Opinions

Met George Raft en James Cagney heb je hier twee iconen van de Warner Bros. gangstercyclus bij elkaar. Cagney speelt Frank Ross, een journalist wiens onderzoeken naar corruptie op hoog niveau er toe leidt dat middels een list onschuldig in de gevangenis belandt wegens doodslag. George Raft speelt Stacey, een doorgewinterde mede-gevangene die Frank te vriend weet te houden en die een grote invloed op hem heeft. Cagneys karakter is niet geweldig geschreven en is het slachtoffer van overdreven schommelingen in zijn karakter, maar met zijn energie en acteertalent weet hij te voorkomen dat je als kijker de aandacht verliest. Het beeld van het gevangenisleven is bovendien wat dik aangezet, maar de twee sterren zorgen er desondanks voor dat deze film nooit verveelt en dus toch een kijkje waard is.

Iedere filmdocumentaire is schatplichtig aan Robert Flaherty, maar "The Eagle Huntress" deed mij wel erg denken aan Flaherty's "Nanook Of The North". Dat komt niet alleen door de setting (het laatste kwart van de film speelt zich af in ijskoud, moeilijk begaanbaar sneeuwlandschap) maar ook doordat regisseur Otto Bell de waarheid duidelijk iets heeft opgeleukt.

Aisholpan is de oudste dochter uit een Mongoolse nomadenfamilie die voor een belangrijk deel leeft van de jacht waarbij ze gebruik maken van een afgerichte valk. De traditie vereist dat de bijbehorende training wordt overgedragen van vader op zoon, maar Aisholpan is vastbesloten de eerste vrouwelijke "Eagle Huntress" te worden. Het is opvallend - en eerlijk gezegd wat jammer - dat deze breuk met een eeuwenoude traditie helemaal niet tot een conflict leidt. Haar familie steunt haar en ook zelfs wanneer ze deelneemt aan het prestigieuze Valkenfestival [als jongste deelnemer en als eerste vrouw ooit] is er nauwelijks weerstand. Tegen die tijd introduceert Bell enkele oudere, wijze mannen die nauwelijks olie op het vuur gooien.

Dit is een feelgood-documentary met een charmante centrale persoon, prachtige gefilmde en gemonteerde beelden, maar met wat meer drama had het veel meer impact gehad. Recensent Verhoeven slaat met de omschrijving "National Geographic Docu" derhalve de spijker helemaal op zijn kop.

Channing Tatum maakt een matte indruk in deze zwaard- en degenfilm als Marcus Flavus Aquila, de zoon van de commandant van het Romeinse 9e legioen dat 20 jaar gelegen (in 120 NC) spoorloos verdween in noorden van Brittannië. Om te achterhalen wat er met zijn vader en met het embleem van het legioen (de arend uit de titel) sluit hij een breekbare alliantie met de slaaf Esca [Jamie Bell] die hem moet helpen om diep in vijandig gebied door te dringen. Bell komt veel beter uit de verf en de aandacht voor culturen van de Picts en andere stammen in het huidige Schotland geeft dit extra authenticiteit, net als de score van Atli Övarsson die volop gebruik maakt van percussie en andere traditionele instrumenten. Donald Sutherland heeft een kleine rol als Marcus’ oom.

Harvey Keitel heeft maar een klein rolletje in deze western zonder focus. Martin Sheen heeft duidelijk plezier in zijn rol, maar omdat John Brileys scenario er van alles bij sleept valt er moeilijk een touw aan te knopen en is het een zware zit. Ook de cinematografie en de regie doen het western-genre tekort, waardoor deze film ronduit teleurstellend is.

Sterk ensemblespel in een vroege film die op een volwassen en realistische manier alle problemen rondom AIDS behandeld. De altijd uitstekende Gena Rowlands is ook hier voortreffelijk als de moeder van een homoseksuele advocaat [Aidan Quinn] die zijn familie pas op de hoogte brengt van zijn geaardheid wanneer hij AIDS blijkt te hebben. Ben Gazzara is eveneens uitstekend als de vader die het nieuws om uiteenlopende redenen moeilijk kan accepteren. Sylvia Sidney won een Golden Globe voor haar vrij beperkte bijdrage als de grootmoeder, maar het is John Glover die het meeste indruk maakt in een genuanceerde vertolking als Victor DiMato, een ernstig aftakelende AIDS-patiënt die met zwartgallige humor probeert z'n eigen pijn en die van zijn mede-patiënten. De muziek is een groot minpunt, maar dit is een TV-film die een grote positieve invloed had op het debat rondom AIDS en daarmee zijn legendarische status meer dan waard is.

Teleurstellende film van de Aardman-studios is slechts sporadisch grappig en komt qua niveau niet in de buurt van Chicken Run en Shaun The Sheep Movie. Dat komt omdat het scenario een voorspelbaar verhaal vertelt met een plot dat weinig ruimte laat voor de creatieve visuele humor die zo typerend is voor het werk van Nick Park. De beste momenten zijn dan ook de terloopse grappen die je echter makkelijk over het hoofd zou kunnen zien. De stemmencast is een 'Wie Is Het?' van Britse komisch talent waaronder imitator Rob Brydon, de droogkomische Richard Ayoade, Johnny Vegas en Timothy Spall. Eddie Redmayne is onherkenbaar en verrassend goed als hoofdfiguur Dug, maar het blijft een middelmatig werkje. En van een Aardman-productie verwacht je meer.

Ganna Gladka en haar kinderen proberen in de Oekraïnse stad Donbas hun traumatische oorlogsverleden in perspectief te stellen en, hopelijk, te verwerken in de vorm van een film. Voor dochter Myroslava biedt het project misschien een kans om een studiebeurs te krijgen waarmee ze naar de Filmacademie zou kunnen gaan. Hoewel deze documentaire eindigt met de vertoning van het eindproduct draait het niet zozeer om de film maar om het filmproces en de reacties van de vrienden, familieleden en buurtgenoten die aanwezig zijn bij de première. Een interessant verhaal rondom een charismatische familie dat ondanks de oorlogsdreiging probeert optimistisch te blijven.

Vanwege haar verslavingsverleden mag de 24-jarige haar kinderen Shaynah [Alexis Revas] en Trey [Ca’Ron Jaden Coleman] niet zelf opvoeden. Met een derde kind op komst haalt welzijnswerker Jasmine [Tina D’Elia] Gia over om mee te doen aan een re-integratieprogramma dat onder leiding staat van Miss Carmen [Erika Alexander]. Daar ontmoet ze vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten, maar vindt ze genoeg kracht en doorzettingsvermogen om te voorkomen dat ze de fouten uit het verleden herhaalt? Goed geacteerd sociaal drama hamert wat te nadrukkelijk op de kansenongelijkheid voor vrouwen als Gia en geeft inzicht in de oorzaken voor die ongelijkheid.

Tuck [Brian 'Astro' Bradley], Alex [Teo Halm] en Munch [Reese Hartwig] zijn nieuwsgierig naar de werkzaamheden die in de buurt van hun wijk plaatsvinden, temeer daar de meeste huizen recentelijk zijn opgekocht. Ze besluiten 's nachts op onderzoek uit te gaan en stuiten op een stuk metaal dat blijkt te beschikken over bijzondere krachten... en een persoonlijkheid. Gebruikt E.T. en Short Circuit als inspiratie met wisselende resultaten. Halm overtuigt als de aanvankelijk sceptische Alex maar Hartwig faalt in zijn rol als de sullige Munch. Het begin is intrigerend, het einde spectaculair maar het midden is een lange tease waarin er weinig schot zit in het verhaal. Niet onaardige SF-film voor de jeugd, maar erg onevenwichtig.

Vanaf zonsopgang volgt deze natuurdocumentaire een etmaal uit het leven een aantal dieren op onze mooie blauwe planeet. Een simpel concept dat reden is voor de makers om flink wat oogstrelend en uniek ongebruikt, maar ook eerder vertoond beeldmateriaal uit de archieven tevoorschijn te halen. De verhaallijnen zijn losjes met elkaar verbonden maar de variatie aan diersoorten en locaties is een groot pluspunt. Dat geldt ook voor het goed geschreven, niet belerende commentaar dat Robert Redford zonder opsmuk insprak.

Sfeervolle thriller begint wanneer vertaler Lucy Fly [Alicia Vikander] Tokyo door twee detectives [Kazuhiro Muroyama, Ken Yamamura] wordt ondervraagd in verband met de verdwijning van Lily Bridges [Riley Keough], die zij hielp bij het leren van de Japanse taal en cultuur. Lucy maakt een onverschillige indruk, maar in flashbacks ontdekken we dat Lily meer was dan zomaar een cliënt. Westmoreland houdt de spanning goed vast, maar de langverwachte ontknoping is niets minder dan een onvervalste anticlimax.

The Cockney Rejects behoorde samen met The Sex Pistols, Sham69 en Angelic Upstarts tot de meest populaire Britse punkbands in de later jaren '70. Deze documentaire reconstrueert het razendsnelle succes van een paar belhamels uit East End en hoe een paar beslissingen - waaronder het uitbrengen van een punkversie van het voetbalvolkslied van West Ham United - ertoe leidden dat hun reputatie binnen een paar jaar zo door de mangel was gehaald dat niemand ze meer durfde te boeken uit angst voor rellen. De bandleden draaien er niet omheen en zijn zeer direct en oprecht over hun jeugd, hun explosieve opkomst, hun berucht optreden bij Top Of The Pops en de liefde voor West Ham United die aanvankelijk de doodsteek was voor hun carrière, maar meer dan 30 jaar later één van de belangrijkste redenen is voor hun populariteit bij een nieuwe generatie fans van voetbal en punkrock. Ook hier blijkt dat - net als bij The Sex Pistols - de commercie gecombineerd met de naïviteit en de straatvechtersmentaliteit van de bandleden de punkscène in korte tijd de nek wisten om te draaien. Een aangenaam ongepolijste documentaire over een groep ongepolijste, maar charismatische mannen die op middelbare leeftijd eindelijk de vruchten weten te plukken van de revolutionaire liedjes die ze als tieners in elkaar flansten. Punk op zijn best!

De Mexicaans-Amerikaanse Juana [Diana Elizabeth Torres] houdt zich financieel staande met een fruitkraam. De gezondheidsproblemen van haar vader [Rodrigo Duart Clark] doen haar besluiten in loondienst te werken zodat ze recht heeft op secundaire arbeidsvoorwaarden. Ze vindt een baan in de keuken van een Japans restaurant waar ze door haar enorme ervaring en talent al gauw onmisbaar wordt. Om eigenaar Mr Yoshida's [Roji Oyama] traditionele opvattingen te doorbreken besluit ze mee te doen aan de voorronde van een prestigieuze sushi-kookwedstrijd. Simpel, voorspelbaar verhaal is sowieso aan te raden voor een ieder die houdt van lekker eten (en van sushi in bijzonder), maar Lucero's scenario laat ook zien lekker eten culturele verschillen en traditionele opvattingen kan doorbreken. Fijn acteerwerk van Torres en van Kaya Jade Aguirra als haar ontwapenende dochter.

Goed geregisseerde thriller met verzorgd camerawerk van Roman Vasyanov, evenals sterke karakteriseringen en vertolkingen, zeker van Brit Marling als een agent in dienst van een private inlichtingendienst die infiltreert in een groep van eco-terroristen. Maar het scenario, waarin Marlings toenemende sympathie voor de groepsleden met wie ze werkt haar voor verschillende dilemma's stelt, is niet bijzonder origineel en daardoor is het verhaal niet verrassend genoeg om je een kleine 2 uur geboeid te houden.

Franse zakenman Daniel [Olivier Rabourdin] geeft zijn adres aan Oekraïnse tiener Marek [Kirill Emelyanov] voor een seksafspraak en wordt slachtoffer van een straatbende die zijn appartement beroven en de boel op stelten zetten. Tot zijn verbazing staat Marek korte tijd later opnieuw voor de deur, deze keer met andere intenties. Na enige aarzeling laat Daniel hem binnen en ontstaat een bijzondere relatie. Ondanks het goede spel van de hoofdrolspelers en Vorbyov als de onverschrokken bendeleider geeft dit weinig inzicht in de motieven van beide hoofdpersonen en wordt het nooit meeslepend.

Olive Pendergast [Emma Stone] gebruik een videowebcast om een aantal dingen recht te zetten. Haar problemen begonnen toen ze een date verzon als excuus om een uitnodiging van de ouders van haar beste vriendin Rhiannon [Aly Michalka] af te slaan. Wanneer Rhiannon vraagt hoe de date is geweest, laat Olive zich verleiden om te beweren dat ze ontmaagd is. Voor ze het weet, staat Olive bekend als de schoolsloerie. Dat probeert ze in haar voordeel te gebruiken, maar dat heeft gevolgen die ze niet had kunnen overzien. Stone is simpelweg perfect in deze intelligente tienerkomedie waarin alleen Amanda Bynes wat karikaturaal is als de strenggelovige, bekrompen Marianne. Patricia Clarkson en Stanley Tucci zijn hilarisch als Olives vrijdenkende ouders.

Een briljant scenario van Preston Sturges is de belangrijkste verklaring voor de vele hilarische momenten in deze screwball-komedie waarin Jean Arthur uitblinkt als Mary Smith, een jonge vrouw die - letterlijk - een dure bontjas om de oren krijgt nadat J.B. Ball, een rijke zakenman [Edward Arnold] die van zijn geldverslindende echtgenote [Mary Nash] vanuit z'n appartement op straat gooit. Nadat Mary zich ervan heeft verzekerd dat ze 'm mag houden, besluit ze ermee te pronken, maar omdat niet iedereen gelooft dat ze die jas cadeau heeft gekregen belandt ze in netelige situaties, zeker wanneer ze bevriend raakt met een man die in een automatiek werkt [Ray Milland] die toevallig de zoon is van J.B. Ball.

Een briljante geschreven en uitgevoerde slapsticksscène in de automatiek is een meesterwerkje an sich en de ietwat stijve Ray Milland houdt zich heel behoorlijk staande, maar het is de chemie tussen en het talent van Edward Arnold en Jean Arthur dat het meeste recht doet aan het puike scenario van Preston Sturges. Een heerlijk idiote komedie.

Esther Williams speelt een komische versie van Esther Williams in een typisch Esther Williams-vehikel. Hollywood wist haar talenten uitstekend uit te buiten door haar in beginsel vrij statische waterballetten te voorzien van een hoog kitschgehalte en weelderige choreografie door Busby Berkeley. In dit vehikel zijn er maar liefst drie mannen die een meer dan gemiddelde interesse in haar hebben: Ray Lloyd [Van Johnson] is haar baas, een verstokte vrijgezel die de meiden in zijn waterspektakel weet te manipuleren met zijn charme; Hank [John Bromfield] is een spierbundel die Julie [Esther Williams] ten huwelijk vraagt en Barry Gordon [Tony Martin] is een gladde playboy/nachtclubzanger die op dubieuze - maar blijkbaar effectieve - wijze Julies hart op hol brengt. Haar uiteindelijke keuze is niet verrassend, maar Williams houdt zich vrij goed staande met dit licht-komische materiaal en de wat oubollige liedjes van de gluiperige Tony Martin worden gecompenseerd door een paar spectaculaire wateroptredens, inclusief een finale met niet minder dan 50 waterskiërs. Oppervlakkig, maar luchtig vermaak waar het publiek in de jaren '50 maar geen genoeg van wist te krijgen.

Hitchcocks laatste zwijgende film onder Michael Balcon is er ééntje waar Hitchcocks hart niet in lag. Hierna zou hij een verbeterd contract accepteren bij British National Pictures. Afgezien van deze voetnoten is dit een degelijk, doch inhoudelijk gedateerd melodrama over Larita Filton [Isabel Jeans] die na een (voor die tijd) echtscheidingsschandaal een nieuwe grote liefde vindt in John [Robin Irvine] en haar verleden voor hem verzwijgt. Wanneer Johns moeder [Violet Farebrother] zich begint af te vragen waar ze de verloofde van haar zoon toch van kent, is het een kwestie van tijd voor het geheim uitkomt. Of zou Larita er toch ongeschonden uit komen? Hitchcock vond vooral de scène met de telefoniste interessant, ondanks degelijk acteerwerk en een prima hoofdrol voor Jeans.

Trage, komisch bedoelde vampierenthriller, ook al doet de lage grappendichtheid en het matige niveau van de grappen je regelmatig afvragen of dit het predicaat 'komisch' überhaupt verdient. Tony Curran is gepast gluiperig als de nominale leider van een groep vampieren die bijeenkomen in een dorpje in Engeland en daar te maken krijgen met de excentrieke en/of vijandige plaatselijke bevolking. Twijfelachtige accenten, flauwe one-liners en vreemde actiescènes (deels gemaakt met hulp van Jason Statham) zijn niet de meest aangename ingrediënten voor dit soort films.

Elizabeth Gilbert [Julia Roberts] heeft het maar zwaar: ze is gescheiden van Stephen [Billy Crudup] en is het geruzie met haar huidige vriend [James Franco] zat. Ze gaat op zoek naar wie ze is en wat ze nu eigenlijk wil, eerst in Rome en daarna in Bali. Haar ervaringen aldaar zijn even diepgaand als een aflevering van Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa. In Rome eet ze pasta en pizza en moet ze alleen maar stereotype Italianen. Op Bali zijn de mensen reuzevriendelijk en draait het natuurlijk om meditatie en dergelijke. Een Bouquetreeks-roman voor yuppen, gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de echte Liz Gilbert, die natuurlijk ook nog de ware liefde vindt. Buitengewoon oppervlakkig, louter drijvend op de glimlach en persoonlijkheid van Roberts en gefilmd als een toeristenpromo. Een gladde, maar holle productie.

Uitstekende documentaire over de veelzijdige Frank Zappa, die zich laat omschrijven als 'excentriek' en 'genie' (soms). De film bestaat grotendeels uit interviews uit verschillende fases van Zappa's carrière, waaronder een gesprek dat plaatsvond kort voor zijn dood. De muzikale fragmenten zijn uitstekend gekozen en vormen, voor zover dat gezien Zappa's enorme productiviteit mogelijk is, een aardige dwarsdoorsnede van wat hij deed. Veel belangrijker nog: het geeft een beeld van de entertainer en de manier waarop hij kijk naar de wereld om hem heen en zijn observaties zijn decennia later nog steeds relevant. Deze film toont aan wat het belang en de waarde is van eigenzinnige kunstenaars en hoe waardevol de stem van Frank Zappa, in woord en muziek, ruim 27 jaar na zijn dood nog steeds is.

De Laurel Canyon was een rustiek gelegen buurt niet ver van Los Angeles waar eind jaren ’60 enkele van de meest invloedrijke muzikanten woonden. De leden van o.a. The Byrds, The Beach Boys, Buffalo Springfield, The Mamas and the Papas liepen de deur bij elkaar plat en onder het genot van seks, drank en drugs maakten ze tot aan het ochtendgloren veel van de beste rockmuziek die de wereld ooit heeft voortgebracht. Ook The Beatles, The Rolling Stones en Eric Clapton waren graag geziene gasten. Het register aan muzikale legendes dat aan het woord komt in deze documentaire is indrukwekkend en hun verhalen en amusante anekdotes zijn goud waard. Slater verspilt jammer genoeg veel tijd aan beelden van de Echo in the Canyon Band die de besproken liedjes op bepaald niet overtuigende wijze proberen na te spelen.

Kate [Julianne Moore] is in een depressie beland na de dood van haar echtgenote Patty [Kristina Valada-Viars]. Ze heeft nauwelijks contact met de buitenwereld en het is alleen aan haar ex-man Richard [Kyle MacLachlan] te danken dat haar ranch nog niet failliet is gegaan. Dank verschijnt haar verslaafde dochter Claire [Sydney Sweeney] om (opnieuw) gebruik te maken van Kates moederliefde, maar deze keer zijn de consequenties niet te overzien. Melodramatische psychologische thriller is dankzij de indrukwekkende cast (met ook Domhnall Gleeson als een gluiperige dealer) zeker het bekijken waard.

Kort na het einde van de oorlog moet de Delftse schilder Han van Meegeren [Jeroen Spitzenberger] zich verantwoorden voor zijn rol in de verkoop van het schilderij “De Emmaüsgangers” van Vermeer aan Hermann Göring voor 1,5 miljoen gulden. Van Meegeren probeert de openbare aanklager [Raymond Thiry] tevergeefs duidelijk te maken dat het niet gaat om een échte Vermeer, maar om een vervalsing die hij zelf heeft gemaakt. De vervalsing is echter zó overtuigend, dat hij dat moeilijk kan bewijzen. In flashbacks ontdekken we welke omstandigheden Van Meegeren deden besluiten zich te richten op het vervalsen van schilderijen. Een belangrijke rol is weggelegd door Jolanka Lakatos [Lize Feyn], de geliefde van kunstexpert Abraham Bredius [Porgy Franssen]. Hans obsessie met Jolanka zet grote druk op zijn huwelijk met Anna [Dewi Reijs]. Spitzenberger is goed als de geplaagde Van Meegeren in dit sensationele verhaal en Claude Humbert verdient lof voor zijn piepkleine rol als Hermann Göring, maar Van den Bergs keuze voor een niet chronologische benadering verstoort de dramatische opbouw waardoor het verhaal nooit zo meeslepend wordt als het had kunnen zijn.

Het leven in een Mexicaans plattelandsdorpje waar traditioneel de kinderen blijven om voor hun ouders te zorgen en dus meehelpen bij het zaaien en oogsten van het stukje land dat de familie bezit. De kinderen gedragen zich naturel voor de camera, Ernesto Pardo is verantwoordelijk voor de prachtige fotografie en de geluidsmix van Baruch Aris is subliem. Maar structuur heb ik niet kunnen ontdekken, laat staan ook maar iets dat doen denken aan een verhaal.

Het ongelofelijke verhaal van Wilko Johnson, gitarist van o.a. Dr Feelgood, wiens techniek (hij gebruikte geen plectrum) en bewegingen op het podium hem een legendarische status bezorgden. In deze zeer fraai vormgegeven documentaire vertelt hij over het moment dat hij hoorde dat hij alvleesklierkanker had en hooguit 10 maanden te leven had, alsmede hoe hij toewerkt naar het einde van zijn leven.

Julien Temple, één van de grondleggers van de muziekvideo en een veteraan op het gebied van muziekdocumentaires, leende beelden uit o.a. La Belle et La Bête, L'Orphee, The Seventh Seal en Nosferatu en - met hulp van de charismatische en immer optimistische Johnson - leverde dat een visueel oogstrelende en inhoudelijk inspirerende documentaire op.

Edward D. Wood jr [Johnny Depp] wil niets liever doen dan films maken en laat zich daarbij niet belemmeren door zijn gebrek aan talent. Zijn toneelstuk ‘The Casual Company’ is een verschrikking en een totale flop, maar mede dankzij de steun van zijn vriendin Dolores [Sarah Jessica Parker] zet Ed door. Wanneer hij hoort dat Screen Classics een biopic wil maken over Christine Jorgensen, de eerste man die door een geslaagde geslachtsoperatie nu als vrouw door het leven gaat, belt Ed met producer George Weiss [Mike Star] die hem aanvankelijk afwijst. Ed geeft echter niet op en maakt Weiss duidelijk dat hij de juiste man is om de film te maken, omdat hij zelf graag in vrouwenkleren rondloopt. Maar Weiss gaat pas overstag nadat Ed bij toeval Bela Lugosi [Martin Landau] heeft ontmoet en hem heeft weten over te halen zich beschikbaar te stellen voor een rol in de film. Vol enthousiasme gaat Wood aan de slag met een zootje ongeregeld als crew en vrienden als acteurs. Het resultaat is “Glen Or Glenda”, een oprecht pleidooi voor tolerantie voor travestieten en een draak van een film, met vurige, maar volstrekt belachelijke monologen van Lugosi. Hij gebruikt de film om de financiering rond te krijgen van zijn volgende project: “Bride of the Atom”. Daarvoor heeft hij ook een rol in gedachten voor Tor Johnson, een worstelaar die indruk maakt in de ring maar geen enkel acteertalent heeft . Criswell [Jeffrey Jones], een TV-waarzegger en Vampira [Lisa Marie], een presentator van horrorfilms laten zich overhalen om mee te doen aan de productie van “Plan 9 From Outer Space”, Lugosi’s laatste film en Ed Woods ‘meesterwerk’ die hem de titel ‘Slechtste Regisseur Aller Tijden” opleverde.

“Ed Wood” is regisseur Tim Burtons liefdevol, volledig in zwart-wit gefilmd eerbetoon aan een doorzetter die ondanks het feit dat hij totaal geen kaas heeft gegeten van het vak van filmregisseur toch 10 speelfilms op zijn naam wist te krijgen en ook nog een handjevol korte films maakte. De ensceneringen van sleutelscènes uit Ed Woods films zijn perfect. Lugosi’s ‘gevecht’ met een rubberen octopus waarbij hij zélf de tentakels heen en weer moet bewegen omdat ze vergeten zijn de motor te stelen; Lugosi’s openingsscène in “Plan 9 From Outer Space” en de erbarmelijke special effects die UFO’s moeten voorstellen.

Hoewel er veel aandacht is voor de perikelen rondom het filmproces, staat toch de vriendschap tussen Wood en Lugosi centraal. Woods nimmer aflatende enthousiasme en optimisme zijn aanstekelijk en Lugosi’s stemmingswisselingen – soms veroorzaakt door het noemen van zijn concurrent Boris Karloff, meestal het gevolg van zijn ernstige morfineverslaving - onvoorspelbaar. Wood is Lugosi’s enige steun tijdens diens zwartste levensdagen, ook wanneer de pers massaal toestroomt voor foto’s wanneer Lugosi zich (als eerste beroemdheid) laat inchecken in een verslavingskliniek. Let vooral op de cameo van Vincent D’Onofrio als Orson Welles, waar hij werkelijk als twee druppels water op lijkt! “Ed Wood” is een luchtige biografie, maar ééntje die miljoenen mensen – waaronder ik – ertoe heeft aangezet om de ‘hoogtepunten’ uit het illustere oeuvre van Edward D Wood Jr aan te schaffen.

Taron Egerton is simpelweg subliem als Michael “Eddie” Edwards, die al vanaf jonge leeftijd droomt van deelname aan de Olympische Spelen. Hij weet zich te onderscheiden als skiër, maar Dustin Target [Tim McInnerny], het hoofd van het Olympisch Comité, vindt hem niet goed genoeg voor het Britse skiteam. Daarom probeert Eddie zich te kwalificeren als schansspringer, ook al heeft hij daar het geld en de middelen niet voor en trainen de meeste schansspringers al vanaf hun zesde! In Garmisch vindt hij een coach in Bronson Peary [Hugh Jackman], zelf een voormalige schansspringer die de verwachtingen niet waar wist te maken. Jackman evenaart Egerton in deze ultieme feelgoodfilm, ook al zijn er voor degenen die zich de Olympische Winter Spelen van 1988 nog herinneren geen verrassingen. Jo Hartley en Keith Allen zijn eveneens prima als Eddies ouders.

Vanwege de COVID-pandemie is iedereen in Eddington verplicht om een gezichtsmasker te dragen in openbare gelegenheden. Sheriff Joe Cross [Joaquin Phoenix] weigert die regel te handhaven, ondanks dat de burgemeester [Pedro Pascal] hem daar vriendelijk, doch dringend op aanspreekt. Joe is zo verbolgen over de situatie dat hij besluit om zelf een gooi te doen naar het burgemeesterschap bij de aanstaande verkiezingen. Wat begint als een politieke strijd krijgt, neemt steeds grimmigere vormen aan. Zwarte komedie met satirische elementen overtuigt door Asters beheerste, geloofwaardige opbouw van de spanning. Op 2/3 van de film krijgt het verhaal een schokkende wending en vanaf dat moment ontspoort ett ondanks Phoenix’ indringende rol en de gewaagde, onglamoureuze Stone als Joes echtgenote.