Opinions

In een Chinese plattelandsstad onderzoekt politieagent Ma Zhe [Yilong Zhu] een moordzaak. De machtige baas van de politie [Hou Tianlai] dringt erop aan de geruchtmakende zaak snel op te lossen, dus wanneer een logische dader zich aandient kan Ma Zhe een welverdiende onderscheiding zo in zijn zak steken. Maar de zaak intrigeert hem, onder anderen vanwege een mysterieuze audio-opname. Na een traag eerste uur komt dit misdaaddrama op gang met onder anderen een surrealistische, Buñuellaanse droomsequentie onder de tonen van Beethovens ‘ Mondscheinsonate’.

Er is geen enkele twijfel dat Malala Yousafzai één van de belangrijkste stemmen is in het huidige publieke debat omtrent de Islam en de rechten van vrouwen. Haar verhaal, haar woorden en daden maken duidelijk dat zij, en miljoenen meisjes in de hele wereld, is opgegroeid in een cultuur waarin vrouwen systematisch dom worden gehouden. Maar David Guggenheim weet niet zo goed wat hij met Malala aan moet. De film begint met het historische verhaal van het tienermeisje waarnaar zij is vernoemd: een soort Joan of Arc die de vluchtende Afghaanse soldaten overtuigde hun strijd te vervolgen tegen de Britten en zelf voorop ging in die strijd. De bijbehorende animaties zijn prachtig, maar gezien de overduidelijke parallellen met de Malala van nu, zet het haar duidelijk neer als een martelaar, een levende heilige. Uiteraard vertelt deze documentaire ook over haar opvoeding, haar samenwerking met de BBC en de moordaanslag door de Taliban die daar de oorzaak van was. We zien haar ook gastlessen geven op scholen in landen waar onderwijs aan meisjes geen vanzelfsprekendheid is en haar bekendste televisiemomenten komen ook voorbij. Dat helpt niet echt wanneer Malala probeert te benadrukken dat zij een gewoon meisje is dat door een ongewone samenloop van omstandigheden is uitgegroeid tot één van de iconen van haar generatie. We zien haar thuis, grappen en ruziën met haar broers, op school waar ze blijkt over dezelfde onzekerheden te beschikken als iedere andere tiener. Het is allemaal best interessant, maar daardoor is dit wel een documentaire geworden zonder focus. Zeker interessant voor diegenen die het verhaal van Malala niet op de voet hebben gevolgd. En aan haar verhaal komt voorlopig nog geen einde!

Rollins is goed gecast als Jack, een depressieve, sociaal onhandige vijftiger die zijn dagen slijt met koffie drinken, televisie kijken en bejaardenbingo. Al gauw verschijnen er figuren uit zijn schimmige verleden die met hem proberen af te rekenen, maar dat gaat ze niet al te best af. Tegelijkertijd verschijnt dochter Andrea [Jordan Todosey] onverwacht opnieuw in Jacks leven en moet hij proberen te voorkomen dat zij een pion wordt in het dodelijke spel waarin hij verwikkeld is. Combinatie van horror, misdaad en komedie werkt niet altijd en de toenemende gore leidt teveel af van wat een interessant misdaaddrama had kunnen zijn. Onevenwichtig dus, maar Krawzcyk verdient bonuspunten voor originaliteit.

Nadat Hollywood in de jaren '30 veel kritiek oogstte met het verheerlijken van criminelen, was het niet zo gek dat het in latere jaren probeerde de boel recht te trekken met films waarin de politie van z'n meest heldhaftige kant te zien is. Zoals de eerbiedige, sonore voice-over van Reed Hadley keer op keer benadrukt, is dit verhaal een trouwe reconstructie van de klopjacht op een man [Richard Baseheart] die een agent doodschoot en vervolgens de politie lange tijd op slimme wijze wist te misleiden. Deze film geeft een fascinerend inzicht in de werkwijze van de politie, met veel aandacht voor de informatieverzameling, de ondervragingstechnieken en natuurlijk de manier waarop de politie probeert het doelwit in de val te lokken. Dat komt soms wat gekunsteld over, bijvoorbeeld wanneer de politie een groep ooggetuigen bij elkaar haalt en zo stukje bij beetje een goed signalement weet te verkrijgen, maar de film is nooit saai. Baseheart is bovendien uitstekend als de gewiekste, meedogenloze moordenaar.

1979, Christchurch, Nieuw-Zeeland. De hoogtijdagen van de zogenaamde punkscene zijn voorbij, maar heeft een hele generatie jongeren geïnspireerd om een gitaar of een drumstel te kopen en zonder formele training muziek te maken. Angus [Ed Oxenbould] wil die stap dolgraag zetten, maar kampt met drempelvrees. Wanneer hij uiteindelijk een platenzaak binnen stapt, helpt eigenaar Frasier [Jackson Bliss] hem op weg. Hij regelt zelfs een optreden voor Angus’ band Daleks. Maar Angus heeft helemaal geen band. Sterker nog: hij heeft geen basgitaar en heeft er nog nooit op gespeeld! Enige kennis van de muziek en de bijbehorende cultuur is een pré om hier volop van te genieten. Oxenbould schittert in de hoofdrol en Benee (als de gitarist) doet een verdienstelijke imitatie van Nico, die zelf te horen is met ‘Femme Fatale’. Een aangenaam nostalgisch komisch muzikaal drama met een ontroerende ontknoping.

Wanneer de doofstomme en geestelijk labiele Spiros [Chuck McCann] na het zoveelste voorval wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek, besluit zijn beste vriend, de eveneens doofstomme John Singer [Alan Arkin] de voogdij op zich te nemen en te verhuizen naar een stadje dichtbij de kliniek. John huurt een kamer bij de familie Kelly die in geldnood zit sinds vader na een ongeval in een rolstoel zit. Johns aanwezigheid in het huis en in de buurt heeft diepgaande invloed op de levens van verschillende mensen die hij ontmoet: een ongelukkige alcoholist [John O'Leary], een verbitterde zwarte dokter [Percy Rodriguez] en vooral op Mick [Sondra Locke], het tienermeisje wiens kamer hij heeft overgenomen.

Sentimentaliteit ligt constant op de loer, maar Arkins volstrekt overtuigende, ingetogen, en gevoelige vertolking houdt de film constant geworteld in de realiteit. Hoewel het einde erg melodramatisch is, zou ik toch de zakdoeken maar bij de hand houden.

Laurie Anderson is een experimentele performance artist in de trant van Wim T. Schippers. Deze onconventionele documentaire heeft veel weg van het recente werk van Terrence Malick met als grote verschil dat Andersons filosofische overdenkingen veel directer zijn en haar visuele stijl in dienst staat van dit uiterst persoonlijke visuele gedicht. Start met de beschrijving van een surrealistische droom over haar hond Lolabelle (die in beeld soms vervangen wordt door Archie of Gatto) die Laurie op een andere manier naar de wereld en naar kunst laat kijken. Ze vertelt ook over de aanleiding voor en de gevolgen van een zwemongeluk dat ze op haar twaalfde had en over de dood van een bevriende minimalistische beeldende kunstenaar. Met een speelduur van 75 minuten geeft Anderson veel stof tot nadenken zonder te verzanden in pretentie. Andersons werk is niet gemaakt om de massa te behagen, maar ze weet in ieder geval hoe ze beeldtaal kan gebruiken om haar verhaal te visualiseren en dat is sowieso bewonderenswaardig. Wie haar nog kent van de culthit ‘O Superman’ en de bijbehorende muziekvideo uit 1981 zal daar niet van opkijken.

Hoewel Carol [Jennifer Jason Leigh] een geschiedenis heeft van hysterie en langdurig psychiatrisch is behandeld, besluit ze toch de nachtclub Midnight van haar pas overleden oom over te nemen, vooral ook om aan haar beheerszieke moeder te ontsnappen. Ze ontdekt echter al snel dat Midnight geen gewone nachtclub was, bovendien wil voorman Richard [James Rebhorn] weinig weten van Carols aanwijzingen voor de verbouwing. Maar wanneer enkele mannen (waaronder Steve Buscemi) haar club binnen dringen, is dat het begin van een serie angstaanjagende, ogenschijnlijk onverklaarbare gebeurtenissen die doen vermoeden dat Carol haarzelf niet meer in de hand heeft.

Het warrige verhaal is allicht deels te verklaren vanuit het feit dat de gebeurtenissen worden verteld vanuit Carols perspectief. Haar geestelijke labiliteit maakt het voor ons net zo moeilijk om chocola te maken van wat ze ziet als voor haarzelf. Maar daardoor is de eerste helft, ondanks sfeervolle droombeelden en een onheilspellende score, niet erg effectief. Pas wanneer je als kijker de eerste concrete aanwijzingen krijgt over hoe de vork werkelijk in de steel zit, neemt de suspense toe en eindigt de film in een bizarre, maar verbazingwekkend intrigerende climax. Leigh is prima in de hoofdrol en Peter Coyote effectief als een man die aanzienlijk meer weet over wat er zich afspeelde in Club Midnight.

Een weinig om het lijf hebbende actiethriller met een internationale cast (en een hoop accenten) en – alsof dat nog niet erg genoeg is – de altijd kleurloze Jamie Dorman. Wat Gadot bezielt heeft om zich te laten strikken voor deze actieprul, met een hoop gebakken lucht en aanverwante visueel en auditief geweld dat moet doorgaan voor een scenario, is mij onduidelijk. Hopelijk een hele vette check, want ze hiermee slaat ze een flinke deuk in haar reputatie. Competent gemaakt, maar louter dertien in een dozijn.

Een film met de even anarchistische als excentrieke komiek Andy Kaufman in de hoofdrol moet haast wel onconventioneel zijn. Heartbeeps voldoet aan die verwachting door het verhaal te vertellen van Val [Andy Kaufman] en Aqua [Bernadette Peters], twee robots die technisch zo geavanceerd blijken te zijn dat ze menselijke gevoelens hebben. Ze besluiten hun huidige leventje te verlaten en (daar komt het) een gezin te stichten, maar dat neemt niet iedereen ze in dank af.

Mede dankzij de knappe, voor een Academy Award genomineerde make-up van Stan Winston, zetten Kaufman en Peters hun rollen vrij overtuigend neer en de robottechniek in de film is - gezien de tijd waarin het is gemaakt - zeker niet verkeerd. De stortvloed aan oubollige one-liners van robot Catskil [Jack Carter] levert hier en daar een glimlach op, maar de premisse voor deze film komt veel beter tot zijn recht in een animatieversie. Als live-actionfilm is het allemaal te bizar en te stuurloos om te boeien. Een korte speelduur helpt en het is interessant om de beide hoofdrolspelers te zien in één van hun spaarzame op het grote witte doek te zien.

Jeff Bridges speelt een eenvoudige boerenzoon die eind jaren '20 besluit zijn droom achterna te jagen: een carrière als schrijver van westernboeken. Daarvoor trekt hij naar Hollywood, in de hoop daar wat meer inzicht te krijgen in de wereld van de cowboy. Daartoe bevriendt hij Howard Pike [Andy Griffith], een charismatische acteur, die hem enkele nuttige, maar ook een paar harde lessen leert.

Bridges is uitstekend als de naïeve, maar vastberaden boerenknul en Griffith - met die fantastische grijns - zijn perfecte tegenpool. De film geeft bovendien een interessant kijkje in de keuken van de Hollywoodwestern in de overgangsperiode van zwijgende film naar geluidsfilm. Soms komt de humor wat geforceerd over, maar dat is zeker geen reden om deze westernkomedie links te laten liggen.

Een op papier formulematige buddyfilm in de versleten traditie van Lethal Weapon werkt dankzij de chemie en perfecte samenwerking tussen de twee hoofdrolspelers. Sarah Asburn [Sandra Bullock] is de gedreven, maar iets te correcte New Yorkse FBI-agent die door een samenloop van omstandigheden genoodzaakt is samen te werken met Shannon Mullins [Melissa McCarthy], een ongepolijste detective die zowel fysiek als verbaal van zich af weet te slaan. De zaak waaraan ze samen werken is slechts een excuus om de twee centrale personages op humoristische wijze tegen elkaar uit te spelen en daarin slaagt Feig met vlag en wimpel.

Hartverwarmend drama gebaseerd op het ware verhaal van de familie Burpo. Wanneer zoon Colton met een gescheurde nier in het ziekenhuis wordt opgenomen, vrezen zijn ouders voor zijn leven. Ze bellen vrienden om met hen te bidden voor een herstel en wonder boven wonder overleeft Colton de operatie. Maar dat is niet alles: hij geeft aan in de hemel geweest te zijn. Dat brengt zijn vader Todd [Greg Kinnear], de pastoor van een dorpsparochie, in gewetensnood. Na al die jaren als predikant moet hij zichzelf confronteren met de vraag: bestaat de hemel en is dat de hemel zoals Colton die beschrijft?

Een film met een inslag die zowel religieus als aards is, want het geloof is voor velen de weg naar acceptatie van tegenslagen en (in sommige gevallen) van groots verdriet. Maar ook voor een agnost als ik, biedt deze film genoeg ontroerende momenten en werpt de film belangwekkende vragen op zonder daar een gemakkelijk antwoord op te geven. En Connor Corum is perfect als de vierjarige Colton/

Sinds The Panic in Needle Park zijn er regelmatig uitstekende films verschenen over het leven van drugsverslaafde, dakloze jonge mensen. De uitzichtloosheid en de deprimerende levensstijl van de hoofdpersonen garandeert een deprimerende filmervaring die lang niet iedereen zal bekoren. Dit verslavingsdrama is geschreven door hoofdrolspeelster Arielle Holmes die daarbij putte uit haar eigen ervaringen. Holmes kruipt dus in feite in haar eigen huid en naar verluidt bestaat het gros van de ondersteunende cast uit verslaafde daklozen die door filmmakers Benny en Josh Safdie waren overgehaald om hun medewerking te verlenen. Dat betekent onvermijdelijk dat er wat amateuristisch acteerwerk tussenzit, maar de authenticiteit van de locaties, de gebeurtenissen, de dialogen en vooral het ongelofelijke spel van Holmes zelf maken dit tot een uiterst meeslepende en waardevolle toevoeging aan het genre.

Alec Baldwin is niet de meest logische keuze voor een rol als Dave Robicheaux, een voormalige agent die worstelt met zijn alcoholisme, zijn agressie en zijn geloof. Wanneer hij met zijn vrouw Annie [Kelly Lynch] tijdens een visuitje getuige is van een klein vliegtuig dat neerstort in het meer, weet Dave een jong meisje [Samantha Lagpacan] te redden. Even hoopt Dave dat zijn goede daad hem helpt om met hemzelf in het reine te komen, maar wanneer verschillende duistere figuren bij hem aankloppen, concludeert hij al gauw dat hij en Annie in een gevaarlijke situatie zijn beland. Goed geacteerde thriller met een paar sterke actiescènes (onder anderen een achtervolging over daken) en de aanwezigheid van mijn favoriete B-acteur Eric Roberts (die hier uitstekend speelt) is een pré. Het is alleen wat jammer dat de film in het laatste deel een wat conventionele wraakthriller wordt.

Een ondersteunde cast met onder anderen Stellan Skarsgård, Jean Reno, Toko Igawa en Toni Collette verrijkt dit sentimentele sprookje (in de beste zin van het woord) over een uitgebluste Londense psychiater [Simon Pegg] die concludeert dat hij een wereldreis nodig heeft om te ontdekken wat geluk in feite is. Hij laat zijn vriendin [Rosamund Pike] achter, ontmoet vele mensen, beleeft de nodige avonturen en eindigt daar waar je verwacht dat het zal eindigen. Pegg geeft subliem gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn personage en laat in de ontknoping (met een bijrol van Christopher Plummer) ook uitstekend overweg te kunnen met emotionele scènes.

DaCosta begeeft zich op glad ijs door Hendrik Ibsens ‘Hedda Gabler’ (1891) te vertalen naar de moderne tijd én er genderverwisselingen (Løvberg is hier een vrouw) aan toe te voegen. Vanwege haar complexe persoonlijkheid (vol tegenstrijdigheden) is Hedda een droomrol, maar Thompson schiet tekort en slaagt er niet in sympathie op te wekken. Het helpt ook niet dat Hoss (als Løvberg) en Poots (als onruststoker Thea Clifton) zich ook schuldig maken aan overacteren. Ibsens toneelstuk was een aanklacht tegen de klassenmaatschappij en seksuele discriminatie, dus het is ironisch dat juist de vrouwenrollen zo matig zijn neergezet. Ziet er mooi uit, maar Ibsen zou hier niet vrolijk van worden.

Edgar Reitz, De recordhouder voor de langste speelfilm aller tijden (Heimat 2 duurt 25 uur), vervolgt het verhaal van de familie Anton en het fictieve dorpje Schabbach in dit 10 uur durende epos dat begint op de nacht dat de val van de Berlijnse Muur wordt aangekondigd en eindigt aan het eind van het millennium. Hermann Simon [Henry Arnold] is een succesvolle dirigent en in de nacht van 10 november 1989 loopt hij toevallig zijn voormalige geliefde Clarissa Lichtblau [Salome Kammer] tegen het lijf. De twee zijn elkaar na hun conservatoriumtijd (die centraal stond in Heimat 2) uit het oog verloren, maar de klik is er nog steeds. Herman en Clarissa pikken hun relatie weer op en besluiten een vervallen huis in de buurt van Schabbach te kopen. Ze maken gebruik van goedkope Oostduitse arbeiders, waaronder Tillmann Becker [Peter Schneider], Gunnar Brehme [Uwe Steimle] en de inventieve Tobi [Heiko Senst]. In de jaren die volgen krijgen Schabbach en de familie Simon te maken met de grote veranderingen die de hereniging van Duitsland met zich meebrengt, waaronder een toestroom van Russische immigranten.

Voortreffelijk gefilmd en foutloos geacteerd en nog steeds van extreem hoge kwaliteit. De eerste drie episodes zijn bijzonder sterk, ook al omdat het verhaal binnen de historische context wordt geplaatst. Deel 2 speelt zich af rondom het (door West-Duitsland gewonnen) WK van 1990 en deel 3 toont de komst van Russische immigranten. In deel 4 en 5 ontbreekt die context en daardoor begeeft Reitz zich hier op meer traditioneel soap-achtig terrein alvorens de reünie in deel 6 de familiekroniek tot een waardig einde brengt.

Gedramatiseerde reconstructie van de ontvoering van Alfred Heineken met een fictieve hoofdpersoon. Ondanks twijfels over zijn karakter, sluit Rem Humbrechts [Reinout Scholten van Aschat] zich aan bij de bende die Alfred Heineken [Rutger Hauer] ontvoert en losgeld eist. Het scenario richt zich op het psychologische spel tussen Heineken en Rem en toont de impact die de ontvoering heeft op beide personages. Hauer en Van Aschat zijn uitstekend in dit puike misdaaddrama dat veel beter is dan de Amerikaanse verfilming uit 2015. Naber eveneens sterk als Cor van Hout.

Gemene heks Concuela [Leontine Borsato] is erin geslaagd een zwarte komeet richting de zon te sturen, zodat de Aarde altijd in duisternis gehuld is. Sterrenheksen Solara [Eva Simons]. Astra [Sharon Doorson], Luna [Do] en Pandora [Eline de Munck] kunnen deze ramp alleen voorkomen als ze een nieuwe heks vinden om hun magische cirkel te completeren. Katie [Aliyah Kolf] krijgt voor haar 13e verjaardag een magisch amulet en ontdekt dat zij over bijzondere krachten beschikt. De Sterrenheksen sturen Grimbeck [Vincent Banic] naar de Aarde in de hoop dat hij de ontbrekende heks vindt voordat Concuela dat doet. Leontine Borsato wordt in haar overdreven spel alleen overtroffen door Janneke Muller als Katy’s plaaggeest Vera en de special effects zijn niet al te best. Maar het verhaal is origineel, Kolf is prima in de hoofdrol en “Showbizz Bart” Verbeeck is vermakelijk als de dansleraar. Prima verteerbaar voor de jeugd.

Menno Meyjes slaat de plank volledig mis in dit dramatische zeer onevenwichtige psychologisch drama. De film begint met een knap gefilmde dinérscène, in een doorlopende shot waarin de camera zich vloeiend door de woning beweegt. Maar deze stunt heeft geen enkele functie en het acteerwerk tijdens dit shot is onevenwichtig. Hendrickx is één van de beste actrices van dit moment, maar hier krijg je de indruk dat Meyjes veelal haar slechtste takes in de film heeft gezet. De scène waarin ze haar zoon ervan probeert te overtuigen dat hij geen marinier in het Amerikaanse leger moet worden is beneden haar waardigheid.
De film is rommelig gemonteerd en soms is er geen touw aan vast te knopen. De eerste verschijning van Daan Schuurmans is veelbelovend, maar elke dreiging van zijn op papier imposante schurk gaat verloren doordat hij het 'klein' heeft moeten houden. Vergelijk de timide aanrandingsscène uit deze film maar eens met die tussen Robert Mitchum en Polly Bergen in Cape Fear [1962] en je snapt waarom deze film maar niet wil werken. Zelfs de grote slotonthulling is vaag en onbevredigend. Van Huet houdt zich staande in dit debacle, maar hopelijk weten Hendrickx en Schuurmans zich te herstellen van deze zwarte bladzijde in hun acteercarrière.

Volgt de nachtdienst van een verpleegkundige [Leonie Benesch] en toont de druk die collega’s, patiënten, maar vooral het gebrek aan tijd door een chronisch personeelstekort voor haar betekenen. Omdat ze het niet over haar hart kan verkrijgen om een patiënt en wachtende familieleden te helpen, moet ze steeds meer balletjes tegelijk zien hoog te houden. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van de zorg … en van haarzelf. Lind is indrukwekkend in deze bedachtzaam opgebouwde waarschuwing voor de langetermijngevolgen van een chronisch tekort aan zorgpersoneel dat vooralsnog in de komende decennia alleen maar lijkt te zullen groeien.

Misdaaddrama waarin crimineel kopstuk Frans Weeling [Hans Dagelet] onderduikt op Texel na bedreigingen door een groep niet nader genoemde Marokkanen. Frans lijkt echter vooral af te wachten en zijn passieve houding baart zijn belangrijkste vertrouwelingen steeds meer zorgen, zeker wanneer blijkt dat Elias [Poal Cairo] achter Frans’ rug heeft geprobeerd een compromis te sluiten met de nieuwe kapers op de kust. Afgezien van een paar (niet al te overtuigende) liquidaties is dit een timide, trage film met veel scènes waarin de criminelen wat rondhangen, wachten in een auto of telefoontjes plegen. Dagelets subtiele gezichtsuitdrukking maakt duidelijk dat er iets broeit in het hoofd van Frans Weeling, maar het scenario biedt onvoldoende inzicht in het centrale personage. Het schokkend bedoelde einde is dan ook een behoorlijk anti-climax. Eigenzinnig en niet geheel oninteressant, maar te oppervlakkig uitgewerkt om te beklijven.

Om een 3e wereldoorlog te voorkomen huren twee wetenschappers [Victor Francen, Bella Darvi] duikbootkapitein Adam Jones [Richard Widmark] en zijn bemanning in om hen met een gerepareerde Japanse duikboot te brengen naar een eiland niet ver van Alaska waar de communisten vermoedelijk bezig zijn met de voorbereidingen op een nucleaire aanval. Redelijke standaardthriller zonder al teveel verwijzingen profiteert van de aanwezigheid van de altijd betrouwbare Widmark, de degelijke regie van Samuel Fuller en een prima score van Alfred Newman. Voor liefhebbers van het duikbootgenre.

Er waren maar liefst vijf schrijvers nodig om te komen tot twee goede momenten in deze verder volstrekt waardeloze horrorfilm. Het eerste moment betreft een guillotine (met een cameo van Candyman Tony Todd) en het tweede volgt snel daarna, wanneer de gemaskerde moordenaar een ruimte met gemaskerde standbeelden (waaronder enkele levende) binnen komt. De karakters zijn echter van bordkarton en vaak ronduit irritant. Je vraagt je bovendien af waarom deze tieners zo enthousiast zijn over een serie ouderwetse spookhuizen. Hell Fest is overigens de naam van een rondreizend horrorcircus dat minstens zo groot is als De Efteling, gebouwen van beton heeft, riolering en betegelde toiletten. Inderdaad, van logica is hier geen enkele sprake en Hell Fest doorloopt de clichés van het horrorgenre met ruim vooraf aangekondigde schrikeffecten (inclusief het nep-effect), maar afgezien van die twee momenten weet het nergens te verrassen, te schokken of ook maar enig gevoel van spanning of amusement teweeg te brengen. De epiloog is zowaar nog belachelijker dan de rest van de film. Waar blijft de grote redder van het horrorgenre?

Op 8 oktober 2009 opende een groep jongeren uit New York een spookhuis in het voormalige Abaddon Hotel dat al 30 jaar niet meer in gebruik was. Het resulteerde in een nog altijd niet opgehelderd bloedbad. Een uitgebreide proloog verpakt dit als een true crime story waarin Sara [Ryan Jennifer Jones], een van de oprichters van het spookhuis, journalist Diane Graves [Alice Bahlke] filmbeelden geeft waaruit blijkt wat zich heeft afgespeeld in de anderhalve maand die voorafging aan de opening. Maakt effectief gebruik van griezelige mannequins, met een hoofdrol voor de clowns, maar op de spaarzame momenten dat er werkelijk iets gebeurt, ontaardt het in gegil, gehijg en schokkerig camerawerk. Vervolg: Hell House LLC II: The Abaddon Hotel.

Bloggers Jessica Fox [Jillian Geurts] en Molly Reynolds [Joy Shatz] en cameramens David Morris [Dustin Austen] bezoeken het Abaddon Hotel 7 jaar na de gebeurtenissen uit Hell House LLC om antwoorden te vinden op onbeantwoorde vragen. Loopt uiteraard niet goed af en is in grote lijnen een herhaling van zetten. Het grote verschil is de toevoeging van Satanisten (Cognetti weet duidelijk niets van wat Satanisme precies inhoudt). Het acteerwerk laat opnieuw behoorlijk te wensen over en de structuur is rommelig. Vervolg: Hell House LLC III: Lake Of Fire.

Veel gegil, gehijg en schokkende camerabeelden (in de slechte zin van het woord) in de derde film over het voormalige Abaddon Hotel. De eigenzinnige theatermaker Russell Wynn [Gabriel Chytry] gebruikt dit “Hell House” nu voor een unieke, interactieve uitvoering van Faust. Televisiepresentator Vanessa Shepherd [Elizabeth Vermilyea] en cameramens Jeff Stone [Sam Kazzi] krijgen unieke toegang achter de schermen. Slecht plan natuurlijk, met als gevolg meer sinistere mannequins,en abominabel acteerwerk. Vervolg: Hell House LLC Origins: The Carmichael Manor.

The Carmichael Manor is een afgelegen herenhuis waar 30 jaar geleden een bizarre, nog altijd onopgehelderde dubbel moord plaatsvond. Moeder Catharine en dochter Eleanor Carmichael kwamen om het leven, vader Arthur en zoon Patrick verdwenen spoorloos, maar de politie ontdekte alleen de voetsporen van Patrick. Ondanks herhaalde aanwijzingen dat het niet pluis in Casa Carmichael, besluit Margot [Bridget Rose Perrotta] en Rebecca [Destiny Leilani Brown] vijf dagen door te brengen in het huis en alles wat ze doen en meemaken met videocamera’s vast te leggen. De proloog maakt duidelijk dat ze niet verder komen dan dag 4.Vervolg op Hell House LLC III: Lake Of Fire is matig geacteerd en bevat te veel knullige schrikeffecten. Maar die clown-mannequins zijn griezeliger dan voorheen.

Hell Night is de dag waarop een studentenclub groots feest viert terwijl hun aspirant-leden een nacht moeten doorbrengen in Garth Manor waar 12 jaar geleden een familiedrama uitmondde in een gruwelijk bloedbad. Marti [Linda Blair], Denise [Suki Goodwin], Jeff [Peter Barton] en Seth [Vincent van Patten] zijn dit jaar de 'slachtoffers', maar die komen er al snel achter dat een aantal studenten onder leiding van Peter [Kevin Brophy] ze proberen de schrik aan te jagen met geluidseffecten en andere trucs. Uiteraard blijkt er ook nog iemand rond te wandelen die ze werkelijk de stuipen op het lijf weet te jagen.

Het uitgangspunt is niet slecht uitgewerkt en er is een handjevol suspensevolle momenten die deze film beter maken dan de meest slash-and-stalkfilms van die tijd, al wil dat niet veel zeggen. Helaas zijn de schrikeffecten doorspekt met overdadige muziek en is de finale minder origineel. Het mag dan wellicht niet heel slecht zijn, maar goed kun je het ook niet noemen.