Opinions

Er zijn wel degelijk aardige momenten in deze komedie over Frank en Elaine Benson, een ouder echtpaar gespeeld door Bob Hope en Jane Wyman, wiens vrij plotselinge besluit om te scheiden samenvalt met het nieuws dat hun dochter [JoAnna Cameron] wil gaan trouwen met David Poe [Tim Matheson] om zo in de voetsporen te treden van haar ouders, die in haar ogen het ideale huwelijk hebben. Dus besluiten de Bensons de schijn op te houden wat uiteraard tot problemen leidt, zeker wanneer Davids vader [Jackie Gleason] nog een appeltje te schillen heeft met Frank!

De vermakelijke opening toont hoe kleine ergernissen een lang huwelijk onder spanning kunnen brengen en er is een grappige droomsequentie. Regisseur Norman Panama doet er duidelijk alles aan om de film interessant te houden, maar het scenario geeft een vrij naïef beeld van de jongerencultuur van die tijd, vooral wanneer de leden van rockband 'The Comfortable Chair' ons trakteren op een optreden. Leslie Nielsen en Maureen Arthur hebben ondankbare bijrollen, dus het is niet wellicht opzienbarend dat de film gestolen wordt door Mildred... een chimpansee met een wel erg opmerkelijk talent. Onderhoudend vanwege de sterren, maar dit is zeker geen hoogvlieger.

Het valt niet mee om nog met rationele argumenten te komen tegen de controversiële "Death With Dignity Act" die Oregon als eerste Amerikaanse staat doorvoerde om terminale patiënten de mogelijkheid te bieden zelf te bepalen wanneer en onder welke omstandigheden ze sterven. Met name Cody Curtis en haar familie verdienen grote bewondering voor de keuze om de camera's te tonen hoe zij allemaal omgaan met Cody's terminale kanker. Maar het verhaal verloopt niet zoals je zou verwachten en juist dat onderstreept de waarde van "Death With Dignity": het biedt de patiënt een keuze, mocht de pijn en de last zo groot worden dat het ondraaglijk wordt. De strijd van Nancy Niedzilski, wiens man na een lijdensweg stierf zonder gebruik te kunnen maken van de regeling omdat hij in een andere staat woonde, om de wetgeving in haar thuisstaat Washington te veranderen is eveneens inspirerend. Maar het meest schrijnende verhaal is dat van Randy Stroup, een arme, doodzieke man en tegenstander van de wetgeving, die geen chemotherapie kon ondergaan omdat hij daarvoor niet was verzekerd. Een intiem en indrukwekkend document dat verschillende perspectieven toont en die je niet onberoerd zal laten.

In afwachting van hun examenresultaten vieren de Britse tieners Tara [Mia McKenna-Bruce] Skye [Lara Peake] en Em [Enva Lewis] vakantie in Malia, Kreta. Tijdens die vakantie trekken ze op met Badger [Shaun Thomas], Paddy [Samuel Bottomley] en Paige [Laura Ambler], met wie ze alle (negatieve) vooroordelen over Britse toeristen bevestigen. Na een nacht vol drank en gefeest in het uitgaansleven, blijkt Tara [Mia McKenna-Bruce] zich spoorloos. Wanneer ze verschijnt, blijkt dat ze niet kan herinneren wat er die nacht is gebeurd. Walker zet een authentiek beeld neer van drie vriendinnen op hun eerste gezamenlijke vakantie, inclusief de onderlinge dynamiek en toont de vulgariteit van het uitgaansleven in dit soort vakantieoorden. Hoewel er momenten van emotie zijn, blijft dit jammer genoeg aan de oppervlakte steken.

Terugblik op de COVID-pandemie waarin de Amerikaanse verslaggever Jon Cohen verschillende prominente wetenschappers relevante, kritische vragen stelt over het verloop van de bestrijding ervan in de VS. Deze documentaire wisselt beelden van die vraaggesprekken af met fragmenten uit persconferenties van de betrokken presidenten Trump en Biden en Tedros Adhanom Ghebreyesus, de Directeur-Generaal van de World Health Organisation. Cohen vasthoudendheid en kennis van zaken leiden tot interessante uitspraken en inzichten, maar deze film gaat mede daardoor nooit de diepte in en was beter af geweest als onderdeel van een serie over dit relevante onderwerp.

Aan de hand van een schat aan beeldmateriaal en de verhalen van de activisten die de plaag uit de titel overleefden, schildert France op briljante en enerverende wijze de geschiedenis van Act Up New York. Deze activisten, bestaand uit mensen die zelf AIDS hadden of die al geliefden hadden verloren aan deze verwoestende ziekte, vonden in 1987 – zes jaar nadat in Los Angels de eerste besmettingen waren vastgesteld – dat de politiek ze volledig in de steek liet en besloot onder het motto “Act Up, Fight Back, Fight Aids” de aandacht te trekken met confronterende acties. France toont alle facetten van de beweging en hun strijd tegen vooroordelen en politieke machten, maar toont ook de fysieke aftakeling van sommige activisten als gevolg van AIDS. Stuitend en inspirerend, confronterend en ontroerend. Een niet te missen meesterwerk over één van de belangrijkste bewegingen van de 20e eeuw.

Eind jaren ’70. Enn [Alex Sharp] is een tiener die uit alle macht probeert aansluiting te vinden in de opbloeiende punk-beweging. Tijdens een concert van punkband Queen Boadicea maak hij kennis met Zan [Elle Fanning], een aantrekkelijke meid die net zo’n buitenbeentje blijkt te zijn als Enn. Al gauw ontdekt Enn wat daar de reden voor is. Charmante romantische komedie met een originele en verrassende inslag maar een wat te bizar slot. Fanning komt niet verder dan de voor haar typische gemanierde acteerstijl, maar Sharp is perfect en Kidman is een aangename verrassing als punkrockgodin Boadicea. Joanna Scanlan is een giller als Enns moeder... of zoiets.

Hiccup [Jay Baruchel] is de zoon van Stoick [Gerard Butler], de leider van een vikingstam die al generatieslang strijdt tegen draken, die hevig verlangt naar het respect van zijn vader. Maar wanneer hij begint aan zijn opleiding tot dragenjager blijkt dat hij het niet over zijn hart kan verkrijgen om een draak te doden. Aanvankelijk maakt dat hem tot het lachertje van de stam, maar zijn weigering om geweld te gebruiken heeft verrassende gevolgen die zijn eigen leven en dat van de hele stam voorgoed zullen veranderen. Perfecte mix van avontuur, drama en humor met een onderliggende boodschap voor volwassenen maar kinderen zullen genieten van de scherpe karakteriseringen en de goed uitgewerkte vriendschap tussen Hiccup en draak Toothless. Baruchel en Butler zijn geweldig in de hoofdrollen.

Overbodige en onvermijdelijk inferieure remake van de uitstekende animatiefilm uit 2010 over een jonge Viking [Mason Thames] die zijn vader [Gerard Butler] wil bewijzen dat hij een waardige opvolger als stamhoofd kan zijn door een draak te doden. Hij slaagt erin de meest gevreesde draak te verwonden, maar in plaats van het de genadestoot te geven, besluit hij het te verzorgen en opnieuw te leren vliegen. Meer actie (met een paar scènes die best eng kunnen zijn voor de kleintjes) en meer komedie, maar te weinig aandacht voor de vriendschap die ontstaat en die het origineel zo memorabel maakte. Thames scoort bovendien slechts een krappe voldoende in de hoofdrol. Best te pruimen als je het origineel niet gezien hebt.

De harmonie tussen de Vikings en draken komt in gevaar wanneer drakenjager Drago [Djimon Hounsou] de unieke gaven van een reuzachtige draak gebruikt om alle draken in zijn macht te krijgen. Dat drakenleger gebruikt hij vervolgens om zijn vijanden uit de weg ruimen. Toothless is de leider van de vredelievende draken, maar kan Hiccup [Jay Baruchel[ voorkomen dat zijn drakenvriend onder Drago’s invloed bezwijkt en zich tegen hem keert? Verrassend goed vervolg introduceert op succesvolle wijze een aantal nieuwe karakters en profiteert van de verbeteringen die er in de tussenliggende jaren zijn gemaakt op het gebied van animatie, vooral in enkele spectaculaire actiesequenties. Ook nu is dit een volwassen film voor kinderen, maar de stemvertolkingen zijn wat vlak vergeleken met het origineel waardoor het iets minder meeslepend is.

Afsluitend hoofdstuk in de trilogie is de zwakste, maar biedt nog altijd voldoende vermaak voor de hele familie. Na de dood van zijn vader [Gerard Butler] is Hiccup [Jay Baruchel] de leider van de Vikingstam waar zij nog steeds in harmonie leven met draken. Hiccups trouwe drakenvriend Toothless ontdekt dat hij niet de enige van zijn soort is en wordt verliefd op een soortgenoot. Kort daarop blijkt dat de gevreesde drakenjager Grimmel [F. Murray Abraham] van plan is om de draken uit te roeien. De enige plek waar Toothless en zijn soortgenoten nu nog veilig kunnen leven is de verborgen wereld uit de titel. In een aantal opzichten is dit een herhaling van de twee voorgangers en DeBlois doet zo nu en dan te hard zijn best om grappig of ontroerend te zijn, maar dat zal voor kinderen niet zo’n bezwaar zijn. Technisch is dit opnieuw uitstekend maar het is nu wel mooi geweest.

Tweede verfilming van 'The Howling II' (na de even rampzalige versie uit 1985) speelt in op hernieuwde interesse in het weerwolfgegeven door de Twilight-serie. Helaas is deze bewerking nogal letterlijk en ligt de link tussen ontluikende seksualiteit (de hoofdpersoon is een 18-jarige maagd) en het weerwolfschap er wel erg dik bovenop. Een gebrek aan originaliteit, acteertalent en acceptabele make-up of special effects dragen bij aan betreurenswaardig eindresultaat. Om te ...

Nutteloos vervolg op The Platform is meer van hetzelfde, maar door het gebrek aan mysterie hangt het nog meer af van de dialoog en daar valt nauwelijks een touw aan vast te knopen. Perempuän [Milena Smit] is een nieuwkomer op de 24e etage die gekoppeld is aan de vraatzuchtige en beresterke Zamiatin [Hovik Keuchkerian]. De mensen op de volgende etage maken nog eens duidelijk hoe de regels zijn, maar uiteraard ontstaat (opnieuw) een plan om ‘het spel’ te slim af te zijn. Camerawerk en dialoog zijn verwikkeld in een strijd om zo pretentieus mogelijk te zijn in een wazige, satirische horrorfilm waarbij je alleen maar meewarig je schouders op kunt halen, ook al doen de acteurs hun best om er nog iets van te maken.

Psychologische thriller met horrorelementen heeft duidelijk satirische elementen met betrekking tot de consumptiemaatschappij, al maken David Desola en co-scenarist Pedro Rivera niet duidelijk wat hun standpunt precies is. Het verhaal speelt zich af in een gevangenis die bestaat uit minstens 200 etages waar zich maximaal twee mensen bevinden. Wie zich op het hoogste niveau bevindt mag als eerste genieten van een enorm feestmaal op een beweegbaar platform dat zich na een bepaalde tijd naar het eerstvolgende lagere niveau begeeft. Enkele gevangenen proberen te achterhalen hoe ze op dat topniveau kunnen komen en proberen het 'spel' te slim af te zijn, maar niet alle medegevangenen zijn bereid daar zonder slag of stoot aan mee te werken.

De film speelt zich volledig af in de troosteloze, grijze ruimtes in de gevangenis en het scenario leunt dan ook vooral (en teveel) op dialoog. Het helpt niet dat sommige acteurs, met name Zorion Eguileor, slecht is gedubd en dat het acteerwerk sowieso wisselvallig is. Massaqué komt gelukkig wel goed uit de verf in de hoofdrol maar hij kan niet in zijn eentje de tekortkomingen van Gaztelu-Urrutia's eerste avondvullende film doen vergeten.

Broers Gummi [Sigurð Sigurjónsson] en Kiddi [Theodór Júlíusson] zijn elkaars buren en fokken allebei schapen, maar de laatste 40 jaar hebben ze elkaar niet meer gesproken. Aan deze status quo komt een einde wanneer een veearts [Charlotte Bøving] een dodelijke ziekte vaststelt bij Kiddi’s rammen. Dat betekent dat alle dieren in de omgeving (dus ook die van Gummi) moeten worden geruimd. Gummi komt verhaal halen, maar toch proberen de broers elk op hun eigen wijze hun kudde te redden. Stemmig familiedrama met twee excentrieke, weinig sympathieke personages scoort vooral vanwege de prachtige locatie waarmee Hákonarson het isolement van de twee broers versterkt. De ontknoping tijdens een sneeuwstorm is de beloning voor de geduldige kijker.

De schoonheidssalon van Huda [Manal Awad] is een dekmantel van de Israëlische geheime dienst. Ze drogeert Reem [Maisa Abd Elhadi], die vrij kan reizen tussen Palestina en Israël, en maakt compromitterende foto’s waarmee ze Reem dwingt om te spioneren. Kort daarna wordt Huda ontmaskerd door het Palestijnse verzet en ondervraagd door Hasan [Ali Suliman]. Hoewel de inleiding en de epiloog een duidelijk pro-Palestijns standpunt verraden verzandt de Palestijns-Nederlandse Abu-Assad niet in demagogie. In plaats daarvan levert hij een vlotte, spannende thriller af met prachtige rollen voor Awad en Elhadi die vanwege enkele naaktscènes zoveel bedreigingen kregen dat ze enige tijd moesten onderduiken.

Begin jaren ‘30 bespiedt Hugo Cabret [Asa Butterfield] de mensen op een treinstation in Parijs vanuit de klokken die zijn vader [Jude Law] onderhoudt. Hij is met name geïnteresseerd in de eigenaar van een speelgoedwinkeltje [Ben Kingsley] en diens kleindochter Isabelle [Chloë Grace Moretz], maar moet veel moeite doen om uit de klauwen te blijven van de oplettende stationsinspecteur [Sacha Baron Cohen]. Hugo en Isabelle raken bevriend en proberen samen te ontdekken hoe zij de ‘automaton’ waaraan Hugo’s vader werkte kunnen repareren. De sleutel zou wel eens kunnen liggen bij Isabelles grootvader. Bij hun zoektocht naar het antwoord doen de twee vrienden een opzienbarende ontdekking over speelgoedverkoper die hun leven voorgoed zal veranderen. Scorseses meest familievriendelijke film tot nu toe is tevens een oprechte liefdesverklaring aan het medium en een filmmaker waarmee Scorsese zich ongetwijfeld zal hebben geïdentificeerd. Het openingsshot is van grote klasse en is een voorbode van wat een technische triomf blijkt te zijn. Won Oscars® voor Cinematografie, Geluidsmontage, Geluidsmix, Special Effects en Art Direction en was genomineerd in 6 andere categorieën. En hopelijk gaat er ook voor de kijkers een nieuwe (film)wereld open. Geloof me: het is de moeite waard om die wereld na afloop nog eens binnen te stappen.

Even vaak vermakelijk als tenenkrommend, soms lomp en oppervlakkig, maar ook ontroerend en veelzeggend. Richard Kemper (een man!) is verantwoordelijk voor het onevenwichtige scenario dat enerzijds lijkt te zeggen dat vrouwen dol zijn op mannen die op kantoor seksuele toespelingen afwisselen met handtastelijkheden - zolang ze er maar uit zien als Jim Bakkum - anderzijds een verfrissend realistisch beeld schetst van de relatie tussen twee (half)zussen. Jelka van Houten steelt de film als Marjolein, de gesjeesde journalist/moeder van 3 kinderen die, nadat ze is wegbezuinigd bij de krant waarvoor ze 12 jaar werkte, moet proberen haar leven weer op de rails te krijgen. Eva van de Wijdeven haalt het maximale uit de minder geloofwaardige Gijsje en moet zo en dan terugvallen op clichés. Maar wanneer Van de Wijdeven en Van Houten samen te zien zijn, komt de film het meest tot leven. De mannen hebben vrij ondankbare rollen, al heeft Leo Alkemade de lachers wel op z'n hand in de paar scènes waarin hij verschijnt als Marjoleins wat kleurloze echtgenoot Huib. Maar de combinatie van smakeloosheid en gevoeligheid maakt dit tot een frustrerende ervaring.

Moeder Loes [Loes Luca] en haar Marjolein [Jelke van Houten] en Gijsje [Eva van de Wijdeven] kampen opnieuw met 'vrouwenproblemen'. Marjolein denkt dat de pogingen van Huib [Leo Alkemade] om haar te verleiden tot een huwelijk plichtmatig zijn, Gijsje krijgt te maken met seksisme op de werkvloer wanneer het bedrijf waarvan zij CEO is genomineerd blijkt te zijn voor een prestigieuze prijs, en Loes raakt in de ban van de op het eerste gezicht zo charmante Bernd [Leopold Witte], wiens gedrag slecht in de aarde valt bij haar vrienden en familie. Vrij voorspelbare romantische komedie waarin de mannelijke karakters nog steeds vrij oppervlakkig zijn, maar de drie hoofdrolspeelsters doen net genoeg om de zaak drijvende te houden. De blauwdruk voor een vrouwenfilm, dus vrouwelijke kijkers geven dit mogelijk een sterretje extra.

Het brein achter I Love Dries maakt zijn internationale doorbraak met deze controversiële, veelbesproken en meningen verdelende horrorfilm. Onderweg naar een feestje op een afgelegen locatie in Duitsland, verdwalen Amerikaanse toeristen Lindsay [Ashley C. Williams] en Jenny [Ashlynn Yennie] en stranden ze door een lekke band in een bosrijke omgeving waar alleen oversekste vieze mannen ’s nachts naar huis rijden. Gelukkig brandt er licht in een riante woning en Dr Heiter [Dieter Laser] is bereid de dames te helpen. Maar oeps, deze briljante chirurg (gespecialiseerd in het scheiden van Siamese tweelingen) zoekt nog twee proefkonijnen voor een vervolg op een bizar, luguber experiment dat hij op zijn drie geliefde (en inmiddels gestorven) Rottweilers heeft uitgevoerd. Six haalt zijn inspiratie uit Japanse horror en video nasty’s uit begin jaren ’80 en bouwt de spanning enorm op. De scène waarin Heiter op volstrekt klinische wijze aan zijn doodsangsten uitstaande ‘patiënten’ uitlegt wat hij gaat doen, is een meesterlijke zet, maar de ironische twist op het einde getuigt van de originaliteit en de aangenaam zieke geest van Tom Six. Laser is onvergetelijk!

Tom Six liet zich adviseren door een medische expert om er zeker van te zijn dat de operatie die centraal stond in The Human Centipede: First Sequence in theorie uitvoerbaar zou zijn. Naar eigen zeggen kreeg hij op filmfestivals vaak de vraag of hij daarmee niet de deur open heeft gezet voor copycats. Dat bracht Six op het idee voor dit gruwelijke, macabere en zeer gewelddadige vervolg. Laurence R. Harvey speelt één van de meest afstotelijke karakters uit de filmgeschiedenis: Martin, de nachtbewaker van een weinig gebruikt parkeergarage met grote psychische problemen die voortkomen uit zijn relatie met zijn ouders. Het enige uitzicht in zijn hopeloze bestaan vindt hij in de DVD van The Human Centipede: First Sequence die hij tot in detail heeft bestudeerd. Hij besluit zijn droom waar te maken: hij huurt een bouwvallig pand, ontvoert mensen die zijn parkeergarage bezoeken, en besluit Dr Heiter te overtreffen door een poging te doen niet drie, maar twaalf mensen te gebruiken om zijn eigen menselijke duizendpoot te maken. Bij gebrek aan Rohypnol, Narcose en chirurgische gereedschappen maakt Martin gebruik van een koevoet, ducttape en een nietpistool. Zelfs de meest doorgewinterde horrorfan (en daar reken ik mijzelf toe) zal toch zeker een paar keer het hoofd moeten afwenden bij de meest gruwelijke momenten en Harvey presteert het onmogelijke door zijn verdorven, volkomen afstotelijke karakter toch een zekere menselijkheid mee te geven. Ik vond het geweldig, maar er zijn minstens zoveel mensen die dit na een paar minuten niet aan kunnen zien. Kan zeker aanspraak maken op de titel ‘gruwelijkste film aller tijden’.

Tom Six gaat in alle opzichten volledig over de schreef met deze laatste episode uit de roemruchte trilogie. Dieter Laser (First Sequence) en Laurence R. Harvey (Full Sequence) spelen nu de rol van de psychotische gevangenisdirecteur Bill Boss en diens geplaagde accountant Dwight Butler. Wanneer de Gouverneur [Eric Roberts] dreigt hen te ontslaan omdat het wanbeleid in de George HW Bush-gevangenis zijn herverkiezing bedreigt, heeft Dwight een bijzonder plan om de rust te herstellen de kosten te beperken. De kenners weten al wat dat plan is. Maar Bill wil eerst nog een paar alternatieven proberen, waaronder waterboarden met kokend water en een massaprogramma van castratie. Laser geeft nieuwe betekenis aan de term “over-the-top acteren”, iets wat uiteraard de bedoeling was, maar zijn waanzinnige vertolking gaat ten koste van de duistere, satirische ondertoon die dan ook door velen over het hoofd werd gezien. En Lasers eindeloze tirades beginnen na een half uur wel enigszins te vermoeien. Maar een film met Eric Roberts en porno-actrice Bree Olson in bijrollen kan nooit helemaal slecht zijn, toch?

The alternatieve titel is een verwijzing naar de Bondfilm 'You Only Live Twice' waarin de imposante, maar weinig getalenteerde Richard Kiel de rol speelde van Jaws, één van James Bonds memorabele vijanden. Kiels houterige acteerwerk past in zekere zin nog wel bij zijn karakter, een buitenaardse androïde uit op de wereldheerschappij, maar langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Kiel gewoon niet beter kan. Het scenario, dat in ieder geval leentjebuur speelt bij een meesterwerk (Metropolis) , heeft weliswaar aardige ideeën maar de incompetentie van regisseur Hugo Grimaldi, de goedkope sets en de slechte actiescènes maken dit tot een pijnlijke filmervaring.

"Ai Weiwei, I stand #WithRefugees", zo lezen we op een vel papier waarin regisseur en kunstenaar Ai Weiwei toegang kreeg tot vluchtelingenkampen in het Midden-Oosten, Noord-Afrika en in Europa. De gesprekken met vluchtelingen voegen niet zoveel toe aan het beeld dat de meesten hebben, maar door zoveel plekken te bezoeken en - vaak met behulp van drones - te film, krijg je wel een uniek beeld van de schaal van een probleem waarvan de ernst nu éénmaal moeilijk in cijfers valt uit te drukken. De quotes van Arabische dichters versterken het gevoel dat je meer naar een kunstwerk dan naar een documentaire zit te kijken, maar dat neemt niet weg dat deze documentaire wel degelijk een boeiende bijdrage levert aan de wereldwijde maatschappelijke discussie over de vluchtenstroom, ook al is het hier en daar een tikje langdradig.

Verpleegkundige Jonathan de Jong reisde drie jaar lang de wereld af om te zien welke alternatieven er zijn voor de mensen met dementie. Hij woont tussen 80-plussers in een rusthuis en weet overal waar hij komt gemakkelijk contact te leggen met professionals, maar vooral met de bewoners. Hij hoopt zo onze kijk op dementie en daarmee onze visie op de zorg voor demente mensen positief te beïnvloeden. Een oprechte, goed bedoelde documentaire, gemaakt door een onervaren en – zo blijkt – weinig capabele filmmaker. In houterig voorgedragen voice-overs is De Jong zelf ongeveer evenveel aan het woord als de mensen die hij ontmoet. Hij steelt steeds dezelfde vragen en komt steeds met dezelfde antwoorden. Met de sentimentele piano-riedeltjes en strijkers probeert hij nog nadrukkelijker de publieke opinie te beïnvloeden. Een betere filmmaker zou begrepen hebben dat het veel effectiever is om je smoel te houden en de camera en de mensen om wie het gaat hun verhaal te laten vertellen. Dit is uiteindelijk vooral preken voor eigen parochie en daar hebben de mensen om wie het gaat bar weinig aan.

Wegens een gebrek aan voedsel, water en grondstoffen hebben alle landen afgesproken om binnen een jaar de eigen bevolking flink te laten krimpen. In de VS is een euthanasieprogramma opgesteld dat zich voornamelijk – en met succes – richt op immigranten. Dus wanneer voormalige CNN-nieuwslezer Charles York [Peter Gallagher] en zijn echtgenote Dawn Kim [Uni Park] tijdens een familiebijeenkomst aankondigen dat ook zij zich hebben aangemeld voor vrijwillige euthanasie, komt dat als een schok. Nadat Dawn is vertrokken omdat ze van gedachten is veranderd, komt ene Bob [Enrico Colantoni] langs om zijn twee “kadavers” op te eisen. En dat betekent dat de aanwezige familieleden moeten uitvechten wie zich zal opofferen. Ecologische zwarte komedie is onevenwichtig van toon dankzij een hoge mate van overdreven acteren. De weinig aansprekende cast helpt niet mee, ook al is het uitgangspunt interessant en stelt het scenario van Michael Sparaga intrigerende vragen over de menselijke overlevingsdrang. Regiedebuut voor de dochter van David Cronenberg, die te horen is als voice-over bij de overlijdensberichten.

Stephen Karam bewerkte zijn eigen met een Tony bekroonde toneelstuk en besloot ook de regie op zich te nemen. Het probleem is dat het stuk zich volledig afspeelt in een appartement en Karams pogingen om het stuk open te breken zijn ronduit bizar en geven de acteurs nauwelijks de kans om hun karakters van enig vlees en bloed te voorzien. De camera staat regelmatig half achter een muur of op grote afstand, waarbij het personage dat aan het woord is soms niet eens te zien is. Het zou best kunnen dat de acteurs voortreffelijk zijn, maar daar is hier niets van te zien. Het verhaal draait om Erik [Richard Jenkins] die met zijn vrouw Deirdre [Jayne Houdyshell], zijn dochters Aimee [Amy Schumer] en Brigid [Beanie Feldstein] en schoonzoon Richard [Steven Yuen] helpt zijn moeder [June Squibb] te verhuizen naar een appartement. Uiteraard moeten de nodige familieskeletten uit de kast komen terwijl onverklaarbare geluiden de sfeer verder beïnvloeden. Ik durf met een redelijke mate van zekerheid te zeggen dat het toneelstuk veel beter geweest moet zijn.

Computeranalist Vincent [Jesse Eisenberg] is ervan overtuigd dat hij met de hulp van zijn neef Anton [Alexander Skarsgård] neurotische, maar briljante programmeur, een glasvezelverbinding te bewerkstelligen die een milliseconde sneller is dan alle anderen. Dat kleine verschil kan speculanten miljoenen opleveren, maar dan moet de verbinding wel in een kaars rechte lijn van New York naar Kansas City worden aangelegd. Daarvoor heeft Vincent een grote investeerder, een uitvoerder en de toestemming van duizenden landeigenaren nodig. Een enorme klus, die bemoeilijkt wordt door de noodzaak tot geheimhouding en rancune van Eva Torres [Salma Hayek], de voormalige werkgever van Jesse en Anton, die woedend is over hun plotselinge vertrek en ze een hak wil zetten.

Eisenberg en Skarsgård zijn uitstekend in de hoofdrollen en er is goed ondersteunend werk van Michael Mando als de man die de leiding heeft over de aanleg van de glasvezellijn. Maar onder de regie van Kim Nguyen - die tevens het scenario schreef - is de toon onevenwichtig. Met dit thema en deze karakters kun je alle kanten op, maar het resultaat is een mislukte mengelmoes van elementen van verschillende genres.

Charles Laughton speelt de titelrol en geeft één van de meest indrukwekkende vertolkingen uit de filmgeschiedenis, zonder enige twijfel is dit de beste Quasimodo ooit. Laughton heeft nauwelijks dialoog, maar legt met sublieme pantomime een keur aan emoties bloot. Quasimodo is speels, naïef en snakt naar erkenning en is loyaal aan een ieder die hem ook maar enig mededogen schenkt. Dit wordt duidelijk in de indrukwekkende Carnival Of Fools-scène, die ook nog eens vlijmscherp is gemonteerd. Wanneer Quasimodo de ‘kroon’ krijgt omdat hij veruit de lelijkste van alle kandidaten is, aarzelt hij even, maar wanneer hij met een ondeugende blik de kroon opzet geniet hij van de aandacht die hij krijgt. Dat zijn ‘onderdanen’ hem feitelijk voor schut zetten beseft hij niet. Wanneer Frollo [de geniaal schurkachtige Cedric Hardwicke] een einde maakt aan de festiviteiten, huppelt Quasimodo achter zijn paard aan, daarbij zwaaiend met de kroon alsof het een pop is.

De beroemde scène waarin hij na een lijfstraf om water smeekt en dit uiteindelijk krijgt van Esmeralda, heeft geen woorden nodig om hartverscheurend te zijn en toont Charles Laughton op zijn allerbest. Maureen O’Hara is ook perfect als het zigeunermeisje Esmeralda: charmant, gewiekst, loyaal, mooi maar vooral een sterke vrouw met een eigen wil. Harry Davenport zorgt voor een luchtige toon als de eigenwijze, maar bovenal wijze koning Lodewijk XI en Thomas Mitchell raakt precies de juiste snaar als Clopin, de leider van de vluchtelingen, de bedelaars en de zakkenrollers die zich op de scheidslijn tussen vertrouwen en wantrouwen zit.

De score van Alfred Newman is prachtig, maar schittert het meest in afwezigheid en dat is de verdienste van regisseur Willem Dieterle. Daar waar een andere regisseur de emotionele hoogtepunten zou verpesten met een strijkensemble, kiest Dieterle voor de stilte, wetend dat het publiek de adem in zou houden om vervolgens met een brok in de keel de tranen uit de ogen te vegen. Maar geniet van de score in de grootste scènes, bijvoorbeeld tijdens The Festival Of Fools in het begin en de opmaat naar de bestorming van Notre Dame.

Het is bovendien verbluffend hoe het scenario van Sonya Levin en Bruno Frank probleemloos moderne, actuele thema’s verweeft in de film. De houding van Parijs ten opzichte van zigeuners legt een niet te missen link met de Jodenvervolging, de nadruk op de angst van de autoriteiten voor en het belang van de boekdrukkunst, was destijds actueel door het gebruik van oorlogspropaganda in 1939, maar is nog steeds relevant in deze tijd van Social Media, die ons voorziet in een stortvloed van gekleurde berichtgeving die bedoeld is om onze mening te beïnvloeden. En daarmee is The Hunchback Of The Notre Dame meer dan een voortreffelijk gemaakte, perfect geacteerde film: het is ééntje die bijna 80 jaar later nog steeds staat als een huis en nog steeds inspireert. Dat maakt deze film tot één van mijn favorieten aller tijden.

Allan Karlsson [Robert Gustafsson] gebruikt zijn ervaring als explosievenexpert om wraak te nemen voor de dood van zijn kat Molotov. Gevolg is wel dat hij zijn 100e verjaardag door moet brengen in een verzorgingshuis. Daar steekt hij een stokje voor door uit het raam te klimmen en zijn kleingeld in te leveren bij het busstation voor een kaartje. Door de eerste van een serie absurde misverstanden komt Allan in het bezit van een koffer waarvan de inhoud bestemd is voor een Britse gangsters [Alan Ford]. Tussendoor ontvouwt zich Allans unieke voorgeschiedenis die hem plaatst in het hart van de 20e-eeuwse wereldgeschiedenis in deze vermakelijke, vaak verrassende zwartkomische variant op Forrest Gump minus vals sentiment vol kleurrijke personages.

Glad geproduceerd, luchtig niemendalletje over een restauranteigenaar [Om Puri] die zijn thuisland India moet ontvluchten. Hij belandt met zijn familie het Franse dorpje St.-Antonio waar hij de ideale locatie vindt voor een nieuw restaurant. Hij moet wel de concurrentiestrijd aangaan met het restaurant van Madame Mallory [Helen Mirren] dat al twee Michelinsterren heeft en jaagt op een derde. Een moderne variant op Romeo & Juliet met Hassan [Manish Dayall] en Marguerite [Charlotte Le Bon] als vredestichters en een voorspelbaar optimistische ontknoping. Een goed gemaakt niemendalletje waar liefhebbers van haute cuisine extra van zullen genieten.