Opinions

Touda [Nisrin Erradi] is een Shikhat, een zangers van uitbundige Marokkaanse popliedjes, die het grensoverschrijdende gedrag van mannen hoopt te kunnen ontvluchten door haar carrière te vervolgen in Casablanca en zich te richten op Aïta, het zingen van vaak stemmige traditionele liedjes die hun oorsprong vonden op het platteland. Ze hoopt daar bovendien snel een woning te kunnen vinden (en betalen) zodat ze haar sprakeloze zoontje [Joud Chamihy] kan laten overkomen en naar een school voor doofstomme kinderen te sturen. In Casablanca ontmoet ze een oude, ervaren violist [El Moustafa Boutankite] die haar wil helpen haar droom te realiseren. Karakterstudie vol levendige muziek, overtuigend gespeeld en gezongen door Erradi, vereist enige kennis van de Marokkaanse cultuur en de traditionele rol van een Shikhat. Vanuit Westers perspectief ontstaat de indruk dat een Shikhat de status heeft van een stripper en dat is waarschijnlijk niet geheel toevallig. Dat neemt niet weg dat er een gebrek is aan verhaal en dat Ayouch en coscenarist Maryam Touzani geen origineel of bevredigende einde konden bedenken. Als een liefhebber bent van Marokkaanse pop kun je hier meer van genieten.

Deze nostalgische luchtige komedie is ook een intelligent onderzoek naar groepsdynamiek. De film richt zich op de drie dagen voor het begin van het collegejaar wanneer een aantal 'freshman' honkballers intrekt in het een huis waar ze met hun aanstaande teamgenoten kennis maken gedurende een levendig weekend. Er is niet zozeer een verhaal, wel een romantisch plotje rondom nieuwkomer Jake [Blake Jenner] en studente Beverly [Zoey Deutch], maar de film zit vol rake momenten en vooral met realistische karakters. Het plezier spat van het scherm en Richard Linklater weet volkomen naturel acteerwerk uit zijn sterke cast te halen. Mooiboy Jenner maakt een indrukwekkend speelfilmdebuut in een film die het vooral moet hebben van een combinatie van 80s-nostalgie (heerlijke soundtrack) en uitstekend acteerwerk. En dat maakt deze film meer dan de moeite waard.

Drama over de relatie tussen voetballegende Gavin Grey [Dennis Quaid] en beauty queen Babs Rogers [Jessica Lange] vanaf 1956 - het hoogtepunt van Gavins carrière - tot aan een reünie van zijn team in 1981. Timothy Hutton is een wederzijdse vriend die regelmatig als vredestichter fungeert en John Goodman een oud-teamgenoot met wie Gavin een horeca-gelegenheid opzet. De film probeert iets te krampachtig het relatiedrama te koppelen aan historische gebeurtenissen, maar daardoor ontbreekt het hier aan focus en is het aan de sterren om de boel drijvende te houden. Daar slagen ze in ieder geval in, maar dat neemt niet het gevoel weg dat hier meer in had gezeten.

Muzikale biografie van Jamie New [Max Harwood], een homoseksuele jongen in Sheffield die probeert een manier te vinden om zichzelf te kunnen zijn zonder dat hij daarmee zichzelf en zijn familie en vrienden in de problemen brengt. Op school maken plaaggeest Dean Paxton [Samuel Bottomley] en juffrouw Hedge [Sharon Horgan] het erg lastig voor hem maar gesteund door zijn beste vriendin Pritti [Lauren Patel] en geïnspireerd door een oude Drag Queen [Richard E. Grant] besluit Jamie zijn ware ik aan de wereld te tonen. Harwood is bijzonder charismatisch als Jamie, maar ook de rest van de cast presteert uitstekend. De scènes met moeder Margaret [Sarah Lancashire] zijn emotionele hoogtepunten, maar het zijn de inventief gefilmde muzikale sequenties die dit tot een onvergetelijke, hartverwarmende ervaring maken waarna je even fluitend en glimlachend door het leven kunt gaan.

Lang niet iedereen weet dat The Real Thing, vooral bekend van de evergreen "You To Me Are Everything", meer was dan een zoetsappige soulband. Deze aandacht voor deze vier jongeren uit de Liverpoolse wijk Toxteth, vanwege de postcode ook wel L8 genoemd, is dus zeker terecht. De informatie die deze documentaire te bieden heeft is weliswaar interessant, maar helaas vrij karig. De belangrijkste nog levende hoofdrolspelers doen allemaal hun zegje, evenals fans, popjournalisten en collega's als Kim Wilde en Billy Ocean. Regisseur Sheridan laat ze helaas zelden meer dan twee zinnen achter elkaar zeggen. En vaak bevestigen (lees: herhalen) ze slechts datgene wat eerder al eens is gezegd. Zo horen we o.a. keer op keer hoe knap en sexy de bandleden waren, dat het liedje Children of the Ghetto zo'n geweldig liedje is en dat Ray Lake veel moeite had met de roem en de rijkdom. Verder zijn er vrij veel tegeltjeswijsheden in de vorm van one-liners.

Het grootste manco is echter het vrijwel volledig ontbreken van archiefmateriaal en het feit dat het belangrijkste element, de muziek zelf, eveneens vrijwel volledig (letterlijk) naar de achtergrond is verbannen. Wanneer de bandleden vol enthousiasme spreken over hun optreden in het televisieprogramma Opportunity Knocks of hun debuut bij Top Of The Pops mag je als kijker toch verwachten dat we in ieder geval iets te zien of te horen krijgen van hun optreden!? En als ze het over een bepaald liedje hebben, mogen we het dan AUB ook even horen? Het antwoord is NEEN. Zo is deze muzikale documentaire te oppervlakkig voor degenen die The Real Thing en hun muziek goed kennen en te vaag voor degenen die ze alleen oppervlakkig kennen. Maar het album '4 From 8' ga ik in ieder geval eens integraal beluisteren.

Evelyn [Michelle Yeoh] en Waymond Wang [Ke Huy Quan] hebben een afspraak met belastingconsulent Deirdre Beaubeirde [Jamie Lee Curtis]. Dat is de kapstok voor een niet na te vertellen verhaal. Wat moet volstaan is dat het scenario (geschreven door de regisseurs) uitgaat van de theorie dat er voor elke keuze die Evelyn maakt en heeft gemaakt een paralleldimensie is. In deze volstrekt onvoorspelbare, fantasierijke, briljant gemonteerde en zeer vermakelijke SF-actiekomedie ontdekt Evelyn dat ze kan transporteren van de ene naar de andere dimensie. Je valt van de ene in de andere verbazing in een film met een moordend tempo waarin de lesbische relatie van dochter Joy [Stephanie Hsu] en de generatiekloof met vader Gong Gong [James Hong] een centrale rol speelt. Yeoh is nog steeds een geweldige actiester, Quan nomineert zichzelf als de nieuwe Jackie Chan, maar ook Sregor en (wie had dat gedacht) Curtis laten zich niet onbetuigd in de vele spectaculaire actiescènes. Maar het duurt een half uur te lang.

Zeer indringend psychologisch drama, volledig digitaal gefilmd. Angie [Radha Mitchell] en een aantal van haar vriendinnen zijn allemaal kort na elkaar zwanger geworden. Wanneer Angies zoontje kort na diens geboorte sterft, gaat Angie door een persoonlijke hel die verergerd wordt door het feit dat haar vriendinnen - mede door Angies irrationele gedrag - het contact met haar verbreken. Mitchell excelleert in de complexe hoofdrol en regisseur Marc Foster - die later grote successen zou boeken met o.a. Monster's Ball en The Kite Runner - gebruikt de digitale techniek om je als kijker mee te nemen in de psyche van de hoofdpersoon die haar verlies probeert te verwerken ondanks dat ze steeds op keiharde wijze wordt geconfronteerd met haar verlies. Veel momenten die je niet snel vergeet - waaronder een bezoek aan het mortuarium - en een bitter, maar veelzeggend slot maken dit tot een aanrader.

Meisje heeft SCID, kan daardoor niet naar buiten en wordt bemoederd door haar moeder. Oh ja, haar vader en haar broer zijn omgekomen bij een auto-ongeluk. Meisje en nieuwe buurjongen (op skateboard) wisselen één blik uit en het startschot voor een Rondje Clichés kan beginnen. Jongen is namelijk ook zielig, want hij moet zijn moeder en zusje beschermen tegen zijn alcoholische, gewelddadige vader. Deze twee zielige tieners moeten natuurlijk wel zonder al teveel problemen bij elkaar komen, dus de rest van het verhaal kun je zelf wel voorspellen. Alhoewel, die idiote wending op het einde is wel een heel radicale manier om een happy-end te forceren. Flauwe en soms ronduit stompzinnige romantiek, routinematig geregisseerd en allesbehalve verheffend. En wat heeft die gast in dat ruimtepak in vredesnaam te zoeken deze film?

Mustafa [Akhtem Seitablaev] komt naar Kyiv om met zijn zoon Alim [Remzi Bilyalov] het lichaam van zijn andere zoon Nazim [Anatoliy Marempolkiy] te transporteren naar het door Rusland bezette De Krim, waar Nazims moeder begraven is. Mustafa negeert de protesten van Nazims verloofde [Dariya Barikhashvili] en dat doet de verstandhouding tussen vader en zoon geen goed. Tijdens de lange reis (met het lichaam in de achterbak) komen Mustafa en Alim verschillende obstakels tegen en verandert hun onderlinge verstandhouding. Degelijke, maar zeker niet opzienbarende roadmovie won in eigen land Oekraïne flink wat prijzen en kon ook rekenen op internationale steun, onder anderen op het filmfestival in Cannes. Helaas niet omdat het een goede film is, maar omdat het gaat over de verhouding tussen De Krim en de rest van Oekraïne en dus paste bij het maatschappelijke debat.

Meryl Streep en Sam Neill spelen hier op het top van hun kunnen in dit uitstekend geregisseerde drama, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Tijdens een verblijf nabij Ayer's Rock verdwijnt de baby van Michael [Sam Neill] en Linda Hamilton [Meryl Streep] uit hun tent en wordt na een intensieve zoektocht door terug gevonden. Linda houdt vanaf het begin vol dat de baby door een dingo is meegenomen en gedood en een eerste onderzoek bevestigt dat. De media pikken het verhaal op en al snel is Australië in de ban van de Hamiltons. Daardoor gaan steeds meer mensen zich actief bemoeien met het onderzoek, wordt de zaak heropend en komen waanzinnige theorieën naar buiten over hoe en waarom de Hamiltons hun kind zelf zouden hebben gedood.

De kracht van deze film zit 'm in de zakelijke benadering, waardoor de film een sterk documentair karakter heeft. De film neemt geen standpunt in over de media, maar registreert wel op effectieve wijze hoe deze persoonlijke tragedie een publieke zaak werd: gewone Australiërs discussieerden eindeloos over de onderzoeken, waarbij de gemoederen soms ernstig opliepen; onder het personeel van een bedrijf loopt een weddenschap over wanneer de zwangere Linda komt te bevallen. Meryl Streep zet Linda ook neer als een vrouw die halsstarrig weigert de media te bespelen en daardoor soms ronduit onsympathiek overkomt op het TV-publiek. Neill maakt ook indruk als de predikant wiens geloof danig op de proef wordt gesteld. Een fascinerend verhaal, vertelt zonder opsmuk maar met de integriteit die een gevoelig relaas als dit verdient.

Remake van Sam Raimi’s grensverleggende horrormeesterwerk is overbodig en onvermijdelijk inferieur. In een vrijwel identieke setting komen vijf jongeren deze keer bij elkaar om opnieuw een poging te maken Mia [Jane Levy] ‘cold turkey’ van haar verslaving af te helpen. Een van hen [Lou Taylor Pucci] is zo dom om, ondanks de nadrukkelijke waarschuwingen, spreuken voor te dragen uit het Boek der Doden. Scoort nog redelijk hoog op het gebied van make-up en special effects, maar mist het tempo, de inventiviteit en vooral de humor van het origineel.

Begint en eindigt met een shot dat gekopieerd is uit Sam Raimi’s meesterwerk The Evil Dead (1982) en verwijst er vooral in het begin nadrukkelijk naar. De achteraf gezien onzinnige proloog maakt helaas al duidelijk dat Cronin de bel heeft horen rinkelen, maar niet weet waar de klepel hangt. Na een aardbeving ontdekken Bridget [Gabrielle Echols], Danny [Morgan Davies] en Kassie [Nell Fisher] een bizar boek en een LP uit 1923 in een ondergrondse catacombe. Danny speelt de LP af en roept daarmee de ‘Evil Dead’ uit de titel. Die neemt bezit van moeder Ellie [Alyssa Sutherland]. Tante Beth [Lily Sullivna], een ongewenst zwangere, verslaafde gitaartechnicus, moet ze proberen in leven te houden. Veel jatwerk en onvermijdelijk veel clichés, maar geduldige splatterliefhebbers kunnen de bloederige finale best waarderen, al is het zeker niet voldoende om deze matige horrorfilm te redden.

Samen met Peter Jackons meesterlijke “Braindead” ook bekend als “Dead Alive” is dit de goorste film aller tijden. Volgens veel bioscoopgangers in 1982 was dit de meest angstaanjagende film ooit en niemand minder dan Leonard Maltin noemde het ‘One of the grossest horror films’ ever. De maestro van de geschreven horror Stephen King omschreef de film zelfs als ‘“the most ferociously original horror film of the year”. Het verhaal achter de film is al even bizar en origineel als deze fantastische, grensverleggende en nimmer geëvenaarde horrorfilm. Sam Raimi, die 20 jaar later zijn grootste commerciële succes had met de Spiderman-trilogie, was een filmstudent die met zijn broer, een paar vrienden en een klein budget een film maakten onder dusdanige omstandigheden dat het een wonder is dat de film ooit is afgemaakt. Dit is eigenlijk een film gemaakt door een groep uiterst fanatieke filmmakers en een cast die bereid was om alles te geven voor de film en zich fysieke en geestelijke pijn lieten welgevallen uit een combinatie van loyaliteit en halsstarrigheid, een weigering om op te geven.

Dat laatste gold vooral voor de actrices, die een door demonen bezeten versie van hun karakter moesten spelen met harde lenzen die niet alleen lastig waren in te brengen, maar die hun oogbal blokkeerden waardoor ze dus helemaal niets konden zien. Hun make-up is uiterst effectief, zeker gezien het uiterst beperkte budget, maar het was een ratjetoe van allemaal rotzooi, waaronder stoffen die helemaal niet geschikt waren voor menselijk gebruik! Het moge dus duidelijk zijn dat het aanbrengen, maar zeker ook het verwijderen van de make-up een hel geweest moet zijn. Ellen Sandweiss moest in vrieskou vele keren op blote voeten door het bos rennen en sneed daarbij armen en benen en bloedde behoorlijk. Die pijn en inspanning is zichtbaar in de scène waarin zij – ik probeer een spoiler te vermijden – ‘wordt belaagd door planten’. Betsy Baker, die de woorden “We’re gonna get you” uitspreekt, misschien wel de beroemdste quote uit de film, kreeg van haar regisseur te horen dat haar karakter er van langs kreeg met een boomstam, maar dat ze er speciaal ééntje van piepschuim hadden laten maken zodat het geen pijn zou doen. Ehm... nou... nee dus.

Maar het is hoofdrolspeler Bruce Campbell, als de tot absolute cultheld verworden Ash, die het meeste voor de kiezen kreeg. De film zit vol scènes waarin hij struikelt, van alles over zich heen krijgt en flinke klappen moet incasseren. Raimi daagde hem steeds uit om steeds verder te gaan en Campbell liet zich nimmer kennen, ook al heeft hij ook absoluut zijn eigen fysieke grenzen ontdekt. Het is vertolking vol bravoure, gemaakt door een groep liefhebbers van het horrorgenre die zich niets aantrokken van conventies en zichzelf de opdracht hadden gesteld om de meest gruwelijke, angstaanjagende horrorfilm aller tijden te maken. De crew verbleef tijdens de officiële shoot op locatie in een bouwvallige hut, midden in een bos, dat bij aankomst niet alleen onverwarmd en oncomfortabel bleek te zijn – de crew sliep hier elke nacht op de grond – maar ook vol bleek te liggen met koeien- en paardenstront! Ze ruimden dat natuurlijk zelf op, maar je kunt je voorstellen hoe armoedig de omstandigheden geweest moeten zijn. Om dan nog maar te zwijgen van de kookkunsten van de totaal onervaren en ongeschikte kok!

De film bleef ruim 2 jaar op de plank liggen en heeft zijn verlate succes deels te danken aan de publiciteit die Stephen Kings opmerking over het bezorgde, maar vooral door de komst van de videomarkt. Want The Evil Dead was een film wiens reputatie zich langzaam maar zeker uitbreidde over de enorme markt van horrorfilmliefhebbers. The Evil Dead stond al snel te boek als de meest gestolen videoband in videotheken, omdat fans de film steeds weer opnieuw wilden zien. Dat succes had niet te maken met het verhaal, dat is namelijk in één eenvoudige zin vertelt. Vijf jongeren besluiten hun vakantie door te brengen in een afgelegen huisje in het bos, alwaar ze na het afspelen van een band met demonische spreuken worden belaagd door The Evil Dead. Zo is er geen intro: de film begint met een subliem, vervormd trackingshot voorzien van een bizarre, angstaanjagende soundtrack dat direct de confrontatie zoekt met Ash en zijn vrienden. En daarna volgen de geniale visuele vondsten zich op, maar let ook op de inventieve en even geniale geluidstrack en bedenk je dat de oorverdovende kreten van de zombies/demonen behoorlijk dicht bij het oorspronkelijke geluid van de acteurs ligt! En zo is deze film in elk opzicht een absolute tour-de-force, maar bovenal het resultaat van keihard zwoegen en hartstochtelijk volharden door een groep fanatieke amateurs, die hun liefde voor het genre omzetten in een grensverleggend en zeer invloedrijk meesterwerk. Er is geen film die ik vaker heb gezien dan deze en het is keer op keer genieten, maar de foto’s onderstrepen dat deze film niet voor iedereen geschikt is. Teveel hoogtepunten om op te noemen, maar mijn favoriet is die waarin Linda probeert te raden welke speelkaart Shelley voor haar heeft. Zie het, oordeel zelf en kies je eigen hoogtepunt!

Op 20 augustus 2023 ontfermde de politie van Santa Clara-Ivins in Utah zich over een ondervoede, mishandelde jongere die huis aan huis ging om te vragen om eten en drinken. Het ging om een van de zes kinderen van Ruby Franke, die lange tijd met haar echtgenoot Kevin een succesvol YouTube-kanaal hadden waarin ze hun gezinsleven met zes kinderen registreerden. De jongen was ontsnapt uit het huis van Jodi Hildebrant, een ‘levenscoach’ die nauw bevriend was met de familie Franke. Alle hoofdrolspelers bij het onderzoek dat volgde, werkten mee aan deze documentaire. Daaronder zijn ook mensen die zich aansloten bij ‘ConeXions Classroom’, een initiatief van Ruby en Jodi waarmee ze beloofden relatieproblemen op te lossen. Borgman kreeg zelfs toegang tot de opnames van telefoongesprekken die Ruby en Jodi vanuit de gevangenis voerden en beelden van de arrestatie en ondervraging van Jodi en Ruby. Integere documentaire werpt indirect een kritische blik op de diep religieuze gemeenschap in Utah en die van aanhangers van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in het bijzonder.

Grappige westernkomedie die een aardige voorganger is van Mel Brooks' 'Blazing Saddles' dat twee jaar later in de bioscoop verscheen. Het scenario is voortreffelijk, maar het acteerwerk is zeer wisselvallig. Mickey Rooney - als de machtige, steenrijke aartsvijand van Roy Slade - is prima en Dom DeLuise - als de psychiater die Roy tracht te rehabiliteren - is hilarisch in een klein rolletje. Dick Shawn doet een briljante reprise van zijn rol in The Producers als een de wel erg excentrieke Marshall Bing Ball die Slade uit de weg moet zien te ruimen en veteraan Milton Berle toont zijn grote komische talent als een schoenenverkoper die Roy, met frisse tegenzin, een stage aanbiedt als schoenverkoper. John Astin schmiert er echter op los in de titelrol en Edie Adams is de kleurloze (en niet al te best gedubte) love-interest. Wie zich niet teveel stoort aan overacteren (Henry Gibson en Pat Morita doen ook een duit in het zakje) zal ongetwijfeld meer genieten van deze goed geschreven westernkomedie, die ondanks zijn tekortkomingen voldoende goede momenten te bieden heeft.

Vanaf midden jaren '70 tot begin jaren '90 was Agatha Christie uiterst geliefd bij film- en televisiemakers. Het bleek een aangenaam vehikel om een keur aan sterren in kleine rolletjes te laten opdraven, al leverde dat lang niet altijd memorabele films op. Dit is geen hoogvlieger, vooral omdat het scenario van Anthony Schaffer erg dialooggedreven is waardoor de film technisch gezien weinig interessant is. Peter Ustinov is helemaal in zijn element en de perfecte Hercule Poirot en in een cast met o.a. Maggie Smith, Roddy McDowall en Diana Rigg is het James Mason die de beste indruk achterlaat wanneer Poirot hem aan een onvermijdelijke ondervraging onderwerpt. Dit is geen zware kost, maar prettig vermaak dat net zo luchtig is als de gemiddelde op Mallorca behoort te zijn.

Schrijver/regisseur Andrew Getty verwerkte zijn persoonlijke nachtmerries in deze uiterst persoonlijke horrorfilm waar hij maar liefst 15 jaar aan werkte, tot aan zijn dood in 2015 als gevolg van zijn verslaving aan Crystal Meth. Producer Michael Luceri maakt deze bizarre film af.

Dennis [Frederic Koehler], een achterlijke tiener, wordt geteisterd door nachtmerries waarin een misvormde entiteit [MIchael Berryman, bekend uit 'The Hills Have Eyes' ] verschijnt. De nachtmerries zijn voor Dennis steeds moeilijker van realiteit te scheiden, zeker wanneer zijn weerspiegeling tegen hem begint te praten en hem opzet tegen alles wat en iedereen die hem ooit lief is geweest.

Controversiële horrorfilm omdat het scenario een direct verband legt tussen Dennis' achterlijkheid en de gruwelijkheden die hij begaat (wanneer Dennis wil stoppen zegt zijn weerspiegeling dat hij gewoon 'een ander achterlijk kind' vindt om zijn werk te doen), maar in de loop van de film blijkt het veel ingewikkelder in elkaar te zitten. Koehler geeft een geweldige tour-de-force weg en de film is visueel inventief. Na het wat trage eerste half uur komt de film op stoom en werkt het op meeslepende wijze toe naar een indrukwekkende finale. Een film die ongetwijfeld meningen zal verdelen, maar dat Andrew Getty een unieke filmbeleving heeft weten te creëren in zijn enige film, staat buiten kijf.

Programmeur Caleb Smith [Domhnall Gleeson] valt de eer te beurt om een bezoek te brengen aan hun illustere werkgever Nathan [Oscar Isaac], een miljardair die verblijft in een afgelegen, zwaarbeveiligde woning te midden van een enorm landgoed. Nathan vraagt Caleb om de Turing Test te doen met Ava [Alicia Vikander], een vorm van AI die Nathan zelf heeft onderworpen. In een aantal sessies moet Caleb vaststellen of een mens interactie met Ava kan hebben zonder te weten dat zij een computer is. Al gauw geeft Ava signalen af dat Nathan wellicht hele andere, mogelijk kwaadaardige bedoelingen heeft. Dit is een idee dat werkt op papier, maar niet in een film omdat de computer omdat de computer gespeeld wordt door een mens. Het is bovendien vrij saai om te kijken naar een serie gesprekken, ook al levert dat zo nu en dan interessante gedachtewisselingen op en maakt de cast er het beste van.

De cast is er ééntje om je vingers bij af te likken en William Powell en Jean Arthur doen wat ze kunnen met het redelijke, maar niet geniale materiaal. De film is wat traag gemonteerd en de regie laat ook wat te wensen over, waardoor de grappige momenten die het scenario wél bevat niet optimaal uit de verf komen. Er is genoeg talent voor de camera om een onvergetelijke screwball-comedy neer te zetten, maar in plaats daarvan weten ze de film slechts drijvende te houden.

Puber Pauline [AnnaLynne McCord] wil medicijnen studeren in de hoop dat ze haar aan Cystic Fibrosis lijdende zusje kan redden, maar krijgt ook te maken met seksuele gevoelens. Bovendien heeft ze te kampen met een extreem veeleisende moeder [Traci Lords]. Die verwarring veroorzaakt bizarre dromen en fantasieën die haar toch al vaak bizarre gedrag alleen maar versterken. Deze zwarte komedie voelt al snel als een herhaling van zetten. Het scenario hobbelt van macabere fantasie naar woordenwisseling met moeder en een ongemakkelijk moment op school tot het eindelijk tot het gruwelijke, maar helaas niet al te schokkende einde. De bijrollen van John Waters, Malcolm McDowell en Ray Wise maken dit misschien interessant voor cultliefhebbers, met de nadruk op misschien.

Gelauwerde TV-film met Martin Sheen als Eddie Slovik [Martin Sheen], een kruimeldief die na een aantal jaren in de gevangenis zijn leven eindelijk op de rails lijkt te hebben: hij is pas getrouwd met de liefde van zijn leven, ze hebben samen een huis gekocht en het leven lijkt Eddie toe te lachen. Hij is geschokt wanneer hij in 1944 wordt opgeroepen voor actieve dienstplicht en bedenkt een list waarmee hij verwacht te kunnen voorkomen dat hij ooit zijn wapen moet gebruiken. De titel verwijst naar het vonnis dat Eddie werd opgelegd wegens desertie, een feit dat jaren verzwegen werd voor zijn vrouw [Mariclaire Costello] en zijn dienstmaatje [Gary Busey].

Het scenario, gebaseerd op het boek van William Bradford Huie, vertelt het levensverhaal van Eddie aan de hand van mensen die tijdens verschillende fases van zijn laatste jaar een belangrijke rol speelden. Martin Sheen is subliem in een complexe vertolking en het onvermijdelijke slot van de film is moeilijk om naar te kijken, maar om juiste redenen. Een zeer goed gemaakt, integer en relevant historisch drama over een twijfelachtige pagina uit de Amerikaanse militaire geschiedenis.

Gebaseerd op het relaas van een seriemoordenaar die van 1978 tot 1991 minstens 36 moorden pleegde. Issa Davydov [Niko Tavadze] is de inspecteur die iets recht te zetten heeft wanneer blijkt dat hij de verkeerde persoon voor het gerecht heeft gebracht. Sevastyanov [Evgeniy Tkachuk] is de fotograaf die helpt om nieuw bewijsmateriaal zo zorgvuldig mogelijk vast te leggen. De verdenking valt op Vality [Evgeniy Muravich], maar de waarheid blijkt (uiteraard) een stuk ingewikkelder. Stemmige misdaadthriller met een stevige dosis geweld, maar mede door de soms wat verwarrende tijdsprongen mist het de sfeer en de suspense van het vergelijkbare Citizen X (1995), en een imposante schurk.

Blijkbaar is er volk dat wel iets ziet in dit werkje en ik zie ook wel een link met Terrence Malick. Deze film is bijzonder om twee reden: hij is nóg slaapverwekkender dan Malicks 'Song to Song' en ik heb 't volgehouden tot het einde, al moet ik toegeven dat ik mijn gedachten hier amper bij kon houden. De meest voorkomende gedachten waren 'waarom kijk ik naar deze onzin?' en 'is het nou nog niet afgelopen?'

Dit heet 'minimalistische filmmakerij' te zijn. Inderdaad, een minimum aan inhoud, een minimum aan creativiteit (lange, volstrekt statische shots) en vooral een minimum aan amusementswaarde. Onuitstaanbaar, dit soort pretentieus gewauwel.

Kent MacKenzie probeert documentaire en drama met elkaar te vermengen, maar door amateuristisch acteerwerk en te opzichtig gedubde dialoog werkt het gewoonweg niet. Het commentaar van de jonge Indianen die hun reservaat hebben verruild voor Los Angeles is wél overtuigend en er zijn zeker ook momenten van oprechtheid te zien, maar al met al is dit een wat gekunstelde poging tot docu-drama.

“eXistenZ” gaat over de invloed die de wereld van de virtuele games heeft op de spelers, die niet alleen hun consoles via een biopod rechtstreeks aansluiten op hun lichaam, maar die door de ultra-realistische vormgeving van het spel nauwelijks het verschil tussen de virtuele wereld en de echte wereld kunnen onderscheiden. Toen de film in 1999 uitkwam was dit in de ogen van filmcritici erg vergezocht, maar bijna 20 jaar later is niet alleen de technologie zo ver ontwikkeld dat de virtuele wereld haast net zo realistisch oogt als de echte wereld, we zien ook dat gameverslaving – in het bijzonder onder jongeren – een explosief groeiend probleem is.

De film begint bij een demonstratie van een nieuw spel genaamd “eXistenz”, ontworpen door de beroemde game-designer Allegra Geller [Jennifer Jason Leigh]. Een select groepje aanwezigen krijgt de unieke kans om mee te doen in een demo-versie, waarbij Allegra hun spel direct kan downloaden in hun bioports. Ondanks dat Ted Pikul [Jude Law] alle bezoekers heeft gefouilleerd, pleegt één van hen tijdens de download een aanslag met een zelfgemaakt wapen, waarbij hij de woorden “Death to the demonessf Allegra!” roept. Allegra overleeft de aanslag, maar slaat samen met Ted en haar beschadigde console op de vlucht. Om er zeker van te zijn dat “eXistenZ” niet onherstelbaar is beschadigd, moet ze samen met Ted het spel spelen. Maar dat spel speelt zich af in een virtuele wereld waarin iedereen een potentiële vijand is en niemand de absolute macht heeft.

Dit was de eerste hoofdrol voor Jude Law en hij en Leigh zijn voortreffelijk in complexe rollen. Dit is namelijk geen film waarin je als kijker achterover kunt leunen en het verhaal zich in makkelijk verteerbare, hapklare brokken aan je ontvouwt. “eXistenZ’ verwondert van begin tot einde, niet alleen door de sterke kleine rollen van toppers als Ian Holm en Willem Dafoe, maar ook door de geloofwaardige manier waarop Cronenberg de gamewereld tot leven brengt. De game-karakters ogen authentiek, maar kunnen alleen reageren op ondubbelzinnige vragen en opmerkingen. De manier waarop de karakters enerzijds stilvallen wanneer ze een ‘commando’ niet begrijpen, anderzijds tot leven komen wanneer ze een ‘commando’ wel vatten, is goed geregisseerd waardoor je als kijker accepteert dat je naar een gamewereld zit te kijken.

“eXistenZ” is niet alleen spannend en bizar: Cronenberg maakt ook volop gebruik van de mogelijkheden om verlichtende humor in het verhaal te verwerken. Dat zorgt voor een prima balans in een film die je aandacht vereist, maar je dan wel trakteert op een finale met een aantal intrigerende twists en een sterk en nog immer relevant slot.

Arjan van Es [Romijn Conen] leidt een operatie waarmee 10 uitgeprocedeerde asielzoekers via België worden teruggevlogen naar respectievelijk Nigeria en Guinee. De vijf mannen uit Guinee slaan de handen ineen en verzetten zich met hand en tand tegen de marechaussee in de hoop dat de vlucht zonder hen zal vertrekken zodat ze terug moeten keren naar het uitzetcentrum. Schetst een indringend en authentiek aanvoelend beeld van een uitzending, met een overtuigende Conen als de man die verscheurd is tussen compassie en plicht. Geholpen door de sterke cast geeft Conen vlees en bloed aan de asielzoekers. Een minpunt is het besluit om flashbacks toe te voegen die bedoeld zijn om te bewijzen dat Amadou [Emmanuel Ohene Boafo] de waarheid spreekt. Die scènes zijn overbodig en onderbreken de spanningsboog.

Tot aan 1999 was de in Frankrijk geboren Thierry Guetta de eigenaar van een kledingwinkel in Los Angeles die obsessief alles filmde wat hij zag een meemaakte. Tijdens een vakantie in Frankrijk ontdekt hij dat zijn neefje de kunstenaar is die onder het pseudoniem ‘Space Invader’ figuurtjes uit het beroemde computerspel maakt van afgedankte Rubix-kubussen die hij op willekeurige plaatsen achterlaat. Zijn besloot om zijn neefje te helpen en te filmen is het begin van een jarenlang lopend project waarbij hij verschillende makers van ‘street art’ filmt. Via via slaagt hij er zelfs in om Banksy te filmen, maar wanneer die Thierry vraagt om de honderden uren aan beeldmateriaal om te zetten in een film krijgt het project een hele andere wending. Briljante documentaire zit vol bizarre en verrassende wendingen, is altijd onderhoudend en bij vlagen ronduit hilarisch, vooral wanneer het observeert hoe waanzinnig de wereld van de kunsthandelaar in elkaar steekt. Volstrekt uniek maar absoluut niet pretentieus.

Ongeacht wat de Bijbel voor je betekent, Exodus is een geweldig verhaal. Ridley Scott verkeerde helaas in de veronderstelling dat hij het verhaal over de uittocht van de tot slaaf gemaakte Hebreeën uit Egypte naar Kanaän te kunnen verbeteren met hulp van een indrukwekkende cast. De verwondering van The Ten Commandments is vervangen door een standaardverhaal over de rivaliteit tussen broers Ramses [Joel Edgerton] en Moses [Christian Bale] waarin de 7 plagen snel worden afgeraffeld met weinig overtuigende special effects. God is vervangen door een vervelend zeurkind [Isaac Andrews]. Een dwaze en mislukte onderneming.

De reputatie van filmster Anthony Miller [Russell Crowe] is in ernstig beschadigd door zijn grillige gedrag, het gevolg van verslaving. Hij krijgt de kans om zijn carrière te redden met de rol van een duiveluitdrijver in een horrorfilm, maar lijkt nog steeds een schim van zichzelf. Terwijl regisseur Joe [Sam Worthington] een manier probeert te vinden om zijn ster bij de les te krijgen, begint Anthony’s dochter Lee [Ryan Simpkins] te vermoeden dat er iets ernstigers aan de hand is. In de opening loopt Anthony letterlijk en figuurlijk een sleutelscène uit de film voor op een soundstage. Een poging tot een intellectuele horrorfilm in de trant van Wes Craven’s New Nightmare, waarbij Miller een kapitale fout maakt door een film te maken die net zo afgezaagd is als de film-in-de-film. Iemand moet dat een briljant idee hebben gevonden, maar het zorgt alleen maar voor verwarring.

Laat je niet misleiden door de trailer! Ellen Burstyn verschijnt pas na een uur en verdwijnt vrij snel uit beeld. Wat resteert is een familiedrama met een potsierlijke, religieuze inslag met een warrige ontknoping en een nodeloze epiloog. De opening belooft al weinig goeds. De twee vechtende honden zijn een opzichtige verwijzing naar The Exorcist, maar deze keer zijn het stoeiende hondjes waar geen enkele dreiging van uit blijkt te gaan. Datzelfde geldt voor de rest van deze film, die een half uur verspilt aan het oninteressante achtergrondverhaal van een van de meisjes die spoorloos verdwijnt en pas 3 dagen later weer opduikt. Angela [Lidya Jewett] en Katherine [Olivia O’Neill] gingen het bos in om contact te leggen met de geest van Angela’s moeder, die stierf bij haar geboorte (aldus die langdradige proloog). Het zal geen verrassing zijn dat de meisjes bezeten zijn door een duivelse geest. Maar oei, Angela’s vader [Leslie Odom Jr.] gelooft niet in God. Zouden zijn religieuze vrienden hem kunnen bekeren, zodat hij zijn dochter kan redden? De make-up effecten en het acteerwerk zijn goed, maar de film is bizar en pure waanzin. William Friedkin en William Peter Blatty worden node gemist.