Opinions

Op advies van haar manager [Ilse Warringa] reist voormalig tienerpopster Yesmay [Carré Albers] af naar een eiland in de Stille Oceaan om mee te doen met de celebrity datingshow ‘Expeditie Cupido’. Infantiele, zinloze parodie op een type show dat al jaren geleden is vervallen in zelfparodie. Albers is charmant in de hoofdrol, maar het grootste deel van de cast probeert de overdaad aan belegen grappen te compenseren met bekkentrekkerij.

Barney [Sylvester Stallone] verzamelt zijn trouwe kameraden en een aantal nieuwkomers voor een missie in Libië waarbij ze de ontstekers van chemische wapens uit handen moeten krijgen van Rahmat [Iko Uwais] en proberen de identiteit van diens opdrachtgever, een aartsvijand van Barney die alleen bekend is onder zijn codenaam, te achterhalen en de man uit te schakelen. De operatie mislukt in eerste instantie waardoor FBI-agent Marsh [Andy Garcia] besluit dat het team onder leiding komt te staan van Gina [Megan Fox]. Meer van hetzelfde natuurlijk, maar de nieuwe rekruten (50 Cent, Jacob Scipo, Levy Tran, Tony Jaa) hebben weinig te doen en de talenten van Uwais (The Raid, The Raid 2) worden onvoldoende benut. Hoewel er deze keer vrouwen zijn toegevoegd aan de mix, is dit vooral de Jason Stathamshow.

Barney Ross [Sylvester Stallone] moet nog een schuld aflossen aan Mr. Church [Bruce Willis]. Die stuurt Barney en zijn huurlingen, deze keer aangevuld met jongeling Billy The Kid [Liam Hensworth], naar de bergen van Albanië voor een bergingsoperatie waarbij ze de waardevolle inhoud uit een kluis in een neergestort Chinees vliegtuig moeten halen. Een andere locatie dan voorheen en deze keer voegt zich een vrouw [Maggie Chang] bij de groep, maar verder is dit een luie herhaling van zetten met als enig lichtpuntje Jean-Claude van Damme die zeer memorabel is als Vilain. Joe kunt vast wel raden aan wiens kant hij staat.

Barney Ross [Sylvester Stallone] besluit zijn oude team op te heffen na een confrontatie met aartsrivaal Stonebanks [Mel Gibson] waarbij Hale Caesar [Terry Crews] zwaargewond raakt. Met hulp van Bonaparte [Kelsey Grammar] stelt Barney een nieuw team samen dat bestaat uit hongerige nieuwelingen, waaronder een hyperactieve (en vrij irritante) Antonio Bandeeras als Galgo. Het lijkt een poging om een jonger publiek aan te spreken, maar de nieuwe gezichten kunnen uiteraard niet tippen aan de oude rotten. Stallone was één van de drie schrijvers die volkomen ten onrechte dachten dat het verstandig zou zijn om een meer serieuze, soms melodramatische benadering te kiezen. Met de actie zit het gelukkig best snor.

Denk The A-Team met een ‘wie-is-wie’ van veteranen uit het actiegenre (alleen Jason Statham zat op het hoogtepunt van zijn carrière) met ultieme überschurk Eric Roberts als... de ultieme überschurk. Gedateerd, leeghoofdige actiefilm die zich nooit beter voordoet dan het feitelijk is. Stallone speelt de leider van een groep huurlingen met kleurrijke namen als Lee Christmas], Yin Yang, Toll Road en niet te vergeten Hale Caesar, die in een kerk opdracht krijgen van Mr. Church [Bruce Willis] om niet nader genoemde ‘resources’ uit handen te krijgen van General Garza [David Zayas] op het Golfeiland Vilena en de generaal ook maar even te liquideren. James Munroe (niet te verwarren met de voormalige president van de VS) [Eric Roberts] wil daar een stokje voor steken. Ook Dolph Lundgren en Terry Crews doen een duit in het zakje in een actiefilm vol aangename zelfspot. Fans van de cast zullen zich vermaken met een paar aardige knokpartijen waarvan de uitkomst van tevoren nu eens níet vooraf al duidelijk is. Volstrekt onzinnig, maar zeer vermakelijk voor de liefhebbers van het genre. Arnold Schwarzenegger heeft een vermakelijke cameo.

Voordat Blake Edwards zijn plaats in de filmgeschiedenis vergaarde met de Pink Panther-komedies, regisseerde hij deze spannende thriller waarin Kelly Sherwood [Lee Remick], een jonge vrouw, door een astmatische, sinistere schurk [Ross Martin] wordt overvallen in haar huis. Hij dreigt Kelly's jongere zus Toby [Stefanie Powers] te vermoorden als Kelly weigert een bankoverval te plegen. Kelly weet contact te leggen met de politie en krijgt hulp van agent John Ripley [Glenn Ford].

De stijlvolle cinematografie van Philip Lathrop en de prima score van Henry Mancini - die hier en daar erg doet denken aan Bernard Herrmanns meesterwerk Psycho - versterken de toch al beklemmende sfeer die Blake Edwards weet op te roepen door ongebruikelijke camerastandpunten en uitgekiende belichting. Remick is bovendien erg overtuigend in de hoofdrol en Martin zet een memorabele schurk neer, waardoor deze film van begin tot einde de spanning erin weet te houden.

Het verhaal achter de fascinerende wetenschappelijke onderzoeken van de controversiële gedragsonderzoeker Stanley Milgram [Peter Sarsgaard] die begin jaren '60 het brein was achter een onderzoek naar de bereidheid van mensen om bevelen op te volgen, ook al dat betekent dat ze een ander mens willens en wetens pijn doen. Interessant biografisch drama met een documentair karakter waarin Sarsgaard de kijker een aantal keer rechtstreeks toespreekt om de gedramatiseerde scènes die we gezien hebben in context te plaatsen. Dat helpt om het verloop van de experimenten, inclusief de menselijke emoties, te benadrukken, maar door het emotieloze spel van Sarsgaard werkt het soms ook ontmoedigend.

Oorlogsveteraan Sara [Jeanne Goursaud] bezoekt het Amerikaanse consul in Frankfurt om te regelen dat naar de VS kan met haar zoontje Josh [Rickson Guy Da Silva], wiens Amerikaanse vader [Godfrey Egbon] om het leven kwam bij de rampzalig verlopen missie in Islamabad waar Sara PTSS aan overhield. Na uren wachten besluit ze Josh naar een speelruimte brengen. Tien minuten later is Josh verdwenen en als ze de hulp inroept van Erik Kynch [Dougray Scott] krijgt ze te horen dat Josh niet aanwezig was. Blijkt natuurlijk onderdeel te zijn van een complot dat ontspoort, omdat Sara niet doet wat de betrokkenen hadden verwacht. Goursaud profileert zich nadrukkelijk als een actieheld voor de toekomst in een serie indrukwekkende actiescènes. Jammer verliest deze aangename achtbaanrit in het laatste kwart zijn vaart omdat Zübert het nodig vond om volledig uit de doeken te doen hoe de vork in de steel zat.

De eerste helft van de film bevat een werkelijke adembenemende, vrijwel in één doorlopende take gefilmde achtervolging waarin Hemsworth fysiek tot het uiterste wordt gedreven. Gezien het feit dat de achtervolging plaatsvindt in de smalle straten van Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. Dat alleen is de moeite van het bekijken waard, want het verhaal stelt niets voor en de pogingen om sympathie op te wekken voor Hemsworth, die de rol speelt van een huurling die de jonge Ovi [Rudhraksh Jaiswal] moet zien te redden, zijn wanhopig melodramatisch.

Negen maanden geleden was Tyler Rake [Chris Hemsworth] nog klinisch dood, nadat hij zwaargewond aan de verdrinkingsdood ontsnapte. Nu verblijft hij in een chalet in om aan te sterken. Wanneer hij (met zijn arm in de mitella) aan komt rijden door de sneeuw, vindt hij Alcott [Idris Elba] op het balkon. Zijn voormalige schoonzus [Tinatin Dalakishvili] en diens zoon [Andro Japaridze] zijn namelijk vastgezet door de levensgevaarlijke Georgische huurling Davit [Tomike Bziava]. Een trainings-montage later is Tyler Rake herrezen als de Messias en ondervindt hij geen enkele belemmering meer van zijn ernstige verwondingen en is het tijd voor het soort idiote actie waarvan ik had gehoopt dat we het sinds de jaren 80 achter ons hadden gelaten. Ook gezien de geopolitieke situatie is een vergelijking met Sylvester Stallone in Rambo III hier op zijn plaats. Dit is net zo lawaaiig, net zo geweldsverheerlijkend en net zo stompzinnig. Goed stuntwerk, maar daar hoef je niet voor op te blijven.

Standaardplot over een sheriff [Ethan Hawke] die de zoon van zijn beste vriend [Pedro Pascal] moet arresteren vanwege moord. Een moreel dilemma dat behoorlijk standaard is in het westerngenre en hier een summiere uitwerking krijgt, met als enige twist dat de twee hoofdrolspelers niet alleen vrienden zijn, maar minnaars. Impliciete homoseksualiteit in westerns is veel interessanter dan expliciete, maar daar denkt Almodovar blijkbaar anders over. Het is dat de twee hoofdrolspelers er nog wat van weten te maken. In de jaren 30 verfilmde Republic dit soort verhaaltjes aan de lopende band.

De dood van het hondje Marona als gevolg van een aanrijding geeft haar de kans om haar levensverhaal te vertellen. Dat levensverhaal is een reis langs verschillende mensen bij wie ze slechts tijdelijk gelukt vindt omdat zij het liefst wil dat alles blijft zoals het is. Mensen willen altijd verandering want “ze weten niet hoe ze gelukkig moeten zijn.” Oorspronkelijk in het Roemeens en in het Frans uitgebracht maar voor het Vlaamse en Nederlandse publiek is er een Nederlands gesproken versie onder regie van Caroline Strubbe en iedere versie heeft iets andere nuances die passen bij de cultuur. De fantasierijke, oogverblindende animatie zit zo vol details dat je hier niet snel op uitgekeken zult raken, maar dit verhaal over onvoorwaardelijke liefde en loyaliteit ondanks eerdere teleurstellingen ontroerde mij meermaals tot tranen. Maar Marona zal ook zeker het hart stelen van de kleintjes, die hier op hun eigen niveau van zullen genieten. Een absoluut meesterwerk.

Magisch-realistisch komisch drama waarin Aja [Dhanush] drie jonge delinquenten zijn levensverhaal vertelt in de hoop ze te behoeden voor een lange gevangenisstraf. Aja groeit op in een armoedige wijk maar droomt van meer. Wanneer hij de truc ontdekt van een straatartiest die als fakir zijn geldt verdient, steelt hij de truc en met een paar vrienden verdient hij jarenlang geld als straatartiest, waarbij hij tevens leert zakken te rollen. Wanneer hij genoeg geld heeft verdiend reist hij af naar Parijs, waar hij hoopt zijn biologische vader te vinden met behulp van een poëtische liefdesbrief die de man aan Aja's moeder schreef.

Een moderne variant op 'Around The World In 80 Days', want - zoals de titel al doet vermoeden - reist Aja nogal wat af en een deel van die reis gaat ook per luchtballon! Het scenario springt wat van de hak op te tak, met verschillende ondersteunende karakters die verschijnen, verdwijnen en later opeens weer opduiken, maar dat toeval past helemaal in het sprookjesachtige karakter van deze film die regelmatig weet te verrassen. Een douane-agent begint te zingen, Aja doet een Indiaanse dans met een beroemde actrice en voert ongebruikelijke gesprekken in een enorme meubelzaak. Het charisma van Dhanush en het enthousiasme van de prima cast zorgen ervoor dat je na afloop van de film met een glimlach weer naar huis gaat. Origineel en zeer onderhoudend.

Extreem inderdaad. Extreem dom, extreem slecht geschreven en extreem slecht geacteerd. Deze compilatie van sketches rondom seksueel actieve jongeren is waarschijnlijk bedacht door puisterige tieners die hooguit de geneugten van masturbatie net hebben ontdekt. Er is één sketch die met kop en schouders boven de rest uit steekt - al wil dat niet veel zeggen - en dat is die waarin Michael Cera's online SM-date in het honderd loopt. Matthew Lillards seksadviezen zijn typerend voor het abominabele niveau van de rest van de film. Niet geheel verrassend het dieptepunt uit zijn carrière.

Thomas Schell [Tom Hanks] komt om het leven bij de aanslag op de Twin Towers in 2001. Deze verfilming van het gelijknamige boek van Jonathan Safran Foer richt zich op de negenjarige zoon [Oskar], die erg intelligent is, maar nauwelijks over inlevend vermogen beschikt. Hij verliest zichzelf volledig in de laatste speurtocht die zijn vader voor hem uitzette. Zijn aanwijzingen: een sleutel en een meneer of mevrouw Black. Hij houdt zijn speurtocht geheim voor zijn rouwende moeder [Sandra Bullock], maar vindt een nieuwe vriend in de bejaarde man [Max von Sydow] die een kamer huurt bij Thomas’ oma [Zoe Caldwell]. Viola Davis, Jeffrey Wright en John Goodman hebben kleine rolletjes in een rouwverwerkingsdrama dat ondanks goed acteerwerk onvoldoende werkt vanwege de weinig sympathieke hoofdpersoon. Het sentimentele slotakkoord zal niet bij iedereen landen zoals het is bedoeld.

Wat begint als een romantisch drama waarin alleenstaande moeder Liz Kendall [Lily Collins] het hof wordt gemaakt door de knappe, innemende Ted Bundy [Zac Efron], krijgt een naargeestige wending wanneer haar geliefde dankzij een anonieme tip wordt opgepakt wegens betrokkenheid bij ontvoering van en (poging tot) moord op een aantal jonge vrouwen. Kendall zelf bewerkte samen met Michael Verwie haar autobiografische boek en maakt duidelijk hoe het mogelijk is dat Bundy, zelfs na zijn veroordeling, talloze vrouwelijke aanbidders had. Efron zet de beste rol uit zijn carrière neer en blijkt de gouden greep te zijn die deze ongebruikelijke benadering van het verhaal tot een succes maakt. De oplettende kijker herkent Metallica-frontman James Hetfield als de vasthoudende politie-agent en John Malkovic levert prima werk af als rechter Edward D. Cowart. De titel verwijst naar zijn omschrijving van Bundy's daden.

Het duurt een eeuwigheid voor The Eye Creatures in actie komen en da's maar goed ook, want niet geheel onverwacht zien ze er belachelijk uit. Leeghoofdige SF-thriller heeft geen enkel recht om meer dan 10 minuten te duren, maar regisseur Larry Buchanan weet de martelgang op zeer dubieuze wijze te rekken tot bijna 80 minuten. Onuitstaanbaar, nauwelijks uit te zitten.

Na de dood van haar ouders trekt Anna [Whitney Peak] in bij haar oma [S. Epathe Merkerson]. Ze raakt bevriend met buurtbewoners Julie [Laken Giles] en Shawn [Finn Bennett] en wordt geconfronteerd met geweld dat angstaanjagend veel doet denken aan haar rechte nachtmerries. Heeft te maken met de mythologie rondom ‘Sandman’ [Ben Bladon] en er is een zijplot rondom een familiegeheim. Goed geregisseerd en sfeervol, maar origineel is anders.

Vier hooggeplaatste terroristen komen bijeen in een huis in Nairobi. Kenia, Het Verenigd Koninkrijk en Kenia hebben een kans om ze met een droneaanslag te liquideren. De Amerikaanse Luitenant-kolonel Ed Walsh [Gavin Hood] stuurt de mensen aan die de aanslag moeten uitvoeren, maar heeft het fiat nodig van de Britse Kolonel Katherine Powell [Helen Mirre] die weer toestemming moet krijgen van Luitenant-generaal Frank Bensons [Alan Rickman] die zelf weer goedkeuring moet krijgen van de Britse regering. De Keniaanse Majoor Moses Owiti [Vusi Kunene] leidt de operatie aan de grond die tot doel heeft de ‘bijkomende schade’ te beperken. De verschijning van een jonge broodverkoopster [Aisha Takow] dicht bij het doelwit stelt alle betrokkenen voor een groot dilemma. Barkhad Abdi (Captain Phillips) is de enige die ter plaatse iets kan doen om haar te redden. Ondanks dat dit vooral bestaat uit eindeloos overleg, is dit een spannende thriller die op een boeiende wijze inzicht geeft in de vele aspecten die meespelen bij het plannen en uitvoeren van een droneaanslag. Prima geacteerd en opgedragen aan Alan Rickman die twee maanden voor de première overleed.

De 27-jargie Nicolas Pesce vertilt zich niet alleen, maar slaat de plank ook op veel teveel punten volledig mis in deze bizarre, maar mislukte psychologische thriller. Een zonderlinge man (Will Brill, het enige lichtpuntje in deze film) vermoordt Francisca's moeder [Diana Agostini], maar wordt zelf halfdood geslagen door Francisca's vader [Paul Nazak]. Vader laat de piepjonge Francisca alles opruimen en zij begraaft moeder in de tuin en verstopt diens moordenaar in de stal waar ze hem martelt, maar wel in leven houdt.
Pesce geeft geen enkele indicatie over de motivatie voor Francisca's krankzinnige gedrag. Aangezien zij het centrale karakter is in deze film, is dat een groot manco waardoor hij de kijker op afstand houdt. Dat doet hij ook door alles in gestileerd zwartwit te filmen en een soort alternatief universum te suggereren: de boerderij ligt op een niet nader genoemde afgelegen plek waar blijkbaar geen mens komt. En horror werkt nu éénmaal beter in een herkenbare setting. "The Eyes Of My Mother" deed mij in een aantal opzichten denken aan "The Human Centiipede II (Full Sequence)" - één van de beste horrorfilms van de 21e eeuw - maar toont in zijn debuut vooralsnog iemand te zijn die de bel heeft horen luiden, maar geen idee heeft waar de klepel hangt.

Met haar ex-echtgenoot Jim Bakker stond Tammy Faye aan de basis van het tv-evangelisme. Samen zetten ze maar liefst drie verschillende Christelijke tv-zenders op waarmee tientallen miljoenen kijkers in binnen-

en buitenland wisten te bereiken met hun positieve, vaak zelfs uitbundige uitingen van Christelijke liefde. Deze documentaire kijkt terug op deze periode vanuit het perspectief van Tammy Faye, aangevuld door Jim Bakker - die in de jaren '80 veroordeeld werd wegens fraude met de donaties - en haar huidige echtgenoot Roe Messner. Het is een boeiend verhaal, vooral wanneer het zich richt op de vete met Jerry Falwell en Tammy's taboedoorbrekende televisiewerk, waarin ze één van de eersten is die openlijk pleit voor naastenliefde jegens AIDS-patiënten en waarin ze een programma maakt met een openlijk homoseksuele presentator. De archiefbeelden plaatsen dit alles in perspectief in deze documentaire met uitstekend commentaar van travestiet Ru Paul. Het van Babe afgekeken gebruik van handpoppen om de verschillende hoofdstukken te introduceren had alleen niet gehoeven.

In 2000 maakte Fenton Bailey en Randy Barbato de documentaire The Eyes of Tammy Faye waarin Tammy Faye zelf aan het woord kwam over de opkomst en ondergang van de Christelijke gemeente, de eigen zender en het pretpark die ze samen met haar echtgenoot Jim Bakker had opgebouwd. Die documentaire is veel interessanter dan deze soms tenenkrommende verfilming van dat verhaal met Chastain als Tammy Faye en Garfield als Jim Bakker. Niemand lijkt enig idee te hebben wat er achter het masker van de TV-persoonlijkheden zat en dus zijn Chastain en Garfield gedoemd om karikaturen neer te zetten met geforceerde maniertjes en stemoprispingen alsof het een sketch in Saturday Night Live betreft. Een veel te lange sketch waarbij het lachen je al snel vergaat en de ergernis begint te overheersen. Cherry Jones komt er veel beter vanaf als Tammy’s moeder Rachel en er is goed ondersteunend werk van Vincent D’Onofrio als Jerry Falwell en van Gabriel Olds als Pat Robertson, de tele-evangelist wiens vergaarde rijkdom een belangrijke drijfveer voor Jim was.

Ondanks hun scheiding doen Max [Bobby Cannavale] en Jenna [Rose Byrne] hun best om hun autistische zoon Ezra [William A. Fitzgerald] zo goed mogelijk groot te brengen. Nadat Ezra voor de zoveelste keer wordt verwijderd van een school vanwege zijn storende gedrag, ontstaat er een impasse over Ezra’s toekomst. Max besluit Ezra stiekem mee te nemen naar zijn broer [Rainn Wilson], maar krijgt onderweg van zijn manager [Whoopi Goldberg] te horen dat hij mag optreden als stand-up komiek bij Jimmy Kimmel! Jenna doet wanhopige pogingen om Max’ vader Stan [Robert De Niro] over te halen haar te helpen. Zwalkende roadmovie heeft vooral in de tweede helft enkele vertederende momenten, maar de hoofdpersonages en hun onderlinge relaties zijn onvoldoende uitgewerkt. De Niro, Wilson en Vera Farmiga (als een oude vriend bij wie Max en Ezra korte tijd verblijven) zorgen voor de beste momenten.

Ben [Shlomi Bertonov] en Raz [Ariel Wolf] zijn net verhuisd naar een ruim appartement in een niet al te frisse wijk in Tel Aviv met de belofte dat er binnen een paar jaar veel ten goede gaat veranderen. Ben wordt tevens voorzitter van de bewonersgroep in het appartementencomplex en wanneer hij ziet hoe twee gastarbeiders tegen een net geplant boompje leunen, neemt hij zijn verantwoordelijkheid en belt hij de politie op. Vanuit zijn appartement zien Ben toe hoe één van de twee mannen zwaar wordt mishandeld bij zijn arrestatie en die gebeurtenis doet Bens zekerheden op hun grondvesten schudden. Volgens sommige bronnen een komedie, iets wat niet valt uit te sluiten aangezien Haguels scenario allerlei geitenpaadjes betreedt en een zwakke ontknoping heeft. Goed geacteerd, dat wel.