Opinions

Triguna snapt er niks van. De poster verraadt al een beetje dat het hier niet om een pure horror gaat. Toilet 105 faalt zelfs in alle opzichten wat lekker griezelen betreft, maar de maar de komische elementen raken ook kant noch wal.

De mooie Marsya is het nieuwste meisje op school en valt meteen in de smaak bij de jongens. Dit tot grote ergernis van de cheerleaders dus wordt ze al snel te pakken genomen. Een high school sfeertje zoals uit een Amerikaanse film, maar dan wel een pak minder. De clowneske achtergrondgeluidjes zijn te tenenkrommend voor woorden en de drie pestkoppen zijn bloed irritant. Triguna probeert een luchtig sfeertje te creëren met een feel good soundtrack, maar als er iets is wat je niet wilt zien in een horrorfilm is het dat wel.

De special effects zijn ook onder de maat. De lelijke geest met haar Sensodyne-smile weet niet te imponeren en de haperende schrikeffecten evenmin. De schrikmomenten in Toilet 105 zijn bij vlagen ook veel te luidruchtig. Er gebeurd niet veel boeiends op het scherm, maar Triguna moet gedacht hebben dat je vanzelf wel schrikt als je het geluid enorm opvoert. Erg slecht gedaan.

Een hele vieze tegenvaller waarvan het amateurisme afstraalt. Mooi laten liggen.

Schattig filmpje over een onderwerp dat natuurlijk al vaker voorbij is gekomen. Eén van de bekendste voorbeelden is The Butterfly Effect, al is het hier allemaal wat minder drastisch. De onhandige Makoto gebruikt het tijdreizen namelijk voor kleine dingetjes zoals haar schoolwerk een herkansing geven, maar vooral om liefdesprobleempjes op te lossen.

De animatie op zich is niet zo bijzonder, maar toch wisten bepaalde shots me erg te bekoren. Bijvoorbeeld de straat naar de spoorwegovergang en de dijk met op de achtergrond de grote weg waar continu auto's in beweging zijn. Fijne stijl ook verder.

Natuurlijk gaat er met het tijdreizen het een en ander mis en soms kreeg ik toch wel een beetje met Makoto te doen. Zeker het einde was goed, niet té sentimenteel maar wel rakend. Mooie ondersteunende muziek ook. Af en toe verslapte m'n aandacht wel iets omdat de film iets té dromerig is. Want zo heel veel gebeurd er namelijk niet. Lief filmpje wel.

Weer eens wat anders, zo'n bendeoorlog gegoten in een muzikaal jasje. Voor een Yakuza-film ben ik altijd wel te porren en ik was wel benieuwd wat Sono hiermee zou doen in combinatie met een musical-achtige setting. Vanaf de eerste minuut neemt Tokyo Tribe je mee in een daverend tempo en remt ook nauwelijks meer af.

Wat volgt is een audiovisueel spektakel met een erg kleurrijke setting, markante characters gegoten in een hiphop-soundtrack. Het verhaal is dun en niet eens interessant genoeg om echt te volgen. Het is verstand op nul en genieten geblazen van het vrouwelijk schoon, de bizarre wereld en de muziek. Hoewel, de muziek zelf knalt bij vlagen lekker uit de speakers maar bij de rap ben ik twijfelachtig. Geen enkel nummer springt er tussenuit en ik had vaak het idee of de rappers maar half gas gaven. Ik heb ook geen verstand van Japanse rap dus ik weet ook niet wat wél goed zou moeten zijn. Dit viel een beetje tegen.

Maar ook de rest van de film begon me na een uur een beetje tegen te staan wanneer je er achter komt dat de beats enorm op elkaar lijken en het geheel steeds meer wegheeft van een MTV musicvideo. Druk, chaotisch en het gaat maar door. Uiteindelijk vond ik de humor niet echt om te lachen, Takeuichi is een opperbaas maar zelfs zijn staaltje overacting kon me niet echt bekoren. Gelukkig is er nog wel de sexy Erika die asskickt.

Het einde haalt de film wel weer uit het slop met wat strakke actie, maar uiteindelijk mocht de film een half uur korter duren. Ik zie dan toch liever de Yakuza in een serieuzere rol.

Ook deze nog maar eens aan een herziening onderworpen. Een beetje hetzelfde geval als met The Machine Girl, ik was nog niet zo bekend met het genre. Leuk om te kunnen constateren dat je bijna twee jaar na dato zoveel kennis hebt opgedaan en dat je dit opeens wel kan waarderen. Sterker nog, ik vind dit het beste werkje tot nu toe in de J-sploitation categorie.

Een aantal regisseurs die naam maken binnen dit genre hadden wat opstartproblemen. Nishimura flikt het echter bij zijn debuut om meteen een film af te leveren die bol staat van de kwaliteit, en dat op constant niveau. De film oogt zeer professioneel op wat zwakke CGI momenten na, maar dat is de handicap van het genre. Al is 'handicap' misschien een verkeerd woord, want wat er op het beeld wordt getoverd is allesbehalve slecht.

Ik ben nog geen enkel Japans splatterwerkje tegengekomen dat meer sfeer bevat dan deze. De stad is heerlijk duister en onheilspellend en visueel is het vaak genieten geblazen. De Tokyo Police Corporation deed me regelmatig denken aan Jin-Rô, imponerend. Het verhaal is best goed bedacht en, zoals vaker, een leuke manier om de mafste dingen op het scherm te kwakken. Ruka vecht tegen Engineers, mensen die hun wonden kunnen omtoveren tot wapens. En natuurlijk zijn dit geen normale wapens, maar de schietende lullen, krokodillenbekken en slakkenogen zijn nog maar het topje van de ijsberg. Tokyo Gore Police bevat ook weer een gezonde portie Japanse humor, al moet je dat wel liggen. Persoonlijk vond ik de reclames werkelijk briljant! En dan de overfanatieke TPC en dat blonde schreeuwende wijf er door heen maakt de surrealistische, bizarre wereld compleet.

TGP blinkt niet alleen uit in het geniale design van verschillende creatures, maar ook in gorigheid. De viezigheid straalt van de film af, en dat bijna op constant niveau. Duizenden liters bloed spuiten de lucht in, maar ook ingewanden zien er akelig echt uit. Happen uit gezichten of andere lichaamsdelen lijken ook dichter bij de werkelijkheid te liggen dan bij fictie. Ik denk dat dit de bloederigste film is die ik heb gezien. De uitstekende soundtrack past perfect bij de overdosis geweld die op het scherm plaatsvindt. Ik had alleen af en toe een beetje moeite met Shiina, die me vaak aan de afgrijselijke Lucy Liu deed denken. In Ôdishon had ze wel een uitstekende rol, daar niet van. Ondanks haar kop was ze hier wel op haar plaats. Beter dan zo'n, met alle respect, blije, kortgerokte huppelkut die in andere J-splatters de hoofdrol vertolken.

Het kan raar lopen dus. Een tijd terug vond ik The Machine Girl en Tokyo Gore Police de twee minste splatter films, en nu vind ik deze twee het tofst. Nishimura is mijn favoriete regisseur op dit gebied en ik kijk reikhalzend uit naar Helldriver en Fashion Hell. Kan haast niet misgaan!

En met Tom Yum Goong weer één van m'n favoriete martial arts films een herziening gegeven. Blijft samen met Ong-Bak toch de beste Thaise vechtfilm.

Ik dacht eerst dat ik de geknipte versie in bezit had, maar het bleek toch de onbewerkte versie te zijn. Vreemd, wat de film springt echt van de hak op de tak. Er is soms echt geen touw aan vast te knopen, laat staan hoe verrot de 80 minuten versie wel niet moet zijn. Sowieso is het mij een raadsel waarom er in godsnaam in films geknipt moet worden. Nu is het verhaal vergelijkbaar met Ong-Bak, daar wordt een Buddha-hoofd gestolen en hier een olifant, en is het net zo oppervlakkig, toch zou ik me bedrogen voelen als het een en ander me word onthouden.

Tom Yum Goong begint rustig met mooie beelden van de relatie tussen Thaise boeren en hun olifanten. Je hebt niet het idee dat je een enorm spektakel te wachten staat, totdat de film zich verplaatst naar Sydney en het vechten kan beginnen. Tony Jaa gaat weer all out en heeft opnieuw een aantal extreme moves bedacht om de kijker te verrassen. Het is duidelijk te zien dat Jackie Chan zijn idool is, ook hij maakt veelvuldig gebruik van zijn omgeving, maar vervangt de flauwe humor door meer harde klappen. Wederom wordt er geen gebruik gemaakt van touwen, wel wat CGI dit keer. Jammer dat de actiescenes zoals op het water niet bijzonder goed uit de verf komen. Mede door de snelle en warrige montage en het ontbreken van goede, ondersteunende soundtrack.

Een echte meerwaarde in een film als dit zijn geloofwaardige badguys. Fighters die het gevoel opwekken dat ze nog wel eens van Jaa zouden kunnen winnen en die eigen signature moves beheersen. En dat zit hier meer dan goed. Johnny is een toffe gangster met zijn slangenleren broek, Crowder ( Eddie Gordo in Tekken) draaft op als geskillde capoeira-fighter en Foo ( Jin in Tekken) showt zijn Wushu-techniek. Het toppunt zijn de vier worstelaars die voornamelijk dienen als hersenloze stormrammen, maar evengoed indrukwekkende verschijningen zijn. De humor van Wongkamlao sloeg blijkbaar goed aan want hier speelt hij weer de komiek als politieagent Mark. Heerlijk droge acteur. En zo duiken er nog meer cameo's op zoals een dubbelganger van Jackie Chan (ode), Don en Muay uit Ong-Bak, Thaise rockstar Sek Loso en we zien Ron Smoorenburg in elkaar geslagen worden.

Wat deze film ook zo speciaal maakt zijn enkele bizarre vechtscenes. Het moment waarop Jaa zichzelf naar de top van het gebouw vecht is zonder meer spectaculair en dat terwijl het één lange take is. Ze hadden er in totaal slechts vijf nodig voordat het goed was. De inmiddels befaamde bottenkraakscene is er natuurlijk eentje voor in de boeken.

Weer flink genoten dus. Het vervolg gaat er komen - mits Jaa niet opnieuw instort tegen die tijd - en dan hoop ik natuurlijk op weer een aantal originele knokpartijen. Pinkaew zou er ook goed aan doen om de film iets logischer te monteren en niet van de hak op de tak te springen. Voor de rest een mijlpaal in het genre.

My Neighbour Totoro is een verademing ten opzichte van het eerdere werk van Miyazaki die echt een stuk drukker en schreeuweriger zijn. Deze animatie is lekker kleinschalig gehouden, met in de hoofdrol twee jonge meisjes die naar het platteland verhuizen en vooral genieten van de dagelijkse dingen in het leven. Rondjes rennen in huis, springen in plassen water en genieten in de natuur.

De fantasiewereld is heerlijk vormgegeven met natuurlijk Totoro als de koning van het magische bos. Met zijn bolle, zachte buik en enorme grijns is hij niet voor niets het boegbeeld van Studio Ghibli. Maar ook de dustbunnies en de catbus zijn een feest om te zien. De mensen in de film zijn ook stuk voor stuk poeslief, waardoor het bijna op een perfecte wereld lijkt. Een enorme goedzak van een papa, de behulpzame nanny en natuurlijk de zusjes Satsuki en Mei die erg schattig zijn. In eerste instantie zou er maar één meisje de hoofdrol invullen, maar dat is later veranderd naar twee wat voor meer interactie moest zorgen. Vreemd genoeg staat dat ene meisje op alle posters, terwijl ze niet in de film voorkomt.

Het kleurrijke tekenwerk in combinatie met de sprookjesachtige soundtrack laat de wereld echt tot leven komen. My Neighbour Totoro is zonder twijfel één van Miyazaki's beste werk.

Film met een verhaal als een gatenkaas. Leuk om nu eens de dader in een slachtofferrol te zien. Op zo'n manier krijg je toch het gevoel dat het voor één keer allemaal gerechtvaardigd is.

Het eerste deel van de film is het sterkst. Ik vond het wel goed geacteerd door Metcalfe maar vooral ook Christensen en ik voelde best mee met het rouwproces. Sterke scene vond ik toen Elise Craig voor het eerst vertelde dat ze de dader dood wilde. Mosely kan sinds zijn optredens in Rom Zombie's werk niks meer fout doen bij mij, al was hij hier niet zo overtuigend. Meende hem ook niet te herkennen. Ik weet nu waarom, want het was hem dus ook niet.

De martelscenes waren best goed, maar waren nog lang niet op het randje. Toch bleef ik nieuwsgierig naar wat er meer zou komen, maar daarna gaat de film compleet de mist in. De dader z'n voet wordt compleet verbrijzeld maar meneer loopt alsof ie slechts zijn grote teen heeft gestoten. Zo voel ik me als kijker niet echt serieus genomen. Alsof we dom zijn. Sterker nog, hij deelt er nog een flinke trap mee uit ook. En hij heeft schoenen aan! Wat een tovenaar. De plotwending verwachtte is dus al een beetje en de afscheidsbrief miste nogal aan effect.

Film die nog net overeind blijft door de paar martelscenes en het aardige acteerwerk van Metcalfe en Christensen. Hier had echter veel meer uit gehaald kunnen worden.

Niet zo sterk als verwacht, deed vaak een beetje denken aan Wolfenstein.

Met het plot kon ik vooraf niet veel. Ik was benieuwd wat 'het bizarre project' was, maar uiteindelijk vind ik het een beetje teleurstellend. Het idee is leuk, maar de uitwerking had veel beter gekund. Zo bleef ik met diverse vragen zitten omdat het verhaal naar mijn mening nogal oppervlakkig is. Het weet simpelweg niet te overtuigen.

Purcell vond ik niet echt sterk spelen, maar hem heb ik nooit een groot acteur gevonden. De film is ook niet spannend, behalve de weg naar het project toe. Wel ziet de film er goed uit en straalt het kwaliteit uit. Af en toe is de film lekker bloederig. Het einde was ook belabberd. Wirth ging wel erg gemakkelijk dood voor 'iemand met een derde oog die niet is te stoppen'. En nog belabberder; op het moment dat Wirth in conflict is met Evan offert Evan zichzelf op om Wirth te voeden? Tuurlijk niet! Hoe kan Wirth daar zo gemakkelijk in trappen?

Film met een leuk idee, maar een onvoldoende in uitwerking. Is nog best vermakelijk maar wellicht dat het vervolg beter wordt...of het vervolg daarop...of het vervolg dáárop...

Dit derde deel is dan toch wat teveel, zeker om het op dezelfde dag te bekijken. Vanaf het begin is het al duidelijk dat deel 3 niks nieuws gaat toen ten opzichte van deel 2 en dan duurt de tijd lang...

Van veel sfeer was geen sprake meer. De originele Melvin (Mark Torgl) wordt niet meer gebruikt en er is een hevig gebrek aan inspiratie. Geen leuke personages en de smerigheid is ook tot een dieptepunt gekomen. De smeltscene en transformatie van Satan was dan nog wel de moeite waard.

Er zaten nauwelijks leuke grappen in en als de film dan ruim anderhalf uur duurt dan is jezelf stierlijk zitten vervelen een logisch gevolg. Gelukkig was Legere nog aanwezig voor enkele appetijtelijke bodyshots.

Toch wel ondergewaardeerd. Natuurlijk, vergeleken met het hilarische eerste deel is het een stapje minder, maar ik kon me er nog steeds mee vermaken.

Intro is al erg leuk waarbij de nodige, volslagen belachelijke badguys door Toxie verpulverd worden. Een aantal moorden creatief, sommige smerig en een aantal weer cartoonesk. Jammer dat de film buiten deze paar toffe kills verder weinig bloed en smerigheid bevat.

Personages zijn weer hopeloos lachwekkend; soms erg grappig, maar net zo vaak zo onleuk dat het gênant is. De humor lijkt vaak regelrecht uit een tekenfilm te komen. Dat het geheel in Tokyo afspeelt is als Japan-fan een leuk gegeven, maar toch mis ik het sfeertje in Tromaville een beetje.

Geslaagd vervolg dus in mijn ogen en op naar het volgende deel.

Na het redelijke matige Cage Dive toch zin gekregen in nog een sharkfilmpje. Het is even zoeken tussen alle rotzooi wat er in deze categorie verschijnt maar dit leek me één van de betere. Prachtige poster, leuk plot, ik begon een beetje hoop te krijgen. De film begint. SyFy Channel Presents. Dag hoop.

Al kon ik het eigenlijk van te voren weten. Een haai met een chemische uitlaat is niet iets waar een aspirant Hollywood-regisseur zich aan zou wagen. Toxic Shark gaat over een groepje vrijgezellen op een eiland die komen om de bloemetjes buiten te zetten. Maar helaas duiken al snel de eerste verhalen op over een haai die in de buurt is. En hij sproeit ook nog met gif! Uit zijn rug! Dat wordt smullen!

Wat we in werkelijkheid krijgen is een hoop onderling geneuzel tussen een aantal jongeren. Die kleerkast die zijn shirt niet uit krijgt acteert het slechts van allemaal. De grappige neger heeft zijn lolbroek niet aan en die gast met het baardje is irritant. Dan was er nog een meisje met een rood sjaaltje aan haar bikini en eentje met lange zwarte haren. Het moge duidelijk zijn: de personages zijn zo oppervlakkig en unlikeable dat ik echt geen namen weet. Behalve Eden, die was wel leuk.

Blijkbaar kon Sharpe goed overweg met de computer want de haai is behoorlijk vaak in beeld. Welke programma's er zijn gebruikt laat ik in het midden, maar het ziet er allemaal erg slecht uit. De haai gromt, stopt soms met zwemmen en springt tot grote hoogtes. Zijn algehele bewegingen zien er enorm onnatuurlijk uit en hij spuugt uiteraard TOXIC WASTE! Er zijn wel behoorlijk wat slachtoffers, en best bloederig wordt het ook, maar indruk maak het niet.

De paar muzieknummers die worden gebruikt vond ik dan wel weer lekker. Kleine bijtwonden zagen er nog wel aardig uit, maar wat me in positieve zin heeft verrast was dat de gebeten mensen in een soort zombies veranderden. Natuurlijk zag ook dat er niet erg goed uit, maar het bracht net dat beetje extra gevaar wat de film iets spannender maakte. Al wil ik het woord spannend eigenlijk niet gebruiken. Ook wel verfrissend om eens een keer geen soort coastguard veteraan de heldenrol te zien spelen, maar het blonde meisje.

Als ik zeg dat het een SyFy-film met een CGI-haai is weet iedereen waar die aan toe is. Bij vlagen gewoon saai en slecht, maar altijd wel met een paar vermakelijke momenten. Toch kan ik maar tot één conclusie komen: hij is slechter dan Jaws.

Ik heb hem gisteren nog even bekeken en ik vind de animatie er juist nog wel mooi uitzien. Er is nu inmiddels veel beter inderdaad, maar me er aan storen deed ik allerminst. De bewegingen zijn soms wat houterig, maar het heeft ook wel weer z'n charme. Zo herinner ik het me namelijk ook. Verder spatten de kleuren echt van je scherm af waardoor de film een echt goed gevoel weet op te wekken.

Een verhaal over levend speelgoed is ook origineel. Het is geinig om te zien wanneer al het speelgoed tot leven komt. Mooie scènes bijvoorbeeld wanneer de soldaten de walkie-talkies klaarzetten of het speelgoed van Sid, en de ontsnapping. Sid is trouwens wel ultiem evil Verder zijn er nog een handjevol scènes die me altijd bij zullen blijven. Ben zeer benieuwd naar het derde deel.

En nog maar weer een deeltje in de extreem succesvolle animatiereeks. En waarom ook niet, zolang het bakken met geld oplevert? Ik vind de voorgaande drie delen allemaal ongeveer wel gelijkwaardig, met het derde deel toch als absolute winnaar. Dit vierde deel is voor het eerst een mindere. Nog steeds vermakelijk, maar het valt nu toch wel wat in herhaling.

Wederom moet goedzak Woody een verloren pop redden waardoor hij in een groter avontuur belandt. Helaas hebben oude bekenden zoals Buzz, Rex, Mr. Potato Head, Hamm en Slinky een veel kleinere rol. De ietwat saaie Bo Peep is omgetoverd tot stoere sidekick van Woody, nog net zonder latexpakje en superheldenmasker. Slachtoffer is kwestie is Forky, een zelf in elkaar geflanste spork die continue de prullenbak wil induiken. Soms grappig, maar niet geslaagd genoeg voor zo'n grote rol, valt een beetje uit de toon.

De grootste troef is de verbluffende animatie, de sfeervolle locaties en het wederzien met de oude cast. Het is nergens hilarisch, maar de leuke poppen diverse capriolen zien uithalen is gelukkig nog steeds vermakelijk. Ook wat leuke verwijzingen naar o.a. The Shining, sowieso nogal creepy met die poppen die regelrecht uit een horrorfilm lijken te komen. Het einde voelt ook niet helemaal goed. Woody is juist degene die altijd zorg draagt voor zijn mede-poppen dat ze goed terecht komen. Dat hij nu opeens zijn oude gang en kind verlaat voor een ander avontuur is nogal rigoureus. Het lijkt me eerder dat hij Bo had overtuigd om met hem mee terug te gaan.

Clichétorture waarbij het vooraf al bekend is dat de hoofdrolspeelster zegeviert. En dan wel met een winnende move die door wijlen vriendje is aangeleerd. Snif.

De film haalt inderdaad veel inspiratie bij Hostel vandaan, wat op zich niet zo erg is. De gore is ook hier ruimvoldoende, al doet het me allemaal nog weinig. Birch is leuk, maar de rest van de cast is matig, ook de badguys. En dan duurt zo'n kort filmpje soms zelfs te lang.

Plot is slecht, soundtrack te blij en spannend is het nauwelijks. Vermakelijk best wel.

Vroeger keek ik de tekenfilmserie wel op Telekids maar ik was te klein om engels te kunnen en het verhaal te volgen. Ik ben dus eigenlijk zonder voorkennis aan deze film begonnen.

Maar ik vond hem wel erg vet. De Autobots waren echt superstoer, zowel in robotvorm als autovorm. De humor van de robots was dan soms een beetje slapjes, maar andere scenes zoals met Anderson zorgen toch weer voor een glimlach.

De special effects, de soundtrack en het acteerwerk vond ik allemaal goed en de tijd vloog voorbij. Heb me erg vermaakt. Het gevecht op het laatst was af en toe wel wat verwarrend. Zo wist ik soms niet meer wie er nog leefde en wie niet. Ook deed die kleine robot me sterk denken aan een gremlin.

Net maar weer eens herzien. Het is echt een hele 'goedkope' actiefilm en dan goedkoop in de zin van; weinig verhaal en de personages hebben geen diepgang.

Dat is hier zeker geen minpunt.

Doordat er heel veel actie inzit, Statham een goeie rol neerzet als de altijd coole Frank en er een lekker ding ( Shu Qi) in meespeelt heeft deze film voor mij een gigantische replaywaarde. En dat is ook een cruciaal punt om een film goed te maken.

Ik blijf bij mijn vier sterren.

Kon er niet zoveel mee. De animatiestijl sprak me aan maar aan het eind kan ik concluderen dat het mij was te onduidelijk was met al die vervormingen. Mooi kleurrijk was het wel allemaal. Van de science-fiction setting ben ik ook geen groot fan. Trava en Shinkai zijn wel leuke personages al zat er naar mijn idee iets teveel dialoog in. Ik begrijp dat mensen dit goed vinden en zie de kwaliteit ook wel, maar het is niet echt aan mij besteed.

Wanneer je het over telefoonterreur in horrors hebt, denkt men al snel aan When a Stranger Calls of Scream. Ruim dertig jaar eerder kwam Bava hiermee al op de proppen in The Telephone. Zo slecht als sommige zeggen vind ik deze zeker niet. Door de mooie actrices en het enorm kitscherige apartement was er voortdurend wat te genieten. Het oog wil ook wat. Het segment begint best spannend, maar loopt helaas met een kleine sisser af. Toch genoot ik hier meer van dan het tweede segment.

Het tijdsbeeld waarin The Wurdalak zich afspeelt staat me sowieso al een beetje tegen. Visueel is het in orde met mooi kleurenspel en wederom een paar mooie actrices. Bava kiest ze altijd wel uit hoorde ik jullie zeggen, maar dit is pas mijn eerste. Als Karloff-leek moet ik zelfs Frankenstein nog zien, maar een goede kop heeft hij in elk geval al wel. Alleen zijn rol vond ik niet zo bijzonder. Mooie decors en een klassiek verhaal die niet zo veel indruk achter laat.

Gelukkig blijft het beste voor het laatst bewaard. The Drop of Water is een spookverhaal met erg veel sfeer. Het enorm grote landhuis dat bestaat uit vele felle kleuren is een perfecte locatie voor een dergelijk verhaal. Het medium ziet er angstaanjagend uit en kunnen veel horrorregisseurs die vandaag de dag met CGI werken nog een puntje aan zuigen. Simpel maar doeltreffend. Het cynische einde is de kers op de taart. Leuk!

Helaas nooit spannend.

Het mysterie van de Bermuda Triangle heb ik altijd interessant gevonden, dus ik was wel benieuwd naar deze film. Het idee van de film is beangstigend, maar het maakt de hele film ontzettend voorspelbaar.

Melissa George - die ik overigens niet overtuigend vond acteren, maar alleen een beetje met haar tieten stond te schudden - weet immers wat haar steeds te wachten staat, en de kijker dus ook. Als ze een bloedvlek of gebroken spiegel ziet, dan weet je dat ze over een paar minuten op diezelfde locatie is om de spiegel te breken, bijvoorbeeld.

De film kijkt wel lekker weg, want ik vind het altijd mooi als de puzzelstukjes mooi op zijn plaats vallen, en dat gebeurd hier. Helaas wist de oplettende kijker het einde al te voorspellen en mede daardoor blijf ik toch een beetje met een leeg gevoel achter. Briljant idee, maar de uitvoering niet super. Hier had meer mee gedaan moeten worden.

Vier jaar geleden eens gezien en was niet blijven hangen. Niet zo heel gek, aangezien de film nergens echt in uitblinkt, maar die daarentegen wel op een constant goed niveau zit. Trick 'r Treat is inderdaad niet echt eng, en neigt soms zelfs naar een kinderhorror, maar ik vind het zeker wel de sfeervolste Halloween film die er is.

Ik heb het al vaker gezegd en ik zeg het weer; een genot om het Halloweenfeest als horrorsetting te gebruiken. Ik kan er geen genoeg van die gezellige sfeer krijgen. Het leuke is ook dat de vier verhaaltjes niet op zichzelf staan, maar in elkaar worden verweven. Dougherty mixt op uitstekende wijze spanning met humor en een beetje gore.

Elk verhaaltje had wel zijn leukigheid. De evil meneer Wilkinson die steeds door zijn zoontje werd gestoord was grappig. De weerwolven-act was tof en zeker niet lelijk uitgevoerd. De vergane schoolbus was dan weer het spannendst, doet het altijd goed compleet met achtergrondverhaaltje. De kwade buurman was het minst, maar de creepy pompoen die daarin opdraaft, en gedurende de film over en weer loopt, is geslaagd. Vooral omdat ie zo klein is, als ware een kind, de onschuld zelve. Totdat zijn masker wordt afgescheurd, wat ik een jammerlijke keuze vind. Belachelijk lage score, maar gelukkig komt er wel een tweede deel.

Viel me wat tegen en dat is vooral te danken aan verkeerde verwachtingen. Ik verwachtte dus een over de top horror over een moordende troll maar als horror is de film allerminst geslaagd. Troll is veel meer een fantasiefilm voor kinderen. De genre aanduiding is dan ook behoorlijk misleidend.

Het enige wat me wel kon bekoren was de setting die me vaak deed denken aan de Efteling of aan films als The Dark Crystal of The NeverEnding Story. Mooie kostuums, monsters die nooit echt eng zijn en een sprookjesachtige sfeer. De muziek die op de achtergrond speelde paste ook perfect.

Het acteerwerk was helaas erg slecht en de special effects, met name de lichtjes, stelden niet veel voor, evenals het verhaal dat nogal saai wordt gebracht. Ik had vooral wat gehoopt op een wat meer volwassen film met een agressievere troll. Mijn verwachtingen zijn in elk geval aangepast voor het vervolg.

Zeker niet de beste slechtste film. Troll 2 is vooral heel erg raar. Er zitten scenes in die werkelijk nergens op slaan, maar wie verzint er nou weer een verhaaltje over vegetarische goblins die groene smurrie uitdelen aan hun slachtoffers, die vervolgens in diezelfde smurrie veranderen zodat ze opgepeuzeld kunnen worden? Leuk voor een horrorkomedie, maar dit was helemaal niet grappig bedoeld.

Een aantal acteurs ambieerden een serieuze acteercarrière maar dat was na de vertoning van Troll 2 vanzelfsprekend van de baan. De acteerprestaties zijn één van de slechtste die ik ooit heb gezien. De dialogen zijn te opzichtig ingestudeerd, maar bovenal ontzettend dom, zoals de 'They're eating her'- en 'You can't piss on hospitality'-scenes. Al zijn dat wel de leukere scenes.

Naast het verschrikkelijke acteerwerk worden er ook nog domme keuzes gemaakt en is er een sterk gebrek aan logica. Waarom vraagt niemand zich af wat die groene smurrie is die ze uitgedeeld krijgen? De Troll make-up is helaas ook niet echt goed. De monstertjes lijken rechtstreeks uit de Efteling te komen en boezemen geen moment angst in. Make-up van de planten vond ik wel voldoende. Lichtpuntje van de film is de muziek, die klonk bij vlagen goed.

Ik weet nog steeds niet precies waarom juist deze film zijn cultstatus heeft gekregen, maar één ding is zeker; het is inderdaad heel erg slecht. Soms zo slecht dat ie leuk wordt, maar meestal zo slecht dat je een blik op de klok werpt. Ook al ben je geen fan van Troll 2, zoals ik, de documentaire Best Worst Movie is een absolute aanrader.

Wat een heerlijke film blijft dit toch. Een perfecte combinatie van actie en romantiek.

De film begint romantisch met de ontmoeting tussen Clarence en Alabama die wel erg snel van elkaar houden. Toch zijn het best lieve scenes die perfect worden ondersteunt door de nog lievere soundtrack. Echt briljant gewoon! Gelukkig heeft de film ook aardig wat te bieden op actiegebied al is de grootste troef de sterrencast.

Want het is gewoon genieten als je zoveel sterren in één film ziet spelen. Christian Slater, Patricia Arquette, Dennis Hopper, Christopher Walken, Val Kilmer, Brad Pitt, Samuel L. Jackson, Gary Oldman, Chris Penn, Tom Sizemore, James Gandolfini en Michael Rapaport. Dat is nogal een mond vol en de grootste sterrencast die ik ken. Ook nog een leuk rolletje van Conchata Ferrell, die ik nu pas herken als Bertha in Two and a Half Men. De twee hoofdpersonen zijn perfect gecast als stelletje die door dik en dun voor elkaar door het vuur gaan en er is best wat chemie te bespeuren. Het nadeel van zo'n sterrencast is dat veel rolletjes klein blijven. Oldman en Walken zijn bijvoorbeeld fenomenaal, maar helaas komen die te weinig in het stuk voor. Het script is ook geniaal, de film bruist van de geniale dialogen en vreemde situaties.

De actie op zich is niet bijzonder, maar het is vooral de dialoog die zo'n actiescene speciaal maken. De scene met Alabama in de hotelkamer bijvoorbeeld is briljant. En zo zit de film vol met zulke dingetjes. Het einde blijf ik indrukwekkend vinden, op de een of andere manier grijpt het me elke keer bij de strot. Wel mooi natuurlijk dat ze het beiden overleven en nog lang en gelukkig leven. Lief en stoer filmpje!

Erg lollige film die vooral bij de fans van hillbilly-horrors een extra streepje voor zal hebben. Tucker & Dale vs Evil moet het voornamelijk hebben van de vele misunderstandings tussen Tucker & Dale en de scholieren. Na een tijdje kwam ik er wel achter dat ik naar een workprint aan het kijken was, dus ik miste hier en daar wat special effects en geluidseffecten. Geen groot probleem verder aangezien de film hier niet sterk op leunt dus die waren er snel bijgedacht.

Het duurde even voordat ik in de film kwam, ik was bang dat het allemaal net wat té flauw zou worden. Gelukkig is dat niet het geval en is het hilarisch om te zien hoe de twee kampen elkaar verdenken van ongure praktijken. Bij de scholieren komt het geen moment bij ze op dat de hillbillies absoluut geen kwaad in de zin hebben en Tucker & Dale denken er geen moment aan dat ze kunnen worden gezien als eventuele ontvoerders. In plaats daarvan worden er over en weer verwijten gemaakt wat zorgt voor leuke situaties.

Je kunt het de jongeren ook niet verwijten, aangezien zij zo'n beetje de enige in een film zijn die de 'killers' meteen full force te lijf gaan. Een eigenschap dat veel jongeren in andere horrors mist. Toch gaat alle sympathie dit keer uit naar Tucker, en vooral Dale. De twee doen geen vlieg kwaad en je krijgt bijna medelijden met ze door al het geweld wat op het pad van hun rustige leventje komt. Bowden is mooi en heeft een prima lijf voor een broek dat net boven d'r billen sluit.

Helaas zijn de kills weinig bijzonder en is het einde een beetje afgeraffeld alsof de creativiteit op was. Ondanks dat waait er met Tucker & Dale vs Evil een frisse wind door het horror/komedie genre.

Uiteindelijk toch een kleine teleurstelling. The Tunnel doet regelmatig denken aan [Rec], Cloverfield en Catacombs, maar haalt het niveau van die eerste twee niet. De keuze om met een handycam te filmen ligt me wel, maar helaas maakt Ledesma een paar verkeerde beslissingen waardoor de potentie van de film niet gehaald wordt.

Het begint enorm sloom waardoor ik hem al snel uit wilde zetten. De film is half geschoten in documentaire stijl; de hoofdpersonen doen voor de camera hun woord en ondersteunen de handycam beelden met uitleg. Dit was echter als een documentaire die je eigenlijk niet interesseert. Zo eentje die je op de achtergrond aanzet, lekker languit op de bank gaan liggen en de slaapverwekkende vertelstemmen je naar dromenland brengen. Ik moest even doorzetten, want ik wist dat er meer in zat, na ruim een half uur waren ze zelfs nog niet eens in de tunnels...

Zodra de journalisten daadwerkelijk in contact komen met het mysterie is de film best onderhoudend en met momenten spannend. Het einde kwam naar mijn mening zelfs een beetje in de buurt bij de zenuwslopende scenes uit het briljante [Rec]. Maar helaas is de opbouw daarnaartoe vrij vreselijk. Buiten dat de mensen eindeloos lang door identieke gangen rennen wordt er voortdurend geschakeld tussen chaotische handycam-beelden en docu waar ze hun zegje doen. Ten eerste weet je dus precies wie er overleeft en ten tweede haalt het alle spanning en vaart uit de film. Het feit dat je van een (potentieel) spannend moment wordt teruggeschakeld naar een vertrouwde rustige omgeving klopt gewoon niet. Mede daardoor was het moeilijk om me in te leven en kwam de claustrofobische setting nauwelijks tot zijn recht.

Tegen het einde aan gebeurd het gelukkig minder vaak en door de scenes waarin het mysterie boven water komt geef ik de film nog net een voldoende. Die scenes waren namelijk gewoon goed en behoorlijk creepy. Wat een '[Rec] onder de grond' had kunnen worden is nu slechts een inwisselbaar product geworden die de middelmaat niet ontstijgt.

Ik ben een enorme horrorfan en zie dan in veel films altijd wel een paar goede dingen. Hoeveel films kennen we nu al niet over een groepje tieners die in een onbekend gebied terecht komen bewoond door maniacs? Ook hier naar verwachting weer het geval en daarom heb ik me er eigenlijk niet aan gestoord. Je wist van tevoren dat het grootste gedeelte van de film over tienerpraat gaat, gevolgd door een laatste 20 minuten horror.

Een aantal pluspunten waren het vrouwelijk schoon en vooral de beklemmende sfeer. Sowieso zaten er erg mooie plaatjes bij, maar het feit dat je als toerist in een vreemd land bent waarin je niet weet wie je kunt vertrouwen en waar iedereen een vreemde taal spreekt zorgen voor een ongemakkelijk gevoel. Ook de grotten onder water zorgen voor benauwde momenten.

Verder is er zeer weinig echte horror te bekennen, maar ik heb me toch vermaakt. Vooral door de personages die werden neergezet en het frisse acteerwerk.

Het vampierengenre boeit me steeds minder. Voor de verandering wordt het een keer over een andere boeg gegooid. Vampiers blijken niet altijd monsters, zoals je in films als Blade ziet.

Een normaal meisje wordt namelijk verliefd op een vampier. Deze is echter niet bang van zijn duistere geheim en ze wordt zelfs in bescherming genomen door de familie. Allemaal leuk bedacht, maar ik zie vampiers het liefst wel als woeste beesten. Helaas is er weinig vernieuwing te bespeuren wat betreft het vampier zijn. Alleen de glinsterende huid had ik nog nooit gezien.

Maar uiteindelijk is het geen horror, het draait hier om de romantische verhouding tussen mens en vampier. Natuurlijk brengt dit de nodige problemen met zich mee. Stewart en Pattinson overtuigen beiden al vond ik de vonk niet echt overslaan. De hele cast deed het trouwens wel goed. De film duurde wel een kwartier te lang. De film bevat ook genoeg sfeer.

Wel waren de special effects soms twijfelachtig. En dan doel ik op het rennen en springen. Iets te overduidelijk touwtjeswerk. Ook vroeg ik me af waarom Bella en Edward nog in een auto reden terwijl ze te voet veel sneller zijn.

Niet veel op aan te merken verder, maar uiteindelijk ook niet vernieuwend genoeg om echt te blijven hangen.

Eén van de beste documentaires die ik ooit heb gezien. Niet alleen is mijn liefde voor voetbal erg groot, maar ook de internationale onderwereld weet mij immens te boeien. Een schot in de roos dus dit, een perfecte combinatie van interessante interviews, vlotte montage en erg veel archiefbeelden.

Ik kende beide Escobars eigenlijk alleen van naam, maar wist wel een beetje wie het waren en hoe ze aan hun eind waren gekomen. De Zimbalists weten echter op verbluffende wijze de drukkende sfeer in Colombia naar je beeldbuis te brengen waarbij geen details onbelicht worden gelaten. Knap ook dat beide verhaallijnen even interessant worden verteld. Zo'n Pablo is natuurlijk een gevaarlijke crimineel, maar toch had ik regelmatig respect wanneer hij weer eens een voetbalveld of zelfs een complete woonwijk uit de grond stampte en de bevolking hem op handen droeg. Dit veranderde echter wanneer hij weer eens een handjevol tegenstanders omlegde.

De dood van Pablo is dan niet zo boeiend, een beetje het 'rise and fall' verhaaltje. Dat van Andrés is natuurlijk veel opmerkelijker en enorm treurig. Dat het hele Colombiaanse voetbal hierdoor ook kapot werd gemaakt is ook enorm zonde. Al twijfel ik er niet aan dat Colombia hedendaags weer een schitterend team heeft die hoge ogen kan gaan gooien. Aangrijpende en schitterende docu die iedere voetballiefhebber gezien moet hebben.