Opinions

Biografie van Mohammed Assaf, de Palestijnse bruiloftzanger die een sensatie werd – en een volksheld voor de Palestijnen – door zijn deelname aan kijkcijferkanon Arab Idol valt uiteen in twee delen. Het eerste deel beschrijft Mohammeds pogingen om als kind met een aantal vrienden een bandje te beginnen, ook al hebben ze geen geld voor instrumenten. Attalah is hierin ontwapenend als Nour, het meisje dat een belangrijke inspiratiebron voor Mohammed zal worden. Het tweede deel betreft Mohammeds poging om illegaal Egypte te bereiken zodat hij kan meedoen aan Arab Idol. Die episode begint aardig, maar Abu-Assad voegt op klungelige wijze beelden in van de oorspronkelijke uitzending (en zelfs van de echte Mohammed) waardoor het een rommeltje wordt.

Documentaire over de opkomst en ondergang van het beroemde Amsterdamse bordeel Yab Yum. Van ’t Hek sprak met eigenaar Theo Heuft, maar ook met verschillende personeelsleden. Samen vertellen die vooral over de hoogtijdagen van Yab Yum want zodra Van ’t Hek doorvraagt over de rol die Nederlandse topcriminelen speelden in de ondergang van de club blijft het (letterlijk) angstvallig stil. Het is aan toenmalig woordvoerder van de Amsterdamse politie Klaas Wilting om dat deel van het verhaal te vertellen dat eigenlijk het meest interessant is, maar die vertelt een algemeen verhaal waarbij hij louter professioneel betrokken was. De beperkte beschikbaarheid van filmbeelden van Yab Yum probeert Van ’t Hek tevergeefs te compenseren met behulp van gestileerde reconstructies. Dat geeft deze documentaire een hoog Ooh La La-gehalte, maar weinig diepgang.

In 1973 doet Jerry Dread [Everaldo Creary] een wanhopige poging om met zijn sound system een bendeoorlog in Kingstone tussen King Fox [Sheldon Shepherd] en Skeets [Rayon McLean] op te lossen. Het kost hem zijn leven, maar zes jaar geleden is de situatie wel verbeterd. Net als vele anderen is Skeets geëmigreerd naar de VS en Jerry’s jongere broer Danny [Aml Ameen] werkt nu voor King Fox. Als gevolg van een incident wordt Danny naar Londen gestuurd om een pakketje cocaïne af te geven bij Rico [Stephen Graham]. Daar wordt hij ook herenigd met zijn vrouw [Shanton Jackson] en zijn dochter [Myla-Rae Hutchinson-Dunwell]. Loopt natuurlijk niet geheel zoals verwacht. De proloog is iets te nadrukkelijk geïnspireerd door Bob Marleys ‘One Love Peace Concert’ en het verhaal is bepaald niet origineel, maar vooral Ameen en Graham zijn indrukwekkend.

De zesjarige Ova [Nisa Sofiya Aksongur] wordt opgevoed door haar verstandelijk beperkte vader Memo [Aras Bulut Iynemli] die verstandelijk ongeveer net zo oud is als zijn dochtertje. Memo’s belofte om een Heidi-tas voor Ova te kopen brengt hem in de problemen wanneer de dochter [Hazal Gökçe] van Luitenant-Kolonel Aydin [Yurdaer Okur] hem opjut met haar eigen Heiditas. Het meisje verongelukt en nadat ooggetuigen Memo aantreffen is Aydin zo overtuigd van Memo’s schuld dat hij alles in het werk stelt om ervoor te zorgen dat Memo ter dood wordt veroordeeld. Een sympathieke lerares [Deniz Baysal] helpt Ova om contact te houden met haar vader. Ova doet de harten smelten van Memo’s celgenoten in deze inferieure remake van de gelijknamige Zuid-Koreaanse hit uit 2013. Özteking trekt alle registers open om sympathie op te wekken voor Memo maar Iynemli weet niet te overtuigen. Bovendien ontbreekt de warmte en het magisch realisme dat het origineel zo bijzonder maakte.

Mechanicien Vahid [Vahid Mobasseri] herkent in een klant [Ebrahim Azizi] de man die hem jaren geleden martelde en nog altijd in zijn nachtmerries verschijnt. Hij slaat de klant neer, maar weet vervolgens niet goed wat hij moet doen. Bovendien is hij niet 100% van zijn zaak. Daarom raadpleegt hij meerdere mensen die ook slachtoffer waren van ‘Peg Leg’. Tragikomische vertelling lijkt op een moderne, Iraanse variant van Alfred Hitchcocks oorlogsparabel Lifeboat. Panahar kiest voor een luchtige, ironische benadering om zijn kritiek op repressieve regimes kracht bij te zetten en levert opnieuw een intelligent, vermakelijk huzarenstukje af. Een terechte winnaar van de Gouden Palm op het Cannes Filmfestival.

Geslaagd regiedebuut van Streisand die zelf de titelrol speelt in dit drama over een jonge Joodse vrouw in een niet bij name genoemd land in Oost-Europa die zich voordoet als man om zo haar droom om de Talmud te bestuderen in vervulling te zien gaan. De problemen ontstaan wanneer ze bevriend raakt met mede-student en diens verloofde haar oog op Yentl laat vallen.

Degelijk gefilmd met verzorgd camerawerk en prima aandacht voor de periode waarin het verhaal zich afspeelt. 'Yentl' schippert wat tussen komedie en drama en Streisand zet te vaak (12x) haar zangstem op. Fans van Streisand zullen daar ongetwijfeld van genieten, maar voor de neutrale(re) kijker is alleen het voor een Oscar genomineerde 'Papa Can You Hear Me' werkelijk een muzikaal hoogtepunt te noemen.

Zelfs een ervaren, succesvol scenarist als Richard Curtis weet het flinterdunne basisidee van deze romantische komedie niet op een overtuigende manier uit te werken tot speelfilmlengte. De humor draait grotendeels op één niet eens geweldige grap: na een wereldwijde stroomstoring van 12 seconden blijkt niemand zich meer de muziek van The Beatles te herinneren, behalve Jack Malik [Himesh Patel], die tot dat moment jarenlang worstelde om met zijn eigen songs een doorbraak te maken als muzikant. Hij besluit van de gelegenheid gebruik te maken door Beatles-liedjes te vertolken en te doen alsof hij die zelf heeft geschreven, maar dat levert uiteraard complicaties op.

Dit is in feite een vrij formulematige en stuurloze romantische komedie waarvan de uitkomst niet zo moeilijk te raden is. Een heel scala aan Beatles-liedjes komt voorbij, maar ondanks het dramatische potentieel van de muziek is het in feite niet meer dan aankleding. Patel is bovendien slechts een middelmatige muzikant en een weinig charismatische persoonlijkheid, wat het moeilijk maakt om te geloven dat hij anno 2019 zoveel succes zou hebben met deze liedjes. Gelukkig is daar Lily James die ronduit charmant is als Jacks manager/grootste fan en de verrassend goed spelende Ed Sheeran neemt zichzelf op amusante wijze op de hak. Curtis lijkt wel een paar goede ideeën te hebben gehad - zijn confrontatie met andere mensen die zich The Beatles óók kunnen herinneren en vooral zijn ontmoeting met de inmiddels 78-jarige kluizenaar John Lennon [een sprekend lijkende Robert Carlyle] - maar helaas zijn die ideeën weggemoffeld ten faveure van het gebruikelijke romkomgeneuzel. Gisteren gezien? Morgen vergeten, gok ik.

De choreografie van de vechtscènes is indrukwekkend, de uitvoering is feilloos en de gevechten zijn prachtig gemonteerd. Helaas is dat wat moet doorgaan voor een verhaal traag, vaak zwaar op de hand (inclusief stemmige strijkers) en vaak ronduit saai. Het betreft een aspirant-Grootmeester [Tony Leung] die moet bewijzen dat hij een Grootmeester is en daarom oog in oog komt te staan met meesters van verschillende martial arts. Daarbij ontstaat een romance met Gong Er [Ziyi Zhang] maar die is dus volstrekt oninteressant uitgewerkt. Een prima film om regelmatig bij weg te dutten, als je daar zin in hebt.

Ma Youtie [Renlin Wu], de vierde broer in een plattelandsfamilie, gaat een gearrangeerd huwelijk aan met Cao Guiying [Hai-Qing], een onvruchtbare vrouw met een blaasprobleem en andere fysieke beperkingen. De twee gaan gelaten het huwelijk aan, maar toch groeit de band tussen de twee buitenbeentjes. Deels een lofzang op het eenvoudige leven in het traditionele deel van China en daardoor dramatisch vlak, maar de hoofdrolspelers zijn goed en er is een ontroerende ontknoping.

Het eerste uur van dit samoeraidrama had wat mij betreft schriftelijk afgedaan kunnen worden. Ironisch, aangezien de film begint met een schriftelijke inleiding waarin de setting wordt bepaald. Net als in Kurosawa's in alle opzichten superieure Kagemusha (1980) draait het verhaal om een dubbelganger, in dit geval die van een commandant, en de problemen die ontstaan wanneer die 'shadow' betrokken wordt bij een poging om land te heroveren. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in dat eerste uur een paar keer ben ingedut uit verveling, maar had niet de indruk dat ik iets interessants had gemist. De tweede helft, waarin het geouwehoer over allerlei plannetjes eindelijk wordt omgezet in daden, heeft één fraaie actiesequentie waaraan regisseur Yimou Zhang het overgrote deel van zijn budget lijkt te hebben uitgegeven en waarin paraplu's een belangrijke rol spelen (en niet voor bescherming tegen de regen). Helaas verzandt het verhaal vervolgens in een onaangenaam bloedbad waarbij de één na de andere meedogenloos wordt afgeslacht. Tja, als je daar van houdt...

De eerste en de beste van in totaal vier films over het leven van Yip Man [Donnie Yen], de grootmeester van de Chinese vechtsport Wing Chun en de latere mentor van superster Bruce Lee. Yip Man wint hier het respect van de medebewoners van Foshan door het aan het na de invasie door de Japanners in 1937 tegen de bezetter op te nemen. Een goed dramatisch verhaal dat de tijd neemt om de erbarmelijke omstandigheden te schetsen en de meedogenloze houding van de Japanners te schetsen. Maar de beste momenten zijn de gevechten zelf, ook al omdat Yen een weinig charismatische acteur is. Knokken kan hij echter voortreffelijk!

Een mager verhaal dat fungeert als een excuus voor een serie vechtpartijen en een finale die bijzonder veel doet denken aan Rocky IV. Yip Man [Donnie Yen], grootmeester in Wing Chun, start zijn eigen vechtschool in Hong Kong. Een kartel onder leiding van Meester Hung Chun-Nam [Sammo Kam-Bo Hung] eist dat hij bewijst een grootmeester te zijn én dat hij een maandelijkse contributie betaalt. Dat laatste weigert Yip Man en dat levert de nodige problemen op. De gevechten zijn (nog) beter uitgevoerd dan in Yip Man met het gevecht tussen Yip en Hung (op een tafel met een los tafelblad) als hoogtepunt, maar de Rocky-achtige apotheose is een teleurstelling.

Met de choreografie van de gevechten is niets mis, maar ze zijn nogal mechanisch uitgevoerd waardoor het meer dan voorheen voelt als een ballet dan als een gevecht. Het verhaal laat ook in alle opzichten te wensen over, maar het gevecht met Mike Tyson is een behoorlijk lichtpunt in deze routinematige sequel. Alleen voor de meest volhardende fans van martials arts.

Hoewel er een beter verhaal is dan in deel 2 en 3 van dit vierluik over Wing Chun-grootmeester Yip Man [Donnie Yen], vervalt Yip te vaak in goedkoop sentiment. Door een verslechterde gezondheid is Yip Man meer kwetsbaar dan voorheen. Een diagnose van kanker is geen beletsel voor een bezoek aan de VS om een demonstratie bij te wonen van Yip Mans beroemdste pupil Bruce Lee [een zeer overtuigende Danny Kwok-Kwan Chan]. Al snel raakt Yip Man betrokken bij een vete die is ontstaan omdat Bruce een vechtschool is gestart. De witte Amerikanen zijn openlijk racistische karikaturen, maar de gevechtscenes zijn opnieuw van hoog niveau met Scott Adkins een formidabele tegenstander. De film zakt echter behoorlijk in de stsroperige scenes met Yip Mans echtgenote.

Aykroyd en Timberlake leveren verdienstelijk werk af als Yogi en Boo Boo maar worden hopeloos in de steek gelaten door een slap verhaal waardoor Breivik niet veel anders kan dan terugvallen op wanhopige slapstick. Burgemeester Brown [een aangenaam doortrapte Andy Daly] heeft zijn stad financieel naar de afgrond geleid. Om zijn hachje te redden (en zijn herverkiezing veilig te stellen) vindt hij een maas in de wet waarmee hij Jellystone kan verkopen en het geld kan ‘uitdelen’ aan de bewoners. Ranger Smith [Tom Cavanagh] kan dat alleen voorkomen als hij in korte tijd een fortuin bij elkaar weet te krijgen. Daarbij krijgt hij hulp van documentairemaker Rachel [Anna Faris]. Uiteraard willen Yogi [Dan Aykroyd] en Boo Boo [Justin Timberlake] ook hun steentje bijdragen, maar dat is het laatste waar Ranger Smith op zit te wachten. Goedgemutst en acceptabel voor de kleintjes, maar dit werkte veel beter in hapklare brokjes van 30 minuten.

Verpleegster Ichiko [Mariko Tsutsui] krijgt een dubbele schok te verwerken. Eerst wanneer Motoko [Mikako Ichikawa], de dochter van een oude vrouw voor wie Ichiko al geruime tijd zorgt, spoorloos verdwijnt en later wanneer blijkt dat Ichiko's neef Tatsuo [Ren Sudo] verantwoordelijk blijkt te zijn voor de ontvoering. Ichiko probeert haar link met Tatsuo geheim te houden maar wanneer de media het ontdekken en suggereren dat zij direct betrokken zou zijn bij de ontvoering, komt haar leven volledig op de kop te staan.

Mede door de wat verwarrende, niet-chronologische vertelstructuur duurt het vrij lang voordat dit uitstekend geacteerde psychologische drama op gang komt. Het type film dat veel eist van je geduld maar dat uiteindelijk beloont met een intrigerend laatste half uur.

Dit is een uiterst ongewone film, die onterecht op de markt gezet is als een horrorfilm. Er zijn zeker horrormomenten, maar deze film is veel complexer dan bijvoorbeeld "Silent Night, Deadly Night". In deze film staat Harry Stadling [Brandon Maggart] centraal, een volwassen man met een stoornis die het gevolg is van een traumatische Kerst-ervaring die hij als kind heeft opgedaan. Hij is eigenlijk dol op Kerstmis en doet ook zijn ronde als Kerstman, maar hij is emotioneel zo labiel dat hij met name zijn rol als bestraffer van slecht gedrag iets te serieus neemt.

Maggart is fantastisch in de hoofdrol, waarin hij volstrekt overtuigend is als de ultieme Kerstman, bijvoorbeeld tijdens een feest waarin hij een dansje maakt met de gasten. Het soms surrealistische scenario van regisseur Lewis Jackson heeft een aantal bizarre, uitstekende momenten waarin Maggart de labiele kant laat zien, bijvoorbeeld wanneer hij zijn bus bestuurt alsof het een slee is. De combinatie van dat scenario en Maggarts vertolking maken dit tot een unieke film die wellicht te omschrijven is als psychologisch thrillerdrama met horror-elementen.

Na de dood van haar vader trekt Jaime [Anwen O’Driscoll] in bij haar tante Beth [Liana Balaban], zodat haar moeder de zaken op een rijtje kan krijgen. Het is een tijdelijke terugkeer naar de Jehova's waar Jaimes als kind enige tijd deel van uitmaakte. Ze voelt zich al snel aangetrokken tot Marike [June Laporte], de dochter van voorganger Frank [Tim Campbell]. En hoewel homoseksualiteit een taboe is in de geloofsgemeenschap van de Jehova's, laat Marike zowaar merken dat de gevoelens wederzijds zijn. Dat kan natuurlijk niet goed blijven gaan. Goed geacteerd, maar voorspelbaar en ietwat traag romantisch drama.

Omar Kadhr, een vijftienjarige Canadees met een Egyptische en een Palestijnse achtergrond wiens vader een liefdadigheidswerker was die zijn gezin regelmatig meenam naar Afghanistan en Pakistan, zat 8 jaar lang vast nadat hij had bekend een Amerikaanse Delta Force-soldaat te hebben gedood met een handgranaat. Deze documentaire maakt volop gebruik van beelden die op last van het Canadese Hooggerechtshof zijn vrijgegeven. Hierin zien en horen we hoe de toen amper 16-jarige Omar (die minderjarig was toen hij de soldaat zou hebben gedood) 4 dagen lang wordt ondervraagd in Guantanamo, waar hij in totaal 10 jaar vast zou zitten.

Regisseurs Luc Côté en Patricio Henriquez wisselen dit af met commentaar van Omars celgenoten, een schrijfster die zich verdiepte in de zaak en zelfs één van de ondervragers die de bijnaam 'The Monster' had. De gezichten van de ondervragers zijn afgedekt in de videobeelden, maar de beeldkwaliteit is vrij slecht. De interviews bestaan ook louter uit pratende hoofden, waarmee dit voelt als een film gemaakt door activisten en niet door filmmakers. Dat neemt niet weg dat dit een relevant verhaal is dat een indruk geeft van wat er zich al die jaren achter de gesloten deuren van Guantanamo heeft afgespeeld, maar ook van hoe de gevangenen - die zonder aanklacht jaren vast zaten - hun leven hebben opgepikt.

Onderhoudende, amusante documentaire is meer dan een uitgebreid analyse van Showgirls, nog altijd door velen beschouwd als één van de slechtste films van de jaren '90 en een enorme kritische en commerciële flop voor Paul Verhoeven en scenarist Joe Eszterhas. McHale maakt veelvuldig op creatieve wijze gebruik van beelden uit andere films uit Verhoeven, deels om die te gebruiken als achtergrond voor een opsomming van feiten of statistieken, maar vooral om veel van de kritiek te ontkrachten. Daardoor zien we dat expliciet bloot, verkrachting en zelfs hondenvoer een motieven zijn in Verhoevens oeuvre. Vooral de vergelijking met het - tot Verhoevens begrijpelijke verbazing - meermaals bekroonde Elle is in dat opzicht fascinerend. Showgirls is intussen omarmd in de gayscene, voor wie dit het slotstuk is in een trilogie die begon met Valley of the Dolls en Mommie Dearest. Een visueel festijn, een must voor filmliefhebbers en voor iedereen een goede reden om de film zelf nog eens op het gemak tot zich te nemen.

Nu hij 35 is vreest Ezra [Jonah Hill] dat hij nooit de ideale vrouw zal ontmoeten. Tot hij Amira [Lauren London] ontmoet. Bij hun eerste date klikt het meteen en dus breekt al snel het moment aan waarop de wederzijdse schoonouders in beeld komen. De kennismakingen verlopen rampzalig, ook al omdat ze wederzijdse vooroordelen blootleggen. Dat weerhoudt Ezra en Amira er echter niet van om zich te verloven. Maar de druk op hun relatie wordt steeds groter. Zou je kunnen omschrijven als een meer luchtige update van Guess Who’s Coming To Dinner, al haalt het dat niveau zeker niet. De combinatie van grove humor en maatschappelijke kritiek komt niet volledig uit de verf, maar innemend spel van de twee hoofdrolspelers en fraaie bijrollen voor Murphy en David Duchovny als de vaders maken dit memorabel, ondanks het plichtmatige happy end.

Theo [Kevin Bacon] is een oud-bankier wiens vorige huwelijk op tragische wijze tot een einde kwam en zijn huidige echtgenote, de veel jongere Susanne [Amanda Seyfried], is een ambitieuze actrice die over een paar weken begint aan een film in Engeland. Theo [Kevin Bacon] en Susanne [Amanda Seyfried] besluiten met hun dochtertje Ella [Avery Tiiu Essex] vakantie te vieren in een afgelegen huis in Wales. Al gauw bekruipt Theo het gevoel dat er iets vreemd is aan het huis, bovendien wordt hij geplaagd door nachtmerries over zijn verleden. Lowbudget spookhuisfilm met een sterke cast en enkele onheilspellende momenten, maar echt eng wil het allemaal niet worden. Niet onaardig, maar maakt zijn belofte onvoldoende waar.

Joe [Joaquin Phoenix] is een kille huurmoordenaar die kampt met trauma's als gevolg van zijn jeugd waarin zijn vader hem en zijn moeder [Judith Roberts] geestelijk en lichamelijk mishandelde. Joe heeft ook nog PTSD overgehouden aan zijn oorlogsverleden. Zijn uitzichtloze bestaan lijkt betekenis te krijgen wanneer hij opdracht krijgt Nina [Ekatarina Samsonov], de minderjarige dochter van senator Votto [Alex Manette], te bevrijden uit handen van een prostitutiekring die haar heeft gekidnapt.

Het feit dat een minderjarige prostituee en een dubieuze senator onderdeel uitmaken van het plot geeft al aan dat regisseur/scenarist Lynne Ramsay genoeg reden zag om vrij expliciet te verwijzen naar Taxi Driver, al doet deze film ook denken aan Psycho (let op de inrichting Joes appartement), Bringing Out The Dead en zelfs The Pawnbroker. De film zit vol gefragmenteerde flashbacks die al snel voelen als een herhaling van zetten: Ramsay maakt meteen duidelijk hoe getroebleerd Joe is en heeft daar verder weinig aan toe te voegen. Het expliciete geweld is wellicht aanvankelijk nog schokkend, maar ook daarin zit geen ontwikkeling. Dat vat ook zo'n beetje de film samen: Joes leven is uitzichtloos en het blijft uitzichtloos, dus inhoudelijk heeft de film eigenlijk vrij weinig te zeggen. Ramsay bestookt je weliswaar met allerlei stijlmiddelen, waaronder om onduidelijke redenen extreem versterkte omgevingsgeluiden en spookachtige beelden, maar door het oppervlakkige scenario heeft het te weinig impact. Phoenix doet zijn best, maar zijn karakter is te ééndimensionaal geschreven om werkelijk te beklijven. Maar er is wel één scène die zich qua gruwelijkheid kan meten met de beruchte 'Is It Safe'-scène uit The Marathon Man. Mensen die niet graag de tandarts bezoeken zijn dus bij deze gewaarschuwd.

Sally [Naomi Watts] komt met haar echtgenoot Roy [Josh Brolin] naar Londen om een oogje in het zeil te houden bij haar moeder Helena [Gemma Jones] die een einde aan haar leven probeerde te maken toen Alfred [Anthony Hopkins] van haar besloot te scheiden. Helen is in de ban van toekomstvoorspeller Cristal [Pauline Collins]. Sally heeft een oogje op haar nieuwe werkgever [Antonio Banderas], Roy valt op de gitaarspelende overbuurvrouw [Freida Pinto], Alfie trouwt met een veel jongere actrice/sekswerker [Lucy Punch] en familievrienden Peter [Jim Piddock] en Enid [Celia Imrie] proberen Helena te koppelen aan Jonathan [Roger Ashton-Griffiths] die moeite heeft om afscheid te nemen van de geest van zijn overleden vrouw. Onderhoudende romantische komedie met levensechte personages en een fijne cast.

Een dag nadat Hélène [Camélia Jordana] is omgekomen bij de aanslag op Bataclan in Parijs op 13 november 2015, plaatst haar echtgenoot Antoine [Pierre Delanconchamps], een gefrustreerde schrijver, een Facebookbericht waarin hij verkondigt dat de terroristen zijn haat niet zullen krijgen. Wanneer hij zijn laptop sluit denkt hij dit hoofdstuk ook af te kunnen sluiten. Zijn post wordt duizenden keren wordt gedeeld en levert hem allerlei steunbetuigingen op. Maar al gauw begrijpt hij dat hij amper aan zijn rouwproces is begonnen, alsmede dat hij ook zijn peuterzoon Melvil [Zoé Iorio] moet helpen om het verlies van Hélène te verwerken. Goedbedoeld rouwverwerkingsdrama met een behoorlijk naïeve hoofdpersoon en een uiteindelijk vrij voorspelbaar verloop. De proloog is goed en ook de scènes met Hélènes vriend Bruno [Yannick Choirat], die de aanslag overleefde, en Antoines confrontaties met familieleden zorgen voor enkele goede momenten.

Een uiterst vreemde, haast onnavolgbare mythologische vertelling waarin een moeder [Noomi Rapace] een pact sluit met een heks [Anamaria Marinca] wanneer die haar dochter wil ontvoeren. Tot zover kon ik deze experimentele film – die zich afspeelt in Macedonië in de 19e eeuw – nog enigszins volgen, maar daarna valt er nauwelijks een touw aan vast te knopen. Meer hekserij in ieder geval, evenals een portret van een diep patriarchale gemeenschap waarin vrouwen op schokkende wijze worden behandeld, en een paar zonderlinge seksscènes. Uitdagend is dit zeker en Stolevski zet zichzelf in ieder geval op de kaart als een filmmaker om in de gaten te houden, maar dit is een geval van ‘love it or hate it’. De waarheid ligt, net als de waardering, derhalve in het midden.

Aan het eind van een stevige storm verschijnt een mysterieuze jonge vrouw [Jordan Cowan] aan de deur van de mobiele woning van Patrick [Brendan Rock], die nogal wat sinistere trekjes heeft. Een uur lang praat het tweetal er omheen en gooien Allen en Bell elk visuele en auditieve middel aan om een gespannen sfeer neer te zitten. Ongemakkelijke stiltes, gestileerde shots, donder en bliksem en de fraaie, maar overdadige muzikale score van Darren Lim. Nog zo’n film die niet langer dan 20 minuten had moeten duren. Het eerste uur is een lange tease. Van de actie die volgt, kon ik geen chocolade maken. Sterk qua sfeer, maar een verhaal is onvindbaar.

Paul [Rob Moran] en Aubrey [Barbara Crampton] vieren hun 35-jarig huwelijk met hun familie op de dag dat hun buurman [Larry Fessenden] en zijn vriendin [Kate Lyn Sheil] zojuist door een drietal gemaskerde mannen is afgeslacht. Vanzelfsprekend komen deze mannen het familiefeestje verstoren. Slasherfilm scoort qua sfeer en actiescènes, maar het plot is zwak en het vroegtijdig letterlijk en figuurlijk ontmaskeren van de daders komt de spanning niet ten goede.

Pianolerares Kate [Hilary Swank] takelt af als gevolg van ALS en krijgt uiteindelijk thuishulp van Bec [Emmy Rossum], een archetypische stuurloze tiener die door haar zorg iets van haar zelfrespect terugvindt en Kate helpt het beste te maken van haar laatste levensfase. Van originaliteit moet Wolfe het niet hebben, maar Swank en Rossum hebben een prettige chemie waardoor je bij het onvermijdelijke einde mogelijk toch een traantje weg moet pinken.

Regie: Jason Reitman

Mavis Gary [Charlize Theron] is de schrijfster van de succesvolle boekenserie ‘Young Adult’, maar haar persoonlijke leven is een puinhoop. In een vlaag van wanhoop en zinsverbijstering besluit ze terug te keren naar haar vroegere woonplaats in Minnesota om haar ex Buddy Slade [Patrick Wilson] terug te winnen. Het feit dat hij een vrouw [Elizabeth Reaser] heeft en net vader is geworden houdt haar niet tegen. Tot haar frustratie houdt Buddy haar vriendelijk op afstand en vindt ze alleen gehoor bij een invalide oud-klasgenoot [Patton Oswalt]. De “Alliance of Women Film Journalist” nomineerde in 2012 het scenario van Diablo Cody, maar omschreef de film als een “Movie you wanted to love, but just couldn’t.” Dat vat mijn gevoel uitstekend samen: Theron is uitstekend in de hoofdrol, maar haar karakter is zo onsympathiek en ondoorgrondelijk dat je nauwelijks met haar mee kunt voelen.