Opinions

“Are we too old to have fun times?”

Best leuk. Drie jeugdvrienden zijn uit elkaar gegroeid en komen op de 21ste verjaardag van één van hen bij elkaar om te feesten. Natuurlijk heeft ieder zo zijn eigen problemen, maar dat is standaard in dit soort films.

Veel feesten, veel alcohol, flauwe ongein, vrouwen, een love interest voor één van de karakters en natuurlijk de dramatische twist, alles zit erin. Zelfs het "iedereen vind zichzelf" einde. Gelukkig valt er genoeg te lachen en zijn de acteurs goed op dreef. Vooral Teller en Chon zorgen ervoor dat het een vermakelijke bende blijft.

“We’re like, in the end of “Die Hard” right now, only it’s our actual life!”

21 Jump Street is een onverwacht vermakelijke film geworden die leunt op de chemie en acteerprestaties van Jonah Hill en Channing Tatum. Maar ook Dave Franco, Rob Riggle, Ice Cube en Brie Larson hebben zichtbaar lol in hun rol.

Natuurlijk is het hier en daar wat flauw en zakt de film na een goed begin wat in maar het verhaal rond twee niet al te beste politieagenten die undercover moeten op een High School om een drugsbende op te rollen, zit goed in elkaar en zorgt een aantal grappige situaties. De verschillende karakters van de twee die weer worden uitvergroot en het overdoen van je middelbare schooltijd zorgen natuurlijk altijd wel voor herkenbare situaties en dat Schmidt en Jenko zichtbaar te oud zijn is een "running gag" die een aantal keer op een grappige manier wordt verwerkt in het verhaal. Met de humor zit het dus wel goed en ook de actiescènes zitten sterk in elkaar. Vooral het laatste gedeelte is actierijk met de schietpartij op "prom night" en de achtervolging per limousine als uitschieters. En de cameo van Johnny Depp is briljant.

22 July

Indrukwekkende film over Utøya, Anders Breivik, de slachtoffers en alle andere betrokkenen. Dat is ook gelijk het grootste probleem van de film, want Paul Greengrass wil te veel verhaallijnen en subplots in zijn film proppen. Vooral het gedeelte met de advocaat van Breivik, en het gedeelte met de premier, hadden weggelaten mogen worden. Of je het gedachtegoed van Breivik zo prominent in je film moet stoppen is discutabel, maar ik begrijp wel dat Greengrass alle kanten wilde belichten. De verhaallijn rond Viljar is veruit het sterkste gedeelte van de film, en zijn scene in de rechtszaal op het laatst is een kippenvelmoment.

“Do the same thing as last time. Everyone’s happy.”

22 Jump Street is een geweldig vervolg op 21 Jump Street met Schmidt (Jonah Hill) en Jenko (Channing Tatum) die weer de gekste avonturen beleven in hun zoektocht naar een drugskartel. High School is verruild voor College maar de hoge grapdichtheid, kleurrijke personages en absurde situaties zijn gebleven.

De film heeft een aantal erg grappige scènes zoals wanneer Captain Dickson (Ice Cube) erachter komt dat Schmidt met zijn dochter slaapt, wanneer Jenko daar achter komt en de vele verwijzingen naar de leeftijd van Schmidt, die zichtbaar te oud is voor college. Hill en Tatum zijn perfect op elkaar ingespeeld en vooral Tatum weet te verbazen met niet alleen zijn verbale maar ook fysieke humor. Ze worden ondersteund door Cube, Peter Stormare, Wyatt Russel, Jillian Bell en Amber Stevens West die allemaal hun sterke momenten hebben. De film duurt iets te lang en vooral in het middengedeelte gaat dat op een gegeven moment storen maar gelukkig weet de film naar het einde toe weer een tandje bij te schakelen en zorgt zo voor een spetterend slot. Het gedeelte na het einde met de vele ideeën voor vervolgdelen is briljant gevonden en een heerlijke afsluiter voor een meer dan vermakelijke film.

“Champagne for my real friends, and real pain for my sham friends.”

25th Hour is echt zo’n film die ik eens in de zoveel jaar weer een keer kijk en bij elke kijkbeurt verbaas ik me er weer over wat een sterk, intiem en intrigerend meesterwerkje dit eigenlijk is. De film is gesitueerd in het New York van net na 9/11 en de sfeer van die tijd net na de aanslagen wordt door regisseur Spike Lee mooi weergeven. De scene met Jacob en Frank die vanuit een wolkenkrabber neerkijken op de plek waar één van de torens heeft gestaan maakt nog steeds indruk. Maar 25th Hour is natuurlijk het bekendst geworden om de meesterlijke scene waarin Monty de vloer aanveegt met zijn vader, vriendin, vrienden en alle inwoners van New York. De zogeheten “fuck-monoloog”.

Monty Brogan gaat zijn laatste avond en nacht in als vrij man voordat hij zeven jaar de gevangenis in gaat wegens het dealen van drugs. Hij spreekt af met zijn oude vrienden Jacob en Frank om naar een nachtclub te gaan en tevens moet hij afscheid nemen van zijn vader en vriendin Naturelle. Monty weet nog steeds niet wie hem heeft verlinkt bij de politie en dat geeft de film nog een onderhuidse spanning die tot het laatste gedeelte voelbaar blijft. Het is knap dat een film waar eigenlijk niet veel in gebeurd en erg lang is blijft boeien en intrigeren tot aan de laatste scene. De regie, dialogen, monologen en acteerprestaties zijn weergaloos en het is een genot om de acteurs aan het werk te zien. Edward Norton is ijzersterk een maakt de frustraties van Monty invoelbaar en zorgt ervoor dat je Monty in je hart sluit ondanks zijn discutabele acties. Pepper, Hoffman, Cox en Paquin zijn allemaal uistekend op dreef. Rosario Dawson is een prachtige actrice en geeft mooi gestalte aan Naturelle die ondanks alles trouw blijft Monty. Alle personages hebben zo hun problemen en frustraties ten opzichte van Monty en dat komt allemaal samen in het spetterende laatste gedeelte met de uitbarsting van alle opgekropte emoties. De laatste autorit van Monty en zijn vader is er één die ik niet snel zal vergeten. Net zoals deze film.

“What about you? You don't have any needs?”

“No. I'm Jesus.”

Prima romcom. Heigl is eindelijk echt op haar plek, en haar energieke en geïnspireerde spel zorgt ervoor dat 27 Dresses genietbaar blijft. Dat komt ook door het samenspel met de andere acteurs. Vooral de chemie tussen Heigl en Marsden is sterk, en je gunt het Jane om eindelijk eens zelf die bruidsjurk aan te doen. Dat de film te lang is en voorspelbaar neem je dan maar op de koop toe.

“Okay, Jim. I've got some bad news.”

28 Days Later… is een prima apocalyptische horrorfilm. De film is zeker niet perfect, en de slechte beeldkwaliteit en schokkerige camerabeelden zijn soms frustrerend en vervelend. Maar daar staat veel goeds tegenover. Het uitstekende acteerwerk, het iconische begin met het desolate Londen, en de strijd tussen de mensen en de zombies (en de mensen onderling).

Murphy, Harris, Gleeson en Eccleston zijn allemaal ijzersterk, en doordat de camera dicht op de huid van acteurs zit voel je ook echt de spanning en de angst. Het is wel jammer dat wanneer Eccleston en zijn vriendjes verschijnen de film veel van zijn magie kwijtraakt. Je weet daarna eigenlijk precies waar het heengaat, en de zombies verdwijnen naar de achtergrond.

“Remind me never to play poker in this town.”

Schitterende western met heerlijke rollen van Bale, Crowe en Foster. Crowe is ijzersterk als de wat bedachtzame, charismatische en verleidelijke overvaller, en Bale mag hier een sympathiek en stoïcijns personage tegenover zetten. Dat gaat hem zoals gewoonlijk goed af.

Het sterkste punt van 3:10 to Yuma zijn de goed uitgewerkte personages en wat de acteurs ermee doen. De film heeft ook een heerlijk Westernsfeertje en er zitten een aantal spectaculaire schietpartijen in. Alhoewel de bad guys weer alle moeite hebben om de good guys te raken op soms zelfs een paar meter afstand... Maar sfeervol en spannend is het allemaal wel en het einde is misschien wat abrupt en iets te sentimenteel, maar ik vond het wel passend.

“Guess what? You just brought a gun to a bombfight, officer!”

Redelijke film die vooral door het acteerwerk de moeite waard is om een keer te zien. Eisenberg, McBride, Ansari en Swardson hebben zichtbaar plezier met het materiaal dat ze krijgen. Het is een heleboel onzin en het verhaal gaat alle kanten op, maar de acteurs zorgen ervoor dat het een vermakelijke bende is. Het is alleen jammer dat het verhaal zo weinig indruk maakt, en 30 Minutes or Less heeft weinig spannende of zelfs grappige momenten. En dat is wel een doodzonde voor dit soort film.

“Freedom isn't free at all, that it comes with the highest of costs. The cost of blood.”

Visueel feestje. Echt geweldig hoe Zack Snyder 300 heeft aangepakt. Het verhaal is bekend en straight forward, maar Snyder weet het op te blazen tot een bombastisch spektakel met sommige waanzinnige actiescènes. Het wordt op een gegeven moment wat repeterend, maar aan de andere kant houden de verschillende tegenstanders het wel interessant.

Vooral het onoverwinnelijke leger van Xerxes is geweldig. Het is ook een testosteronfeestje en de acteurs mogen vooral pompeuze dialogen opdreunen, hun sixpack tonen, vechten en boos kijken. Maar daar zijn ze allemaal (met Butler voorop) erg sterk in. Headey doet het ook goed en heeft vooral op het laatst een gedenkwaardige scene. Zulke scènes zitten er genoeg in 300.

“Beautiful, mysterious woman pursued by gunmen. Sounds like a spy story.”

“That's exactly what it is.”

Uitstekende film van Hitchcock. Eén van zijn beste Britse films, en The 39 Steps is een zeer vermakelijke spionagethriller met veel humor, spanning en uiteraard de bekende Hitchcock MacGuffin. De film heeft veel spannende momenten maar dan heb je zo'n scene met Carroll en Donat, die door handboeien aan elkaar vastzitten en mensen moeten overtuigen dat ze een getrouwd stel zijn, en dan zit je weer hardop te lachen. Carroll en Donat zijn fantastisch, en ook het script zit goed in elkaar. Het tempo ligt hoog, de locaties (vooral de Schotse Hooglanden) zijn goed gekozen en de combinatie van spanning, mysterie en humor werkt perfect.

“I mean, he used to be kinda cute but now he's just twitchy.”

Aardige film. Het hele uitgangpunt is belachelijk, maar de acteurs weten er toch nog wat van te maken. En 40 Days and 40 Nights is een vlotte film met een aantal geslaagde grappen. Hartnett is niet de juiste acteur voor dit soort flauwekul, maar hij doet het niet slecht. Sossamon is een prachtige actrice en heeft een prima chemie met Hartnett. Maar om eerlijk te zijn is dat ook het enige lichtpuntje in deze voor rest middelmatige romcom.

“You know how when you grab a woman's breast... it feels like... a bag of sand.”

“What?”

40 jaar en maagd. Dat levert veel komisch materiaal op en Steve Carell weet daar wel raad mee. Het slagen van deze film ligt dan ook geheel op de schouders van Carell, en de man is echt fantastisch op dreef. De andere acteurs doen hun ding maar Rudd, Rogen en Malco willen geen van allen echt grappig worden.

Als groep zijn ze wel op dreef en de chemie spat er vanaf. De film is wel weer te lang en heeft erg veel inkakmomenten. Waarom dit soort films niet gewoon maximaal 100 minuten kunnen duren snap ik nog steeds niet. Het einde is het welbekende happy end maar levert nog wel een erg grappig muzieknummer op.

“You really believe you haven’t been enough for me?”

45 Years is een ingetogen drama over een getrouwd en gepensioneerd echtpaar dat over een paar dagen hun 45-jarig jubileum viert en door een geest uit en verleden weer wordt geconfronteerd met onuitgesproken problemen uit het verleden. Kate en Geoff krijgen een brief waarin staat dat het lichaam van de jeugdliefde van Geoff eindelijk is gevonden. Vijftig jaar geleden is ze verdwenen na een bergtocht met Geoff en de vondst van haar lichaam werkt als katalysator in het ogenschijnlijk stabiele huwelijk van het echtpaar.

Geoff trekt zich steeds meer terug met zijn gedachten, dia's en foto’s van Katya en Kate begint te twijfelen aan van alles. 45 Years heeft in Rampling en Courtenay twee geweldige acteurs die wel raadt weten met dit materiaal en regisseur Andrew Haigh heeft een ontzettend sfeervolle film afgeleverd. Jammer genoeg zijn er ook genoeg minpunten. Het ontrafelen van een 45-jarig huwelijk in een paar dagen gaat zo snel dat je jezelf afvraagt hoe ze het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Ik begon mij ook steeds meer te ergeren aan Kate. Haar man heeft net verschrikkelijk nieuws gekregen en wil even alleen zijn maar zij begint opeens aan van alles te twijfelen. Haar man heeft voor haar een grote liefde gehad so what? Ze zijn al meer dan 45 jaar samen telt dat opeens na een paar dagen niet meer? Dat Katya blijkbaar zwanger was en Geoff en Kate samen hebben besloten geen kinderen te krijgen is toch echt ook een beslissing van haar. Daar kan ze haar man niet op aanvallen. Dat Rampling buiten de schitterende laatste scene bijna geen emotie toont helpt ook niet mee. Er blijft te veel onuitgesproken en dat gaat op een gegeven moment irriteren. 45 Years is een degelijk drama maar het blijft allemaal te vlak en emotieloos waardoor je het een rotzorg zal zijn wat er verder met het echtpaar gebeurd.

“It's gonna' be the best vacation ever!”

Laat twee aantrekkelijke actrices naar de bodem van de oceaan donderen, laat ze omringen door haaien met alleen een kooi als bescherming en je hebt een geslaagde film. Dat moet regisseur Roberts hebben gedacht. Jammer genoeg zijn de personages vooral vervelend en doen ze de domste dingen. Dat gekrijs van Mandy Moore was zo vermoeiend, dat ik op een gegeven moment hoopte dat de haaien honger zouden krijgen.

Pluspunt is wel dat de haaienaanvallen op goed gekozen momenten langskomen en zelfs voor wat spanning en aardige schrikmomenten zorgen. Maar zodra je iets hoort over hallucineren, weet je dat daar iets mee gedaan gaat worden. Het einde is daardoor voorspelbaar en een beetje lachwekkend.

“We should just go in, go once around the first cave, and then come back.”

Aardig. De opbouw van 47 Meters Down: Uncaged is goed gedaan, en vooral de onderwaterscenes en de introductie van de haaien is fantastisch gedaan. De personages zijn matig uitgewerkt en de acteurs zijn ook niet al te best, maar daar gaat het hier ook niet om. Haaien die jagen op niet al te slimme personages en ze één voor één opeten, dat willen we zien. Hoe matig (en dan bedoel ik ook echt matig) de haaien er ook uitzien.

“Can I have one last first kiss?”

Fijne film. In dit soort rollen zie ik Sandler graag, en Drew Barrymore is altijd sterk in dit soort films. Sandler heeft weer een aantal momenten dat hij schijtlollig aan het doen is (samen met de hier wel hilarische Rob Schneider), maar het werkt. Ook omdat hij op de oprechte en sentimentele momenten indruk maakt. En er is chemie met Barrymore, vanaf de allereerste ontmoeting in een klein restaurantje op het prachtig in beeld gebrachte Hawaï. Er zullen nog vele eerste ontmoetingen volgen, en dat is ook de grote kracht van de film. Romantiek met een donker tintje, uiteraard wel met een feel good einde.

"A tumor? That doesn't make any sense. I mean... I don't smoke, I don't drink... I recycle!"

50/50 is een indrukwekkende film die een geweldige balans heeft tussen een lach en een traan. Regisseur Jonathan Levine zorgt ervoor dat de film nooit te zwaarmoedig wordt maar laat wel zien hoe groot de impact is als je geconfronteerd wordt met kanker. Joseph Gordon-Levitt is geweldig als Adam en samen met Seth Rogen, die zijn beste vriend Kyle speelt, vormen ze een mooi duo die allebei gewoon door willen gaan met het leven zoals een midden twintiger die leeft. Dit levert veel grappige, herkenbare en ontroerende momenten op maar de serieuze situatie waarin Adam zich bevindt wordt nooit gebagatelliseerd of uit het oog verloren. De gesprekken tussen Adam en zijn therapeute Katherine (Anna Kendrick) zijn sterk en Levitt en Kendrick hebben een leuke chemie. Dat deze twee personen iets voor elkaar gaan voelen is geen verrassing en voelt nergens geforceerd aan. Naarmate de chemotherapie vordert en de operatie dichterbij komt wordt Adam steeds meer geconfronteerd met de keiharde realiteit en zowel de film als Levitt overtuigt ook in deze scènes. Ook Bryce Dallas Howard, Philip Baker Hall en Anjelica Huston zijn erg sterk.

50/50 eindigt op een positieve noot en dat past ook wel bij de algehele toon van de film (en het is een waargebeurd verhaal ). Een film die de keiharde realiteit laat zien van het leven met kanker maar ook laat zien dat ondanks het leven met zo'n ziekte, er nog genoeg mooie momenten zijn en nieuwe relaties kunnen ontstaan. Een inspirerende boodschap.

“Aw, fuck... Can't a brother just deal some GODDAMN DRUGS?”

Toffe film. The 51st State is een doldwaas avontuur en vuurt de ene na de andere vermakelijke scene op de kijker af. Het is één grote klucht, en dan is het belangrijk dat de humor werkt en de acteurs er ook mee uit de voeten kunnen. Met Jackson, Carlyle, Mortimer en Meat Loaf is dat geen probleem. Prima actiescènes, sterke oneliners, een scherpe regie en snelle editing etc. The 51st State deed me denken aan een Guy Ritchie film, en dat is een groot compliment aan regisseur Ronny Yu.

“A guy named Steve Rubell had a dream: To throw the best damned party the world had ever seen and to make it last forever. He built a world where fantasy was put up as reality and where an 80-year-old disco queen could dance till dawn. Where models mingled with mechanics, plumbers danced with princes. It was a place where all labels were left behind. A place where there were no rules.”

Aardig. De jaren 70 sfeer wordt goed neergezet, en Studio 54 als grote trekpleister komt goed naar voren. Het acteerwerk is matig, maar acteurs als Phillippe, Campbell, Myers en Hayek passen wel in hun rol. En een goede casting is ook belangrijk. Vooral het begin is leuk met de sfeer van seks, drugs en de Rock-‘n-roll mentaliteit. Wanneer het drama om de hoek komt kijken zakt het allemaal als een plumpudding in elkaar, vooral ook omdat de personages je maar matig interesseren. Studio 54 als disco walhalla blijft toch het interessantst, en dat is zowel de kracht als de zwakte van de film.

Wave 1: Darkness. Wave 2: Destruction. Wave 3: Infection. Wave 4: Invasion.

Wat een vreemde film. Ik ging deze film kijken zonder enige voorkennis en ik dacht dat het een rampen/sf-film was. Het begin was erg veelbelovend met het desolate landschap en de buitenaardse wezens die de aarde terroriseren door middel van vier golven (of zoiets). Ik kreeg een echte Independence Day vibe en dat is een goed teken als je pretentieloos vermaakt wil worden.

Maar zodra er militairen in het spel komen en er een stoot jongeren tegenaan worden gegooid om de aarde te redden gaat het gruwelijk mis. Het wordt een echte Young Adult film en niet van een erg hoog niveau. De buitenaardse wezens doen onverklaarbaar domme dingen en als je de mensheid wil uitroeien zijn er toch wel betere manieren te verzinnen dan jongeren elkaar te laten uitmoorden. De logica is ver te zoeken en de spanning die er in het begin nog was wordt ingeruild voor kinderlijke actiescènes, karikaturen van personages en een driehoeksverhouding waar maar beter zo weinig mogelijk woorden aan vuil gemaakt kan worden. Lichtpuntje is Chloe Grace Moretz die sterk acteert maar soms dialogen moet opdreunen waar zelfs Meryl Streep niet mee weg zou komen. Haar twee mannelijke tegenspelers maken geen indruk en hebben het charisma van een baksteen. Wat een fantastisch acteur als Liev Schreiber in deze film doet weet ik niet maar hij kan waarschijnlijk een aardig geldbedrag op zijn bankrekening bijschrijven. Ook wat waard. Nee, The 5th Wave is geen nieuwe The Hunger Games. Een understatement.

“Hi Mom. It's me. I don't really know what it is I wanna say. But I don't think I have much time so. I just want you to know I'm OK with how this ends. And that I'm sorry. I'm sorry for everything.”

Matig. 6 Below: Miracle on the Mountain is het saaie en religieuze broertje van 127 Hours en Into the Wild, en de regisseur en hoofdrolspeler Josh Hartnett (die echt beter kan) komen niet in de buurt van een Danny Boyle of een James Franco. Het grootste probleem is de voorspelbaarheid, zowel in het heden als wat er allemaal in het verleden van Eric is gebeurd. Een overambitieuze vader, mamma issues, opstandigheid, vechten, drugsgebruik etc. We kennen het allemaal wel, en het wordt allemaal ook zeer saai opgediend.

6 Days

Aardige film over een gijzelingsactie in Londen die echt heeft plaatsgevonden. Je ziet politici, militairen en de media allemaal worstelen hoe het beste om te gaan met de situatie, en het is waarschijnlijk geen verassing dat vooral de politici en de militairen met elkaar botsen. Want na deze 6 dagen moet het eigen straatje natuurlijk wel schoongeveegd worden... Ondanks acteurs als Bell, Strong en Cornish blijven de personages wat eendimensionaal, en alleen Strong weet soms nog wat emotie op te wekken. Voor de rest is 6 Days een kille en klinische actiefilm waar vooral veel voorbereiding plaatsvindt, en pas op het laatst de actie losbarst.

“I feel like a Jedi.”

6 Underground is een echte Michael Bay film. Spectaculaire en belachelijke actiescènes, eendimensionale personages, een mager verhaal, wat humor, mooie vrouwen, en in het geval van 6 Underground ook schitterende locaties en auto’s. Het is pretentieloos vermaak, en gelukkig weten de acteurs ook in wat voor film ze zitten. Vooral Reynolds, Garcia-Rulfo, Laurent en Hardy hebben zichtbaar plezier, met Arjona en Hawkins die de wat serieuzere rollen hebben. Bay weet weer geen maat te houden qua speelduur, en de film had echt 20 minuten korter gekund. Maar voor de rest is 6 Underground zeer vermakelijk.

“I don't wanna break up.”

Als je een relatie van 6 jaar hebt komt er vanzelf een punt waarbij je gaat denken, is dit het? Wil ik met deze persoon verder? En wat brengt de toekomst? Dan en Melanie zijn op dit punt aanbelandt, en vanaf het begin staat hun relatie onder druk door domme beslissingen, andere interesses, nieuwe liefdes en de kans op een nieuwe baan aan de andere kant van het land.

Het probleem van 6 Years is een beetje dat de relatie zich vanaf het begin op een dieptepunt bevindt. Het is moeilijk te begrijpen hoe deze personages het überhaupt 6 jaar met elkaar hebben uitgehouden. En er is eigenlijk geen twijfel over het feit dat dit duo niet bij elkaar hoort, alleen moeten Dan en Melanie daar nog even achter komen. Farmiga en Rosenfield zijn wel goed en hebben een mooie chemie. Maar verrassend kun je het einde niet noemen.

7 Años

Boeiende film. Het concept is simpel en de film speelt zich af op één plaats, maar de uitvoering is ijzersterk. 7 Años is een Spaanse, door Netflix geproduceerde film over vier partners binnen een bedrijf die zich schuldig hebben gemaakt aan belastingontduiking. De belastingdienst is daar achter gekomen en de vier partners hebben een plan bedacht. Eén van de partners neemt de schuld op zich en gaat voor 7 jaar de gevangenis in.

Maar wie? Een schitterend psychologisch spel is het gevolg. De partners hebben allemaal zo hun eigen belang om uit de gevangenis te blijven en natuurlijk hebben ze ook allemaal hun eigen inbreng binnen het bedrijf. De acteurs zijn erg sterk en zorgen ervoor dat deze beklemmende film blijft boeien. Ruzie, achterdocht, geheimen die worden onthuld, alles passeert de revue. De uiteindelijke oplossing was er één die wij allemaal wel zouden hebben bedacht, maar zorgt nog voor wat frictie. Het einde is een anticlimax maar toch stoorde het niet heel erg. Netflix mag meer van dit soort kleinschalige films produceren.

“I'm gonna turn around with a great smile, and walk my white ass back across 8 Mile.”

Dit blijft een verrassend sterke film. 8 Mile is het zoveelste verhaal over een jongen uit de achterbuurt die iets van zijn leven wil maken (door muziek), maar de film voert dat erg sterk uit. Een rauwe sfeer, degelijk verhaal en sterke Eminem zorgen voor een indrukwekkende film. Met als hoogtepunt natuurlijk de rap battles op het laatst. Schitterend gedaan. Murphy is ook goed en de rest van de cast is adequaat. Prima filmdebuut van Eminem.

“There are some things that you see, and you can't unsee them. Know what I mean?”

Naargeestig, donker en soms misselijkmakend. Wat je te zien krijgt in 8MM is niet voor de gevoelige kijker. De sterke punten zijn Cage, de donkere sfeer en het mysterie rond een snuff-movie met een jonge meisje. Dat zorgt ervoor dat de film lang interessant blijft. Jammer genoeg is de film ook behoorlijk langdradig en het duurt lang voordat de film to the point komt. Hoe het mysterie uiteindelijk in elkaar steekt is voorspelbaar, en de grote bad guys komen te snel in beeld. De spanning is daardoor snel weg. Een actierijk laatste half uur is wat er dan overblijft. Ook niets mis mee.

“She was twenty one, beautiful, egotistical, careless and crazy.”

Expliciete seksscènes die worden onderbroken door rockmuziek en een reis naar Antarctica. Regisseur Winterbottom wil wat zeggen over een korte maar krachtige relatie, maar komt niet verder dan seks en wel erg korte interacties. Het is allemaal erg oppervlakkig en Matt en Lisa zijn wat vlakke en saaie personages. De acteurs O’Brien en Stiley doen wat van ze gevraagd wordt maar kunnen weinig uitrichten met zo’n zwak script. Seks en leuke rockmuziek, dat is geen verkeerde combinatie. Om positief te eindigen.

“Don't get emotional about real estate.”

Indrukwekkende film. 99 Homes laat op sterke wijze zien wat er met mensen gebeurd als ze uit hun huis worden gezet, en welke mensen daar allemaal een (schimmige) rol in spelen. En wat mensen ervoor over hebben om weer in hun oude huis te kunnen gaan wonen.

Garfield speelt een geweldige rol als Dennis, een jongeman die uit zijn huis wordt gezet en daarna zijn eigen morele en ethische grenzen steeds een stukje verlegd om aan geld te komen en in zijn oude huis te kunnen blijven wonen. De beste acteerprestatie is van Shannon, die een man speelt die mensen uit hun huis zet en Dennis onder zijn (corrupte) hoede neemt. De regie is ook sterk en soms had het wat weg van een documentaire. Het einde is wat abrupt maar geeft wel goed de dilemma’s weer waar Dennis mee rondloopt. De uiteindelijke keuze die hij maakt is geen verrassing maar wel wat veilig en simpel voor deze voor de rest mooie film.