Opinions

De Nederlandse fotograaf Eddy van Wessel woont in Zweden en heeft daar een plek gevonden dat een tegengif is voor de verschrikkelijke taferelen die hij vastlegt. Joost van der Valk riskeerde zijn leven door Van Wessel te volgen tijdens een expeditie aan het Oekraïense front en toont zo hoe doortastend en inventief journalisten moeten zijn om zoveel mogelijk van de waarheid vast te leggen in een omgeving waar de strijdende partijen voor een belangrijk deel bepalen waar je wel en niet mag komen. Een niet te missen documentaire, vooral voor mensen met journalistieke ambitie of interesse, ook al zijn er aardig wat schokkende beelden.

Hailee Steinfeld geeft een fantastische vertolking in dit komische tienerdrama met een scenario van Kelly Fremon Craig - die de film tevens regisseerde - dat steeds de juiste snaar weet te raken. Steinfeld speelt Nadine, een tiener wiens tijd op de basisschool pas dragelijk werd toen ze Krista [Haley Lu Richardson] leerde kennen. De twee zijn sindsdien hartsvriendinnen, maar alsof Nadine al niet genoeg te stellen heeft met haar gejaagde, overbezorgde alleenstaande moeder [Kyra Sedgwick], begint Krista een relatie met Nadines broer [Blake Jenner]. Uiteraard denkt Nadine dat haar wereld vergaat, maar haar enige strohalm is een rustige, aangenaam cynische leraar [Woody Harrelson].

Dit is een film vol herkenbare situaties, maar vooral vol levensecht aanvoelende karakters. Dat maakt de film origineel, fris en vooral verrassend tot het einde. Prima acteerwerk over de hele linie, maar de echte ster is Craigs scenario.

Axel [John Cassavettes] is een getroebleerde jonge man die onder een valse naam een baan weet te krijgen. Hij sluit vriendschap met Tommy [Sidney Poitier], maar krijgt grote problemen met Charlie [Jack Warden], hun corrupte leidinggevende die nog een appeltje te schillen heeft met Axel. De film combineert elementen uit On The Waterfront en Rebel Without A Cause en de drie hoofdrolspelers zijn uitstekend in hun rollen. Maar de regie van Martin Ritt is een geval van 'van dik hout zaagt men planken', waardoor het spel op cruciale punten wat te melodramatisch is, zeker in combinatie met de luidruchtige score van Leonard Rosenman.

In 1838 reist James Brooke [Jonathan Rhys Meyers] naar Brunei/Borneo, een eiland dat rijk is aan mineralen en grondstoffen, in de hoop dat hij op één of andere manier een graantje kan meepikken. Deels door wetenschappelijke kennis op te doen, deels door een drang naar avontuur. Hij helpt de Sultan van Brunei bij de strijd tegen piraten en krijgt in ruil de titel Rajah of Sawarak. Zijn loyaliteit jegens de Sultan wordt hem niet in dank afgenomen door het Britse Rijk. Prachtig gefilmd op authentieke locaties in het huidige Maleisië, maar door fletse vertolkingen en een gebrekkige focus is het lang niet zo boeiend als het in werkelijkheid was.

Tom Cruise speelt één van zijn beste rollen in jaren in deze duistere variant op Groundhog Day, waarin hij een stroman speelt die met gladde TV-praatjes de oorlog tegen de 'mimics' moet verkopen. Wanneer hij zelf het slagveld op wordt gestuurd probeert hij zich op allerlei manieren hier onderuit te wurmen, zonder succes. Op het slagveld wordt hij vlak voor zijn dood besmet door het bloed van een bijzondere mimic, waardoor hij weer tot leven komt en de dag zich herhaalt.

Cruise zet hier in het begin een mooi stukje zelfparodie neer: in vol militair ornaat verkoopt hij het TV-publiek mooie praatjes over het belang van de oorlog. Maar al snel ontdekken we dat hij slechts een reclame-adviseur zonder enige oorlogservaring. De manieren waarop hij probeert te ontsnappen aan het slagveld tonen al gauw aan dat we met een intelligent scenario [en dus een intelligente hoofdpersoon] te maken hebben. In plaats van eindeloos hetzelfde te proberen, gooit hij het regelmatig over een totaal andere, onverwachte boeg. In dat opzicht is zijn bezoek aan een Londens café een typisch voorbeeld. Emily Blunt is een waardige, formidabele tegenspeler en het is zeker ook aan haar sterke rol te danken dat de vele indrukwekkende special effects nooit het menselijke verhaal overschaduwen. Daardoor blijft dit boeiend tot het verbluffende einde en zijn de CGI-scènes een waardevolle, spectaculaire aanvulling op een spannend, verrassend, humoristisch, intelligent verhaal te brengen. Een SF-thriller zoals hij hoort te zijn.

Wanneer haar echtgenoot George [Donald Pelmear] na een 30-jarig ziekbed komt te overlijden ervaart tachtiger Edie [Sheila Hancock] dat om verschillende redenen als een bevrijding. Drie jaar later brengt haar verbitterde dochter [Wendy Morgan] haar naar een verzorgingshuis en daar voelt Edie zich totaal niet verschrikkelijk. Ze besluit een droom die ze vlak voor Georges ziekte koesterde alsnog na te jagen: het beklimmen van Mount Sulliven in Schotland. Ze krijgt daarbij hulp van Jonny [Kevin Guthrie], een plaatselijke bewoner die eveneens met zichzelf worstelt. Sentimenteel, middelmatig geschreven drama met een clichématige score is vooral een promo voor VVV Schotland, maar Hancock voorziet haar personage van meer waardigheid en diepgang dan het scenario van Elizabeth O'Halloran had voorzien.

Verfilming van een toneelstuk van David Mamet dat hij begin jaren '80 schreef over Edmond [William H. Macey]. een man die, na een bezoek aan een tarotlezer, abrupt besluit zijn relatie te beëindigen en zijn leven om te gooien. Op advies van een vriend zoekt hij zijn heil in het nachtleven, maar dat blijkt een dusdanig frustrerende ervaring dat het al snel uit de hand loopt.

Macey is perfect gecast in de titelrol en het eerste deel is ijzersterk, zeker wanneer hij zich beklaagt over het gebrek aan menselijkheid in zijn contacten met o.a. een moteleigenaar en de baas in een pandjeshuis. Maar de verandering in zijn persoonlijkheid is erg abrupt, waardoor de tot dan toe sterk opgebouwde sympathie voor Edmond te snel als sneeuw voor de zon verdwijnt. Gelukkig is het einde dan al snel nabij, maar het is jammer dat een film die zo goed lijkt opgebouwd de eigen glazen zo genadeloos ingooit.

De uitgebluste, drankzuchtige literatuurdocent Frank Bryant [Michael Caine] gaat met enige tegenzin in op het verzoek van de laag opgeleide kapster Rita [Julie Walters], die hoopt een nieuwe wereld voor haarzelf te ontdekken door het lezen en bestuderen van klassieke boeken, gedichten en toneelstukken. Na een stroeve start leren mentor en pupil elkaar dusdanig kennen dat er een vriendschap ontstaat die hun beide levens zal veranderen. Walters kreeg een Oscarnominatie voor haar filmdebuut (ze had de rol al op het toneel gespeeld), evenals Caine en scenarist Willy Russell, die erin slaagde het toneelstuk open te breken voor het filmmedium. Een heerlijke film en een absolute must voor iedere literatuurliefhebber.

Derek Jarman, een vooraanstaand regisseur van videoclips (hij produceerde o.a. de videoclips die de Pet Shop Boys gebruikten bij hun eerste tournee), toont zijn visuele panache in dit historische drama over de openlijk homoseksuele koning Edward II [Steven Waddington], die zijn Isabella [Tilda Swinton] afwijst ten faveure van Gaveston [Andrew Tiernan]. Hun homoseksuele verhouding leidt aanvankelijk tot een bittere strijd om de troon, waarbij de kerk een hoofdrol speelt, en leidt uiteindelijk tot burgeroorlog. Jarman gooit het gelijknamige toneelstuk van Christopher Marlowe waarop deze film is gebaseerd op flamboyante wijze open. Het resultaat is controversieel te noemen en zal niet naar ieders smaak zijn, maar de expliciete homoseksualiteit en het gebruik van 20e eeuwse kostuums om een link te leggen naar de politieke en psychologische onderdrukking van homoseksuelen, tonen wel Jarmans passie voor het verhaal en de relevantie van dit 16e eeuwse toneelstuk. Een fascinerende film.

Edie [Samara Weaving] heeft een punt gezet achter haar criminele verleden totdat een oude bekende [Andy Garcia] haar onder druk zet om haar ex-vriend John [Karl Glusman] te helpen een schuld van $ 3 miljoen af te lossen. Daarvoor moeten Edie en John de prijzenpot van een pokertoernooi in Las Vegas zien te bemachtigen. Zonderlinge mix van misdaadfilm, komedie en melodrama is op zijn zachtst gezegd nogal evenwichtig. De actiescènes komen het best uit de verf.

De elfjarige Nola [Alicia Mendes] ontdekt bij toeval (waar deze film bol van staat) waar de buit van een bankoverval in het dorp verstopt zit, wanneer een bankbiljet uit een boom zo in haar handen valt! Met hulp van haar beste vriendin [Jikke ter Laak] weet Nola de buit uit de boom te halen en verstopt ze het in de schuur van haar Granma [Gerda Havertong]. Met het geld wil Nola een vliegreis naar Suriname betalen, zodat Granma daar de as van haar recent overleden echtgenoot kan uitstrooien. Geschreven door ervaren rotten en Burny en Tamara Bos, die blijkbaar van mening zijn dat kinderen alle ongeloofwaardigheden toch niet doorzien. Ik vrees dat ze kinderen toch wat onderschatten. Het gebrek aan chemie tussen Mendes en Ter Laak is een ander groot minpunt.

De levens van drie veertigers, die actief waren in de Franse ‘gilets jaunes’-beweging, zijn om uiteenlopende redenen beschadigd door Social Media en besluiten een daad te stellen. Ze gaan samen op zoek te gaan naar de bron van het kwaad en hun internetgeschiedenis op eigen houtje volledig te laten wissen. Bij vlagen zeer vermakelijke satirische komedie met vooral goed spel van Gardin en Poladydes, maar de grappen zijn regelmatig zo subtiel dat ze gemakkelijk aan je voorbij kunnen vliegen. En de moraal van het verhaal ligt er aan het einde iets te dik bovenop.

De reputatie van Gustave Eiffel [Romain Duris] heeft een enorme impuls gekregen nu het door hem ontworpen Vrijheidsbeeld is opgeleverd. Hij heeft nu zijn zinnen gezet op de bouw van wat de Eiffeltoren zal worden, maar hij krijgt te maken met allerlei tegenslagen. Bovendien probeert hij Adrienne Bourgès [Emma Mackey], de liefde van zijn leven, definitief voor zich te winnen, ook al is ze getrouwd met de rancuneuze Antoine de Restac [Pierre Deladonchamps] die er alles aan doet om Gustave het leven zuur te maken. Bourboulon was één van de vijf mensen die werkte aan het scenario dat een ongemakkelijk compromis lijkt te zijn tussen een liefdesverhaal en een historisch drama over de bouw van de beroemdste toren ter wereld. Nu is het een rommelige mengelmoes met slechts een paar aardige momenten, ook al leveren de hoofdrolspelers prima werk af.

Plaatselijke platvloers potsenmaker en all-round nietsnut Davey [Adam Sandler] dreigt vlak voor de start van Chanoeka (de acht 'gekke' nachten uit de titel) jaren in de cel te belanden. Maar dankzij zijn voormalige basketballcoach Whitey [Adam Sandler] krijgt hij nog een laatste kans om zijn leven te verbeteren. Het is de bedoeling dat Davey zijn eerder weggegooide talent als basketballer gebruikt om Whitey te helpen diens huidige team naar een hoger plan te tillen.

Sandler geeft Whitey een afgrijselijke piepstem die behoorlijk op de zenuwen werkt en neemt helaas ook de rol van Whiteys echtgenote Eleanore op zich. Het verhaal is oppervlakkig en voorspelbaar en vooral een kapstok voor heel veel smakeloze, beledigende en/of zichzelf herhalende infantiele grappen, tot het sentimentele einde van deze zeer matig getekende animatiefilm. Tijdens de aftiteling is een live-versie te horen van Sandlers 'Chanukan Song' (ft. Rob Schneider) en dat schijnt populair te zijn maar waarschijnlijk alleen bij mensen die over de grond rollen van het lachen tijdens de rest van deze film. Die schijnen er te zijn, helaas.

Reconstructie van het omkoopschandaal waarbij een aantal honkballers van de Chicago White Sox geld aannam om een aantal wedstrijden in de World Series van 1919 met opzet te verliezen. Een verzorgde productie en vooral de honkbalscènes zijn prima geregisseerd. Prima cast ook met o.a. een jonge John Cusack, Charlie Sheen, Michael Rooker en een ongewone kans om Christopher "Doc" Lloyd eens in een serieuze rol te zien. John Mahoney (als de coach) en D B Sweeney (als een speler met gewetensproblemen) komen het beste uit de verf, maar ook zij kunnen niet verhullen dat de film zich meer bezighoudt met de historische feiten dan met karakterisering. Als historisch document is dit uitstekend, maar de aandacht voor historisch detail gaat ten koste van de dramatiek van deze pikzwarte pagina uit de Amerikaanse sportgeschiedenis.

Elsie Fisher, vooral 'bekend' als de stem van de verterende Agnes in Despicable Me, blijkt de perfecte keuze te zijn om te gestalte te geven aan Kayla Day, een beginnende puber die op het punt staat Middle School te verruilen voor High School en kampt met de onzekerheden die dat met zich meebrengt. Dat brengt de bekende strubbelingen met zich mee en het plot is eigenlijk nauwelijks verrassend. Regisseur/scenarist Bo Burnham weet het verhaal echter op overtuigende wijze te plaatsen in het tijdperk van Social Media en zorgt voor veel scherpe observaties, die vooral tot uitdrukking komen in de ondersteunde rolletjes. Let bijvoorbeeld op Aiden [Luke Prael] nadat Kayla antwoord heeft gegeven op de vraag of ze goed kan pijpen, Kayla's kennismaking met haar 'buddy' [Emily Robinson] tijdens een meeloopdag op High School en de date aan het einde van de film. Het zijn vooral die momenten die deze film ver boven de geijkte formule doet uitstijgen.

Variant op Love Boat met de veerboot van Harlingen naar Vlieland als onwaardige vervanger voor The Pacific Princess. We volgen vier groepen eilandgasten met die typische soapachtige probleempjes die de fans van Love Boat zich nog wel kunnen herinneren. Een stel [Tygo Gernandt, Eva Duijvesteijn] dat ruziet omdat één van hen is vreemdgegaan; een gezin met een weerbarstige vader [Jaap Spijkers] die constant loopt te zeiken en die al wilt schieten vóórdat hij te horen krijgt dat een gehoopte promotie aan zijn neus voorbij is gegaan; twee horecamedewerkers [Loes Haverkort, Egbert-Jan Weeber] met een platonische relatie die beter hadden moeten weten dan hun nieuwe collega [Johnny de Mol] mee te slepen; en een moeder [Carine Crutzen] die haar zwangere tienerdochter [Caro Lenssen] probeert over te halen abortus te plegen. Gernandt en Lenssen leveren goed werk af, maar het is allemaal zo oppervlakkig en van enige verlichtende humor is al helemaal geen sprake.

Het troosteloze leven van Eileen Dunlop [Thomasin McKenzie] bestaat uit een ondankbaar baantje bij een gevangenis en de zorg voor haar drankzuchtige, onberekenbare en vooral ondankbare vader [Shea Whigham], de in diskrediet geraakte voormalige sheriff. De komst van gevangenispsycholoog Rebecca St.-John [Anne Hathaway], een vrijgevochten vrouw, brengt daar verandering in. Eileen en Rebecca raken bevriend en hun gesprekken brengen Eileens toch al levendige fantasie op hol. Begint als een ietwat excentriek, maar vrij conventioneel coming-of-agedrama, krijgt na een uur een onverwachte wending die te maken heeft met Lee Polk [Sam Nivola], een tiener die vastzit wegens de moord op zijn vader en geeft Marin Ireland (als Lees moeder) de kans om de film te stelen in een opmerkelijke scène, het hoogtepunt uit dit zonderlinge drama.

Op 14 november 2020 maakte de toen 14-jarige Maryana een einde aan haar leven. Ze was al jaren het mikpunt van pesterijen, maar vond ook steun in enkele goede vriendinnen voor wie ze zelf ook een steunpilaar was. Familie, vrienden en Maryana’s mentor vertellen het verhaal onder anderen met behulp van posts op sociale media. Dr. Saskia Mérelle, de senior onderzoeker van 113 zelfmoordpreventie, plaats dit persoonlijke verhaal in een breder sociaal-maatschappelijke context. Grote ontbrekenden zijn de pestkoppen zelf (geen woord over de ouders) en dat is een groot gemis. Een schrijnend verhaal met gemiste kansen. Bedoeld om pesten tegen te gaan, maar toont vooral dat sociale media een uitnodiging zijn voor cyberpesten. Zie ook: Eindeloos Gepest - Het Verhaal Van Daan.

Op 4 april 2019 maakte de 16-jarige Daan een einde aan zijn leven. Vier jaar later besluiten Lotte en Anne, die twee jaar lang bij hem in de klas zaten, een bijzondere klassenreünie te organiseren om het te hebben over de rol die de klas daarin speelde. Volgens hen werd Daan “eindeloos gepest” en heeft dat een grote rol gespeeld in Daans besluit zijn leven te beëindigen. De opkomst valt jammer genoeg wat tegen en biedt daarom onvoldoende nieuwe inzichten. Timmers laat na te achterhalen of er ook nog andere factoren een rol hebben gespeeld, waardoor deze documentaire niet erg overtuigend is. Veel interessanter is de aandacht voor Daans jongere zusje Julia, die knap weet te verwoorden welke invloed Daan nog altijd op haar heeft.

Derde documentaire uit de KRO/NCRV-reeks ‘Eindeloos Gepest’ en de eerste over jongvolwassenen die terugkijken op een periode in hun leven waarin ze (om uiteenlopende redenen) structureel en ernstig werden gepest. Susan Leurs maakt portretten van mensen met een pestverleden “zolang er gepest wordt”. Noor (18) werd op de basisschool gepest vanwege haar interesses en haar meegaandheid. Anne-Ruth (20) was mikpunt van spot vanwege haar gewicht en bij Tren (24) begon het vanwege een moedervlek op zijn gezicht. Het verstoppen van schoolspullen, het vol kladden van schriften met beledigingen, het nat maken van kleding in de kleedkamer, het beschadigen of vernielen van fietsen zijn voorbeelden van wat zij als kind meemaakten. Het simpele feit dat Noor, Anne-Ruth en Tren deze periode (letterlijk en figuurlijk) hebben overleefd, geeft dit een meerwaarde vergeleken met de vorige films, ook omdat ze op hun eigen manier uit het diepe dal zijn gekomen waar ze door het pesten in waren beland. Het geeft een dieper inzicht in de gevolgen van pesten, maar laat ook zien dat er licht is aan het einde van tunnel.

Sinds de dood van zijn vader, 19 jaar geleden, woont Gunnar [Þröstur Leó Gunnarsson] in afzondering op de familieboerderij met een paard als enige vriend. Nadat de IJslandse regering hem tegen een vorstelijke vergoeding dwingt om te vertrekken, zodat het gebied onder water kan worden gezet, verhuist Gunnar naar Reykjavik waar hij zijn miljonairsstatus verbergt door dagelijks statiegeldblikjes te verzamelen en in te leveren. Zijn leven krijgt een ommekeer dankzij krantenjongen Ari [Herman Samúelsson] voor wie Gunnar een veilige haven blijkt in een tijd waarin Ari’s ouders Unnur [Anna Gunndís Guðmundsdóttir] en Orri [Hjörtur Jóhann Jónsson] elkaar steeds vaker op de huid zitten. Een simpel, prachtig geacteerd portret van een man die op late leeftijd de wonderen ontdekt van het leven in de stad en het contact met andere mensen. Gunnarsson en Samúelsson zijn fantastisch, vooral tijdens de schaakscènes

De immer eigenzinnige Peter Greenaway brengt een ode aan één van zijn grote voorbeelden, de briljante, controversiële Russische regisseur Sergeij Eisenstein. Deze film betreft de periode waarin Eisenstein [Elmer Bäck] in Mexico was voor zijn eerste niet-Russische film Que Viva Mexico. Aan de hand van foto's uit die periode schetst Greenaway het portret van een excentriek genie dat worstelt met zijn identiteit, onder anderen op het gebied van seksualiteit, en een eigenzinnige filmmaker die op een unieke manier naar de wereld om hem heen kijkt. Greenaway staat bekend om zijn visuele uitspattingen en ook hier draaft hij soms wat te ver door met bizarre camerahoeken en uitzinnige beelcomposities. De uitgerekte naaktscènes met filosofische bespiegelingen zijn overdadig, maar Bäcks sterke vertolking houdt deze film voldoende met beide benen op de grond.

Op ware feiten gebeurd drama volgt de nieuwe rekruten van het Oostenrijkse leger die gedrild worden door Esmayer [Gerhard Liebman], die de reputatie heeft zeer streng en veeleisend te zijn. Een van de nieuwelingen is Mario Falak [Luka Dimic], die al als een buitenbeentje wordt behandeld vanwege zijn Joegoslavische achtergrond en al snel uitkomt voor het feit dat hij homoseksueel is. De titel verraadt waarschijnlijk al welke kant dit op gaat. Een even relevant als spraakmakend thema, uitgewerkt zonder moralisme of sentiment. Helaas is het scenario vrij oppervlakkig en wekt het camerawerk van Serafin Spitzer de indruk dat dit vooral snel en goedkoop moest worden gemaakt.

Ignacio de la Torre [Alfonso Herrera] trouwde op zijn twintigste, na een korte verloving, met Amada Diaz [Mabel Dadena], de dochter van de Mexicaanse president [Fernando Becerill] en wordt een invloedrijk persoon. Dit biografische drama omarmt de speculatie dat Ignacio een dubbelleven leidde en zijn homoseksualiteit alleen kon uiten in een geheim genootschap waar hij terecht komt via Felix Diaz [Rodrigo Virago] en waar hij een relatie heeft met congreslid Evariato Rivas [Emilian Zurita]. Dit had een boeiend drama kunnen zijn over een prominente figuur die gedwongen is zijn seksualiteit verborgen te houden, maar Pablos is veel meer geïnteresseerd in de excessen van het geheime genootschap. En dus zijn er veel flamboyante scènes met feestende mannen, waaronder groepsseks, een obsceen toneelstuk en een verkrachting (!) van Mozart’s ‘Die Zauberflöte’. Make-up en kostuums zijn verzorgd, maar dit is er ééntje voor voyeurs.

In Nederland is Elaine Stritch vooral bekend vanwege haar regelmatig terugkerende rol in de veelvuldig bekroonde sitcom 30 Rock, maar in de VS is zij een gevierde veteraan van Broadway die met de groten der aarde heeft gewerkt. Elaine is de 80 ruim gepasseerd maar zit nog vol levenslust, ambitie en heeft nog niets van haar eigenzinnigheid en scherpzinnigheid verloren. Ook nu ze meer moeite krijgt met lopen, regelmatig met gezondheidsklachten naar het ziekenhuis moet en de liedteksten regelmatig vergeet doet ze niets liever dan optreden. Aan de hand van oude foto's en verhalen vertelt Stritch weliswaar wat over haar jonge jaren, maar dit is geen traditionele biografie. Karasawa heeft namelijk veel meer interesse in het heden en dat is maar goed. Want met de manier waarop Elaine Stritch haar toenemende gebreken omarmt is ze zichtbaar een inspiratie voor haar fans, haar collega's en haar vrienden. Een inspirerende, vrolijke documentaire over het omarmen van de onvermijdelijke ouderdom en leven tot de laatste adem.

Na de dood van boezemvriend en Holocaustoverlevende Bessie [Rita Zohar] verhuist de in de Bronx geboren 94-jarige Eleanor [June Squibb] naar Manhattan. Om onbegrijpelijke redenen schrijft Eleanors dochter [Jessica Hecht] haar in voor een praatgroep voor Holocaustoverlevenden – Eleanor is een geboren en getogen Amerikaan. Eleanor gebruikt Bessies levensverhaal om zich voor te doen als overlevende, met alle voorspelbare gevolgen van dien. Je waardering hangt voor een deel af van de vraag of je Eleanor innemend en grappig, of egocentrisch en irritant vindt. Johansson laat in ieder geval subtiliteit al snel varen en zet alle registers open om tranen op te roepen. Daardoor is vooral de tweede helft afgezaagd, zeer sentimenteel en weinig effectief.

Louis Wain [Benedict Cumberbatch] is een illustrator die vanaf de late jaren ’80 van de 19e eeuw faam verwierf als illustrator van katten, vaak met menselijke eigenschappen. Cumberbatch laat zich weer eens van zijn excentrieke kant zien, maar slaagt er niet in om zijn naïeve personage interessant te maken. We ontdekken de bijzondere rol die hij had in zijn familie, zijn moeizame relatie met zijn oudste zus [Andrea Riseborough] en zijn liefde voor Emily Richardson [Claire Foy]. Toby Jones speelt de rol van Sir William Ingram, destijds de directeur van The Illustrated London News die Louis en zijn familie voorziet van een inkomen. Een fraaie productie met veel aandacht voor periodedetail, maar het verhaal zelf is helaas niet zo boeiend. Kattenliefhebbers geven dit wellicht een extra ster, want die zijn uiteraard vrij prominent aanwezig.

Simpel verhaal over een jonge vrouw die op zoek gaat naar haar vermiste broer die ergens in Londen woont. Regisseur Bryn Higgins weet op knappe wijze in het hoofd te kruipen van de aan een ernstige vorm van epilepsie lijdende hoofdpersoon, voortreffelijk vertolkt door voormalig foto-model Agyness Deyn. Sfeervol, maar voor sommigen wellicht iets te somber psychologisch drama met degelijke vertolkingen in de ondersteunende rollen, fraai vormgegeven hallucinaties en een sterke soundtrack.

Elektra Luxx [Carla Gugino] was begin jaren 90 een succesvolle pornoster en geeft nu workshops waarin ze vrouwen helpt hun seksleven te verbeteren. De ellende begint wanneer een jonge vrouw [Marley Shelton] haar in een café benadert en een vreemd voorstel doet. Gordon-Levitt speelt een vlogger over porno die zich verdiept in Elektra, maar zijn vlogs verstoord ziet door zijn zusje [Amy Rosoff], die zo haar eigen ideeën heeft over hoe de vlog zo succesvol mogelijk kan worden. Veel vrouwelijk vlees en parodieën op pornofilms (als er iets overbodig is) doen vermoeden dat Guiterrez vooral bezig was om zijn eigen seksuele fantasieën te verkopen als film. Julianne Moore heeft een klein rolletje als de Maagd Maria, maar liet haar naam van de credits verwijderen. Je hoeft niet lang naar dit gedrocht te kijken om te begrijpen waarom,