Opinions

Ornitholoog Max Schönwetter (1874-1961) stortte zich vanaf de jaren 20 volledig op de studie van vogeleieren. Hij besteedde zijn vrije tijd en zijn geld aan reizen, bezoeken aan musea, het kopen van zeldzame eieren en het corresponderen met collega’s, hobbyisten en verzamelaars over dit onderwerp. Dat leidde kort voor zijn dood tot het eerste doet van Handbuch der Oologie dat nog altijd het academisch standaardwerk is. Zwier combineert voorgelezen fragmenten uit brieven van en aan Schönwetter vanaf 1922 tot aan zijn dood. De geschiedenis van Schönwetters monumentale werk loopt parallel aan de meest duistere pagina’s uit de Duitse geschiedenis. Een feit dat Zwier onderstreept met archiefbeelden die duidelijk maken hoe Duitsland er op het moment van de correspondentie aan toe was. Die beelden zijn vooral vanaf 1945 regelmatig opmerkelijk en soms wat knullig voorzien van geluid. Tussendoor zien we beelden van de eieren in kwestie. Een interessant idee dat niet goed uit de verf komt doordat het te oppervlakkig blijft om liefhebbers van ornithologie of liefhebbers van geschiedenis voldoende te intrigeren. De kwaliteit van de stemacteurs is eveneens wisselvallig.

Salim Hamdan en Abu Jandal behoorden in de jaren voorafgaand aan 9/11 tot de vertrouwenskring van Osama Bin Laden en kwamen door hun verwantschap vast te zitten in Guantanamo Bay. Mede dankzij “The Dialogue Committee”, waarin zij met Korangeleerden in debat gingen over de interpretatie van Islam en de Koran, zwoeren zij het gedachtegoed van Al-Qaeida af en wisten ze via het Hooggerechtshof een lange celstraf af te wenden. Poitras volgt Jandal, die zijn gezin probeert te onderhouden als taxi-chauffeur in Jemen, en toont beelden van de vele interviews die de charismatische Jandal na zijn vrijlating gaf. De Amerikaanse autoriteiten waren niet blij met het feit dat Poitras deze man een platform gaf om zijn denkbeelden te delen, maar hoewel ze de vinger zeker op de zere plek legt, reikt ze daarmee ook een oplossing voor de toekomst aan. De tweede in Poitras’ 9/11-trilogie die begon met My Country, My Country en eindigde met CitizenFour.

In 2077 is de mens geëmigreerd naar een maan van Saturnus omdat de Aarde onbewoonbaar is geworden na een buitenaardse invasie die leidde tot een door de mensen “gewonnen” nucleair oorlog. Piloot Jack Harper [Tom Cruise] en communicatie-expert Victoria [Andrea Riseborough] zijn aangesteld om toe te zien op het onderhoud van drones die watertransporten beschermen tegen zogenaamde ‘scavengers’ die op Aarde zijn gebleven. De dagelijkse routine wordt doorbroken door een confrontatie met Beech [Morgan Freeman], de leider van de scavengers, en de ontdekking van een vrouw [Olga Kurylenko] die na bijna 60 jaar uit een kunstmatige slaap ontwaakt. Verfilming van Kosinski’s eigen literaire stripboek waarin Cruise ondanks het overvloedige gebruik van green screen een uitstekende rol neerzet. Een tikje traag en de acteurs dreigen soms te verdrinken in special effects, maar het verhaal is origineel en bevat een paar verrassende wendingen.

Wanneer Claire [Vanessa Lauren Gamble] te horen krijgt dat ze een vergevorderde vorm van kanker heeft, moet ze zich met haar echtgenoot [Robert Michael] voorbereiden op het onvermijdelijke. Zo’n zeikfilm over het accepteren van de dood, vol spiritueel geneuzel waar alleen de meest fundamentalistische christenen droog brood van lusten. Maar of die de fantasieloze regie, heb amateuristische acteerwerk en die irritante ambient score kunnen vergeven, waag ik te betwijfelen.

Robert Newton speelt verrassend ingetogen en effectief de rol van Clive, een man die de verhouding van zijn veel jongere echtgenote [Ellie Gray] met Bill [Phil Brown] denkt te kunnen wreken zonder dat de politie hem zal verdenken. Hij zet z'n ingenieuze plan in werking - daarbij gebruik makend van een geheim kamertje in het huis - en rekent er niet op dat superintendant Finsbury [Naunton Wayne] van Scotland Yard hem een strobreed in de weg kan leggen.

De grote hoeveelheid dialoog houdt soms het tempo van de film wat op, maar het spel is prima, zeker wanneer de sardonische Newton en de even stijve als stijfkoppige Wayne de degens 'als heren' kruizen.

Hoewel dit komische drama gaat over een jonge vrouw die zwanger raakt na een dronken one-night-stand en moet besluiten of ze abortus laat plegen of niet, verwijst de titel naar het gelijknamige liedje van Paul Simon dat niets met het thema te maken heeft. Jenny Slate is charmant én volstrekt geloofwaardig als Donna Stern, een jonge vrouw die overdag werkt en 's avonds als standup-comedian probeert haar publiek te vermaken met haar zeer persoonlijke verhalen. Wanneer haar vriend getuige is van wel heel persoonlijke ontboezemingen, breekt hij de relatie af. Donna besluit haar verdriet te verdrinken en ontmoet en belandt in bed met de sympathieke Max [Jake Lacy] van wie ze zwanger wordt. Donna is vastberaden om de zwangerschap te laten beëindigen, maar omdat ze nog in een heel vroeg stadium zit moet ze nog enkele weken wachten op de behandeling. Bovendien moet ze nog een manier vinden om Max op de hoogte brengen.

Het plot doet wellicht denken aan een standaard romkom, maar sterke karakteriseringen, originele dialogen en de afwezigheid van de technische genreclichés (o.a. qua soundtrack en montage) doen dit het gemiddelde ruim ontstijgen, ook al omdat het nog altijd controversiële onderwerp van abortus op een eerlijke manier benadert zonder te vervallen in melodrama.

Geoloog Abby [Ella Balinska] besluit haar veldwerk in Georgië te staken wanneer haar vader [Stuart Graham] meldt dat de dokters hem hebben geadviseerd om zijn ernstig zieken andere dochter Beth [Vanessa Ifedioa] niet verder te behandelen. De helikopter die haar had moeten vervoeren naar Tblisi stort echter neer. Abby overleeft de crash op wonderbaarlijke wijze, maar moet nu te voet haar weg vinden naar de bewoonde wereld. Tot haar grote opluchting weet ze contact te leggen met ene John [Rob Delaney] die eveneens in de problemen zit. Maar is hij wel te vertrouwen? Goed geacteerd, maar routinematig geschreven thrillerdrama met een te mager basisgegeven voor een avondvullende film.

Meer dan vier uur lang leest Carice van Houten voor uit ‘Atlas van een Bezette Stad – Amsterdam 1940-1945’ van Bianca Stigter. Het betreft beknopte biografieën die verbonden zijn aan een adres in onze hoofdstad. Steve McQueen filmde locaties met een statische camera tijdens de Coronacrisis. Beeld en geluid spreken elkaar zo vaak tegen, waardoor ze elkaar in de weg zitten. Geen idee wat McQueen dacht toe te kunnen voegen aan het boek, dat voor mensen met een bovengemiddelde kennis van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog weinig meer te bieden heeft dan gedetailleerde bevestiging van datgene wat ze toch al wisten.

De 98-jarige David Attenborough heeft met eigen ogen de wonderen van de natuur gezien, maar er is een plek waar tot voor kort nauwelijks iets over bekend was. De dieptes van de meest afgelegen plaatsen in onze oceanen. En dus krijgen we schitterende beelden van de kleurrijke, vaak pas ontdekten bewoners van de oceaan. De drie regisseurs houden strak vast aan het bekende format van natuurdocumentaire, dus veel slow motion, gestileerd geluid en een bombastische, epische score die na verloop van tijd best gaat vervelen. Ocean is zeer kritisch over de industriële wijze waarop de mensen de vispopulatie (en daarmee het hele ecosysteem van de oceanen) dreigt te decimeren, vooral met trawlers, maar toont ook aan hoe we met een simpele ingreep de oceaan (en daarmee de wereld) weer kunnen laten opbloeien. Bewust uitgebracht in mei 2025 vanwege de UN Ocean Conference die in juni 2025 plaatsvond in de hoop de besluitvorming te beïnvloeden.

De film rond Danny Ocean waren pretentieloze popcornfilm met een aantal vaste ingrediënten die het in ieder geval verteerbaar hielden, zonder ooit ook maar enige grootsheid te pretenderen. Een sterke cast, een waanzinnig complex plan dat tot in de meest belachelijke details is uitgewerkt, een hoog tempo en een scherpe montage. Hoe belangrijk de rol van Steven Soderbergh was als regisseur blijkt wel uit deze routinematige en weinig vermakelijke sequel waarin Sandra Bullock de rol speelt van Debbie Ocean die direct na haar vrijlating wegens goed gedrag een bezoekje brengt aan haar vriendin en partner-in-crime Lou [Cate Blanchett] om een plan in werking te stellen waar ze 5 jaar over heeft nagedacht en dat dus waterdicht is. Ze heeft alleen nog niet bedacht wiens hulp ze daarbij gaat inzetten en ze loopt gedurende de voorbereiding op de heist regelmatig op tegen toch niet al te verbazende problemen op. Het plan is minder dan waterdicht, het blijkt uiteindelijk ronduit dom te zijn. Bullock en kornuiten doen dan ook meer denken aan De Zware Jongens dan aan Ocean's Eleven, ook na de plichtmatige verrassende slottwist die alleen maar onderstreept dat Ocean's 8 het plan, net als de scenaristen, niet helemaal goed hebben doordacht. Blanchett en Anne Hathaway (als het beoogde slachtoffer) zijn prima gecast, Bullock is minder overtuigend en de anderen zijn veroordeeld tot (soms aanstotelijke) karikaturen. Misschien kun je je vermaken met een spelletje 'raad-de-beroemdheid-in-een-cameo'.

Goed geschreven Britse psychologische thriller heeft, dankzij het sfeervolle camerawerk van Erwin Hiller, veel weg van een Britse film noir. John Mills speelt Jim Ackland, een man die na een ernstig busongeluk hersenschade oploopt. Hij kampt met schuldgevoel over de dood van het meisje dat onder zijn hoede was tijdens de busrit, maar heeft ook last van geheugenverlies. Dat brengt hem in de problemen wanneer Molly [Kay Walsh] een medebewoonster van het pension waar Jim woont vraagt om een lening. Hij schrijft een cheque uit en die cheque maakt hem verdacht wanneer Molly's lichaam diezelfde avond wordt gevonden. Jim was op het tijdstip van de moord aan het wandelen, maar kan zich geen details herinneren. Hij heeft dus geen alibi en begint te twijfelen over zijn onschuld.
Een intrigerend basisgegeven en hoewel John Mills - het toonbeeld van integriteit - wellicht niet de meest logische keuze is voor de rol, levert hij wel sterk acteerwerk af. Een ander sterk punt is de bezetting van de ondersteunende cast en de manier waarop regisseur Roy Ward Baker iedere medebewoner van het pension als potentiële verdachte opwerpt. Het is alleen niet zo moeilijk te raden wie de werkelijke moordenaar is.

Alweer een occulte horrorthriller over een huis waar het spookt, deze keer door de aanwezigheid van een 18e-eeuwse spiegel die de geest van een ieder die zich in haar directe omgeving bevindt manipuleert.. Elf jaar na een familiedrama waarbij hun vader en moeder om het leven kwamen, ontmoeten Kaylee en Tim af in het huis waar hun ouders om het leven kwamen. Kaylee heeft via een list de pas geveilde spiegel in kwestie in beslag genomen en plaatst deze in het huis, enerzijds om te bewijzen dat de spiegel bewoont wordt door demonen, anderzijds om de spiegel te vernietigen.

Het moderne verhaal komt langzaam op gang en is eerlijk gezegd niet zo interessant, ondanks enkele effectieve griezelscènes. Maar de flashbacks van 11 jaar geleden zijn uitstekend geacteerd, waarbij Annalise Basso en Rory Cochrane uitblinken als respectievelijk de jonge Kaylee en de vader. Het constant heen en weer schakelen tussen heden en verleden wordt op den duur verwarrend en de finale had een stuk subtieler gekund, maar desondanks is dit één van de beste occulte horrorfilms sinds Paranormal Activity en dat maakt dit zeker de moeite waard.

Wie wil weten hoe mobiele telefoons en Internet er in 2005 uitzagen, alsmede hoe die middelen ook toen al door jongeren werden gebruikt om klasgenoten te treiteren en tot op het bod te vernederen, krijgt een aardig beeld in dit goed bedoelde, maar niet geheel geslaagde drama over het aanvankelijk populaire tienermeisje Vanessa [Alexa Vega, bekend van Spy Kids (2001)], dat uit de clique verstoten wordt wanneer haar 'beste vriendin' Stacey [Leah Pipes] denkt dat Vanessa haar beoogde vriendje [Chad Biagini] wil inpikken. De rest van de clique, aangevoerd door de wrede Nikki [Elizabeth Rice], grijpt ieder moment en ieder middel aan om Vanessa onderuit te halen.

Hoewel de plaaggeesten grotendeels karikaturaal zijn neergezet, is de manier waarop Stacey Vanessa manipuleert op scherpe wijze uitgewerkt: ze verschuilt zich achter Nikki en kornuiten en benadrukt steeds dat Vanessa haar 'beste vriendin' is. Een tactiek waarmee ze inspeelt op Vanessa's wens en waarmee ze haar keer op keer (tijdelijk) gerust weet te stellen. Een ander groot pluspunt is de aandacht van de rol van de ouders. Vanessa's moeder Barbara [Lisa Vidal] heeft snel door wat er mis is, maar een combinatie van onbegrip, onwil en leugens (Stacey heeft haar ouders uiteraard een heel andere lezing gegeven) maken haar onmachtig om het probleem op te lossen. Dat geeft een goed uitgewerkte extra dimensie aan dit drama over pesten. Het is jammer dat regisseur Tom McLoughlin in de tweede helft van de film wat nadrukkelijk gebruik maakt van stijlmiddelen als slow-motion en muzikale effecten om het drama te benadrukken. Dat doet afbreuk aan het indringende, documentaire-achtige karakter dat de eerste helft zo sterk maakt en soms vergelijkingen oproept met het (onvermijdelijk superieure) Thirteen (2003)

Dani [Carolyn Bracken] bevindt zich ‘s nachts in een oud huis wanneer een sinistere en geagiteerde vreemdeling [Tadhg Murphy] met een glazen oog aanklopt en haar via een kijkgat laat weten dat ze in groot gevaar is. Een jaar later brengt Ted [Gwilym Lee] het glazen oog van de vreemdeling naar het winkeltje van Dani’s tweelingzus Darcy [Carolyn Bracken]. Darcy beschikt over het vermogen om iemands verleden te “lezen” aan de hand van een persoonlijk object en besluit het glazen oog te gebruiken om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor de dood van haar tweelingzus. Later brengt ze een onaangekondigd bezoek aan Ted en zijn huidige vriendin [Caroline Menton] tijdens een weekenduitje. Ze heeft een levensgrote houten pop meegenomen als gezelschap. Bizarre, buitengewoon originele horrorfilm van de maker van Creveat vertrouwt voldoende op de kijker om sfeer te verkiezen boven jumpscares. McCarthy’s zelfverzekerde cameraregie zorgt voor een onheilspellende stemming en dat betaalt zich uit met een paar angstaanjagende, intelligente wendingen. Een sublieme slowburner.

Het feit dat deze film twee Goya's won doet vermoeden dat het treurig is gesteld met de cinema in de Spaans- en Portugeestalige landen op het Amerikaanse continent. Deze vermeende komedie valt vooral op door het totale gebrek aan originaliteit en een overdaad aan overbodige dialoog. Regisseur/co-scenarist Sebastián Borensztein vindt het zelfs nodig om scènes zelfs volledig te herhalen, zoals wanneer hoofdpersoon Fermin [Ricardo Darin] een nieuw plan uitlegt om wraak te nemen op een man die hem en een aantal anderen een flinke som geld heeft weten te ontfutselen. Dat legt hij eerst aan één iemand uit, vervolgens - in vrijwel exact dezelfde woorden - aan iemand anders. Tja, zo ingewikkeld is het nu óók weer niet.

Een competent gemaakte maar saaie heistfilm die expliciet leunt op andere (betere) films - Fermin laat zich inspireren door te kjken Peter O'Toole in "How To Steal A Million". - en de standaard bordkartonnen karakters laat opdraven. Maar het duurt 45 minuten voordat er überhaupt een reden is voor die heist en dan duurt het nog meer dan een uur - dat bestaat uit een veelvuldige herhaling van zetten - voor we tot het volstrekt voorspelbare einde komen. Geen originaliteit, grappen waar ik geen enkele keer om heb kunnen lachen, en vooral het eindeloze geouwehoer nodigden mij uit om een uiltje te knappen. Voor wie van dat laatste houdt, is dit een geschikte film.

Boudellah, Van de Rest en co-scenarist Maikel Nijnuis laten weing heel van het gelijknamige boek van wetenschapper Hetty van de Rijt en Frans Plooij dat gebaseerd is op 35 jaar onderozk naar ouder-baby-interactie en maakten er deze verschrikkelijke komedie van over drie stellen en hun babyproblemen. Kim [Katja Schuurman] en Roos [Sarah Chronis] zien zich geconfronteerd met het feit dat de zaaddonor van hun kinderen [Louis Talpe] opeens een rol wil spelen in het leven van ‘zijn’ kinderen. Anne [Sallie Harmsen] is de gespannen advocaat die zich laat aanpraten dat er van alles mis is met haar baby en wanhopig op zoek is naar een plek in de kinderopvang. Ze sluit zich aan bij de door Kim geleide club ‘Moeders Voor Moeders’ die allerlei idiote activiteiten organiseren, maar die de kans op een opvangplekje enorm vergroten. Ilse [Yolanthe Cabau] ontdekt dat de familie van echtgenoot Sabri [Iliass Oja] haar zoontje wil laten besnijden. En ja, die schoonfamilie zet op den duur ook een schaap in de badkuip om te slachten bij de viering van de besnijdenis. Toegegeven: ik heb geen kinderen en ben waarschijnlijk te nuchter om deze mensen te begrijpen, maar ik vrees dat ook kersverse ouders hier niet om kunnen lachen. Nou, vooruit, een beetje misschien. Maar heb je daar 110 minuten voor over? Lijkt me niet!

In 2023 keurt de gemeente Vlaardingen het plan goed voor een tijdelijke woonwijk op een stuk braakliggende grond in Vlaardingen. De adder onder het gras: over drie jaar verdwijnen de huizen omdat de grond dan voor een ander doeleinde zal worden ingericht. Burgemeester Bert Wijbenga is optimistisch, wethouder Ivana Somers-Gardenier werkt samen met locatiemanager Leonieke Schouwenburg om een en ander in goede banen te leiden. De filmmakers spreken met een aantal vluchtelingen, met woningzoekenden en met bewoners van de gemeente. Hun weinig verrassende opmerkingen en kritiek zijn slechts een herinnering hoe lastig het is om oorlogsvluchtelingen tijdelijk op te vangen. Maar wanneer de kinderen in de speciaal voor hen gebouwde basisschool aan het woord komen, ontdek je een facet dat veelal over het hoofd wordt gezien en dat wethouders Somers in haar toespraak in de gemeenteraad met simpele, maar doeltreffende woorden voorlegt.

Benjamin [Mike Weerts] is veroordeeld tot TBS wegens verkrachting en mishandeling (onder invloed van XTC) maar kan zich nauwelijks iets herinneren van wat er is gebeurd. In flashbacks ontdekken we hoe een rechercheur [Fedja van Huêt] de waarheid boven tafel wist te krijgen. In het heden speelt Benjamin tafeltennis met Grover [Dennis Grotenhuis] en kijkt hij met verbazing de uitbarstingen van andere TBS-ers. Directeur Smulders [Monic Hendrickx] flirt er flink op los en de onkunde van Frank Lammers al regisseur blijkt uit het erbarmelijke spel en de pretentieuze filmstijl en het amateuristische camerawerk. En Hakim Traidia heeft zijn Sesamstraatverleden duidelijk ver achter zich gelaten. Een trieste verspilling van tijd en talent.

Sean Connery rekent op indrukwekkende wijze af met zijn imago als James Bond met één van zijn beste rollen ooit. Hij speelt Johnson, een ervaren politie-agent, cynisch geworden door de gruwelijke misdaden en het tuig waar hij dagelijks mee wordt geconfronteerd, die de verdachte van een serie kinderverkrachtingen ernstig mishandeld en in drie intense gesprekken in het reine probeert te komen met zijn daad en met zichzelf. Bij vlagen zeer stijlvol maar Lumet weet wanneer hij zijn cast de ruimte moet geven om op te gaan in de emoties van het moment. Merchant (als de echtgenote) Trevor Howard (als onderzoeker namens de politie) en Bannen (als de verdachte) spelen eveneens de sterren van de hemel. Een must voor fans van Connery.

Josh Parker [Jason Bateman] heeft zijn eindejaarsbonus als leidinggevende hard nodig en is dus geschokt wanneer CEO Carol Vanstone [Jennifer Aniston] aankondigt dat de bonus komt te vervallen en dat ze van plan is 40% van het personeel op straat te zetten. Haar broer en mede-eigenaar Clay [T.J. Miller] hoopt daar een stokje voor te steken door buiten Carols weten om een spectaculair feest op kantoor te geven om potentiële en lucratieve cliënt Walter Davis [Courtney B. Vance] te laten zien dat Zenotek meer te bieden heeft dan goede resultaten. Josh staat vooraan in de rij om er een onvergetelijk feest van te maken, ook al kan het de laatste zijn die ze ooit geven. Van plot is amper sprake, maar met bijrollen van o.a. Kate McKinnon, Rob Corddry en Jillian Bell wordt de oppervlakkigheid gecompenseerd door een prettig dosis vulgaire, melige en vaak geslaagde grappen. Vooral Aniston is verrassend leuk in een weinig sympathieke rol.

Het relaas van klokkenluider Katherine Gunn [Keira Knightley[ had een zenuwslopende thriller kunnen zijn in de traditie van All the President's Men (1976), ook al omdat intimidatie een belangrijk onderdeel uitmaakte van de strategie om Gunn het zwijgen op te leggen. Het scenario richt zich jammer genoeg echter vooral op een uiteenzetting van alle juridische en journalistieke overwegingen. Het is vooral in het begin wat droge kost, maar vanaf het moment dat Katherine besluit te bekennen dat zij het geheime memo in kwestie heeft gelekt komt de film tot leven. Knightley is volstrekt geloofwaardig in één van haar beste vertolkingen en Ralph Fiennes scoort eveneens als de advocaat die Gunns verdediging op zich neemt, maar dit verhaal had een veel meer meeslepende film kunnen en moeten zijn.

Een groepje kannibalen - veelal kinderen - terroriseert een jonge familie. Dat is zo'n beetje het plot van deze film, dat een merkwaardig, maar intrigerend uitgangspunt heeft. De eerste verschijning van de kannibalikids is best huiveringwekkend, maar het ontbreekt deze film aan een fatsoenlijke special effects-designer, waardoor de gore [met name de rondslepende afgekauwde armen en benen] niet overtuigend is. Met iets meer budget - make-up en kostuums zijn ook voor verbetering vatbaar - had dit een bescheiden klassieker kunnen zijn. Niet helemaal geslaagd dus, deze horrorfilm, maar Andrew van Houten heeft in ieder geval een oprechte poging gedaan om het genre in een andere richting te sturen.

Thomas Acda maakt een verdienstelijke regiedebuut in dit komische drama dat een uur lang de perfectie benadert, maar daarna hopeloos verdrinkt in clichés en volstrekt formulematig naar het extreem voorspelbare einde te gaan. Scenariste Nienke Römer zet twee hoofdpersonen van vlees en bloed neer, die voldoen aan de vereisten van de rom-kom maar nooit karikaturaal worden. Ruben [Gijs Naber] is de singer/songwriter die vertrouwt op rust, orde en regelmaat om zo goed mogelijk te kunnen zorgen voor zijn éénjarige zoon Oscar nadat blijkt dat de aan een hartaanval overleden moeder die zorg aan hem heeft toevertrouwd. Lucy [Hanna van Vliet] is het jonge zusje van de moeder die juist intuïtief, grillig en avontuurlijk is en Ruben dwingt om een deel van de zorg van haar neefje aan haar over te laten. Acda zorgt ervoor dat de de acteurs de kwinkslagen, de onderhuidse plagerijen, op een natuurlijke manier brengen, waardoor zowel de humor als de dramatiek realistisch en effectief is. De onvermijdelijke romance tussen de twee hoofdpersonen is op een smaakvolle manier uitgewerkt, maar de film loopt vast wanneer de romance wordt verstoord door de komst van Lucy's Australische vriend. Vanaf dat moment wordt de toon serieus, valt er niets meer te lachen en sleept de film zich naar een standaard feel good einde.

Je moet het werk van Buster Keaton goed kennen om dit inventieve, eerbiedige eerbetoon aan de grootmeester van de zwijgende komedie volledig te kunnen waarderen. Seunke doet zowel qua uiterlijk als mimiek een overtuigende imitatie van Keatons sociaal onhandige filmpersoonlijkheid als Pim, een verlegen acteur die de rol speelt van bezinepomphouder Pim in een slapstickkomedie waarin zijn karakter Boy verliefd wordt op de dochter van een concurrerende benzinepomphouder, gespeeld door acteerveteraan Gert [Kees van Kooten]. Terwijl de regisseur [Peer Mascini] het hoofd moet bieden aan technische onvolkomenheden, zijn veeleisende producer [Tom Jansen] en Gerts ego en constante beschuldiging van jatwerk (de film zit tjokvol visuele grappen uit het werk van Buster Keaton), valt Pim ook in werkelijkheid voor zijn tegenspeelster Chloe [Monique Smets]. Origineel en vaak bijzonder grappig.

Kort nadat ze getuige is van een zelfmoord op een treinstation, laat Setsuko [Shinobu Terajima], een in zichzelf gekeerde, anonieme kantoorwerker, zich overhalen door haar nichtje Mika [Shioli Kutsuna] overhalen om een omgangscursus Engels te volgen bij John [Josh Hartnett]. Dat is het startsein voor een serie gebeurtenissen die ertoe leiden dat Setsuko met haar zus [Kaho Minami] af te reizen naar de Verenigde Staten.

Terajima en Minami zijn prima en volstrekt geloofwaardig als de kibbelende zussen en de film heeft een aantal aardige komische momenten, maar het scenario van regisseur Atsuko Hirayanagi de belofte van de leuke premisse niet na weet te komen. In plaats daarvan is de film vooral dramatische gezien erg vlak en valt het ondanks de aantrekkelijke cast toch wat tegen.

Geen John Denver deze keer, maar de (terecht) godvergeten Louanne als eenzaam meisje dat een ontmoeting heeft met God [George Burns] die haar de opdracht geeft een reclameslogan te bedenken voor God. Ze weet de hulp van de kinderen uit de buurt en op haar school in te roepen, maar haar 'Think God'-campagne doet, niet geheel verrassend, velen twijfelen aan haar geestelijke gezondheid. En natuurlijk slaan haar gescheiden ouders [Suzanne Pleshette, David Birney] de handen ineen om voor hun dochter te zorgen. Burns slaapwandelt door zijn banale rol heen en dus valt er weinig te lachen, al is de oppervlakkigheid van het verhaal daar mede debet aan. Geen verschrikking, maar wel absolute verspilling van waardevolle tijd en zeker geen reclame voor God.

Moeders krijgen een hart onder de riem gestoken in dit komisch drama met Pfeiffer als het hoofd van een gezin dat haar onvoldoende waardeert, vooral rondom Kerst. Dat blijkt wel wanneer haar familie vertrekt naar een speciale aangelegenheid die ze had geregeld … zonder haar! Komisch bedoelde verwikkelingen zorgen uiteindelijk voor nieuwe inzichten in deze vergezochte kerstfilm, waarin vooral Pfeiffer te hard haar best doet om de lachers op haar hand te krijgen.

De 12-jarige Renko [Tomoko Tabata] moet leren leven met het feit dat haar ouders niet langer meer samen willen zijn. Vader Kenichi [Kiichi Nakai] is een man zonder ambities, die het leven neemt zoals het is, moeder Nazuna [Junko Sakurada] werkt zo veel dat ze haar dochter weinig aandacht kan geven. Nazuna stelt zelfs een soort samenlevingscontract op voor haar en Renko, maar dat ziet Renko niet zitten. Ze gaat zich steeds grilliger gedragen, deels in de vergeefse hoop dat ze haar ouders weer bij elkaar kan brengen. Tragikomisch portret van een tiener tijdens een traumatische periode in haar leven is geslaagd als komedie, maar rammelt wanneer het een serieuze toon begint aan te slaan. Het laatste half uur is daarentegen schitterend, ook dankzij het camerawerk van Toyomichi Kurita dat vooral in de 4K-restauratie uitstekend tot zijn recht komt. Het Filmfestival van Venetië bekroonde de 4K-restauratie met een speciale prijs.

Zwartkomisch drama over een advocaat [Giannis Drakopoulos] die verzot is op medelijden en daarom behoefte heeft aan redenen om medelijden op te wekken. Een aardig basisgegeven, maar Makridis en co-scenarist Efthymis Filippou zijn vrij snel door de ideeën heen en vallen te vaak in de herhaling zonder dat het verhaal enige vooruitgang boekt. Goed spel van Drakopoulos helpt, evenals het onderkoelde, volstrekt serieuze acteren van de rest van de cast.

Geen rip-off, maar een spin-off. De aanzienlijk minder getalenteerde broer van Sean Connery speelt de titelrol (zichzelf dus) en Bondacteurs Bernard Lee en Lois Maxwell moeten de geloofwaardigheid van deze film vergroten. Helaas blijkt geen van de vier scenaristen ook maar enigszins kaas te hebben gegeten van het spionagegenre en is de enige amusementswaarde van deze film te vinden in een aantal campy sets vol schaars geklede, jonge vrouwen en een te nadrukkelijk aanwezige score die op het randje van plagiaat balanceert... en niet alleen van de Bondfilms. Maar verder is dit abominabel.