Opinions

Twee broers overvallen banken in kleine Texaanse stadjes om de familieranch te redden nadat hun moeder na een lang ziekbed is overleden. Toby [Chris Pine] zorgde voor zijn moeder tot haar dood, Tanner [Ben Foster] zat lange tijd in de gevangenis. Marcus Hamilton [Jeff Bridges] is de sheriff (en weduwnaar) voor wie dit de laatste grote zaak is. Standaard basisgegeven, maar het scenario schetst een scherp beeld van het leven in Texas met prachtige, soms piepkleine bijrollen. Let op de reactie van Mr Clauson [William Sterchi] wanneer hij ontdekt dat zijn bank wordt overvallen en geniet van Margaret Bowman als een zeer eigenzinnige serveerster in een T-Bone restaurant. Pine, Foster, Bridges en Alberto Parker (als de hulpsheriff) zijn perfect gecast.

Een familieprojectje vol ideeën en bizarre, inventieve beelden, maar het blijkt een hoop gedoe om niks. Tiener Izzy [Zelda Adams] leeft een vrij teruggetrokken bestaan met haar moeder [Toby Poser]. Wanneer Izzy kennismaakt met haar nieuwe buurmeisje Amber [Lulu Adams] nodigt die haar uit voor een feestje met een paar vrienden. Daar ontdekt Izzy dat ze over bijzondere gaven beschikt en vanaf dat moment is het aan haar moeder om ervoor te zorgen dat ze die duistere gaven leert beheersen. Heeft een veelbelovende opening maar een gebrek aan spanningsopbouw betekent dat de schokkende bedoelde scènes hun effect missen. Deze Adamsfamilie heeft talent. Hopelijk zorgen ze bij een volgend familieproject voor een beter scenario.

David Harbour en Milla Jovovich zijn goed gecast maar worden volledig in de steek gelaten door een abominabel script dat het voor elkaar krijgt om de verhalen van Hellboy [Harbour] en zijn aartsvijand-van-de-dag Queen Nimue [Jovovich] te mixen met die van Koning Arthur, Reuzen, Elven, Helderzienden, De Osiris Club, Nazi's en zelfs Baba Yaga! Het globetrottende verhaal bevat veel teveel locaties, klopt van geen kanten en de combinatie van gruwelijke monster en expliciet geweld enerzijds en sardonische humor anderzijds werkt simpelweg niet, mede omdat 90% van de grappen simpelweg niet leuk zijn. De special effects zijn technisch uitstekend, maar enorm over-the-top en dat is vooral in IMAX bepaald geen pretje. Met wat meer karakterisering hadden Harbour en Jovovich dit gedrocht mogelijk kunnen redden, maar Neil Marshall is daar duidelijk niet in geïnteresseerd.

In 1959 krijgen Hellboy [Jack Kesy] en de onervaren Bobbie Jo [Adeline Rudolph] opdracht om onderzoek te doen naar de aanwezigheid van heksen in een afgelegen gemeenschap in de Appalachen. Kesy is minder imposant dan Ron Perlman en humor is wel erg onderkoeld in deze overbodige reboot van de Hellboy-franchise met een aantal knappe visuele effecten, maar het rommelige scenario bestaat uit een serie losjes samenhangende incidenten. De rest van de cast strijdt onderling om de prijzen voor “slechtste accent” en “overdreven acteren”.

Als film een alternatief is voor naar de muur staren, ben je bij Devos aan het verkeerde adres. Hij schroomt niet om je lange tijd naar muren, lucht of andere nietszeggende dingen te laten kijken. Zo nu en dan verschijnt er wat volk in beeld om het vermoeden op te wekken dat er iets van een verhaal of een verband tussen de personages aan zit te komen. Vergeet het maar. Het zou Devos niet slecht uitkomen als we dit pretentieuze onding in zijn geheel vergeten.

Moeder is dood, vader [Aaron Paul] verzuipt zijn verdriet, tienerzoon Jacob [Josh Wiggins] ontspoort volledig en daardoor plaatst de kinderbescherming zijn jongere broertje [Deke Garnder] bij tante Pam [Juliette Lewis]. Afgezien van goed acteerwerk van Wiggins en Paul en een prima rol van Lewis is er niets opzienbarends aan dit familiedrama. Maar het laatste kwartier biedt een verrassend, schokkend, maar realistisch slot dat dit boven de middelmaat uittilt. Roberts en Sullivan zijn goed als de twee strenge, maar geduldige agenten met wie Jacob en zijn vrienden maar al te vaak te maken krijgen.

Het verhaal van de Britse rockband Status Quo gaat verder dan de kleurrijke anekdotes van de bandleden. Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan richtten de band op in 1962 en bereikten het hoogtepunt van het succes in de jaren ’70. Status Quo wordt vaak gezien als de tegenbalans voor de muziek van bijvoorbeeld Led Zeppelin en King Crimson, maar een indrukwekkende verzameling topmuzikanten maakt duidelijk hoe groot de invloed van en het respect was voor Status Quo. Conventioneel qua stijl en structuur en ietwat aan de lange kant, maar het verhaal van Quo blijkt een synoniem te zijn voor het verhaal van 50 jaar (Britse) rock. En de openhartigheid en nuchterheid waarmee de bandleden is zeer welkom.

Literaire horrormeester Clive Barkers regiedebuut is een verfilming van zijn boek ‘The Hellbound Heart’, dat hij schreef met de intentie om er een film van te maken en pas in boekvorm verscheen na de film. Larry [Andrew Robinson] betrekt met zijn vrouw Julia [Clare Higgins] het huis van zijn overleden broer Frank [Sean Chapman], niet weten dat Julia en Frank een affaire hadden. Maar na een huishoudelijk ongelukje ontdekt Julia dat Frank niet dood is en een manier heeft ontdekt waarmee hij kan ontsnappen aan de hel. Frank weet Julia te verleiden om hem te voorzien van voldoende mensenbloed om zijn lichaam volledig te herstellen. Naast Larry zijn er nog twee adders in het gras: Larry’s dochter Kirsty [Ashley Laurence], die haar stiefmoeder toch al niet uit kan staan, en de Cenobites aan wie Frank is ontsnapt. Een originele, macabere horrorfilm die niet bang is om logica te laten varen en de kijker te bestoken met een stortvloed aan gruwelijkheden. Het lage budget is af te zien aan enkele twijfelachtige effecten, maar de Cenobites zijn een onvergetelijke verschijning dankzij superieur werk van het makeup team van Sally Sutton en de elegante kostuums van Joanna Johnston. Sterk acteerwerk over de gehele linie, vooral van Robinson (in een dubbelrol) die enkele van de bekendste oneliners improviseerde. Doug Bradley werd een cultuuricoon als de leider van Cenobites, die later de naam ‘Pinhead’ kreeg. De naam zegt het al. Kreeg 9 (!) vervolgen, te beginnen met Hellbound: Hellraiser II.

Clive Barker, de schrijver en regisseur van de oorspronkelijke Hellraiser zag er als producer op toe dat deze variant dicht genoeg bij het oorspronkelijke verhaal bleef om oude fans tevreden te stellen. Door een trage aanloop duurt dit een half uur langer dan nodig, maar wanneer de Cenobytes eindelijk hun vertrouwde hobby’s oppikken kunnen de fans van het origineel en liefhebbers van bizarre martelhorror hun hart ophalen. Het enige wat ontbreekt (en het is een groot gemis) is een waardige vervanger voor Doug Bradley, die op zo memorabele wijze de oorspronkelijke Pinhead neerzette.

Aan het eind van Hellbound: Hellraiser II werd Pinhead [Doug Bradley] gevangen in een soort totem. J.P. Monroe [Kevin Bernhardt], een verzamelaar van bizarre kunstobjecten, besluit de totem te gebruiken om zijn nachtclub wat op te leuken. Maar oeps, Pinhead komt met behulp van wat bloedvergieten tot leven en slaagt er uiteindelijk in om te ontsnappen aan zijn ‘gevangenis’ en de hel op aarde uit de titel te veroorzaken. Goed geproduceerd en bevat een goede sequentie waarin Pinhead de nachtclub op stelten zet, maar het verhaal is aan de magere kant en het acteerwerk laat behoorlijk te wensen over. Vervolg: Hellraiser: Bloodline.

In een ruimtestation in 2127 blijken Pinhead [Doug Bradley] het martelen nog niet te zijn verleerd. Paul [Bruce Ramsay] is een afstammeling van Phillip [Bruce Ramsay], die in de 18e eeuw in Frankrijk in opdracht van Duc de L’Isle [Mickey Cottrell] de puzzel ontwierp die aan de basis staat van de hele Hellraiser-mythologie. Een derde verhaallijn speelt zich af in het heden, maar voegt weinig toe. Een amusante, maar weinig effectieve benadering waarin het ontbreekt aan spanningsopbouw en samenhang. Kevin Yagher was zo ontevreden over het eindresultaat dat hij besloot zijn naam van de credits te laten verwijderen. Vervolg: Hellraiser: Inferno.

Onderzoeksjournalist Amy Klein [Kari Wuhrer] kreeg veel lof toegezwaaid voor haar reportage over het leven van drugsprostituees, wanneer hoofdredacteur Charles [Simon Kunz] haar een videoband laat zien van een gruwelijk ritueel van een Roemeense sekte die zichzelf ‘The Deaders’ noemt. Amy besluit op onderzoek uit te gaan en ontdekt de link tussen de sekteleider [Ionut Chermenski] en de Cenobites in deze vergezochte, slecht gefilmde en gemonteerde 7e film uit de Hellraiser-franchise. Pinhead [Doug Bradley] heeft bijna niets te doen. De franchise belandt op een dieptepunt, toch volgden er nog 3 films! Direct gevolgd door Hellraiser: Hellhouse.

Kirsty [Ashley Laurence], de heldin uit Hellraiser en Hellbound: Hellraiser II, is voorgoed verlost van de Cenobites en inmiddels al vijf jaar samen met Trevor [Dean Winters]. Aan hun romance komt een abrupt einde bij een auto-ongeluk waarbij Kirsty verdrinkt en Trevor hersentrauma oploopt waardoor hij geteisterd wordt door waanbeelden. Voor hij het weet verdenkt detective Lange [William S. Taylor] hem van de moord op twee vrouwen met wie hij een buitenechtelijke affaire zou hebben gehad. De terugkeer van Laurence (die ook in flashbacks te zien is) is een pluspunt, maar deze sequel lijdt opnieuw onder de afwezigheid van Pinhead en een weinig interessante hoofdpersoon. Maar de ontknoping is ingenieus en maakt behoorlijk veel goed. Vervolg: Hellraiser: Deader.

De mysterieuze dood van Adam [Stelian Urian], die geobsedeerd was door Hellraiser en een hoop memorabilia verzamelde, weerhoudt vijf van zijn vrienden er niet van om via een online game exclusieve toegang te krijgen tot het jaarlijkse Hellworld-feest. Lance Henriksen speelt de gastheer die vanzelfsprekend duistere motieven heeft in dit vrij afgezaagde vervolg van Hellraiser-franchise dat in ieder geval wat meer aandacht heeft voor personages, ook al is het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven. Vervolg: Hellraiser: Revelations.

Pinhead [Doug Bradley] is veroordeeld tot een cameo in deze detectivethriller die slechts zijdelings verbonden is met de Hellraiser-mythologie. De aandacht gaat voornamelijk uit naar detective Joseph [Craig Sheffer], die op jacht is naar een sadistische seriemoordenaar bijgenaamd ‘The Engineer’. Sheffer heeft weinig uitstraling en doet je alleen maar verlangen naar meer Pinhead. Uiteindelijk is dit een standaardthriller uit de B-categorie waar Pinhead en kornuiten met de haren bij zijn gesleept. Vervolg: Hellraiser: Hellseeker.

Scenarist en regisseur Tunnicliffe geeft een frisse wending aan de langlopende franchise, ook dankzij zijn eigen rol als ‘The Auditor’ in een film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en in Paul T. Taylor een waardige vervanger voor Doug Bradley heeft gevonden. Het verhaal betreft broer Sean [Damon Carney] en David Carter [Randy Wayne], detectives die onderzoek doen naar een seriemoordenaar genaamd ‘The Preceptor’ en ongevraagde hulp krijgen van FBI-agent Christine Egerton [Alexandra Harris]. De nieuwe Cenobites geven enige glans aan deze verder routinematige seriemoordenaarsthriller.

De 9e speelfilm uit de Hellraiser-franchise ia amateuristisch gefilmd en geacteerd en heeft in Stephan Smith Collins een waardeloze vervanger gevonden voor Doug Bradley in de rol van Pinhead. Het helpt natuurlijk niet dat Collins gedwongen wordt om iconische oneliners uit eerdere films te herkauwen. Tieners Steven [Nick Eversman] en Nico [Jay Gillespie] gaan samen op vakantie naar Tijuana nadat Steven op een of andere manier die roemruchte puzzel in handen kreeg en wist te openen. Dan is het een kwestie van tijd voor Pinhead [Stephan Smith Collins] zijn portie vlees komt opeisen. De franchises was allang niet meer te redden. Toch volgde er nog een poging: Hellraiser: Judgment.

Om haar familie te ondersteunen, maar vooral om haar leven zin te geven, gaat Sarah [Jodie Comer] werken in een particuliere psychiatrische zorginstelling. Vanwege haar doortastendheid en empathie voor de bewoners maakt zij zich al gauw geliefd en raakt ze gehecht aan de mensen voor wie ze zorgt, waaronder Tony [Stephen Graham]. Wanneer COVID om zich heen grijpt richt de financiële en praktische ondersteuning van de overheid zich primair op instellingen die onderdeel uitmaken van de National Health Service (NHS). Sarah, haar collega’s en de bewoners staan er helemaal alleen voor. Realistisch, schrijnend portret van de situatie zoals die in vele zorginstellingen over de hele wereld geweest moet zijn in de donkerste dagen van de crisis, met voortreffelijk wek van Comer en Graham. Munden schetst de emotionele achtbaan van zorg en wanhoop met hulp van het effectieve camerawerk van Mark Wolf. Wanneer Sarah en Tony de zorginstelling verlaten wordt het minder interessant.

Om indruk te maken op Elaine Stein [Mary Steenburgen], de eindredacteur van een grote nationale krant, besluit jonge journaliste Skeeter Phelan [Emma Stone] begin jaren 60 een serie artikelen te schrijven over het leven van de zwarte ‘hulpen’ in welgestelde witte huishoudens. Skeeter, die zelf is opgevoed door een zwarte ‘hulp’ [Cicely Tyson] weet Abileen Clark [Viola Davis] en Minny Jackson [Octavia Spencer], die in dienst zijn van bevriende families, over te halen hun verhalen te delen. Het geeft de liberaal denkende Skeeter een indruk van hoe meer conservatieve families omgaan met hun hulpen. Taylor bewerkte de gelijknamige roman van Kathryn Stockett op uitstekende wijze en biedt prachtige rollen aan een vrijwel volledig vrouwelijke cast. Davis ging er met de Oscar vandoor, maar het is vooral de interactie tussen haar en Spencer die zorgt voor de meest gedenkwaardige momenten.

Hoewel het hier een gezin betreft waarvan de vader een geslachtsoperatie ondergaat, draait de film eigenlijk om het universele thema van de gevolgen van een scheiding op het gezin. Centraal staat Emma [Kaya Toft Loholt], de jongste van twee dochters, die vooral bang is dat ze haar vader verliest. Haar bijna 14-jarige oudere zus Caro [Rigmor Ranthe] lijkt de nieuwe situatie bovendien gemakkelijk te accepteren waardoor Emma het idee heeft dat ze er helemaal voor staat.

De slim gekozen titel maakt duidelijk dat het hier gaat om spanningen waar ieder 'volstrekt normaal gezin' mee te maken krijgt. Opvallend is dat Emma niet in haar emotie blijft zitten. Ze is dolgelukkig wanneer ze de hond van het gezin kan knuffelen en geniet ook volop van een potje tafelvoetbal. En ondanks alle strubbelingen brengt ze - in één van de meest ontroerende scènes in de film - een prachtig muzikaal eerbetoon aan haar zus op diens 14e verjaardag. Hoewel het thema van geslachtswisseling het meest in het oog springt, is dit een film over familierelaties in het algemeen en die tussen twee zussen in het bijzonder. Zonder de steun van Caroline is Emma reddeloos, maar samen kunnen ze de hele wereld aan

De flashbacks zijn storend en het einde is weinig veelzeggend, maar het ontwapenende spel van de twee jonge actrices, alsmede van Mikkel Boe Følsgaard als Thomas/Anjete, maken dit de moeite meer dan waard.

In de openingsscène ligt Hemel [Hannah Hoekstra] rollebollen met Joris [Ward Weemhoof]. Ze is een opdringerige, seksueel assertieve mannenverslinder. En een vrouw, dus moet haar promiscuïteit schijnbaar wel door een of ander trauma zijn veroorzaakt. Haar vader [Hans Dagelet] zal daar wel iets mee te maken hebben. Een broodmagere Hannah Hoekstra stort zich vol overgave op haar rol, maar haar personage is net zo afstotelijk als het scenario. Polak en scenarist Helena van der Meulen dachten waarschijnlijk een veelzeggende film te hebben gemaakt. Het zei mij helemaal niets.

Grotendeels in Limburgs dialect gesproken romantisch drama waarin het leven van jonge misdienaar Bart [Bram van Schie] wordt opgeschud wanneer een Belgisch gezin zich in het dorp vestigt. Peter [Aaron Roggeman] is wars van traditie en conformisme, maar Bart is vooral geïnteresseerd in diens zusje Moniek [Ella-June Henrard]. Er zijn nog wat perikelen rondom diefstal in de kerk waar Barts oom Sef [Huub Stapel] de pastoor is, maar de gestileerde cinematografie en de sentimentele soundtrack van Rowwen Hèze onderstrepen het feit dat het meer om nostalgie naar de vroege jaren ’80 draait dan om een plot. En dat is te mager.

Aangezien Eindhoven sinds 2001 mijn thuisbasis is was het leuk om de verschillende locaties te herkennen, maar ik stoorde me eerlijk gezegd vooral aan die zogenaamd Eindhovense tongval die ik in ieder geval nog nooit had gehoord. Het verhaal van ex-gevangene Kelly [Jennifer Welts] die met hulp van haar zus [Esmée van Kampen] probeert haar leven op de rails te krijgen, begint als een niet onaardig familiedrama, maar neemt een scherpe wending richting op Amerikaanse leest gestoeld misdaadthriller wanneer drugsdealer Michel [Maarten Heijmans] zich meldt en haar dwingt om één of andere schuld te vereffenen. Tussendoor is er een bizarre muzikale sequentie waarin allerlei tot dan toe amper in beeld verschenen ‘personages’ hetzelfde lied zingen. Van Kampen is goed maar het scenario is een slecht uitgewerkt allegaartje.

De meest angstaanjagende serie-moordenaars zijn degenen die dat niet zijn. Het is bovendien algemeen bekend dat serie-moordenaars niet zo gemakkelijk te herkennen zijn, omdat ze in de dagelijkse omgang vriendelijk, voorkomend en normaal overkomen. Dat geldt ook voor Henry [Michael Rooker], een karakter dat gebaseerd is op Henry Lee Lucas, een serie-moordenaar veroordeeld voor 3 moorden [waaronder die op zijn moeder] maar waarschijnlijk verantwoordelijk voor honderden moorden. Het scenario, dat regisseur John McNaughton schreef in samenwerking met Richard Fire, laat er echter geen twijfel over bestaan dat Henry een brute moordenaar is. In de schokkende opening zien we de gruwelijk toegetakelde lichamen van zijn laatste slachtoffers en horen we iets van de omstandigheden waaronder die moorden hebben plaatsgevonden. Door na deze beelden abrupt te snijden naar Henry, weten we meteen dat hij hiervoor verantwoordelijk is.

Henry logeert bij Otis [Tom Towles], die samen met Henry in de gevangenis zat en onder toezicht van de reclassering als pompbediende werkt, maar wat bijverdient met drugshandel. Henry maakt kennis met Otis’ nichtje Becky [Tracy Arnold] die zich al snel aangetrokken voelt tot de zwijgzame, maar ogenschijnlijk galante Henry, ook wanneer ze ontdekt dat Henry zijn moeder heeft vermoord. Wanneer Henry en Otis samen op stap gaan vermoordt Henry twee vrouwen die ze hebben opgepikt. Otis is aanvankelijk zeer geschokt, maar Henry weet zijn daad op ziekelijke wijze goed te praten. Het is het begin van een reeks moorden die een nog onaangenamere wending krijgen wanneer Otis de moorden en verkrachtingen opneemt met een gestolen video-camera en ze in slow-motion terug kijkt in zijn appartement. Maar waar Henry methodisch en beheerst te werk gaat, blijkt Otis impulsief en onbetrouwbaar. Becky komt hierdoor tussen twee vuren te staan.

In een tijd waarin het horrorgenre zich veelal richt op demonen en ander bovennatuurlijk gespuis, lijkt men vergeten dat de meest effectieve horror zich afspeelt om de hoek. Henry is namelijk het type dat je dagelijks op de straat zou kunnen tegen komen, dat eten bestelt en netjes dankjewel zegt, dat je buurman zou kunnen zijn. Hier is hij een zwerver, vooral omdat hij uit de handen van de politie weet te blijven door zich regelmatig te verplaatsen. Hoewel hij analfabeet lijkt te zijn, is Henry wel intelligent genoeg om ervoor te zorgen dat hij zijn methodiek zoveel mogelijk varieert zodat de politie geen patronen kan vinden, waardoor ze iedere moord als een afzonderlijke zaak behandelen.

Michael Rooker is perfect gecast in de hoofdrol, want hij heeft enerzijds die all-American look, maar hij heeft ook die diepe, wantrouwige blik die past bij het karakter dat hij speelt. Hij heeft dan ook een uiterst succesvolle carrière als acteur in alle mogelijke formats (TV, games, korte films en speelfilms) en is een veelgevraagde bad-guy. Recentelijk was hij nog te zien in de beide “Guardians Of The Galaxy” in een belangrijke bijrol als premie-jager Yondu. Die carrière heeft hij voor een belangrijk deel te danken aan zijn rol als Henry, een rol die hem twee filmprijzen opleverde. Tom Towler kwam meer terecht in het B-segment en deed regelmatig filmwerk, maar Tracy Arnold wist haar veelbelovende debuut niet om te zetten in een succesvolle carrière als actrice.

Maar het is regisseur John McNaughton die de belangrijkste stempel op dit meesterwerk drukt. Door die indrukwekkende, ronduit geniale opening, hangt er enerzijds veel suspense over de film omdat we weten dat Henry extreem gewelddadig kan zijn, maar anderzijds begrijpen we ook waarom Becky zo gecharmeerd van hem is. Als kijker betrap je je er zelfs op dat je hoopt en/of gelooft dat Henry en Becky elkaar vinden en dat ze samen de ondergaande zon tegemoet zullen rijden. In het eerste deel van de film herinnert McNaughton ons, door middel van ijzingwekkende musikale cues, eraan met wie we hier te maken hebben, maar zelfs wanneer we getuige zijn van de moorden ligt de sympathie bij Henry, ook al omdat medeplichtige Otis een veel meer opzichtige schoft is. En dan is er natuurlijk nog dat simpele, maar zeer doeltreffende einde dat eigenlijk geen schok zou moeten zijn maar het toch is... ook wanneer je het voor een tweede, een derde of een vierde keer kijkt. En deze film is het waard om meerdere keren te zien!

Jang Hae-jun [Park Hae-il] begint een affaire met de vrouw [Lee Jung-hyun] waarvan hij vermoedt (maar niet kan bewijzen) dat zij verantwoordelijk is voor het ‘ongeluk’ waarbij haar echtgenoot om het leven kwam. Visueel aantrekkelijk drama maar erg spannend of intrigerend wil het ondanks het goede spel van de cast nimmer worden. Lijkt aanvankelijk complex (al kan dat in mijn geval ook gelegen hebben aan de ondermaatse ondertiteling), maar is minder intelligent en origineel dan het zich lijkt voor te willen doen.

De samenwerking tussen de binnenlandse en de internationale veiligheidsdienst van Zuid-Korea is in het geding na een rampzalig verlopen operatie. Het wordt snel duidelijk dat een Noord-Koreaanse spion met codenaam Donglim is doorgedrongen tot de top van een van de veiligheidsdiensten. Dat zorgt voor wantrouwen tussen Pyong-ho Park [Lee Jung-jae] en Jung-do Kim [Jung Woo-sung] die zelf s elkaar niet meer durven te vertrouwen. De spectaculaire actiescènes waren wat effectiever geweest als het verhaal iets minder verwarrend en de film wat korter was geweest.

Her Movie:

In de nabije toekomst schaft een eenzame kantoormedewerker [Joaquin Phoenix) een IOS (Individual Operating System) aan [stem: Scarlet Johansson] die altijd bij hem is, altijd luistert en hem als geen andere lijkt te begrijpen. Al snel is de IOS meer dan een beste vriend en denkt de IOS zelf ook over emoties als liefde en teleurstelling te beschikken.

Een bizarre premisse die werkelijk te gek voor woorden is: het idee dat een computersysteem ook maar op enig moment een volwaardige vervanging voor een menselijke relatie zou kunnen zijn, is voor mij volstrekt ondenkbaar en daardoor is het moeilijk om enig begrip op te brengen voor de hoofdfiguur. De keuze voor Johansson als ´de stem´, wiens stem en gezicht zo bekend is, werkt dit nog eens extra tegen. Met een speeltijd van bijna 2 uur is deze one-joke-film ook wel erg uitgerekt en sleept het zich vrij doelloos naar een voorspelbaar 'na-regen-komt-zonneschijn' einde. Als je het talent van Amy Adams verspilt, doe je toch echt iets verkeerd, ook al heet je Spike Jonze!

R U Kidding Me? Maar dan gespeeld door een beginnend tienerbandje. Dat is de eerste indruk die je krijgt van rocktrio Something She waarvan Rebecca [Elisabeth Moss] de gitarist en leadzangeres is onder het pseudoniem Becky Something. Becky probeert een comeback te maken nadat ze gebroken heeft met haar voormalige bandleden, maar haar impulsieve, onuitstaanbare gedrag maakt haar ook nu een ramp om mee te werken. Een uur lang kijken we naar de misdragingen van een egocentrische rockster in opnamestudio's en kleedkamers. De dialogen worden veelal overstemd door de irritante soundtrack die klinkt alsof je voor de deur van een repetitiehok of concertzaal staat maar waarschijnlijk bedoeld is om de verwarring in Becky's hoofd schetsen. De tweede helft van de film, waarin Becky eindelijk over enige zelfreflectie blijkt te beschikken, is beter maar deze karakterstudie is gebaat bij getrainde muzikanten en een centraal personage dat niet het gros van clichés van de gevallen rockster de revue laat passeren.

Grímur Hákonarson is erin geslaagd een overtuigende western in het (hele) hoge noorden te maken. De ingrediënten voor een klassieke western zijn daar: de prachtige, uitgestrekte IJslandse vergezichten zijn een uitstekend alternatief voor Monument Valley (waar John Ford veel van zijn westernklassiekers opnam) en het verhaal betreft een éénling die het opneemt tegen een onbetrouwbaar een corrupt systeem. Hoofdpersoon Inga [de sublieme Arndís Hrönn Egilsdóttir] haalt op enig moment haar geweer van stal (pun intended) en er is zelfs een moment waarop Inga ongevraagd bezoek krijgt van een man te paard!

Het zijn vermakelijke elementen in dit overigens serieuze drama over een boerenvrouw die er alleen voor komt te staan nadat haar man Reynir bij een éénzijdig auto-ongeluk om het leven is gekomen. Aanvankelijk is ze blij met de hulp die de "Coöp" - in 1893 opgericht als samenwerkingsverband van boeren om zich te weren tegen Deense concurrenten - haar geeft bij het runnen van de boerderij, maar wanneer ze de ware toedracht van Reynirs dood te horen krijgt, wordt ze wantrouwig en gaat ze op onderzoek uit. De ontdekkingen die ze doet doen haar besluiten om een poging te doen de monopolie-positie van de Coöp te ondermijnen, maar daar heeft ze steun nodig van andere boeren. En die zitten lang niet allemaal te wachten op iemand die het voor hun zo vertrouwde systeem wil ondermijnen.

Het is een simpel verhaal, fantastisch gespeeld door Egilsdóttir, die aan haar transformatie van trouw lid naar vastberaden rebel op indrukwekkende en geloofwaardige wijze gestalte geeft. Hákonarson houdt de spanning vast tot de onvermijdelijke slotconfrontatie waarin hij een verrassende, maar effectieve regiekeuze neemt die breekt met de traditionele western. Zo blijkt deze moderne western pas op het allerlaatste moment af te wijken van de genreconventies en dat is de kers op de taart van deze onderhoudende, IJslandse film.

Een groep huurlingen houdt zijn reputatie hoog door de wildste verhalen over hun leider Hercules [Dwayne Johnson] te verspreiden waarin hij een meerkoppig monster, een reusachtig everzwijn en een onkwetsbare leeuw te doden. Op basis van die reputatie huurt de Griekse veldheer Cotys [John Hurt] de groep in om zijn troepen te trainen om te vechten tegen de barbaren die hem bedreigen. En zo wordt Hercules een pion in een dodelijk spel om de macht dat hij alleen kan overleven als hij en zijn huurlingen laten zien dat ze hun reputatie waard zijn. Vlotte mythologische actiefilm met Johnson in een rol die niemand anders had kunnen spelen. Sterke karakteracteurs als Ian McShane, Rufus Sewell en Joseph Fiennes geven extra kleur aan deze vermakelijke nonsens en Ratner houdt het tempo erin met een serie puike actiescènes. Pretentieloos vermaak is voer voor de fans van dit genre.