Opinions

Het duurt een eeuwigheid voor The Eye Creatures in actie komen en da's maar goed ook, want niet geheel onverwacht zien ze er belachelijk uit. Leeghoofdige SF-thriller heeft geen enkel recht om meer dan 10 minuten te duren, maar regisseur Larry Buchanan weet de martelgang op zeer dubieuze wijze te rekken tot bijna 80 minuten. Onuitstaanbaar, nauwelijks uit te zitten.

Na de dood van haar ouders trekt Anna [Whitney Peak] in bij haar oma [S. Epathe Merkerson]. Ze raakt bevriend met buurtbewoners Julie [Laken Giles] en Shawn [Finn Bennett] en wordt geconfronteerd met geweld dat angstaanjagend veel doet denken aan haar rechte nachtmerries. Heeft te maken met de mythologie rondom ‘Sandman’ [Ben Bladon] en er is een zijplot rondom een familiegeheim. Goed geregisseerd en sfeervol, maar origineel is anders.

Vier hooggeplaatste terroristen komen bijeen in een huis in Nairobi. Kenia, Het Verenigd Koninkrijk en Kenia hebben een kans om ze met een droneaanslag te liquideren. De Amerikaanse Luitenant-kolonel Ed Walsh [Gavin Hood] stuurt de mensen aan die de aanslag moeten uitvoeren, maar heeft het fiat nodig van de Britse Kolonel Katherine Powell [Helen Mirre] die weer toestemming moet krijgen van Luitenant-generaal Frank Bensons [Alan Rickman] die zelf weer goedkeuring moet krijgen van de Britse regering. De Keniaanse Majoor Moses Owiti [Vusi Kunene] leidt de operatie aan de grond die tot doel heeft de ‘bijkomende schade’ te beperken. De verschijning van een jonge broodverkoopster [Aisha Takow] dicht bij het doelwit stelt alle betrokkenen voor een groot dilemma. Barkhad Abdi (Captain Phillips) is de enige die ter plaatse iets kan doen om haar te redden. Ondanks dat dit vooral bestaat uit eindeloos overleg, is dit een spannende thriller die op een boeiende wijze inzicht geeft in de vele aspecten die meespelen bij het plannen en uitvoeren van een droneaanslag. Prima geacteerd en opgedragen aan Alan Rickman die twee maanden voor de première overleed.

De 27-jargie Nicolas Pesce vertilt zich niet alleen, maar slaat de plank ook op veel teveel punten volledig mis in deze bizarre, maar mislukte psychologische thriller. Een zonderlinge man (Will Brill, het enige lichtpuntje in deze film) vermoordt Francisca's moeder [Diana Agostini], maar wordt zelf halfdood geslagen door Francisca's vader [Paul Nazak]. Vader laat de piepjonge Francisca alles opruimen en zij begraaft moeder in de tuin en verstopt diens moordenaar in de stal waar ze hem martelt, maar wel in leven houdt.
Pesce geeft geen enkele indicatie over de motivatie voor Francisca's krankzinnige gedrag. Aangezien zij het centrale karakter is in deze film, is dat een groot manco waardoor hij de kijker op afstand houdt. Dat doet hij ook door alles in gestileerd zwartwit te filmen en een soort alternatief universum te suggereren: de boerderij ligt op een niet nader genoemde afgelegen plek waar blijkbaar geen mens komt. En horror werkt nu éénmaal beter in een herkenbare setting. "The Eyes Of My Mother" deed mij in een aantal opzichten denken aan "The Human Centiipede II (Full Sequence)" - één van de beste horrorfilms van de 21e eeuw - maar toont in zijn debuut vooralsnog iemand te zijn die de bel heeft horen luiden, maar geen idee heeft waar de klepel hangt.

Met haar ex-echtgenoot Jim Bakker stond Tammy Faye aan de basis van het tv-evangelisme. Samen zetten ze maar liefst drie verschillende Christelijke tv-zenders op waarmee tientallen miljoenen kijkers in binnen-

en buitenland wisten te bereiken met hun positieve, vaak zelfs uitbundige uitingen van Christelijke liefde. Deze documentaire kijkt terug op deze periode vanuit het perspectief van Tammy Faye, aangevuld door Jim Bakker - die in de jaren '80 veroordeeld werd wegens fraude met de donaties - en haar huidige echtgenoot Roe Messner. Het is een boeiend verhaal, vooral wanneer het zich richt op de vete met Jerry Falwell en Tammy's taboedoorbrekende televisiewerk, waarin ze één van de eersten is die openlijk pleit voor naastenliefde jegens AIDS-patiënten en waarin ze een programma maakt met een openlijk homoseksuele presentator. De archiefbeelden plaatsen dit alles in perspectief in deze documentaire met uitstekend commentaar van travestiet Ru Paul. Het van Babe afgekeken gebruik van handpoppen om de verschillende hoofdstukken te introduceren had alleen niet gehoeven.

In 2000 maakte Fenton Bailey en Randy Barbato de documentaire The Eyes of Tammy Faye waarin Tammy Faye zelf aan het woord kwam over de opkomst en ondergang van de Christelijke gemeente, de eigen zender en het pretpark die ze samen met haar echtgenoot Jim Bakker had opgebouwd. Die documentaire is veel interessanter dan deze soms tenenkrommende verfilming van dat verhaal met Chastain als Tammy Faye en Garfield als Jim Bakker. Niemand lijkt enig idee te hebben wat er achter het masker van de TV-persoonlijkheden zat en dus zijn Chastain en Garfield gedoemd om karikaturen neer te zetten met geforceerde maniertjes en stemoprispingen alsof het een sketch in Saturday Night Live betreft. Een veel te lange sketch waarbij het lachen je al snel vergaat en de ergernis begint te overheersen. Cherry Jones komt er veel beter vanaf als Tammy’s moeder Rachel en er is goed ondersteunend werk van Vincent D’Onofrio als Jerry Falwell en van Gabriel Olds als Pat Robertson, de tele-evangelist wiens vergaarde rijkdom een belangrijke drijfveer voor Jim was.

Ondanks hun scheiding doen Max [Bobby Cannavale] en Jenna [Rose Byrne] hun best om hun autistische zoon Ezra [William A. Fitzgerald] zo goed mogelijk groot te brengen. Nadat Ezra voor de zoveelste keer wordt verwijderd van een school vanwege zijn storende gedrag, ontstaat er een impasse over Ezra’s toekomst. Max besluit Ezra stiekem mee te nemen naar zijn broer [Rainn Wilson], maar krijgt onderweg van zijn manager [Whoopi Goldberg] te horen dat hij mag optreden als stand-up komiek bij Jimmy Kimmel! Jenna doet wanhopige pogingen om Max’ vader Stan [Robert De Niro] over te halen haar te helpen. Zwalkende roadmovie heeft vooral in de tweede helft enkele vertederende momenten, maar de hoofdpersonages en hun onderlinge relaties zijn onvoldoende uitgewerkt. De Niro, Wilson en Vera Farmiga (als een oude vriend bij wie Max en Ezra korte tijd verblijven) zorgen voor de beste momenten.

Ben [Shlomi Bertonov] en Raz [Ariel Wolf] zijn net verhuisd naar een ruim appartement in een niet al te frisse wijk in Tel Aviv met de belofte dat er binnen een paar jaar veel ten goede gaat veranderen. Ben wordt tevens voorzitter van de bewonersgroep in het appartementencomplex en wanneer hij ziet hoe twee gastarbeiders tegen een net geplant boompje leunen, neemt hij zijn verantwoordelijkheid en belt hij de politie op. Vanuit zijn appartement zien Ben toe hoe één van de twee mannen zwaar wordt mishandeld bij zijn arrestatie en die gebeurtenis doet Bens zekerheden op hun grondvesten schudden. Volgens sommige bronnen een komedie, iets wat niet valt uit te sluiten aangezien Haguels scenario allerlei geitenpaadjes betreedt en een zwakke ontknoping heeft. Goed geacteerd, dat wel.