tijd en locatie van de flat in beeld, maar dat heeft geen enkele toegevoegde waarde. Waar het begin van de film nog vaart had, is het later niet meer dan de bewoners één voor één uit hun tent lokken en dat ging een beetje vervelen. De soundtrack is ook nogal wisselvallig, evenals het acteerwerk. Niet echt bijzonder, maar leuk voor de eighties liefhebber.

Laputa, de eerste officiële Ghibli-film, is al een hele vooruitgang op Nausicaä. Het gaat niet over een Spaanse hoer, maar over een meisje die in het bezit is van een magische steen die de weg wijst naar een zwevend eiland. Laputa heeft van alles; actie, avontuur, humor, geslaagde characters, mooie muziek en een goed verhaal.

De kracht van de film schuilt vooral in de chemie tussen de aandoenlijke Sheeta en Pazu. Maar ook Dola is een grappig character die je steeds meer gaat waarderen. En weer wordt er flink gevlogen in de film, toch wel een Miyazaki-dingetje. De animatie ziet er ook al stukken beter uit en heeft de tijd best goed doorstaan, in tegenstelling tot Nausicaä.

Ook deze film duurt twee uur maar wordt gelukkig nergens vervelend. Het prima start van de studio, en het wordt nog veel beter een paar jaar later.

Net als het eerste deel vroeger nog op videoband gehad. Ook deze sequel weet na al die jaren nog steeds zijn mannetje te staan. James Cameron maakt zelfs de stoutste verwachtingen van menig persoon waar en overtreft zijn eerdere werk.

In de basis is de opzet hetzelfde gebleven. Het is Terminator vs. Terminator met op de achtergrond het verhaal over de oorlog tegen Skynet. Als je er teveel over gaat nadenken blijkt het niet allemaal even logisch en ga je je toch afvragen in hoeverre de butterfly-theorie klopt. Deze gedachten maken echter snel plaats voor retestrakke actie en een Arnie op zijn best.

Elke filmliefhebber en niet-filmliefhebber kent inmiddels het iconische plaatje van een bewapende man in zwart lederen jack rijdend op een chopper. Wanneer John op zijn schreeuwende brommer op de hielen wordt gezeten door de allesverwoestende T1000 wordt hij te hulp geschoten door deze moderne guardian angel. In tegenstelling tot de vorige prent is het makkelijker sympathiseren met de Eik.

Dat geldt niet voor zijn nieuwe Nemesis, de T1000. De wat charisma-loze Biehn is ingeruild voor Robert Patrick die een uiterst koelbloedige moordenaar neerzet. Zijn gelaat beloofd vaak al niet veel goeds en alleen daardoor zullen mensen hem voor altijd herkennen als de T1000. Hamilton vind ik nog steeds duf, maar daarentegen staat wel nieuwkomer Furlong die het helemaal niet gek doet.

Kosten noch moeite worden gespaard om ook qua actie het origineel te overtreffen. De achtervolgingen zijn spectaculair gefilmd, de kills zijn hard en de explosies en gesneuvelde ramen zijn niet op een hand te tellen. Gelukkig weet Cameron de vaart er redelijk goed in te houden waardoor de film spannend blijft.

Het einde is natuurlijk perfect. Ze zeggen wel eens gekscherend dat vrouwen huilen bij Titanic en dat mannen huilen bij dit einde. Dat zegt eigenlijk genoeg, waar het waanzinnige theme ook zijn steentje aan bijdraagt. De clash tussen Arnie en de T1000 blijft legendarisch en zou door elke filmliefhebber ervaren moeten worden.

Vroeger als klein kereltje nog op videoband gehad en erg veel bekeken. Met de komst van DVD eigenlijk nooit meer herzien, tot gisteravond. De film heeft de tand des tijds in elk geval goed doorstaan.

De film waarmee Arnie definitief doorbrak bij het grote publiek, niet geheel onlogisch. De imposante spierbonk is indrukwekkend als de moordlustige Terminator die elke emotie vreemd is. Niet voor te stellen dat er ook andere acteurs naar voren werden geschoven voor de rol, zoals Lance Henriksen. Biehn vond ik een stuk minder sterk acteren, en Hamilton is ook niet echt een hotshot waar ik me mee kon sympathiseren helaas.

Het is ook grotendeels de sfeer die de film zo sterk maakt. De apocalyptische beelden van de machine vs. humans-oorlog zijn duister en angstwekkend. De pieuw pieuw laserbeams zijn wat achterhaald, maar over het algemeen zijn de sfx uitstekend. Ook de oogscene waarin Arnie's hoofd volledig is nagemaakt is knap gedaan.

De geluiden van de vele wapens van Schwarzenegger klinken echt retegoed door de speakers, de actie spat bij vlagen van het scherm. Het fantastische theme warmt je ook meteen op voor een heerlijk spektakel.

Het verhaal is ook boeiend, wat nog verder wordt uitgewerkt in het nóg betere vervolg. Terecht een klassieker.

De zoveelste horrorfilm met een clown in de hoofdrol, maar ditmaal eentje die weet te overtuigen. Ik had nog nooit van Art gehoord, maar samen met Pennywise staat hij aan de top. De make-up is nog niet eens zo speciaal, maar in combinatie met zijn hoekige gezicht, haakneus, afschuwelijke gebit en mimiek maakt zijn look best angstaanjagend. Die enkele keer dat hij grappig uit de hoek wilde komen had dan weer niet gehoeven.

De andere personages verbleken bij Art en dienen dan vooral als slachtvee. Hoewel het budget niet heel groot was mocht er best wat variatie zitten in de decors. Ik merkte dat ik me af en toe wat verveelde omdat er te weinig gebeurde of te zien was. Ook de verschillende dames zijn geen van allen leuk of sympathiek waardoor alle pijlen gericht zijn op Art. Maar als die niet aan het werk is, dan valt er opeens niet zo veel te beleven.

Maar wanneer Art los gaat dan is het ook een klein feestje, want qua practical effects is Terrifier een echte uitblinker. De moorden zijn extreem gewelddadig en bloederig. Art is niet bepaald van de clean cuts, hoe smeriger, hoe beter. Niet verwacht dat ik in een kleine film als dit één van de tofste moorden aller tijden zou zien, die met de zaag.

De film heeft wel wat mankementen. Zo is er geen verhaal en geen achtergrond. Het acteerwerk is matig en de dialogen verre van interessant. Maar de maniakale Art en de special effects maken het allemaal zeker de moeite waard.

Het slaat nergens op wat ik hier jaren geleden over heb gezegd. Het komt ook door de status van The Toxic Avenger dat ik dat als de beste Troma beschouw, maar stiekem mag Terror Firmer er probleemloos naast staan. De film gaat over de bezigheden van een filmcrew die één voor één worden vermoord door een losgeslagen maniak. In feite is het dus een beetje gebaseerd op het echte Troma-team dat met een laag budget al vele honderden films uitgepoept heeft. Meneer Kaufman zelf neemt hier een hoofdrol op zich als blinde regisseur. Een regisseur die blind is ja. Met andere woorden; iedereen kan met weinig middelen een film maken, zolang je er maar geloof in hebt.

"Jerry! We need you for the projectile diarrhea and the colostomy bag decapitation scene." Terror Firmer in een notendop. De film is één grote ode aan independent filmmaking en Troma zelf. De humor is compleet van de pot gerukt, van subtiele woordspelingen en wacky characters tot aan poep-en pies orgies en morbide moordpartijen. Kaufman acteert hier opzettelijk als een infantiele clown, maar achter de schermen is hij zeker wel een zeer gedreven filmmaker die goed pissig kan worden als zijn mensen de boel ophouden. Terror Firmer moet het niet van het acteerwerk hebben, maar Will Keenan vond ik best goed als doorgedraaide hermaphrodite. Ik heb ook wel een zwak voor Yaniv Sharon sinds hij in zijn blote reet over Times Sqaure heen rende zonder dat de omstanders (en politie) op de hoogte was. Getuigd toch van een hoop lef.

Terror Firmer is denk ik de smerigste Troma-film die ik heb gezien. De poephumor gaat best ver, sommige make-up effects zijn gruwelijk onsmakelijk (Keenan's pussy) en er zit een hele hoop nudity in dat nogal eens belandt in porno. Dat allemaal in zo'n vaart dat wanneer een grap niet uit de verf komt, er tien seconden later weer een nieuwe klaar staat. Er gebeurt altijd wat. De killer is best creepy met haar aparte stem, en de moorden zijn pas echt smullen. De roltrap-kill is één van de tofste in de historie. Geniaal idee en net zo geniaal in de uitvoering. De effecten zijn ook erg knap gemaakt. Hoe je van heel weinig toch heel veel kunt maken. Kaufman is er meester in.

Voor de fans kan ik de Duitse 3-disc release aanraden die een enorm uitgebreide making of bevat en tientallen extra's waaronder een rap-video met Ron Jeremy. Dit is pure wansmaak. Iedere Troma-liefhebber moet deze gezien hebben. Get Tromatized!

Aardige slasher die helaas toch wat gewoontjes was. Zoals ik van te voren had verwacht is het sterkste punt de sfeer. Het gekostumeerde feestje is gezellig en natuurlijk de ideale situatie voor een moordenaar om ongestoord je slag te slaan. Niemand gelooft immers dat er echt wat aan de hand is. Daarnaast is de trein een originele, maar bovendien een claustrofobische en beangstigende locatie waar je onmogelijk van kan ontsnappen.

Scream Queen Curtis kan natuurlijk weinig fout doen in dit soort filmpjes, de rest van de cast kon me niet zo bekoren. Maar zolang er maar hard gegild wordt is het goed. Tof hoe de psychopaat te werk gaat, maar jammer dat veel kills offscreen gebeuren. Het einde was ook een beetje teleurstellend, ik had graag een verrassinkje gehad. Nog een thumbs up voor de goocheltrucs door de film heen, erg vermakelijk.

Wat een enorm leuke verrassing was dit! Wanneer een foute (horror)film al zijn eigen themesong heeft weet je wat je kan verwachten. Een hele hoop onzin! Het begint al met het intro waarin we een alien een andere alien de ruimte in zien schieten. Het hoopje ruimteverdriet weerkaatst tussen diverse planeten en komt zomaar terecht op Aarde, in de satelietontvanger van de familie Putterman.

M'n mond viel bijna open van de geweldig kleurrijke setting. Het huis, de kamers, de muren tot aan de outfits en meubels; alles is in regenboogkleuren. Het binnenzwembad en de diverse SM-art aan de muur verraade al een beetje dat de twee ouders swingers zijn. Een geweldige rol van Graham, maar ook de moeder doet het leuk. Eigenlijk is de hele cast goed met de brutale dochter met extreem kapsel, het broertje dat vergroeid lijkt aan zijn geweer en de heavy metal boyfriend. TV-host Medusa verdiend ook nog een vermelding. Aan hilarisch slechte dialogen en one-liners geen gebrek. Dikke feelgood!

Het monster ziet er erg goed uit. Goed design en overtuigend in beeld gebracht, Nicolaou had duidelijk niks te verbergen. Klein puntje van kritiek is dat het monster zelf niet op en top evil is. Op een gegeven moment zit hij als een gemuteerde E.T. televisie te kijken. Goedmakertje is dan weer de uitleg dat het een afgeschreven huisdier is op zijn thuisplaneet. Wat een leuke onzin toch weer. Van mij mochten de paar moorden die er in zaten wel wat gruwelijker, en vooral wat bloederiger. Want dat is er niet te zien, in plaats daarvan wordt er gebruik gemaakt van massa's groen slijm. Lijkt daardoor zich meteen op een wat jonger publiek te willen richten.

Maar verder niks op aan te merken. Perfecte speelduur ook en het hele thema heeft een geweldig sfeertje gemengd met alles wat fout is. Aanrader!

Wat een film. Ik weet niet echt wat ik er mee aan moet. Soms vond ik hem zo saai dat ik bijna in slaap viel. Soms vond ik hem ook weer zo goed dat ik gespannen zat te kijken. In sneltreinvaart krijg je de mooie zwartwitbeelden op je afgevuurd begeleid door een passende soundtrack. Voor de rest niet veel over te zeggen. Gelukkig heb ik geen epilepsie...

Het is veel lang te lang geleden dat ik het origineel heb gezien (ook te laag beoordeeld denk ik), maar toch besloot ik me te wagen aan het 'slechtere' vervolg. Films als Evil Dead 2 en House of 1000 Corpses hebben immers al laten zien dat horror goed te combineren is met (zwarte) komedie.

De film begint met een schitterende scene over twee dronken jongeren die in de pan worden gezaagd door Leatherface. Coole bril (gimme one!) en heerlijk geschift lachje van die gast. Het is even schrikken wanneer Leatherface voor het eerst in beeld komt; totaal niet angstaanjagend meer. Maar dit is dan ook een soort van parodie. Kijk alleen al naar de enorme overacting van diverse acteurs.

Stretch bijvoorbeeld brengt de hele film zowat schreeuwend door. Mooie benen wel. Leatherface is slechts een oliedomme reus. Icoon Moseley steelt wederom de show met zijn trekjes. Perfecte stem, gestoorde blik en karikaturaal. Hopper is ideaal in zijn rol als wraakzuchtige, chainsaw wielding Ranger.

Verhaal is lekker vlot, smerigheid in overvloed en het decor is mooi. Niks mis mee.

Een klein tikkie minder dan de versie uit 2003, maar nog steeds erg de moeite waard.

De acteerprestaties waren naar behoren. Ermey was weer erg goed, Leatherface zelfs beter en Brewster als 'het lekkere wijf' van het verhaal.

Hoewel verhaal...hoewel het een prequel is was er niet echt veel verhaal. De scenes die bepaalde dingen deden uitleggen waren niet echt origineel en gewoon logisch.

Maar al met al toch geboeid zitten kijken en als horrorfan moet je deze natuurlijk hebben gezien.

****

Het verhaaltje klinkt droog en origineel, de killer lijkt tof en de tagline is geniaal. Helaas valt het allemaal een beetje tegen.

Het is duidelijk een low budget film met als uitgangspunt gewoon een leuke film maken zonder veel geld er aan te verdienen. Jordan Downey was op het moment van filmen ook een jaar of 22 en deed dit tijdens zijn schooltijd. In dat opzicht is de film goed gelukt. Maar helaas zijn alleen een aantal oneliners van The Killer Turkey grappig zoals "He had an accident. I took this axe and cut him axe-identally." of wanneer hij wordt ondergezeken "Now I'm pissed!" Zo flauw, maar het wist me toch een grote glimlach te bezorgen. De cast is helaas niet leuk. Slecht acteerwerk, maar vooral niet echt grappig waardoor de scenes waar de turkey niet in voorkwam toch wat saai waren.

De special effects waren niet echt goed, maar dat is niet cruciaal in een low budget film als dit. Wel ontbreekt het aan creatieve moorden, er is er welgeteld eentje. De bed-scene vond ik nogal tam voor in een filmpje als dit, alle kleren waren gewoon aan. Het leek zelfs op droogneuken terwijl me dat niet de bedoeling lijkt. Maar gelukkig is daar The Killer Turkey die het meer dan goed maakt met zijn "You just got stuffed!"

Een leuke killer met grappige oneliners is de troef van deze film. De cast laat het helaas te vaak afweten. Als ik de aftiteling mag geloven komt er een vervolg...in space! Geen idee hoe ze dat willen gaan maken met eenzelfde soort budget maar hopelijk verbeteren ze het een en ander.

John Carpenter heeft een paar knappe films achter zijn naam staan, maar toch slaat nog lang niet alles even goed bij me aan. Zo ook They Live, dat een origineel uitgangspunt bevat maar in de uitwerking tekort schiet.

Het intro vond ik echt veel te lang. We zien Piper door een sombere stad slenteren waarbij er maar weinig te genieten valt. De score is best sfeervol, maar nogal herhalend op den duur. De jaren '80 sfeer is geslaagd, maar het intro bevat een hoop oninteressante figuren. Na een half uur zet meneer pas de bril op, maar tot aan dat moment had ik steeds maar de neiging om hem af te zetten.

Een leuk idee natuurlijk, aliens vermomd als mensen. De eerste keren dat Nada zijn zonnebril opzet zijn best komisch, hoewel het design van de aliens wel erg tam is. Ze deden vaak meer op robots lijken. Vervolgens gebeurd er gewoon te weinig boeiends. De aliens overtuigen niet dus, en het schietwerk is niet genoeg. Dieptepunt is het gevecht om een zonnebril, waarbij je je ogen rustig tien minuten kunt sluiten zonder iets leuks te missen. Piper vind ik sowieso weinig uitstraling hebben en Foster vind ik, na Stepfather II gezien te hebben, nog steeds eng. Wel geinig dat verschillende oneliners van Duke Nukem uit deze film zijn geleend. Ook de middelvinger naar de aliens toe zit in de nieuwste Duke Nukem Forever game.

Het komt er op neer dat er in mijn ogen te weinig spectaculairs wordt gedaan met het concept. De aliens waren nogal braafjes, zowel qua ontwerp als gedrag. Verder heeft de film een hoop saaie scenes en dialogen die nauwelijks mijn interesse wekten. Jammer, want het idee is erg leuk.

Alvorens ik deze ging kijken heb ik een paar dagen geleden eerst het origineel nog maar eens herzien. Hoewel ik niet speciaal een fan ben van Carpenter blijft dat werkje toch wel erg goed. Het debuut van van Heijningen blijkt een aardige film, maar plak er een grote naam aan en de mensen zijn terecht opeens een stuk kritischer.

Zo had ik eerst het idee dat het om een remake ging dus ik hield mijn hart al vast. Vermoedelijk zou van Heijningen dan direct op zijn bek zijn gegaan, evenals vele andere remakes. Dat het om een prequel gaat maakt het allemaal wat vergeeflijker, er hoeft namelijk niet één op één vergeleken te worden. Toch komt dit deel op ieder vlak wat te kort. Om te beginnen is de sfeer ver te zoeken. De spanningsopbouw is nog wel redelijk, maar na een uur wordt de film een Hollywood actiefilmpje zonder ziel.

De verschillende verwijzingen naar het origineel zijn leuk om te zien en de special effects zijn best aardig. Toch waren de special effects uit het origineel al zo goed dat het moeilijk is om te zeggen dat deze er beter uit zagen. De cast was niet bijzonder al is Winstead een best leuke verschijning. Verder geen personage waarmee je echt mee gaat leven. Soundtrack was inwisselbaar, af en toe een spannende scene zoals de 'vulling' scene.

Deze dappere poging is al met al niet echt een aanwinst voor de horrorliefhebber. Maar een half geslaagd filmpje om het verhaal achter Het Ding wat uit te diepen is het wel.

American History X is voor mij echt de beste film tot nu toe in dit genre. Dat wil niet zeggen dat de rest geen aandacht verdiend. Deze film is ook een kleine topper.

Het verhaal is simpel en standaard. Jongetje wordt gepest en komt een paar skinheads tegen. En langzaam maar zeker zakt hij steeds verder weg in een wereld van geweld. De sfeer van Engeland en de achterstandwijken is - door kledij, auto's, grauwe beelden, het taaltje - erg goed.

Aangezien het verhaaltje al vaker is verteld in andere films, moet deze film zich dus onderscheiden. Dat onderscheidt zit hier vooral in het acteerwerk, dat is echt overtuigend. Turgoose - die toen veertien jaar was - speelt erg goed. Agressief, aandoenlijk, komisch of paniekerig; hij kan het allemaal. Ook Graham doet het uitstekend als de driftige Combo. Vanaf het eerste moment kon je al zien wat voor een type het was. De rest van de cast heeft ook goed gepresteerd.

Laatste halfuur van de film was wel het spannendst. Je voelde een duidelijke spanningsopbouw die uiteindelijk eindigde in een - niet geheel verrassende - ontknoping.

Overtuigende film met het jonge talent Turgoose als ster.

Na Goldfinger weer een stap terug. De setting mag er zeker wezen, met veel mooie onderwaterlocaties. Helaas ontbreekt het aan een leuke slechterik, want No. 2 is niet bepaald overtuigend. Wel leuk om te zien waar de Austin Powers films hun kunstjes vandaan haalde. Wat het vrouwelijk schoon betreft is dit deel het beste tot nu toe, chronologisch gezien. Vooral Auger is echt een beauty.

Het verhaal was matig, maar misschien dat mensen destijds nog zaten te springen om een gestolen atoombom om de wereld mee op te blazen. Hedendaags is die melkkoe allang uitgeput. Daarbij waren enkele scenes wat langdradig en saai waardoor de film toch net iets te lang duurt.

De actie, vooral wat meleecombat was vermakelijk, maar die versnelde bluescreens waren lachwekkend.

Een flinke teleurstelling helaas. Ik had eigenlijk verwacht dat ik hier wel een dikke voldoende kon uitdelen, en de film begint ook briljant. Een lang shot van een (bijna) verlaten tunnel en vervolgens een chick met een watermeloen tussen de benen. Ik moest meteen aan een type Visitor Q denken, maar helaas komt deze film in mijn ogen niet ook maar een beetje in de buurt.

Visueel zitten er af en toe best wat leuke dingen in zoals de schaduwen op de muur tijdens het eten en enkele goed gekozen camerahoeken. Maar ik stoorde me af en toe aan de extreem lange shots waarin werkelijk niets gebeurde. Ik snap dat ook echt niet waarom mensen het leuk vinden daar naar te kijken, zal wel kunst zijn of zo. Ki-duk Kim weet daar mijns inziens toch beter mee om te springen, die weet vaak nog te ontroeren.

De reden dat ik geen Ki-duk Kom opzette, want daar heb ik er ook nog een paar van liggen, was omdat ik geen zin had in een te rustig filmpje. Helaas, ook hier wordt naast de vele lange shots ook nauwelijks in gepraat. Misschien was ik dus niet in de juiste bui maar ik vond het knap irritant dat twee mensen naast elkaar in beeld minutenlang geen enkel woord zeggen. Maar vervolgens wel diverse tenenkrommende musicalnummers inbrengen voor de geforceerde stijlbreuk. Hoe gekker, hoe beter. Dit keer niet. Veel gelachen heb ik ook niet, behalve bij de baring van de watermeloen en het bizarre einde.

De meeste pluspunten gaan uit naar het naakt. Misschien wat puberaal, maar het was zo ongeveer het enige op het scherm dat bewoog en geluid maakte. Voor de rest heb ik me het grootste deel van de tijd verveeld. Hopelijk kan een herziening daar ooit verandering in brengen.

Ik bedank Giglio voor dit belachelijk staaltje horrorcrap dat vrijwel direct de prullenbak in kan. Bij dit soort films geldt; lees het plot en je kan bijna precies nagaan hoe het verhaal begint en eindigd. Misschien kon ik niet van de film genieten omdat ik strontchagrijnig ben omdat NEC net had verloren, of omdat het gaat over het zoveelste dertien-in-een-dozijn clichéhorror. Ik denk toch het laatste.

Het verhaal is gewoon erg saai en wat heb ik een godsgruwelijk spuughekel aan die bijbelverhalen. Praise the lord! ?@*&%#
De personages waren veelal saai, vooral Deacon ( het verplichte lelijke smoelenwerk) en Clyde. Die Ida was best goed, maar kan in haar eentje geen film dragen. De jongens in het bos hadden geen betekenis dus die konden ze net zo goed weglaten. Hoewel ik wel had verwacht dat ze ook bij de familie hoorden. Sheryl was goed gecast want in een filmpje als dit moet het slachtoffer een lekker wijf zijn anders haakt de helft van de kijkers al meteen af. Gelukkig hielp ze haar vriend nadat hij pas 2x was gestoken. Ik denk dat ik ook eerst zou blijven kijken hoe een sicko m'n vriend(in) neersteekt ookal kan ik hem met één klap van achteren neer meppen. De man moet daarentegen dom zijn, wat ook hier weer het geval is. Daarom kwam het einde als een grote verrassing. De held leefde nog! Terwijl hij het duidelijk verdiende om het loodje te leggen. Ten eerste was hij zo dom geweest om iedereen te vermoorden maar Ida alleen knock out te slaan. Waarom? Vermoordt haar dan ook, lijkt me nogal logisch. Een verdiende comeback van onze Ida dus. Ten tweede deed hij wel erg zijn best te doen alsof hij dood was op het laatst. De grapjas, Sheryl trapte er maar mooi in.

Hier en daar een aardig effectje maar het stelt allemaal niet al te veel voor. Voor mij was het in elk geval een te lange zit.

Hier en daar lees ik reacties dat het belachelijk is dat mensen de moeite nemen om deze film te bekijken. Nu is dat wel een beetje waar natuurlijk, maar dit is gewoon een titel die veel nieuwsgierigheid op wekt. En dan niet of dat hij het origineel kan evenaren, maar je vraagt je af hoe slecht een sequel met de titel Titanic 2 nu eigenlijk kan worden. Antwoord: Heel slecht. Verrassing!

Bij de intro zag ik dat het een Asylum film was. Nu heb ik daar volgens mij nog niet veel films van gezien maar van wat ik er over heb gehoord deed mijn hoop alleen nog maar dieper zinken (haha!..) Het verhaal slaat sowieso totaal nergens op. Leuk om zo'n nieuw schip te bouwen, maar bedenk dan een andere ramp. Dit is gewoon een letterlijke kopie. De opening zet meteen de juiste toon wat betreft de special effects. Die zijn echt dramatisch. Het ijs dat scheurt ziet er ongelofelijk nep uit, en het moment dat iemand er tussenin valt is lachwekkend. Van Dyke was vast ook blij dat er een schip in zijn chocolade-ei zat want dat scheelt ook weer in de kosten. Er is ook erg veel geknipt in de film. Het ene moment rolt het schip tien keer over de kop, het andere moment is hij gezonken zonder dat je het hebt zien gebeuren. Of die explosies dat de camera alleen gericht staat op het gezicht van het slachtoffer. En de schoonmaker had waarschijnlijk teveel zeep gebruikt bij het dweilen want het was echt niet normaal hoeveel mensen er vielen op en bij de trap. Maar goed, de mensen hadden haast en dan struikel je over van alles en nog wat want dat is in het echte leven ook zo.

Verder wordt er een oersaai verhaal vertelt door oersaaie rolletjes. Het viel mee dat het acteerwerk niet tenenkrommend was want anders was dit echt een prul geweest. Nee wacht, het is een prul. Op de vuilnishoop ermee!