Opinions

Alice [Myriem Akheddiou] is prikkelbaar en bloednerveus in de aanloop naar een hoorzitting bij een jeugdrechter [Natali Broods]. Haar ex-man [Laurent Capelluto] eist een omgangsregeling met zijn dochter [Adèle Pinckaers] en zijn zoontje [Ulysse Goffin], die echter hebben aangegeven dat ze geen contact willen met hun vader. Volgens Alice zijn daar gegronde redenen voor, maar haar ex-man beweert dat ze haar kinderen manipuleert. Het overgrote deel bestaat uit een exacte verbale reconstructie van de zitting, waarbij Devillers en Dufeys de camera’s vooral richten op de ouders. Wat voor conclusies je ook trekt uit hun mimiek (daarover valt te twisten), binnen een paar minuten weet je dat wel. Het is dan ook een raadsel waarom de makers kozen voor deze monotone, statische visuele stijl. Knap geacteerd, maar nooit overtuigend.

Escapisme van het dwaze soort krijgt een flinke boost door de aanwezigheid van Cary Grant, die bijzonder charismatisch is als Jerry flynn, een theaterman die op zwart zaad zit en uit bijgeloof zijn laatste cent over zijn schouder weggooit in de hoop dat het hem geluk zal brengen. Laat die cent nu toevallig in handen komen van Pinky [Ted Donaldson], een goudeerlijk jongetje dat probeert geld te verdienen met een kijkdoos met daarin... een dansende rups! Jerry gelooft dat dit de doorbraak is die hij nodig heeft, maar Pinky is niet van plan zijn geliefde rups te verkopen. Dus rest Jerry niets dan te onderhandelen met weeskind Pinky's oudere zus [Janet Blair] voordat hij kan proberen zijn collega's en vooral de pers te overtuigen van de waarde van zijn nieuwste attractie.

Een simpel, luchtig verhaaltje zonder opsmuk geregisseerd en heel behoorlijk geacteerd. Geen pretentie, geen hoogvlieger, maar wel acceptabel kijkvoer dat ongetwijfeld een welkome afleiding was tijdens het oorlogsjaar waarin het verscheen.

Briljant geregisseerde nostalgie met (alweer) een foutloze vertolking van Leonardo DiCaprio en Brad Pitt in topvorm. DiCaprio speelt de rol van Rick Dalton, de ster van een populaire westernserie uit de jaren '50 die anno 1969 vooral gastrolletjes als schurk in pilots voor nieuwe series speelt. Cliff Booth [Pitt] is al geruime tijd Ricks stuntman en omdat Rick niet meer zelf mag rijden betaalt hij Cliff om zijn chauffeur, klusjesman en rechterhand te zijn. Wanneer de flamboyante producer Marvin Schwarz (zonder -t!) [Al Pacino] Rick een rol biedt in een spaghettiwestern krijgt zijn carrière een nieuwe impuls. Daltons buren zijn Roman Polanski [Rafal Zawierucha] en Sharon Tate [Margot Robbie] en wanneer Cliff flirt met één van de meisjes [Margaret Qualley] van de Manson-Family lijkt het niet zo moeilijk te voorspellen hoe het gaat aflopen.

"Once Upon A Time... in Hollywood" is vooral een smörgåsbord van losse ideetjes en cameo's (Michael Madsen, Kurt Russell, Bruce Dern en de in maart overleden Luke Perry om er maar een paar te noemen), maar Tarantino's kennis van en liefde voor de wereld die hij hier neerzet is voelbaar in elke frame. Het resulteert bovendien in een paar onvergetelijke shots, waaronder één van de meest indrukwekkende tracking shots van een man te paard. Dit is meer een reconstructie van een tijdperk dan een film, maar wel ééntje met een paar twists (Mike Mohs scène als Bruce Lee is een hoogtepunt), waarvan de extreem gewelddadige finale waarschijnlijk de meeste stof tot napraten geeft.

Aardige, maar vrij oppervlakkige en eenzijdige documentaire over Robbie Robertson en hoe hij terugkijkt op de geschiedenis van The Band. Afgezien van een paar aardige anekdotes is er weinig nieuws onder de zon voor de liefhebbers en de fans, maar voor wie minder bekend is met deze invloedrijke groep muzikanten is dit een prima startpunt. Roher maakt prima gebruik van concertbeelden (o.a. uit The Last Waltz van Martin Scorcese, één van de uitvoerende producenten) en van fotocollages om de dynamiek tussen de muzikanten te visualiseren.

Weinig waarachtig jeugddrama over Elvie [Ylse Ringeling], die met haar verstandelijk beperkte moeder Emma [Rifka Lodeizen] in een stacaravan op de boscamping van haar opa [Johan Leysen] woont. Opa houdt altijd een oogje in het zeil, tot hij door een ongeluk op krukken moet lopen. Dan is Elvie steeds meer op haarzelf aangewezen. Daardoor wordt de relatie met haar moeder steeds slechter. Het verhaal speelt zich af tijdens de zomer, zodat Elvie altijd buiten kan spelen. Je vraagt je af hoe ze het in de wintermaanden heeft uitgehouden. Geen woord over Elvies vader overigens en Sijbesma’s zwaarmoedige regie is geen compensatie voor Ringeling houterige acteerwerk en Lodeizens gemanierde spel. Leysen en Joy Wielkens (als de begripvolle moeder van twee kinderen met wie Elvis bevriend raakt) hebben de beste momenten.

47-jarige gescheiden vader Cibor [Kay Greidanus] leert Masha [Kim van Kooten] kennen tijdens een uitje met dochters Sofie [Hanna Obbeek] en Fleur [Lizzy van Vleuten]. Hun vriendschap bloeit uit tot een romance, maar net wanneer de dochters een beetje beginnen te wennen aan het feit dat hun vader een nieuwe liefde heeft, blijkt Cibor ernstig ziek te zijn. Overmand door verdriet probeert Masha te doen wat ze kan, maar ze worstelt met de vraag hoe ze Sofie en Fleur moet helpen, ook al omdat hun moeder [Lies Visschedijk] een nog belangrijkere rol gaat spelen. Standaard ziekte-van-de-weekverhaal is goed te verteren door prima acteursregie en een genuanceerd beeld van een rouwproces, met momenten die authentiek overkomen. Frank Lammers heeft een sympathieke bijrol als Masha’s nuchtere, maar meelevende broer.

Een stelletje yuppen koopt een boerderij met een lap grond in Abcoude, verkondigt dat ze de grond zo weinig mogelijk willen aantasten en bedekken de grond vervolgens met karton om het gras af te laten sterven! In de twee jaar die volgen doen ze een bescheiden variant op het superieure The Biggest Little Farm en zien we hoe hun moestuintje uitgroeit tot een stuk grond waarop ze op natuurlijke wijze voldoende voedsel kunnen telen om van te leven. Tussendoor reizen we naar verschillende plekken waar mensen een manier hebben gevonden om de beschikbare grond op effectieve wijze te gebruiken om de leefbaarheid te verbeteren. De titel suggereert dat het vooral gaat om de miljarden micro-organismen die ‘onder het maaiveld’ leven, maar daarover komen we niets nieuws te weten. Vele organismes passeren in rap tempo de revue in de vorm van een plaatje en de afmeting, want Verkerk verruilde diepgang voor visuele hoogstandjes voorzien van een soms ronduit irritante score. De onderliggende boodschap is goed en het segment over een boer die een land op natuurlijk wijze liet uitgroeien tot een bos is ronduit hoopvol.

Betreft de versie van 100 minuten, zoals uitgezonden op CanVas.

Het Nederlandse schip Van Imhoff zonk in 1942 na een Japans bombardement en de officiële lezing luidde dat kapitein Herman Hoeksema de Duitse gevangenen aan boord alle gelegenheid had gegeven om het schip levend te verlaten, maar dat ze daar simpelweg geen gebruik van wilden maken. Thomas Heidt is de achterkleinzoon van Dr Karl Heidt, één van de 68 Duitse gevangenen die de scheepsramp wonder boven wonder wist te overleven, en hij stelt vraagtekens bij de officiële lezing. Zijn zoektocht naar de waarheid brengt hem in contact met Anouk Hoeksema, de kleindochter van de kapitein, en met Dirk Verkerk, een regisseur die in 1964 voor de VARA onderzoek deed naar de Van Imhoff maar wiens reportage nooit werd uitgezonden. Door het onderzoek en de bevindingen te benaderen vanuit verschillende, zeer persoonlijke perspectieven, maken Schaap en De Koe duidelijk hoe lastig het is om de handelswijze van Hoeksema en de pogingen om de waarheid verborgen te houden in perspectief te plaatsen. Groot minpunt is het gebruik van weinig overtuigende en overbodige historische reconstructies.

Er gebeurt niet zo gek veel in dit kolfje naar de hand van Neil Jordan. Het verhaal is gefilmd op locatie in Ierland en geeft Colin Farrell een sympathieke rol als Syracuse, een visser met een drankverleden die zorgt voor zijn zieke dochter Annie [Alison Barry] en op een dag een mysterieuze vrouw uit het water vist. Aangezien ze lijdt aan geheugenverlies [Alicja Bachleda] besluit Syracuse haar tijdelijk in huis te nemen. Haar aanwezigheid lijkt hem geluk te brengen, zeker wanneer ze begint te zingen tijdens de visvangst. Maar Syracuse komt ook voor enkele tegenslagen te staan.

Neil Jordan voelt zich als een vis in het water in de omgeving van Roancarrig en brengt de omgeving op prachtige wijze in beeld. Misschien is dat ook wel de oorzaak voor het wat meanderende verhaal dat maar langzaam op gang komt en eigenlijk weinig dramatische momenten heeft. Net als het water bij Roancarrig kabbelt deze film gestaag door naar zijn ontknoping, maar Jordan verkiest daarbij te vaak visuele schoonheid boven interessante inhoud.

Een voormalige revolutionair en wapenexpert [Leonardo DiCaprio] en zijn 16-jarige dochter [Chase Infiniti] leven al 15 jaar onder een aangenomen identiteit (Bob en Willa Anderson) wanneer kolonel Lockjaw [een opgepompte Sean Penn] hen opspoort. Willa wordt opgepakt, Bob weet te ontsnappen en zoekt contact met zijn revolutionaire vrienden van weleer. Ondertussen ontstaan er bij de autoriteiten twijfels over Lockjaws werkwijze en motieven. Anderson smeet een hoop losse, slecht uitgewerkte ideeën op een hoop met als gevolg een rommelige, verwarrende zwarte komedie met een ernstig overacterende DiCaprio die op een verkeerde wijze op de zenuwen werkt. Benicio Del Toro steekt met kop en schouders boven iedereen uit als de sensei die Bob “twee keer op één dag” het leven redt. Hij is het enige lichtpuntje in dit bizarre misbaksel.

Biografie van Paul Potts, een verkoper in een telefoonwinkel wiens grote liefde voor zang en opera hem een mikpunt van spot maakten tijdens zijn jeugd, maar hem (uiteindelijk) wel leidde naar de winst in het eerste seizoen van Britain's Got Talent. Het einde van de film staat dus meteen vast, maar met de sympathieke James Corden in de hoofdrol geeft deze reconstructie van Pauls leven tot dat grote keerpunt in zijn leven is dit de moeite van bekijken waard. Het scheelt dat veteranen als Julie Walters en Colm Meany (als Pauls ouders) vakwerk neerzetten. Regisseur weet de clichés uit het scenario bovendien knap te verhullen waardoor je het gebrek aan verrassingen makkelijk kunt vergeven... of vergeten.

Na hun afstuderen op 15 juli 1988 hebben Emma [Anne Hathaway] en Dexter [Jim Sturgess] een onenightstand die resulteert tot een levenslange vriendschap. In 100 minuten zijn we getuigen van de ontmoetingen en contacten die ze ieder jaar 15 juli hebben en ontdekken we hoe zij zich hebben ontwikkeld en wat dat betekent voor hun relatie. Een prima gegeven voor een boek waarin je alle ruimte hebt om iedere 15e juli zo uitgebreid te behandelen als je wil, maar 20 jaar persoonlijke geschiedenis terugbrengen tot 20 scènes van gemiddeld 5 minuten werkt niet in een film. Hathaway en Sturgess krijgen amper de gelegenheid om hun personages te voorzien van diepgang in dit gekunstelde romantische drama waarin we nauwelijks inzicht krijgen in de motivatie van de hoofdpersonen, laat staan dat we inzicht krijgen in de aard van hun relatie.

Peter Bogdanovich was in de jaren ’70 één van de meest geliefde filmmakers en – kenners ter wereld. Hij interviewde zo’n beetje alle grote filmmakers (waaronder Ford, Fuller, Hawks, Hitchcock en Welles) en heeft met The Last Picture Show, Paper Moon en Saint Jack enkele van de meest memorabele films uit de het decennium op zijn naam staan. Deze documentaire richt zich op een keerpunt in zijn leven en zijn carrière: de opnames van They All Laughed en zijn affaire met Dorothy Stratten, de voormalige Playmate die een bijrol speelde en kort na afloop van de opnames vermoord werd door haar jaloerse echtgenoot. Toonaangevende filmmakers als Quentin Tarantino, Wes Anderson en Noah Baumbach spreken over hun bewondering voor Bogdanovich en They All Laughed en zowel crewleden als naaste familie komen aan het woord over de tragedie die als een schaduw blijft hangen boven deze ‘Lost American Film’ en de verdere carrière van Bogdanovich.

Spurlock volgt Harry, Liam, Zayn, Niall en Louis tijdens hun wereldtour van 2013 waarin de jongens tussen de optredens door ook nog werken aan hun derde studioalbum. Hordes gillende meisjes en in scène gezette grappen bestendigen het imago van One Direction als popsterren die ook gewoon ondeugende tieners zijn. De gespeelde spontaniteit gaat snel vervelen, maar de individuele gesprekken met de jongens leveren interessante uitspraken op die (vooral na Liams tragische dood) profetisch blijken te zijn. Uiteraard zullen de fans van toen dit meer kunnen waarderen. Was in de bioscoop ook te zien in 3D.

Regie: Charlie McDowell

Op advies van hun relatietherapeut [Ted Danson] nemen Sophie [Elisabeth Moss] en Ethan [Mark Duplass] een korte vakantie in een bungalow dat, aldus de therapeut, al veel relaties heeft gered. Al snel komen Sophie en Ethan tot de ontdekking dat ze niet alleen zijn. Sophie vindt in het gasthuis een dubbelganger van Ethan, maar Ethan treft daar juist een vrouw aan die sprekend op Sophie lijkt. Wat ziet hier achter en wat betekent dit voor hun relatie? Een film die volledig past in de traditie van The Twilight Zone, met een boodschap over het onhaalbare ideaal van de perfecte wederhelft. Intrigerende mysterie met perfect spel van Moss en Duplass.

De Aarde kent 5 miljoen dierensoorten die elk overleven op hun eigen manier. Daniel Craig introduceert deze prachtig gefilmde natuurdocumentaire (van de specialisten van BBC Earth) als “een verhaal van hoop en triomf dat ons allemaal verbindt.” Het taalgebruik is simpel genoeg voor jonge kijkers, maar nooit neerbuigend. Aan de hand van fotogenieke diersoorten als de gorilla’s, dolfijnen en rugbulten en fascinerende dieren als de lammergier, de komodovaraan en de olifantspitsmuis, neemt deze film ons mee in een reis rond de wereld die de overeenkomsten tussen alle dieren (dus ook de mens) tonen. Zeer goed geschreven en voorzien van een schitterende score door George Fenton.

In 1938 reisde de toen 29-jarige bankier [Johnny Flynn] naar Praag om een Britse vluchtelingenorganisatie te helpen die zich inzette voor de evacuatie van politieke tegenstanders van de Nazi’s, die op elk moment Tsjechoslowakije binnen konden vallen. Nicholas trok zich vooral het lot van de op straat rondzwervende kinderen, maar het programma van de Kindertransport is alleen toegankelijk voor Joodse kinderen uit Duitsland en het als bezette Oostenrijk. De opzet van een soortgelijk programma vanuit Praag lijkt een onmogelijke taak, maar dat weerhoudt Nicholas er niet van om alles in het werk te stellen om zoveel mogelijk kinderen een veilig (tijdelijk) onderkomen te geven in Engeland. In 1987 worstelt de hoogbejaarde Nicholas Winton [Anthony Hopkins] nog altijd met zijn oorlogsverleden, vooral omdat hij niet weet wat er is geworden van de kinderen. De ontknoping – een bezoek aan een uitzending van het televisieprogramma ‘That’s Life’ – is een legendarisch moment uit de Britse televisiegeschiedenis en krijgt een extra emotionele lading doordat het publiek bestaat uit echte nakomelingen van de kinderen die Nicholas wist te redden. Verder is dit een degelijk gemaakt en gespeelde film waarbij Hawes soms wat te nadrukkelijk gebruikt maakt van stijlmiddelen om emotie op te wekken.

Een niet al te aansprekende titel voor een documentaire die veel weg heeft van een low-budget-versie van een aflevering van The Last Dance. Grotendeels een promo voor Nike en Air Jordan waarin Yemi Bamiro uit de doeken doet hoe het nietige Nike door middel van een uitgekiende marketingstrategie erin slaagde om binnen een paar jaar Converse en Adidas, de ongenaakbaar geachte marktleiders op het gebied van sportschoenen, van de troon te stoten. Michael Jordan was de spil van een campagne waardoor 'zijn' Air Jordan al 35 jaar de meest gewilde sportschoen ter wereld is.

Bamiro maakt volop gebruik van promomateriaal en trakteert de kijker uiteraard op een grote hoeveelheid spectaculaire dunks van Michael Jordan. Met de weinig interessante gesprekken met verzamelaars over hun enorme collectie aan Air Jordan-materiaal komt deze lofzang echter op zeer brute wijze op zijn einde. Bamiro bedacht blijkbaar op het laatste moment dat het wel handig zou zijn om de actualiteit van 'Black Lives Matter' er met de haren bij te slepen. Daartoe spreekt hij met de nabestaanden van de 22-jarige Joshua Woods die in 2012 werd vermoord vanwege zijn Air Jordans. Bamiro is duidelijk meer geïnteresseerd in de Air Jordans dan in Joshua zelf. De suggestie dat Michael Jordan medeverantwoordelijk is voor het feit dat (veelal zwarte) jongeren elkaar vermoorden voor de Air Jordans, is ronduit belachelijk. Ondertussen vraag je je af waarom er geen woord wordt gerept over de link tussen Nike en kinderslavernij.

Het eerste album dat Nick Cave maakte nadat zijn 15-jarige zoon Arthur onder invloed van LSD om het leven kwam door een val van een rots was “Skeleton Tree”, één van de meest bewierookte albums uit zijn uitgebreide discografie. Cave viel hiervoor terug op minimalistische arrangementen met unieke soundscapes en beladen, poëtische teksten. Zwaar op de hand dus en Dominik versterkt dat gevoel door de muzikale opnames te filmen in stemmig zwart-wit, onder anderen met een in cirkels om Cave draaiende camera en stroboscoopeffecten. Pogingen om het met Cave te hebben over de dood van zijn zoon verzanden in vage bespiegelingen die sommigen zullen intrigeren, anderen zullen afstoten. Typisch een documentaire waarvoor je in de juiste stemming moet zijn. Of een fan van Nick Cave & The Bad Seeds.

De titel verwijst naar de nacht van 25 op 26 februari 1964 toen bokser Cassius Clay [Eli Goree] zijn eerste wereldtitel won door Sonny Liston te verslaan in Miami. Dit fictieve verhaal brengt hem samen met drie andere invloedrijke zwarte generatiegenoten: activist Malcolm X [Kingsley Ben-Adir], American Football-legende (en beginnend acteur) Jim Brown [Aldis Hodge] en soulzanger Sam Cooke [Leslie Odom Jr.]. In een hotelkamer bekritiseren de mannen elkaars rol in de strijd voor gelijke rechten, gelijke behandeling en gelijkwaardigheid van zwarte Amerikanen. Kemp Powers bewerkte zijn eigen toneelstuk dat een interessant perspectief biedt op de betekenis van deze mannen – of wat hun betekenis had kunnen zijn. Maar noch Powers noch King slaagt erin te ontsnappen aan de toneelgebonden restricties van het origineel.

Jake Harris [Scott Adkins] leid een eenheid van Navy SEALS naar een geheim gevangeniskamp waar verdachten van IS-terreur vastzitten. Ze moeten CIA-analist Zoe Anderson [Ashley] begeleiden tijdens het transport van terreurverdachte Amin Mansur [Waleed Elgadi] naar Washington DC. Wat een routinemissie moet zijn, loopt uit op een bloedbad wanneer een groep huurlingen onder leiding van Hakim Charef [Jess Liaudin] het eiland bestormt om Amin de mond te snoeren. Een simpel basisverhaal en Nunn maakt het de cast en cinematograaf Jonathan Iles bepaald niet makkelijk door de actie in een bijna ononderbroken shot te filmen en het resultaat mag er zijn, ook door het uitstekende stuntwerk en een plot dat aanzienlijk beter in elkaar zit dan je op basis van het verhaal en B-cast zou verwachten. Het mist de epische opzet van 1917, maar het komt heel aardig in de buurt van de Indonesische klassieker The Raid. Dit mag je dus gerust een buitengewoon aangename verrassing noemen.

Van 16 oktober 1971 tot februari 1973 woonden John Lennon en Yoko Ono in een eenvoudig appartement aan 105 Banks Street in Greenwich Village in New York. In augustus 1972 organiseerden ze het One To One benefietconcert voor de ernstig verwaarloosde geestelijk gehandicapte kinderen in Willowcreek State School. Deze documentaire is een collage van het voortreffelijke optreden van John Lennon en Yoko Ono (ook qua beeld en geluid) en televisiebeelden van het echtpaar dat in die periode onder invloed van met name Jerry Rubin erg activistisch werd, evenals bekende en minder bekende nieuwsfeiten uit die periode, opnames van telefoongesprekken en korte fragmenten uit allerlei televisieprogramma’s waar John en Yoko (die televisie beschouwden als een venster op de wereld) indertijd naar keken en plaatst de publieke en muzikale optredens van Lennon en Ono zo binnen de context van een roerige tijd die nogal wat overeenkomsten vertoont met het heden. In elk opzicht subliem.

Er valt nauwelijks een touw vast te knopen aan deze tijdverspillende thriller. Freddy [Colson Baker] is de hysterische junkie die één of andere klus moet doen en vanuit een bus contact zoekt met Christine [Meagan Holder], een verpleegster op de afdeling Eerste Hulp die telefoontjes beantwoordt terwijl ze zwaargewonde patiënten naar de spoedafdeling rijdt. Freddy is gewond geraakt en deze film volgt hem tijdens een serie telefoongesprekken en interacties met andere mensen in de bus. Kevin Bacon heeft een paar scènes als Freddy’s vader, een zuiplap die net voorwaardelijk uit de gevangenis is gekomen. Pas tegen het einde ontstaat er enig idee over het hoe en waarom, maar de kans is vrij groot dat je tegen die tijd al bent afgehaakt.

Kate [Clémence Poésy] is 18 weken zwanger wanneer zij en haar partner Justin [Stephen Campbell Moore] kennis maken met hun onderburen Jon [David Morrisey] ene Theresa [Laura Birn], die zelf 21 weken zwanger is. Een gezellig onderonsje loopt op tragische wijze uit de hand en vanaf dat moment begint Kate zich steeds meer zorgen te maken over haar zwangerschap. Het muzikale motiefje en de setting doen meteen denken aan Rosemary’s Baby, dat overduidelijk de belangrijkste inspiratiebron was voor deze sfeervolle, maar redelijk voorspelbare psychologische thriller. Goed spel van Poésy en Birn helpt.

Joseph Wambaugh was zo ontevreden met de oorspronkelijke verfilming van zijn boek The Choirboys, dat hij via een kort geding zijn naam van de credits liet verwijderen en besloot dat boek zelf te bewerken tot een scenario dat onder de regie van Harold Becker dit grimmige, goed geacteerde maar niet helemaal geslaagde thrillerdrama opleverde. Het zorgvuldig opgebouwde scenario laat ons in het eerste half uur kennis maken met de criminelen (waaronder een indrukwekkende James Woods) die na een overval worden aangehouden door twee agenten [John Savage en Ted Danson] en ze besluiten kidnappen, met tragische gevolgen. Daarna krijgen we inzicht in hoe één van hen de brutale executie van de ander probeert te verwerken, alsmede hoe het brein achter de misdaad alle juridische trucs uit de kast trekt om zijn eigen proces tot in den treure te vertragen en de schuld af te schuiven. Het eerste deel van deze onderhoudende film is ijzersterk, maar hoewel het tweede deel een interessante, ongebruikelijke invalshoek kiest, lukt het Becker niet om de dramatische spanning van de eerste 45 minuten te handhaven of zelfs maar te benaderen. Al met al is dit een prima film, maar je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat er iets meer in had gezeten met een meer ervaren regisseur.

De 'Tom' uit het prachtige liedje van Simon & Garfunkel waarna deze film is vernoemd, is een verwijzing naar Art Garfunkel met wie Paul Simon oorspronkelijk optrad als het duo 'Tom & Jerry'. In dit niet al te verrassende, maar onderhoudende romantische drama gaat het om Thomas Webb [Callum Turner], een aspirerend schrijver in New York met een fragiele moeder [Cynthia Nixon] en een afstandelijke vader [Pierce Brosnan] wiens relatie met Mimi [Kiersey Clemons] op niets lijkt uit te lopen. Thomas' ontmoeting met zijn nieuwe buurman W.F. [Jeff Bridges] en de ontdekking dat zijn vader een affaire heeft met de aantrekkelijke Johanna [Kate Beckinsale] zetten zijn leven behoorlijk op de kop.

Turner is wat flets in de hoofdrol, maar Bridges is ideaal gecast in een rol die hem op het lijf geschreven lijkt te zijn (en die hij al meerdere keren heeft gespeeld). Het is echter Pierce Brosnan die het meest opvalt in zijn beste dramatische vertolking sinds zijn Bond-dagen. Het is jammer dat het verhaal vrij voorspelbaar is, maar de score van Rob Simonsen is prachtig en versterkt de romantiek in deze onderhoudende 'slice-of-life'.

Er komt wat licht in het leven van de depressieve undergroundmuzikant Adam [Tom Hiddleston] door zijn hereniging met zijn grote liefde Eve [Tilda Swinton] met wie hij al (bijzonder) lang getrouw is. De twee delen een bijzonder geheim met (toch geen familie van?) Christopher Marlowe [John Hurt]. Ian [Anton Yelchin] is Adams vriend die wat bijzondere zaken voor hem regelt en Mia Wasikowska een familielid dat onverwachts binnen komt vallen in deze typische onconventionele, droogkomische film van Jarmusch en een perfecte cast die precies de juiste toon aanslaat. Verwacht geen expliciete humor, maar er valt meer dan genoeg te gniffelen.

Op papier is dit een dertien-in-een-dozijn-ware-woensdagavondfilm die Amerikaanse TV-zenders aan de lopende band produceerden in de jaren '90. De opgeklopte romantiek in deze lofzang op een team van elite-brandweerlui uit Arizona dat zich inzet om bosbranden te bestrijden, is één van de vele clichés die de middelmatigheid van het script onderstrepen. Bijzonder spannend of spectaculair is het ook niet echt, maar het is de ijzersterke en voorbeeldig spelende cast die de film weten te redden van de middelmaat. Miles Teller (als een junkie die besluit zijn leven te beteren wanneer hij vader is geworden) en Josh Brolin (als de ervaren leider van het brandweerteam) zijn de centrale personages in deze film en zijn krijgen uitstekende steun van Jeff Bridges, die ook qua uiterlijk overtuigd als Brolins broer) en Jennifer Connolly als Brolins ongeruste echtgenote, maar het materiaal doet geen recht aan het talent dat zij hier tentoonspreiden.

Hoewel dit romantische drama goed is geregisseerd en Laia Costa een voortreffelijke rol neerzet, is het relaas van twee ietwat egocentrische geliefden die uit alle macht proberen een kind te krijgen een veel te lange zit. Toegegeven, ik ben een scepticus op het gebied van liefde en Jake en [Josh O'Connor] en Elena [Laia Costa] bevestigen al mijn ideeën over onzin van een moderne relatie, maar het verhaal heeft hoe dan ook amper genoeg inhoud voor een film van 90 minuten, laat staan van bijna twee uur!

Verfilming van de gelijknamige bestseller van Heleen van Rooyen over de 36-jarige moeder en echtgenote Julia [Isa Hoes] die zich opgesloten voelt in haar huwelijk en in een opwelling besluit haar gezien te verlaten en op adem te komen in Portugal. Een toevallige ontmoeting met een gladde makelaar [Rik Mayall] resulteert in een riante villa die ze enige tijd kan gebruiken. Via haar Vlaamse buurvrouw [Ellen Schoeters] komt ze op een strandfeestje waar ze gigolo Romeo [Edwin Jonker] ontmoet en tot wie ze zich meteen aangetrokken voelt. En dus trekt ze letterlijke en figuurlijk de stoute schoenen aan. Een soms wat knullig gefilmd romantisch drama met een karikaturale rol voor Kees Boot als de veeleisende echtgenoot. Hoes en Jonker zijn goed gecast en in zijn laatste rol voor zijn dood in 2014 laat Mayall zien dat hij ook met de handrem erop zeer vermakelijk kan zijn. Goed werk ook van Matthijs van de Sande Bakhuyzen die in flashbacks te zien is als Julia’s jong gestorven broer Jimmy.