Opinions

In 2015 publiceerde Esquire Magazine het artikel ‘The Friend’ van Matt Teague en won daarmee The National Magazine Award. Het vertelt het verhaal van Matt [Casey Affleck], zijn echtgenote Nicole [Dakota Johnson] en hun dochters Molly [Isabella Kai] en Evie [Violet McGraw]. Wanneer Nicole een ernstige vorm van kanker blijkt te hebben zorgt dat over een periode van jaren voor verschillende spanningen in het gezin. De rots in de branding is familievriend Dane [Jason Segel] die ook nog een worstelt met zijn eigen onzekerheden en demonen. Hartverscheurend, maar ook uiterst inspirerend drama lijkt op papier een ziekte-van-de-week-film, maar geeft een opvallende genuanceerd beeld van een kwetsbare familie en van het belang van steun van je naaste omgeving, zonder ooit in simplistische oplossingen of vals sentiment te vervallen. Zakdoeken zijn een must. Een pluim ook voor Cherry Jones als de nuchtere stervensbegeleider.

Ware woensdagavondfilm met Ally Sheedy (de excentriekeling uit The Breakfast Club (1985)) en Eric Stolz (Mask (1985) als respectievelijk en volhardende detective en een aanklager die onderzoek doen naar de vermeende groepsverkrachting door spelers van het honkbalteam van Glen Ridge High in Glen Ridge, New Jersey in 1989. Het onderzoek verloopt zeer moeizaam omdat het slachtoffer in kwestie een geestelijk gehandicapt meisje [Heather Matarazzo] is dat zo verlangt naar vriendschap dat ze enerzijds niemand wil kwetsen, anderzijds bereid is alles te zeggen en te doen om die 'vriendschap' te verkrijgen of te behouden. Dat leidt tot verwarrende, tegenstrijdige verklaringen die het haast onmogelijk maken om te bewijzen wat er precies is gebeurd. Bovendien houden zowel de school als de ouders van de beschuldigden de jongens daardoor de hand boven het hoofd.

Sheedy en Stolz geven routinematige vertolkingen en de regie van Guy Ferland, die later o.a. series als Homeland en The Walking Dead zou regisseren, is ook al weinig inspirerend. Dat zorgt ervoor dat dit drama, gebaseerd op ware feiten, vastgeroest is in middelmatigheid. Alleen de fraaie, oprechte vertolking van Heather Matarazzo in de complexe rol van het slachtoffer maakt dit de moeite enigszins waard.

Nadat hij acht maanden heeft gezeten omdat hij wiet verkocht aan een politieagent [Bob Stephenson], keert goedgelovige goedzak Ned [Paul Rudd] terug naar zijn vriendin Janet [Kathryn Hahn] om te ontdekken dat zij ondertussen een relatie heeft gekregen met de niet al te snuggere Billy [T.J. Miller]. Ned zoekt eerst onderdak bij zijn moeder [Shirley Knight] maar voelt zich daar verstikt en vraag vervolgens hulp aan zus Liz [Emily Mortimer] omdat die gezegd had de deur altijd voor hem open stond. Ondanks gesputter van haar echtgenoot [Steve Coogan] laat zij haar broer niet in de kou staan, maar zijn aanwezigheid veroorzaakt chaos in haar relatie en later ook in de relatie van zijn andere twee zussen Natalie [Zooey Deschanel] en Miranda [Elizabeth Banks]. De rol van de goedbedoelende, naïeve Ned is Rudd op het lijf geschreven en hij speelt zijn rol zonder ironie waardoor hij ondanks zijn geblunder altijd de sympathie van de kijker behoudt. Mortimer, Deschanel en Banks zijn volstrekt geloofwaardig als de zussen die ‘hun idiote broer’ soms wel een draai om de oren willen geven, al is het maar omdat ze daarmee hun eigen fouten in zijn schoenen kunnen schuiven. Een superieure cast brengt het amusante scenario van Evgenia Peretz en David Schisgall op puike wijze tot leven.

Tijdens een vakantie in Marokko raken universiteitsprofessor Perry [Ewan McGregor] en zijn echtgenote Gail [Naomie Harris] betrokken bij spionage wanneer de charismatische Dina [Stellan Skarsgård] Perry vraagt om als tussenpersoon te fungeren voor MI6. Dina zou uit de gratie zijn gevallen bij de Russische maffia en vraagt bescherming in ruil voor informatie over witwaspraktijken en omkoping van Britse politici. Zozo bewerking van de gelijknamige roman van John Le Caffé had wel wat meer actie kunnen gebruiken, maar profiteert van Skarsgärds kleurrijke vertolking.

Pozdorovkin komt met een briljant gemonteerde compilatie van beelden die afkomstig zijn van nationale en internationale Russische tv-zenders en YouTube-kanalen die onomstotelijk bewijzen dat Rusland niet alleen op schaamteloze wijze de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016 trachtte te beïnvloedden, maar dat ze niet schroomden om openlijk de eer op te eisen voor Trumps verkiezingswinst. “De volgende keer kiest Putin zelf President uit”, zegt een Russische nieuwsanchor. Pozdorovkin verzuimt bovendien niet duidelijk te maken dat alle Russische televisiestations onder direct toezicht van de regering staan en dat daar voor objectiviteit geen ruimte is. Afwisselend stuitend en ongemakkelijk hilarisch, maar boven alles een perfecte lesje in mediamanipulatie die een les is voor iedereen.

Standaard herfstromance waarin Louis Waters [Robert Redford] aanvankelijk geschokt is wanneer buurvrouw Addie Moore [Jane Fonda] hem plotseling vraagt of hij het bed met haar wil delen. Niet voor seks, maar om het gevoel van eenzaamheid te bestrijden. Wanneer hij daar op ingaat is hij mikpunt van spot van zijn koffiedrinkclubje, maar moet hij zich ook staande houden tegenover Addies zoon Gene [Matthias Schoenaerts], een verbitterde alcoholist, en werpt hij zich op als een vaderfiguur voor Addies kleinzoon [Iain Armitage]. Niks nieuws onder de zon, maar de combinatie Jane Fonda en Robert Redford is onweerstaanbaar.

Timide houthandelaar Michel [Franck Dubosc] vindt letterlijk een beer op de weg. Zijn poging om het dier te ontwijken botst hij op een onhandig geparkeerde auto en komen de bestuurder [Anne-Lise Heimburger] en haar passagier [Jeremy Senelier] om het leven. Michel ontdekt een tas met € 2 miljoen, neemt dat mee en roept de hulp van zijn echtgenote Cathy [Laure Calamy] in om zijn sporen uit te wissen. Het helpt niet dat politiemajoor Roland [Benoît Poelvoorde] niet alleen het onderzoek leidt, maar ook een familievriend is die later die dag langskomt om een kerstboom te halen. De onderkoelde humor roept aangename herinneringen op aan Hitchcocks The Trouble With Harry en Dubosc heeft in Calamy en Poelvoorde geniale tegenspelers gevonden. Het plot zit goed in elkaar en de manier waarop Michel en Cathy de situatie onbedoeld de situatie alleen maar ingewikkelder maken, is vaak hilarisch.

Homoseksualiteit is een groot taboe in de Arabische wereld dus in zekere zin is dit zeker een gewaagd romantisch drama. Bovendien betreft dit de relatie tussen een Palestijnse student [Nicholas Jacob] en een Israëlische advocaat [Michael Aloni]. Het relaas van hun opbloeiende liefde is wat tam voor een Europees en neemt wat teveel tijd in beslag. Het wordt een stuk interessanter wanneer de relatie uitlekt en één van de mannen op de vlucht moet slaan. Dat thrillerelement is een stuk interessanter.

Na haar lezing over zwarte gaten in een observatorium komt Jennifer Rockwell [Mamie Gummer] om het leven. Er lijkt sprake te zijn van moord en daarom gaat detective Mike Hoolihan [Patricia Clarkson] op onderzoek uit. De eerste aanwijzingen doen haar denken aan een oude, nooit opgeloste zaak van de ‘Caliber ’38 Killer’. Terwijl Mike betrokkenen en verdachten verhoort moet ze in het reine komen met enkele demonen uit haar verleden. Prachtige cinematografie van Conrad W. Hall en Clarkson maakt indruk. De indrukwekkende cast (met verder o.a. Toby Jones, Jacki Weaver en James Caan) klinkt aanlokkelijk, maar het pretentieuze scenario doet je snel vergeten waar het eigenlijk over gaat.

Amateurisme is troef in deze routinematige misdaadthriller, die zelfs naar de lage maatstaven van recente films met Bruce Willis extreem slecht is. Een fotojournalist [Jaime King] is aan de wandel in een natuurgebied in Georgia om de as van haar vader uit te strooien. Bij toeval is ze getuige van de liquidatie van een drugsdealer [Oliver Trevena] door een hulpsheriff [Lala Kent] die prompt de achtervolging inzet en zich meldt bij haar opdrachtgever, de plaatselijke sheriff en kandidaat-burgemeester Hank Rivers [Michael Sirow]. Die stuurt zijn broer [Tyler Jon Olson] om het volstrekt belachelijke plot te voorzien van een broodnodige scheut stompzinnigheid. Willis speelt een recent gepensioneerde agent die drie weken geleden zijn vrouw heeft verloren en daar toevallig ook aan het wandelen is. Slechter kan haast niet.

Door een spastische verlamming is Melody Brooks [Phoebe-Rae Taylor] lichamelijk beperkt en kan ze niet spreken. Ze heeft het beste naar haar zin in de speciale klas van mevrouw Billups [Sharron Matthews], maar haar vader [Luke Kirby] beseft dat Melody meer in huis heeft. Dankzij Dr. Katherine Ray [Courtney Taylor] krijgt Melody de kans om een tijdje mee te draaien in een ‘reguliere’ 6e klas. Bovendien schaffen haar ouders een communicatiemiddel aan waarmee ze zich eindelijk ook letterlijk verstaanbaar kan maken. Volwassenwordingsdrama schetst een realistisch beeld van de relatie tussen ouders en een kind met een beperking dat snakt naar meer zelfstandigheid. Taylor is perfect in de hoofdrol en Judith Light (Who’s The Boss) is amusant als de levenslustige buurvrouw. De eerste helft is amusant en ontroerend, maar zodra het scenario zich richt op een scholierenwedstrijd is het gedaan met de originaliteit.

Diane Kruger won in 2017 nog een Gouden Palm voor haar rol in In The Fade, dus het kan zijn dat je jezelf een paar keer in de ogen moet wrijven bij het zien van deze afgezaagde, stijlloze en slecht geacteerde poging tot film noir. Kruger speelt de getrouwde veertiger die de net uit de gevangenis ontslagen Connor [Ray Nicholson] verleidt. Wanneer zij begint te klagen over haar gewelddadige echtgenoot [Victor Slezak] en Connor zijn sleutels kwijt is na een vrijpartij in de natuur, weet vrijwel iedere kijker al hoe laat het is. Goedkoop ogende prul. Azaria speelt Connors reclasseringsambtenaar, mocht je dat nog iets interesseren.

Sarah [Julia Stiles] verhuist met haar echtgenoot Paul [Scott Speedman] en hun dochter Hannah [Pixie Davies] naar Santa Clara in Colombia om aan de slag te gaan als bedrijfsleider in de papierfabriek van haar vader [Stephen Rae]. Blijkbaar heeft niemand ze verteld over het jaarlijkse Festival dos Niños Santos waarin de massamoord van kinderen uit Santa Clara door de Spaanse Conquistadors herdenkt. En natuurlijk geloven plaatselijke bewoners dat de geesten van die kinderen nog steeds rondwaren om wraak te nemen. Je kunt vast wel raden wat er verder gebeurt in deze verspilling van talent dat het vooral moet hebben van schimmen in de duisternis, muzikale schrikeffecten en oeverloos gegil. Sfeervol, maar zelden spanend en nog minder angstaanjagend.

Vreemde mix van misdaad, komedie en romantiek met John Garfield als Harold Goff, een afperser die schippers dwingt hem beschermingsgeld te betalen. Wanneer hij de aantrekkelijke en naar avontuur hunkerende Stella [Ida Lupino] ontmoet, is hij zich er niet van bewust dat zij de dochter is van één van zijn slachtoffers. Dat slachtoffer is Jonah Goodwin [Thomas Mitchell] die al jaren met zijn boezemvriend Olaf [John Qualen] vist in de haven. Uiteraard bedenken de twee oude vrienden een plan om de relatie te verbreken en van hun afperser af te komen.

Mitchell en Qualen zorgen voor een komische noot die niet prettig mixt met het serieuze acteerwerk van John Garfield en Ida Lupino, die sowieso niet bekend staat als komische acteurs. Niet zo vreemd dat dit niet meer is dan een film met aardige momenten die echter veelal uit twee verschillende films lijken te komen. Gezien de op papier sterke cast een teleurstellende werkje onder de regie van de meestal zo betrouwbare Anatole Litvak.

Russell Blaze [Christian Bale] heeft een gewelddadig verleden en een strafblad wegens een dodelijk aanrijding onder invloed. Zijn jongere broer Rodney Jr. [Casey Affleck] is een getraumatiseerde oorlogsveteraan die het geld dat hij heeft geleend van John Petty [William Eafoe] niet kan terugbetalen. Om zijn schuld te vereffenen doet Rodney mee aan illegale gevechten waarvan de uitslag vooraf is bepaald. Petty heeft zelf een schuld uitstaan bij de beruchte Harlan DeGroat [Woody Harrelson]. Middelmatig misdaaddrama wordt gered door de sterke cast, met alleskunner Harrelson als uitblinker. Deprimerend en gewelddadig.

Happy Madison Productions doet wat het inmiddels al bijna 25 jaar doet: formulematige komedies afleveren die niet te veel vragen van het publiek en van de acteurs. Het scenario is een variant op Meet The Parents waarbij de schoonouders criminelen zijn, dus schrijver Ben Zazove en Evan Turner hadden weinig moeite om deze meligheid op papier te zetten. Nina Dobrev en Michael Rooker komen er bekaaid af als de toekomstige bruid en de agent die een serie bankroven onderzoekt. Strikt routinematig werkje waar de niet al te veeleisende publiek de tijd best mee kan doden. Zoals verwacht.

Wat heeft Oscarwinnaar Mark Rylance in vredesnaam te zoeken in dit statische, praatzieke misdaaddrama over een kleermaker die werk doet voor een misdaadsyndicaat en geen vragen stelt zolang hij maar betaalt krijgt? In ieder geval voorkomt hij met zijn charismatische vertolking dat dit een volledige mislukking is, want van de zwakke ondersteunende cast moeten we het bepaald niet hebben. Het draait allemaal om de vraag wie de verrader is en het antwoord daarop is bepaald geen verrassing. Dit werkt wellicht beter op het toneel maar als film is het volstrekt ongeschikt.

Het levensverhaal van de Schotse Robert The Bruce (1274-1329), bevat de nodige hiaten, vooral met betrekking tot zijn veranderende houding tegenover de Britten. Dat hij een bloedige strijd voerde tegen de toekomstige Edward II staat vast en dit historische epos mixt indrukwekkende, bloederige scènes op het slagveld met een romantisch beeld van Robert The Bruce [Chris Pine]. Daarbij hoort ook een romance met Margaret [Rebecca Robin], de koningin van Engeland. Loopt over van testosteron, maar is goed gemaakt en onderhoudend.

Een Amerikaanse eenheid in Afghanistan probeert een voorpost aan het front in Afghanistan met hand en tand te verdedigen. Gebaseerd op een ware gebeurtenissen zoals die zijn opgetekend in een boek van Jake Tapper en de epiloog is een eerbetoon aan de geportretteerde soldaten. Jammer dat ze er als personage behoorlijk karig vanaf komen in het banale scenario van Paul Tamasy en Eric Johnson. Ondanks enkele grote namen in de cast ontstijgt dit nooit het niveau van een B-actiefilm.

Op een afgelegen treinstation ergens tijdens de zeventiger jaren van de 19e eeuw wachten drie mannen op de trein. Een oplichter [Edward G Robinson] vertelt dat hij gehoord heeft dat de Mexicaanse bandiet Juan Carrasco [Paul Newman] is veroordeeld voor de overval op een echtpaar waarvan hij de man [Laurence Harvey] zou hebben vermoord en de vrouw [Claire Bloom] zou hebben verkracht. Het toeval wil dat de twee andere mannen, een predikant [William Shatner] en een goudzoeker [Howard Da Silva] getuige waren bij dat proces. De mannen besluiten de zaak te bespreken, maar al gauw blijkt dat de verschillende getuigenissen (die we in flashback zien) elkaar op cruciale punten tegenspreken. Wat is er nou werkelijk gebeurd?

Na de enorm succesvolle remake van Akira Kurosawa's 'The Seven Samurai' besloot Hollywood zich te wagen aan Rashômon (1950). Op het scenario valt dan ook weinig aan te merken en met een cast waar je 'u' tegen zegt is dit de moeite van het bekijken waard. Maar onder de regie zijn de vertolkingen onevenwichtig. Newman, Bloom en Harvey zetten vaak wilde vertolkingen neer en regisseur Ritt haalt onnodig veel visuele trucs uit de kast die alleen maar afleiden van het drama. DaSilva en Robinson zetten goede rollen neer, maar deze versie van het klassieke verhaal onderstreept alleen maar hoe goed de echte Rashomon was.

Komisch drama speelt zich grotendeels af in de homogemeenschap van New York voordat de Aids-epidemie om zich heen zou grijpen. Centraal staat de vriendschap tussen Robin Turner [Craig Russell, die zelf in 1990 zou sterven aan de gevolgen van Aids], een even onzekere als getalenteerde imitator van vrouwelijke filmsterren, en Liza Connors [Hollis McLaren], een schizofrene vrouw die met medicijnen probeert grip te krijgen op haar verschillende persoonlijkheden. "In jouw situatie moet je absoluut niet zwanger worden!", zo krijgt ze meerdere keren te horen. Maar Liza raakt toch zwanger en wanneer Robins sublieme imitaties leiden tot een MC-rol bij een club in New York, besluiten de twee vrienden samen te gaan wonen in de hoop dat ze samen een nieuw leven kunnen opbouwen voor hunzelf en voor de aanstaande baby.

Een warm komisch drama over een bijzondere vriendschap, geschreven met scherpe humor en die luchtige benadering van controversiële thema's draagt bij aan de unieke identiteit van deze film. Maar deze film blijft vooral bij vanwege Russells briljante imitaties van vrijwel alle grote iconen van de gayscene, waaronder Marlène Dietrich, Judy Garland, Bette Davis en Ethel Merman. Bepaal zelf welke imitatie(s) je het beste vindt, ik was het meest onder de indruk van Tallulah Bankhead, Barbara Streisand en de onvermijdelijke Mae West. Het spreekt voor zich dat je deze film minder zult waarderen als je niet bekend met het origineel. Online kun je fragmenten vinden van Craig Russels eigen show waarin hij zijn grote klasse als imitator laat zien.

Saoirse Ronan gaat waar velen haar voorgingen in de hoop eindelijk die felbegeerde Oscar binnen te slepen met een portret van een alcoholicus tijdens verschillende fases uit haar leven. Er zijn een paar scènes die zich afspelen tijdens Rona’s jeugd (met Freya Evans als Rona) op het Schotse eiland Papay, maar het scenario springt vooral heen en weer tussen drie andere fases. De tienerjaren waarin Rona [Saoirse Ronan] zich afzet tegen haar ouders door te zuipen en te feesten, de periode waarin ze van haar alcoholisme probeert af te komen en tenslotte die waarin ze vanuit Londen terugkeert naar Papay om in het reine te komen met haar verleden. Ronan mag afwisselend dronken, teruggetrokken en euforische zijn en ons verblijden met poëtische wijsheden en een verhaaltje over een mythologisch zeehondje. Het is allemaal best aardig gedaan, maar ik heb werkelijk niets origineels kunnen ontdekken.

In een dystopische nabije toekomst breekt een oorlog uit in Oost-Europa. Nadat dronepiloot Harp [Damson Idris] een direct bevel heeft genegeerd en verantwoordelijk wordt gehouden voor twee doden, wordt hij veroordeeld tot veldwerk. Hij wordt gekoppeld aan kapitein Leo [Anthony Mackie] voor een missie ‘outside the wire’, oftewel in oorlogsgebied. Doel is om te voorkomen dat de Russen een nucleair arsenaal in Oekraïne in handen krijgen, maar al snel ontdekt dat kapitein Leo zijn eigen plan heeft getrokken. Onderhoudende actiethriller schetst het contrast tussen het mechanische werk van dronepiloten en dat van militairen op het slagveld en werpt prangende vragen op over de toenemende rol van machines op het slagveld. Verscheen ruim een jaar voor de Russische invasie van Oekraïne.

Vier jaar nadat haar moeder [Ruthie Ann Miles] is overleden, kan Fei Fei [Cathy Ang] niet accepteren dat haar vader [John Cho] zijn leven wil delen met een andere vrouw [Sandra Oh]. Geïnspireerd door haar moeders verhalen over een maangodin [Phillipa Soo] reist Fei Fei naar de maan in de hoop dat ze daar hulp krijgt. Daar leert ze voorspelbare levenslessen met hulp van het archetypische vervelende stiefbroertje [Robert G. Chiu], een uit de gratie geraakte voormalige adviseur [Bowen Yang] en andere wezens. Het verhaal is niet origineel, maar Keane en Kahrs hebben wel genoeg originele visuele ideeën voor deze stijlvol gemaakte, onderhoudende animatiefilm.

Remake van Goldie Hawn-vehikel uit 1987 met twee belangrijke verschillen die aangeven dat de wereld - en, eindelijk, ook Hollywood - is veranderd. Anna Faris, die zowel qua uiterlijk als komisch talent erg doet denken aan Goldie Hawn, neemt hier de rol die Kurt Russell had in het origineel. Faris speelt Kate Sullivan, een jonge weduwe met drie dochters die niet alleen voor haar gezin en het huishouden zorgt, maar ook nog met twee baantjes probeert het hoofd financieel boven water te houden terwijl ze probeert een opleiding voor verpleegkundige af te ronden. Haar toekomstplannen lijken in duigen te vallen wanneer haar moeder [Swoosie Kurtz in een ondankbare rol], die een deel van de zorg voor de kinderen op zich nam, vertrekt om haar toneelambities na te jagen en de arrogante Mexicaanse (het 2e verschil) miljonairszoon Leonardo Montenegro [Eugenio Berbez] haar laat ontslaan als schoonmaakster. Maar wanneer Leo na een stevig avondje zuipen op zijn jacht overboord valt en aanspoelt zonder enige herinnering van wie hij was, ziet Kate haar kans schoon en besluit ze zich voor te doen als Leo's echtgenote. Deels om wraak te nemen, maar ook omdat ze hoop dat hij wat klusjes kan overnemen totdat ze haar studie heeft afgerond.

Een komedie met zo'n vergezocht plot zou eigenlijk niet leuk mogen zijn... maar dat is het wel! Dat ligt voor een belangrijk deel aan het scenario dat vrijwel alle potentiële plotgaten die je uit de trailer meent te kunnen afleiden op slimme wijze dichttimmert. Faris en Berbez zijn perfect en zijn bovendien omringd door een uitstekende ondersteunende cast. De humor is vaak ijzersterk, maar nooit wreed en hoewel het volstrekt duidelijk hoe dit gaat aflopen mag je toch een zakdoek gereed houden wanneer het grote geheim uitkomt. Enig minpuntje is de afronding die een beetje wordt afgeraffeld.

In deze kloon van The Fast And The Furious dwingt miljonair Jacomo Morier [Simon Abkarian] broers en autodieven Andrew [Scott Eastwood] en Garrett [Freddie Throp] een Ferrari ’62 stelen van zijn aartsrivaal Max Klemp [Clement Schick]. Ana de Armas en Gaia Weiss voegen sexappeal toe aan deze formulematige actiethriller met een hoop oldtimers. Andrew heeft alleen de oogopslag van zijn vader, niet het charisma.

In de openingsscène vraagt Marijn Frank haar boezemvriendin Annemarie om haar 6-jarige dochter Anna via de camera toe te spreken alsof ze al dood is. Op dat moment staat helemaal nog niet vast of dat op korte termijn gaat gebeuren, zo blijkt al gauw in deze zeer persoonlijke documentaire die heen en weer springt tussen voor en na Annemaries dood aan de gevolgen van kanker. Gesprekken over haar zichtbare aftakeling en de voorbereiding op de naderende dood, worden afgewisseld met een portret van Marijn, die een diep gat voelt na het verlies van Annemarie en hoopt iets van zingeving te vinden door in Annemaries voetsporen te treden door zich te storten op hardlopen, met als doel het uitlopen van de marathon van Berlijn. Het eerste gesprek met haar loopcoach Hesdy Lonwijk is gedenkwaardig, de ontwikkeling die ze doormaakt veel complexer dan ze had kunnen bevroeden. Beide vrouwen leggen hun ziel bloot en dat voelt mogelijk wat ongemakkelijk, maar kan ook erg ontroerende zijn. Bravo dus voor cameraman Victor Horstink, maar ook voor de montage van Moek de Groot.

Sheena Tchai maakt een opvallend acteerdebuut in dit erotische drama. Ze speelt uitstekend de rol van de zelfstandige, aantrekkelijke, sexy en charmante Eva, die door acteur Erik [Rik "Dokter Simon" Engelkes] gevraagd wordt om samen met hem te spelen in de verfilming van een erotisch boek dat geïnspireerd is op '50 shades of grey'. Maar zal Eva zich volledig kunnen overgeven aan haar tegenspeler?

Door vooraanstaande critici dusdanig neergesabeld dat deze film vrijwel nergens te zien was. En ja, het verhaal is wat traag en het camerawerk op een aantal punten in de eerste helft van de film ronduit slordig, maar er is voldoende mysterie om de interesse vast te houden. Het acteerwerk van Carly Wijs en Kees Boot als Eriks 'partners' enerzijds en Dave Mantel als Eva's opvliegerige criminele 'kennis' is ook prima. Gezien het bronmateriaal wisten de makers waarschijnlijk van tevoren dat ze geen Citizen Kane zouden afleveren, maar al met al weet Ruven hier het best van te maken. En Sheena Tchai hoop ik vaker op het witte scherm te mogen aanschouwen!

Spin-off van de langlopende politieserie Flikken Maastricht, waarvan ik nog geen seconde heb gezien. Niet dat dat veel uitmaakt, want de immer streng kijkende Schijf en de achtervolgingen en schietpartijen in IJmuiden (!) werken sowieso op de lachspieren. Fans zullen ongetwijfeld weten waarom Floris Wolfs [Victor Reinier] in diskrediet is geraakt en waarom collega Eva van Dongen [Angela Schijf] onaangenaam verrast is als Floris op basis van een vormfout in vrijheid wordt gesteld. De rapen zijn helemaal gaar als Floris blijkt te heulen met Mario Keizer [Thom Hoffman], een onderwereldfiguur die zijn handen tot nu toe altijd schoon heeft weten te houden. Eva verzamelt bewijs om Floris alsnog achter de tralies te kijken, maar misschien speelt hij wel een dubbelspel. Er zijn genoeg mensen die dit serieus nemen (waaronder de makers), maar het deed me meer denken aan Police Squad!.

Bijzonder domme oorlogsactiefilm gooit elke vorm van logica overboord in de openingsscène, waarin het vliegtuig van een groep parachutisten flink onder vuur wordt genomen bij de dropzone, boven een bos dat vol staat met van die bomen waar je als parachutist liever niet in terecht komt. Strategisch gezien niet al te slim, maar een goed excuus om het merendeel van de parachutisten al vroegtijdig om zeep te helpen zodat de film zich kan focussen op een handjevol overlevenden. Die moeten een Nazi-fort opblazen, maar ontdekken dat zich daar een ondergronds lab bevindt waar een wetenschapper probeert 'Duizendjarige soldaten voor het Duizendjarige rijk' te fabriceren.
Zie hoe een officier een huis binnen gaat, zijn soldaten naar buiten stuurt, wordt overmeesterd en in elkaar geslagen zonder dat zijn soldaten zich afvragen waar hun meerdere eigenlijk blijft. Sterker nog, ze knijpen er gewoon tussenuit en vragen zich geen moment af wat er aan de hand is! Het is maar één voorbeeld van de vele ronduit stupide wendingen. Het is maar goed dat het laatste deel van de film vooral bestaat uit actie. Er is zelfs één bijzonder fraai horrormoment: de transformatie van één van de Amerikaanse soldaten in een bloeddorstige zombie. De finale mag dan spectaculair zijn, maar wat er aan vooraf gaat is alleen vermakelijk voor mensen die hun IQ volledig uit kunnen schakelen. Veel plezier ermee dan...