Opinions

Zes jongeren zitten in dezelfde metrowagon en dat blijkt de eerste van een serie Escape Rooms te zijn. Geen verhaal, ook al geloof ik dat het einde een verrassende twist moet voorstellen. Verwacht veel gekrijs en een scenario waarin de woorden “Wait!”, “Hurry!” en “Noooo!” veelvuldig terugkomen, situaties die op vergezochte wijze in de allerlaatste seconden worden opgelost en het ultieme kenmerk van een slechte horrorfilm: de gekmakende, irritante elektronische percussie-soundtrack. Absolute bagger.

Uitstekende samenstelling van inhoud en vorm maken dit tot een meesterlijke documentaire over één van de wereldberoemde M.C. Escher. Robin Lutz (die tevens regisseerde) en Marijnke de Jong baseerden hun scenario op interviews met en honderden brieven van Escher zelf en schetsen daarmee een duidelijk beeld van het leven, maar vooral van de ontwikkeling van de stijl die Escher tot een wereldwijd fenomeen (deels tegen wil en dank) maakte. In een serie visueel overweldigende en prachtig gemonteerde sequenties, komen Eschers gedachten tot leven en zien we hoe die stijl in zijn hoofd tot leven kwam. Het bezoek aan de kerk in Naarden, onder de tonen van Bachs beroemde kerkorgelstuk Toccata et Fuge in D-mineur, is niets minder dan een visueel huzarenstukje dat zijn gelijke niet kent. De aanvullingen van Eschers zoons en schoondochter zijn zeer waardevol en de introductie en coda met Graham Nash (van Crosby, Stills, Nash & Young) slaan de spijker op zijn kop. Een absolute must-see die voor iedereen verrassend toegankelijk is. Kijk ook zeker de aftiteling, waarin je een verder indicatie krijgt van Eschers invloed op de popcultuur.

Schoonheidsspecialiste Chantal [Rifka Lodeizen] droomt van haar eigen schoonheidssalon en verdient daarom in de weekenden wat bij als escort, zonder dat daar seks bij komt kijken. Wanneer één van haar vaste klanten [Tom Jansen] Chantal 2.000.000 Euro belooft als ze met hem trouwt en bij hem blijft tot zijn dood, besluit Chantal akkoord te gaan in de wetenschap dat haar aanstaande echtgenoot hooguit zes maanden te leven heeft. Chantals vriend Robin [Bastiaan Ragas] rekent zich al rijk, maar uiteraard loopt het niet volgens plan is deze volstrekt belachelijke zogenaamde thriller, inclusief een verrassend bedoelde ontknoping. Een blamage voor de getalenteerde cast, vooral Ragas, die de meest belachelijke aaneenschakeling van scheldwoorden uit zijn strot moest zien te krijgen.

De opstand tegen de Egyptische president Morsi in 2013 vormt de achtergrond voor deze intelligente, boeiende thriller. In de chaos besluit de Mobiele Brigade willekeurig mensen op te pakken en op te sluiten in een gevangenistruck. Terwijl de chauffeur [Walid Abdulghani] zich een weg door de woedende menigte en de gewapende strijdkrachten te banen, groeit de onderlinge spanning tussen de arrestanten die elkaar vanwege hun verschillende achtergronden niet willen vertrouwen. Dat verandert wanneer de groep zich realiseert dat ze elkaar nodig hebben om deze nacht te overleven. Sterke variant op Alfred Hitchcocks Lifeboat heeft als voordeel dat Diab via de ramen kan laten zien en horen wat zich op straat afspeelt (waaronder vele laserstralen die bedoeld zijn op de strijdkrachten te desoriënteren) waardoor hij de spanning van begin tot einde vasthoudt.

Het is 1940 en Ana [Ana Torrent] is onder de indruk van een vertoning van de griezelfilm Frankenstein (1931) waarin vooral de scène met het meisje met de bloemen blijft rondspoken in haar hoofd. Ana's zusje Isabel [Isabel Telleria] weet de vragen die Ana haar stelt over de film te beantwoorden en suggereert zelfs dat ze het monster recentelijk nog heeft gezien! De nieuwsgierige Ana besluit op zoek te gaan naar het monster.

Victor Erice neemt alle tijd om het verhaal te vertellen in een nostalgische film over een tijd en een plaats waar het leven minder snel aan de mens voorbij leek te gaan, maar het is ook een liefdesverklaring aan de onschuld en de kracht van de verbeelding die onze kindertijd kenmerkt.. De beide meisjes zijn ontwapenend en het is opvallend dat één van hen (Torrent) een zeer succesvolle acteercarrière zou hebben en dat de andere (Telleria) nooit meer in een film zou verschijnen. Dit is hoe dan ook een prachtige meditatie die je doet terug verlangen naar de tijd dat je zelf nog helemaal op kon gaan in je dromen en fantasieën zonder je druk te hoeven maken over de dagelijkse beslommeringen.

Mohammed [Vincent Gallo] wordt opgepakt door het Amerikaanse leger en verhoort. Hij overleeft een ongeluk tijdens een transport en probeert te ontsnappen in de ijskoude, besneeuwde bossen. Achtergrondinformatie over deze Mohammed krijgen we niet, het verhoor is een lachertje en dat geldt ook voor het grootste deel van de vluchtpoging. Emmanuelle Seigner duik in de tweede helft op voor een gastrolletje in deze goedkoop ogende, amateuristische geschreven oorlogsthriller.

Wanneer haar moeder sterft is Frida beide ouders kwijt en verhuist ze van Barcelona naar het platteland waar haar oom en tante zich om haar ontfermen. Ze speelt met haar nieuwe zusje Anna, speelt nog wat meer en nog meer. De eerste 55 minuten bestaan uit 'Dullest Home Videos' en bevatten geen verhaal, geen drama en geen karakterontwikkeling. Het is wachten tot de meisjes verstoppertje spelen voor er werkelijk iets interessants gebeurt en dat is dan de aanzet naar een acceptabel einde waarin we eindelijk een glimp te zien krijgen van wat zich afspeelt in het hoofd van de hoofdpersoon.

In deze autobiografische film slaagt regisseur Carla Simon er simpelweg niet in om sympathie op te wekken voor Frida, die zich veelal gedraagt als een verwend nest. Dat kun je de jonge hoofdrolspeelster natuurlijk niet kwalijk nemen, maar Simon had door middel van stilering en uitgekiende montage een veel interessantere film kunnen maken. Nu beperkt ze zich grotendeels tot het registreren van wat de kinderen doen en daar is eerlijk gezegd niet zo gek veel aan...

Heden, verleden, realiteit en fantasie lopen door elkaar in deze gewaagde tragikomedie over Jane [Sally Hawkins], een schizofrene vrouw die nog altijd wacht op een telefoontje van de man die haar vele jaren geleden op de dag van haar huwelijk in de steek liet. Maar Jane is geen betrouwbare verteller en Roberts onderstreept dat met gestileerd kleurgebruik, onrustige camerabewegingen en vreemde camerahoeken. Het blijft dan ook lange tijd onduidelijk wat er precies is gebeurd. Alleen de objectief gefilmde scènes geven je zekerheid over het verschil tussen realiteit en fantasie. Roberts’ scenario bevat een flinke dosis humor, maar vooral dankzij Hawkins’ uitstekend spel blijkt dat goed te mixen met serieuze onderwerpen als geestelijke gezondheid en suïcide. De bijdrage van Thewliss is overigens vrij bescheiden.

Filmmaker Julie Hart [Tilda Swinton] arriveert met haar moeder Rosalind [Tilda Swinton] en haar hond Louis bij een oud en ietwat sinister hotel waar Rosalind vroeger regelmatig met haar zus kwam. Julies gespannen discussies met de receptionist [Carly-Sophia Davies] over de hotelkamer en nachtelijke geluidsoverlast worden afgewisseld met ontmoetingen met de vriendelijke hotelgast Bill [Joseph Mydell] in een film die misschien interesse opwekt met Swintons (zinloze) dubbelrol en de onheilspellende muzikale score, maar het gaat nergens heen.

Door de ontwikkeling van ChatGPT heeft oprichter Sam Altman de bijnaam “The Oppenheimer of AI”. Die onheilspellende bijnaam dankt hij aan het feit dat start-ups zich sinds de verschijning van ChatGPT massaal bezighouden met twijfelachtige toepassingen. Deze documentaire richt zich op start-ups die AI gebruiken om overleden tot leven te brengen. De ontwikkelaars presenteren het als een middel om nabestaanden te helpen bij hun rouwverwerking, critici benoemen de inbreuk op de privacy van zowel de nabestaanden als de overledene en maken zich zorgen over negatieve neveneffecten. Ook gebruikers komen aan het woord in deze relevante documentaire. Block en Riesewieck nemen verschillende projecten onder de loep en komen steeds tot dezelfde conclusies waardoor het een cyclus van cirkelredeneringen is geworden.

Celestials Good, Deviants Bad en de Eternals lopen al duizenden jaren op onze Aardkloot rond om de mensheid te beschermen. Maar de toekomst van de planeet komt in gevaar om redenen die te stompzinnig zijn om uit te leggen. Hoe dan ook: het verhaal springt door de tijd en verplaatst zich over de hele planeet. Zo nu en dan neemt een CGI-avatar van de acteurs het op tegen een Deviant in scènes die doen denken aan de demo van een PC-game als Mortal Kombat. De acteurs vervelen zich ogenschijnlijk bijna net zoveel als de kijker. Desondanks vond niemand het blijkbaar nodig om iets te doen aan het feit dat dit 2,5 uur duurt! Alhoewel: een dutje van ruim 2 uur kan geen kwaad. Voor wie daar behoefte aan heeft is dit absoluut een aanrader.

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Documentaire over de mogelijkheden en gevaren van Transhumanisme, de filosofie dat de mensheid zich verder kan en moet ontwikkelen tot een nieuwe soort die misschien niet meer als mens herkenbaar is. Begint met een anekdote van een vader die een prangende vraag van zijn dochter moet beantwoorden: “Gaan we allemaal dood?” Daarna komen verschillende wetenschappers aan het woord die zich bezig houden met de ontwikkeling van technologieën waarmee we honderden jaren oud kunnen worden, of zelfs onsterfelijk kunnen worden. Bergmann geeft die mensen wijselijk de ruimte om hun filosofie toe te lichten, waardoor je ze niet zo gemakkelijk kunt afserveren als waanzinnigen: dit is serieuze wetenschap. Tegengeluid komt eveneens van prominente denkers, die proberen te doorgronden wat de gevolgen op de lange termijn zijn voor de mensheid, maar ook voor onze planeet. Het probleem van de eindigheid van de benodigde grondstoffen komt niet aan bod en de scènes waarin we de wetenschappers ‘in hun dagelijks leven’ zien, ogen te nadrukkelijk geregisseerd. Dit had beter gekund, maar als introductie van een controversieel, maar relevant thema, is dit prima.

Raymond Briggs co-produceerde deze verfilming van het stripboek dat hij schreef over het leven van zijn ouders, vanaf hun kennismaking tot aan hun dood - kort na elkaar - in 1971. Briggs gaf toe dat hij bij een speciale vertoning bij het British Film Institute flink wat tranen had gelaten. Niet zo gek, want dit is niet alleen een prachtig - en gedetailleerd - geanimeerde dwarsdoorsnee van de geschiedenis van Engeland vanaf de late jaren '20 tot aan de jaren '70, het is ook een prachtig verhaal over hoe twee doodgewone, hardwerkende Britten uit de arbeidersklasse het leven nemen zoals het komt. De crisis van de jaren '30, de Tweede Wereldoorlog en de jaren '60 waarin zoon Raymond, tot afschuw van zijn moeder, zijn haren laat groeien, komen allemaal tot leven. Brenda Blethyn en Jim Broadbent geven perfecte stemvertolkingen de slotscènes zijn respectvol, maar bijzonder ontroerend en een genot voor jong en oud. Niet te missen!

Brian Cox overtuigt als de weerbarstige Schot op leeftijd Rory MacNeil die wegens gezondheidsproblemen intrekt bij zijn zoon ]JJ Feild] in San Francisco. Ians echtgenote Emily [Thora Birch] doet er alles aan om het haar veeleisende schoonvader naar de zin te maken, maar Rory ontdooit pas echt door de aanwezigheid van zijn piepjonge kleinzoon Jamie. Wanneer hij ook nog eens kennismaakt met de alleenstaande Claudia [Rosanna Arquette] is het volstrekt duidelijk hoe het allemaal gaat aflopen, maar Cox' enthousiasme is aanstekelijk en Birch was nog nooit zo charmant.

Na elkaar geruime tijd uit het oog te hebben verloren gaan zusses Emilie [Eva Green] en Ines [Alicia Vikander] er samen even tussenuit. Ines is geschokt wanneer blijkt dat de ernstig zieke Emilie heeft gekozen voor een verblijf in een retraite waar een persoonlijke metgezel [Charlotte Rampling] Emilie zal helpen om onder haar eigen voorwaarden op een vredige wijze een einde te maken aan haar leven. Een veelbelovend basisgegeven dat echter niet lijdt tot het dramatische vuurwerk dat je gezien de sterke cast zou verwachten. Fraai gefilmd en niet onaardig, maar toch wat teleurstellend.

Na een sterke proloog - waarin we zien hoe goudzoeker Jack McCann [Gene Hackman] in 1925 letterlijk een goudmijn ontdekt - zakt de film behoorlijk in en duurt het even voor de film weer op gang komt. Hackman en Rutger Hauer - als de verloofde van Jacks dochter Tracy [Russell] - zijn uitstekend en het is een zeldzame kan om Joe Pesci en Mickey Rourke aan het werk te zien voordat ze werden getypecast. Er is een overdaad aan seks en één werkelijk extreem gewelddadige moord, maar de finale in een rechtszaal is een wat tam en teleurstellend einde van een intrigerende, maar onevenwichtige thriller. De cinematografie in deze film van Nicholas Roeg is - zoals je mag verwachten - uitstekend en vaak oogstrelend.

Alles wat er mis is aan moderne arthousecinema komt samen in deze pretentieuze verschrikking. De 20 minuten durende proloog is een verschrikkelijk trage western waarin Murphy [Viggo Mortensen] op zoek is naar zijn dochter en een kamer huurt in een onrustig stadje. Een volstrekt nutteloze sequentie die ons via een dikke middelvinger naar de kijker brengt naar het verhaal van agent Alaina [Alaina Clifford] en sociaal werker Sadie [Sadie LaPointe], die ons laten ervaren hoe deprimerend, monotoon en saai het leven in het Pine Ridge Reservaat is. Tenslotte komen we uit bij inheemse goudzoekers, die rondhangen bij een waterval en vertellen wat ze de afgelopen nacht gedroomd hebben. Bevat een scène van 5 minuten waarin Sadie (na een moeilijk gesprek met haar opa) 5 minuten lang alleen maar koffie drinkt, terwijl ze weemoedig voor zich uit kijkt. Er zijn twee korte uitbarstingen van geweld, maar die komen uit het niets en voegen in feite helemaal niets toe. Film als slaapmiddel.

SF-thriller heeft teveel nadrukkelijke overeenkomsten met Alien (de samenstelling van de bemanning, een vrouwelijke overlevende en niet te vergeten een scène waarin de bemanningsleden gezamenlijk eten) om als origineel bestempeld te worden. De film bestaat uit opnames die gemaakt zijn tijdens een ruimte-expeditie naar Europa, één van de manen van Jupiter, en maakt meteen in grote lijnen duidelijk hoe het afloopt. Een wetenschapper op Aarde plaatst de videobeelden in een wetenschappelijke context in een poging te verklaren wat er is gebeurd. Scenarist Philip Gelatt consulteerde NASA om te garanderen dat het verhaal wetenschappelijk correct zou zijn. De makers hadden die tijd en het bijbehorende budget beter kunnen besteden aan een betere cast want de vertolkingen zijn over de gehele linie erg vlak. De special effects zijn eveneens benedenmaats.

Muzikale komedie die het Eurovisiesongfestival in gelijke mate omarmt en op de hak neemt profiteert van het uitstekende spel van Ferrell en McAdams als Lars en Sigrit, een IJslands muzikaal duo dat droomt van deelname aan het Eurovisie Songfestival. Maar door maar liefst twee spelingen van het lot mogen ze onverwachts IJsland vertegenwoordigen in Edinburgh.

Brosnan is vermakelijk als Lars' norse vader en verschillende bekende Eurovisie-gezichten hebben een cameo in een goed gearrangeerde, feestelijke medley op een feestje. Maar het hoogtepunt is het festival zelf met de kleurrijke choreografie, de over-the-top visuals, de bizarre kostuums en vooral de liedjes die precies de juiste mix van kitsch en kwaliteit bevatten. De overtuigende optredens en de indrukwekkende stem van My Marianne, die de zang voor McAdams voor haar rekening nam en in 2006 zelf op 14-jarige leeftijd deelnam aan Junior Eurovision Song Contest, maken dit een aanrader voor de Eurovisie-fans. Jaja, Ding Dong!

Recensie betreft de Engelstalige versie.

Shinji Ikari [Spike Spencer] wist de mensheid van de ‘third impact’ weten te redden in Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone, maar het gevaar is nog lang niet geweken. Om klaar te zijn voor een volgende tegenaanval van de Angels ontwikkelt Nerv verbeterde versies van de Evangelion. Dat betekent ook nieuwe rekruten met wie Shinji en Rey [Brina Palencia] moet leren samen te werken. Onderlinge fricties, angsten en onzekerheden staan een goede samenwerking echter in de weg. Tweede film in de Evangelion-quadriologie gaat dieper in op de hoofdpersonages en hun onderlinge relaties en heeft een nadrukkelijk ecologische boodschap. Introduceert een aantal nieuwe personages, waarvan Asuka Langley Shikinami [Tiffany Grant] en Mari Illustrious Makinami [Trina Nishimura] het beste uit de verf komen. Het middendeel is wat traag en de zonderlinge score (inclusief een vals gezongen bijdrage van een kinderkoor) is storend, maar de stemvertolkingen in deze Engels gesproken versie zijn opnieuw uitmuntend en de finale is absoluut de moeite waard. Uiteraard is er een open einde dat ons voorbereid op het vervolg: Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo.

Recensie betreft de Engelstalige versie.

De jonge Shinji Ikari [Spike Spencer] ontdekt dat zijn vader [John Swasey] al jaren in het diepste geheim heeft gewerkt aan een kunstmatige mens en vechtmachine. Deze Evangelions moeten de mensheid beschermen tegen de Angels, die met ‘the third impact’ de wereld zouden kunnen vernietigen. Tot zijn verbijstering blijkt ‘het lot’ bepaald te hebben dat Shinji het prototype moet gaan besturen. Dat valt niet in goede aarde bij Rei [Brina Palencia], de oorspronkelijke bestuurder van Evangelion. De eerste van vier animatiefilms waarin het verhaal van Hideaki Anno’s televisieserie ‘Neon Genesis Evangelion’ uit de jaren 90 opnieuw wordt verteld. Oorspronkelijk uitgebracht in vijf talen. De stemmencast voor de Engelse versie levert uitstekend werk af en ook de geluidsmontage is van zeer hoog niveau in deze spannende opening van deze populaire Manga-quadrilogie die je meteen doet verlangen naar het vervolg: Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance uit 2009.

The Third Impact’, die zich aankondigde aan het einde van Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance verwoest een groot deel van de aarde en decimeert de menselijke bevolking. Shinji [Spike Spencer] en Kaworu [Jerry Jewell], wiens leven veel parallellen vertoont met dat van Shinji, overleven de meedogenloze veldslag, Rei [Brina Palencia] en Asuka [Tiffany Grant] behoren tot de vermisten. Mede door overleg in achterkamertjes tussen wat er resteert van de machthebbers, ontstaat er een tweedeling over hoe het nu verder moet. Dat onderlinge gekonkel biedt The Angels een uitgelezen kans om het karwei alsnog af te maken. Indrukwekkende actiescènes en goed werk van de stemmencast verhult voor een groot deel het gevoel van déjà vu. Nog altijd beter dan veel soortgelijke films, maar het is te hopen dat Evangelion: 3.0 + 1.01 Thrice Upon A Time meer weet te verrassen.

Midden in de Veluwebossen bevindt zich Verpleeghuis Markenhoof, een zogenaamde Doelgroep Expertisecentrum voor mensen die lijden aan het syndroom van Korsakov. Dit is een psychische stoornis die veelal het gevolg is van overdadige alcoholconsumptie gecombineerd met een slecht eetpatroon dat resulteert in gaten in het geheugen die waardoor je hiaten opvult met oude herinneringen of fantasieën. Deze documentaire richt zich met name op Kenny en de pogingen van zijn dochter en begeleider om ervoor te zorgen dat hij meewerkt aan zijn hulptraject, ook al ziet daar zelf de noodzaak en het nut niet altijd van in en is hij ervan overtuigd dat hij financieel wordt uitgebuit en dat hij opgesloten zit.

Met bijrollen voor onder anderen John Hawkes, Emily Watson en Keira Knightley kun je concluderen dat alle ingrediënten aanwezig zijn voor een ouderwetse rampenfilm. Helaas is dat niet bepaald in de goede zin des woords wanneer Rob Hall [Jason Clarke], de eerste organisator van groepsexpedities voor amateurklimmers naar de top van Mount Everest, in 1996 begint aan zijn volgende expeditie met onder anderen een oude vriend [John Hawkes], die nog één keer de top van Everest wil bereiken voor zijn dood, en een zichzelf lichtelijk overschattende klant [Josh Brolin]. Het weer zit niet mee en Hall en kornuiten hadden beter moeten weten. Wie niet bekend is met de conventies van de klassieke rampenfilm zal zich minder storen aan de vele clichés en het gebrek aan verdieping van de personages en laten zich wellicht overrompelen door de 3D-beelden.

Nadat de politie concludeert dat Daphne [Emily Alyn Lind] een einde aan haar leven heeft gemaakt, krijgt haar psychiater Philip Clark [Casey Affleck] flinke kritiek omdat hij bij zijn behandeling zijn eigen traumatische ervaring had gedeeld en daardoor medeverantwoordelijk zou zijn voor Daphnes wanhoopsdaad. Philip verloor zijn zoon bij een autoongeluk waarbij zijn echtgenote Grace [Michelle Monaghan] achter het stuur zat en daardoor is zowel zijn huwelijk als zijn relatie met dochter Lucy [India Eisley] sterk verslechterd. Dan verschijnt Daphnes broer James [Sam Claflin] ten tonele, die op een omslachtige en weinig geloofwaardige manier een plek weet te vergaren in de persoonlijke levens van Philip, Grace en Lucy. Het duurt even voordat je je beseft dat dit een thriller is en geen melodrama en dat is te wijten aan Steins stuurloze regie. Affleck is te onverschillig en er gaat nauwelijks dreiging uit van Sam Claflin. Wanneer het scenario zich eindelijk in Cape Fear-achtige wateren begeeft, is het in een vloek en een zucht voorbij en vraag je je af waar de anderhalf uur die eraan vooraf gingen goed voor waren.

Familiedrama met Helen Hunt en Liev Schreiber als echteleiden Jeannie en Ned wiens relatie barsten begint te vertonen wanneer hun tienerzoon Jonah [Ezra Miller] uitkomt voor zijn homoseksualiteit. Jeannie wil haar zoon de ruimte geven maar Ned stelt zich zeer beschermend op. Ned moet bovendien enige tijd overwerken met zijn aantrekkelijke collega Robin [Carla Gugino], die een interessante definitie van 'thuiswerken' blijkt te hanteren. Regisseur en scenarist Levine benadert deze thema's op een serieuze manier, maar net als het leven kabbelt deze film rustig voort, zonder al te grote hoogte- of dieptepunten.

Het verhaal over een persoon genaamd A. die dagelijks wakker wordt in een ander lichaam van een persoon van ongeveer dezelfde leeftijd in dezelfde omgeving, leek mij ook onverfilmbaar. Maar dit is niet zo slecht als het had kunnen zijn. Angourie Rice is charmant als Rhiannon, het meisje wiens leven een romantische en gecompliceerde wending neemt wanneer A. gedurende een dag het lichaam van haar vriendje Justin [Justice Smith, overtuigend in een dubbelrol] overneemt. Natuurlijk is het een bizar verhaal, maar op een enkeling na (waaronder, helaas, Rice) zijn de vertolkingen van maar liefst 15 acteurs als A. uitstekend op elkaar afgestemd, zeker qua gezichtsmimiek en manier van praten. Daardoor accepteer je aanvankelijk het vreemde verhaal, maar halverwege neemt de film een geforceerde wending die het startschot blijkt voor een afbrokkeling van een tot dan toe zo zorgvuldig bewaakt illusie van realiteit, tot er bijna niets meer van over is.

Een cast om je vingers bij af te likken, maar als Wim Wenders de regisseur is weet je van tevoren dat je een uitdagende film voorgeschoteld krijgt. Helaas is de uitdaging hier om je geduld te bewaren in dit zich voortslepende psychologische drama. De emoties blijven te zeer onderhuids en er zijn teveel nietszeggende scènes [de broer van het slachtoffer die met zijn fiets door een graanveld rijdt... en verder niets] die de film teveel vertragen. De film blijft om de hete brij heendraaien met een te stoïcijns ogende Franco en een constant melancholieke Gainsbourg. McAdams is prima, maar haar rol is vrij ondankbaar. Pas in de laatste 20 minuten gebeurt er daadwerkelijk iets, maar het leidt uiteindelijk tot een gemakzuchtig einde dat niet bij Wenders past. Traag, pretentieus maar weinigzeggend. Alleen voor fans van de hoofdrolspelers.

Ralph Hartman [Peter Van Den Begin] is headliner van een comedy tour, maar worstelt om grappig te zijn, omdat hij diep van binnen doodongelukkig is. Van zijn collega’s heeft alleen Laura [Barbara Sarafian] door dat Ralph op het punt staat in te storten. Een prachtvehikel voor de altijd bezienswaardige Van Den Begin en een schitterende rol voor Sarafian. Goed geschreven en sterk geregisseerd door voormalig filmrecensent Nic Balthazar, maar een flop in eigen land België.